Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Δευτέρα, 7 Ιουνίου 2010


 
Mια φιγουρα μισοκρυμμενη στα σκοταδια δειχνει να αναπολει το χθες
στεκεται μονη σ εναν δρομο βρεγμενο με φοντο ένα γκριζομαυρο τοπιο
ακουμπαει την πλατη σ' εναν τουβλινο τοιχο κι εχει το βλεμμα στραμμενο ψηλα
Μολις πριν λιγα λεπτα εβρεχε καταρρακτωδως μα η βροχη  εχει πια σταματησει
το φεγγαρι ισα που γυαλιζει στο πεζοδρομιο διπλα στη μαυρη  σκια της μυστηριωδους φιγουρας
μονη παρεα, μονος φιλος, δυο μοναξιες παρηγορουν η μια την αλλη
ο ενας ξεμεινε λεει στη γη κι ο αλλος στην τροχια της
λαμπουν και οι δυο με ξενο φως ομως στ' αληθεια λαμπουν
ο ενας αντανακλα τον ηλιο κι ο αλλος μια ενδομυχη κρυφη ελπιδα
Μοιαζουν με παλιοφιλοι που τα λενε καθε βραδυ στο ιδιο μερος
λενε για οσα φοβαται ο κοσμος να μιλησει
μιλανε για οσα καταπιε η ληθη και δεν ακουστηκαν ποτε απ' τους ανθρωπους ξανα
θα ορκιζοσουν οτι τους ακους.
θα ορκιζοσουν οτι τους βλεπεις να χαμογελαν πικρα σε καθε θυμιση
θα ορκιζοσουν πως εχεις πολλα να πεις κι εσυ μαζι τους

πλαθεις μια ομορφη ιστορια για τη φιγουρα κατω απ' το φεγγαρι
ειναι ο μποεμης του μυαλου σου που τις νυχτες τριγυρναει ελευθερος
ειναι ενας ρεμπελ αντιπροσωπος του ονειρου που τις μερες δε φοβαται να τις ζησει
ειναι ο φιλος του φεγγαριου, ο ανθρωπος του σκοταδιου
ειναι εκεινος που μεσα στην καρδια του φωλιαζει η ζεστασια μιας περιεργης αγαπης
ειναι αποκληρος ενος κοσμου που φοβαται την αληθεια
ειναι το προσωπο καθε ελευθερου της γης που δε χωραει πουθενα και τριγυρναει μονος
ακουμπισμενος στον τοιχο λεει οσα θες να πεις και το φεγγαρι σιγονταρει αναμνησεις
θαρρεις θα φυγει μολις ο ηλιος ξεμυτισει, θα ζησει οσα θες να ζησεις εσυ
μα καθε νυχτα θα γυρναει στον ιδιο δρομο

Αυτό το μερος ειναι ποτισμενο με τους ψιθυρους των μποεμικων ψυχων
Φιλες ολες του ιδιου φεγγαριου που αυτες λεει ξεμεινανε στη γη κι εκεινο στην τροχια της
Λαμπουνε με ξενο φως ομως...στ' αληθεια λαμπουν…

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα