Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Παρασκευή, 9 Ιουλίου 2010


Απο Κυριακατικο σχολειο μεταναστων:
Με αφορμή σαν σήμερα την ένταξη της Ελλαδας στην ΕΟΚ το 1961, μερικές σκέψεις για το εργατικό κίνημα σήμερα στην Ιταλια και τη Γαλλία.
Το πανευρωπαϊκό κύμα εργατικών αγώνων κορυφώθηκε την τελευταία βδομάδα
του Ιούνη με δύο πανεργατικούς «σεισμούς» στη Γαλλία και την Ιταλία.
Είναι απεργίες με ιδιαίτερο βάρος. Όχι μόνο γιατί χτύπησαν δύο από τις
μεγαλύτερες οικονομίες της Ευρώπης, αλλά γιατί μπήκαν σε κίνηση
πολύτιμες δυνάμεις του εργατικού κινήματος. Το γαλλικό εργατικό κίνημα,
«ατμομηχανή» της αντίστασης τα προηγούμενα χρόνια, που από τον απεργιακό
Δεκέμβρη του ’95 μέχρι το «όχι» στο Ευρωσύνταγμα το 2005 και το
τσάκισμα του CPE το 2006, μας χάρισε σπουδαίες νίκες. Και το εργατικό
κίνημα της Ιταλίας, που κουβαλάει τις πιο μαχητικές παραδόσεις
δεκαετιών, που διατηρεί σήμερα... ισχυρές δυνάμεις και θεωρήθηκε
«ναυαρχίδα» του αντινεοφιλελεύθερου ξεσπάσματος στις αρχές της
περασμένης δεκαετίας. Μια ενδεχόμενη επιστροφή στους δρόμους αυτών των
δυνάμεων θα είναι πολύτιμος σύμμαχος. Και οι δύο γενικές απεργίες με την
επιτυχία και το μέγεθός τους έδειξαν ότι η δυναμική υπάρχει.







Γαλλία


Στη Γαλλία, η γενική απεργία ήταν η αρχή της μάχης του ασφαλιστικού. Ο
Σαρκοζί ετοιμάζεται να ανεβάσει το όριο ηλικίας από τα 60 στα 62 (από τα
65 στα 67 για πλήρη σύνταξη) και τον εργάσιμο βίο στα 41,5 χρόνια (είχε
προηγηθεί η αύξηση από τα 37,5 στα 40). Το ασφαλιστικό ήρθε μαζί με το
σαρωτικό κύμα λιτότητας που έχει εξαγγείλει ο Σαρκοζί (με φήμες για
3ετές πάγωμα μισθών στο Δημόσιο).



Στις 24 Ιούνη, το μέτωπο των έξι γενικών συνομοσπονδιών απάντησε με
γενική απεργία. Το αποτέλεσμα ήταν συγκλονιστικό. Δύο εκατομμύρια
εργαζόμενοι κατέβηκαν στους δρόμους σε 200 πόλεις σε όλη τη Γαλλία. Ήταν
οι διπλάσιοι από την κινητοποίηση στις 27 Μάη πανεθνικά. Σε όλες τις
μεγάλες πόλεις οι διαδηλώσεις ήταν δύο και τρεις φορές μεγαλύτερες, ενώ
σημαντικές ήταν οι μαζικές διαδηλώσεις σε πολλές μικρές πόλεις και
αυξημένη η συμμετοχή εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα.



Η κυβέρνηση Σαρκοζί (με παράδοση υποτίμησης των απεργιακών
κινητοποιήσεων) αναγκάστηκε να παραδεχτεί, μέσω του υπουργού Εργασίας,
ότι «ήταν μια μάλλον πολύ δυνατή κινητοποίηση». Στα σχολεία η συμμετοχή
ξεπέρασε το 50%, οι κρατικοί ραδιοφωνικοί σταθμοί έπαιζαν μόνο μουσική
για να καλύψουν το πρόγραμμα, τα τυπογραφεία δεν τύπωσαν καμιά
εφημερίδα. Η απεργία στα αεροδρόμια και στα άλλα μέσα μεταφοράς είχε
διεθνή αντίκτυπο. Συμμετείχαν επίσης τα ταχυδρομεία, οι εργαζόμενοι στο
φυσικό αέριο, στο πετρέλαιο, στον ηλεκτρισμό, οι λιμενεργάτες, οι
νοσοκομειακοί, οι εργαζόμενοι στην Αιρμπάς και σε μια σειρά άλλες
μεγάλες και μικρές ιδιωτικές εταιρείες.



Όπως γράφει στο σάιτ του το Νέο Αντικαπιταλιστικό Κόμμα, η ελπίδα της
κυβέρνησης να περάσει το νομοσχέδιο ήσυχα το καλοκαίρι τσακίστηκε από τη
μαχητική διάθεση που έβγαλε η 24η Ιούνη: «Μια ιδέα κερδίζει έδαφος: Ότι
είναι εφικτό να παλέψουμε και γιατί όχι να οδηγήσουμε την κυβέρνηση σε
υποχώρηση, να επιβάλουμε την απόσυρση του νομοσχεδίου». Αρκεί, τονίζεται
στην ίδια ανακοίνωση, αυτή η απεργία να μην είναι μια τελευταία
σπασμωδική αντίδραση, αλλά η αρχή του αγώνα.
Μετά τη διαδήλωση, τα συνδικάτα δήλωσαν πως ετοιμάζονται για απεργιακό
φθινόπωρο (αρχές Σεπτέμβρη θα ψηφιστεί το ασφαλιστικό). Όμως είναι
μεγάλη η ανάγκη το μέτωπο να κρατηθεί ανοιχτό το καλοκαίρι. Χρήσιμη σε
αυτό ήταν η παρέμβαση των Επιτροπών, που έχουν στηθεί ενάντια στο νέο
ασφαλιστικό σε πολλές διαδηλώσεις, όπου πρότειναν σειρά δράσεων μέσα στο
καλοκαίρι, για να κρατηθεί ανοιχτό το μέτωπο.



Οι ενωτικές αυτές Επιτροπές είναι μια σημαντική εξέλιξη. Συγκροτήθηκαν
μετά από κάλεσμα του «Κοπέρνικου» και της ATTAC και συσπειρώνουν από
δυνάμεις των Σοσιαλιστών μέχρι τους Πράσινους, το Μέτωπο της Αριστεράς
και το Νέο Αντικαπιταλιστικό Κόμμα (με σημαντικές διαφορές στην πολιτική
και στα γενικότερα αιτήματα ο καθένας, αλλά με κοινή αιχμή να ηττηθεί η
μεταρρύθμιση). Αποδεικνύοντας ότι η ιδέα του κοινωνικού ενιαίου
μετώπου, όπως εκφράστηκε και στο παρελθόν με το «Tous ensemble!» (Όλοι
μαζί!), παραμένει ένα υπερπολύτιμο όπλο.




Ιταλία


Μια μέρα μετά την απεργία στη Γαλλία, ένα εκατομμύριο απεργοί
πλημμύρισαν τους δρόμους στη γενική απεργία που κήρυξε η συνομοσπονδία
CGIL ενάντια στις πολιτικές του Μπερλουσκόνι. Ξεχώρισαν η μεγάλη
συγκέντρωση στην Μπολόνια (πάνω από 100.000) και στο Μιλάνο (πάνω από
50.000). Στην 24ωρη απεργία συμμετείχαν όλοι οι δημόσιοι υπάλληλοι, με
τη συμμετοχή των εκπαιδευτικών να είναι συγκλονιστική (ύστερα από μια
δυναμική καμπάνια των συνδικάτων βάσης που κατάφερε να «σπάσει» την
τρομοκρατία των εξετάσεων και να κλείσει πάρα πολλά σχολεία). Από τον
ιδιωτικό τομέα, όπου κηρύχθηκε 4ωρη στάση, συμμετείχαν εργαζόμενοι στα
αεροδρόμια, στα τρένα, οι δεκάδες χιλιάδες εργαζόμενοι στον ηλεκτρισμό,
στο φυσικό αέριο, στην ύδρευση. Οι εργαζόμενοι σε χώρους όπως οι
μεταφορές και τα αεροδρόμια προχώρησαν σε επιπλέον κινητοποιήσεις στο
δρόμο προς την απεργία και έχουν προκηρύξει και νέες απεργίες μέσα στο
καλοκαίρι. Αυτή η επίδειξη δύναμης της CGIL έδωσε τη δυνατότητα σε
ηγετικό της στέλεχος να απαντήσει στην ερώτηση: «Πώς θα συνεχίσει η CGIL
μόνη της;» (οι δύο άλλες μετριοπαθείς συνομοσπονδίες έχουν
συνθηκολογήσει): «Κοιτάξτε γύρω σας»...



Ξεχωριστή σημασία είχε η απεργία της FIOM (μεταλλεργάτες), καθώς
βρίσκονται στη μέση μιας μεγάλης μάχης με τη FIAT, η οποία εκβιάζει τη
διάλυση κάθε εργατικού και συνδικαλιστικού δικαιώματος σε μια μονάδα του
Νότου, για να γίνει εκεί και όχι στην Πολωνία η παραγωγή του νέου
Panda. Η συμμετοχή στα εργοστάσια κυμάνθηκε από 70 ως 100%, ενώ η 4ωρη
στάση, που είχε κηρύξει η CGIL στον ιδιωτικό τομέα, επεκτάθηκε από τη
FIOM σε απεργία όλη την ημέρα. Οι μεταλλεργάτες αποθεώθηκαν από τους
διαδηλωτές σε όλες τις πόλεις, καθώς η μάχη στη μονάδα του Πομιλιάνο
αφορά το μέλλον των εργασιακών σχέσεων σε όλα τα εργοστάσια της Ιταλίας.








29 Σεπτέμβρη: Πανευρωπαϊκός συντονισμός

Έχουμε ξαναγράψει ότι ο πόλεμος είναι πανευρωπαϊκός. Η επιβολή
πανομοιότυπων προγραμμάτων λιτότητας και αντιμεταρρυθμίσεων από τις
ευρωπαϊκές κυβερνήσεις το κάνει πλέον ξεκάθαρο. Κάθε μεγάλη απεργία, που
συγκλονίζει μια ευρωπαϊκή χώρα, έχει τεράστια σημασία για τις υπόλοιπες
και αυτό είναι αντιληπτό από εκατομμύρια εργάτες που κοιτούν τι γίνεται
στις άλλες χώρες. Ο συντονισμός και η γενίκευση της επίθεσης των «από
πάνω» προκαλεί και συναντά απέναντί τους σταδιακά μια «αναθέρμανση» του
εργατικού διεθνισμού. Η πανευρωπαϊκή επίθεση με την ίδια άθλια
προπαγάνδα παντού (σπάταλο κράτος, υψηλοί μισθοί, υπερπροστατευτική
εργατική νομοθεσία) δείχνει ότι μας οδηγούν σε μια κούρσα
«ανταγωνιστικότητας» που δεν έχει πάτο. Γι’ αυτό και κάθε αγώνας, κάθε
αίτημα, κάθε νίκη που βάζει φρένο σε αυτή την κούρσα προς τα κάτω, είτε
στην Αθήνα είτε στο Παρίσι είτε στη Ρώμη, είναι υπόθεση όλων μας.



Και μέσα από αυτούς τους αγώνες, του κάθε εργατικού κινήματος ενάντια
στη δική του άρχουσα τάξη, μπορούν να συσσωρευτούν οι δυνάμεις με τις
οποίες θα μπορέσουμε να δώσουμε τη δική μας πανευρωπαϊκή απάντηση. Ήδη
οργανώνεται η πρώτη πανευρωπαϊκή απεργία στις 29 Σεπτέμβρη. Χρειάζεται
να δώσουμε όλες τις δυνάμεις μας για την επιτυχία της, που θα ενισχύσει
την αίσθηση του κοινού αγώνα. Όμως για να ωριμάσει ο πανευρωπαϊκός
συντονισμός, για να γίνει πολιτικά αποτελεσματικός, θα χρειαστεί να
στοχεύσει ψηλά.



Ο καθένας έχει να δώσει τη μάχη του στην Αθήνα, στο Παρίσι, στη Ρώμη,
στη Μαδρίτη, στη Λισαβόνα, στο Βουκουρέστι. Αλλά απέναντι στον
πανευρωπαϊκό συντονισμό των καπιταλιστών χρειάζεται η δικιά μας
ευρωπαϊκή προοπτική να βάζει στο στόχαστρο το «επιτελείο» του εχθρού.
Τις Βρυξέλλες. Από την αποφασιστική σύγκρουση με τις συνθήκες της ΕΕ του
κεφαλαίου περνάει ο δρόμος για τη μόνη «ενοποίηση» που μπορεί να
απασχολεί την Αριστερά: αυτή της Ευρώπης των εργατών, της Ευρώπης του
σοσιαλισμού.











του Πάνου Πέτρου

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα