Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Πέμπτη, 1 Ιουλίου 2010


Kyriakatiko sxoleio metanastwn:
Σήμερα 1η του Ιούλη, κλείνουν 21 χρόνια από το σχηματισμό της συγκυβέρνησης μεταξύ ΝΔ και Συνασπισμού (ΚΚΕ–ΕΑΡ) υπό τον Τζανή Τζανετάκη με το πρόσχημα της κάθαρσης του σκανδάλου Κοσκωτά που είχε οδηγήσει σε κρίση τη μέχρι τότε κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ. Το Νοέμβρη του 1989 ο Συνασπισμός συμμετείχε ξανά μαζί με τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ στη δημιουργία «οικουμενικής» κυβέρνησης στο όνομα αυτή τη φορά των θεσμών.
Πέρασε μια ολόκληρη περίοδο όπου η Αριστερά, αντί να αξιοποιήσει την κρίση του συστήματος υπέρ του εργατικού κινήματος, συμμετείχε στη διαδικασία εκτόνωσής της.
Ας δούμε όμως τα γεγονότα από την αρχή. Η πρώτη κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ εγκατέλειψε σύντομα την Κεϊνσιανή διαχείριση και διάψευσε τις ελπίδες της εργατικής τάξης. Στα μέσα της δεκαετίας του ’80 η στροφή αυτή ήταν πια οφθαλμοφανής. Ο Γεράσιμος... Αρσένης, υπερυπουργός στα υπουργεία Οικονομικών και Συντονισμού, ο λεγόμενος τότε «τσάρος της οικονομίας», υλοποιεί την πολιτική «συγκράτησης των μισθών», καθιερώνει τον ετεροχρονισμό της ΑΤΑ (Αυτόματη Τιμαριθμική Αναπροσαρμογή) και προετοιμάζει επιθέσεις στα συνδικάτα (περιορισμό του δικαιώματος της απεργίας με το περίφημο «άρθρο 4»). Η κορύφωση της επίθεσης έρχεται μετά τις εκλογές του 1985, με το πρόγραμμα «σταθεροποίησης» του Σημίτη. Η κυβέρνηση επιβάλει τη σκληρότερη λιτότητα της μεταπολίτευσης μαζί με μια σειρά «μεταρρυθμίσεων» υπέρ της «ελεύθερης αγοράς» και της «απελευθέρωσης» του τραπεζικού συστήματος.
Αυτή η πορεία όμως είχε και πισωγυρίσματα από τις αντιστάσεις. Για μια τριετία (1985-88) η αγανάκτηση και η οργή των εργαζομένων εκφράστηκε με μαζικές γενικές απεργίες που οργανώθηκαν από τους «26» της ΓΣΕΕ (διαφωνούντες της ΠΑΣΚΕ) μαζί με την ΕΣΑΚ (ΚΚΕ) και το ΑΕΜ (ΚΚΕ εσ). Μια σειρά κλάδοι ξεπερνάνε τις 24ωρες γενικές απεργίες και προχωράνε σε απεργίες διαρκείας ενάντια στη λιτότητα: ναυτεργάτες, εργαζόμενοι στους δήμους, ΔΕΗ, τραπεζοϋπάλληλοι και εκπαιδευτικοί. Αυτή η αγανάκτηση καταγράφηκε και σε εκλογικό επίπεδο στις δημοτικές εκλογές του 1986. Οι μεγάλοι δήμοι Αθήνας, Θεσσαλονίκης και Πειραιά βρέθηκαν περικυκλωμένοι από τους δήμους που κέρδισε η Αριστερά μαζί με τους διαγραμμένους του ΠΑΣΟΚ.Η ρεφορμιστική Αριστερά, στο διάστημα της ανάπτυξης των αγώνων, κράτησε «υπεύθυνη» στάση, αντιτιθέμενη στις προτάσεις για μαχητικές απεργίες. Παράλληλα, υποκλινόμενη στις θεωρίες που άνθιζαν διεθνώς για την υποχώρηση τάχα της εργατικής τάξης και τη σημασία των νέων μεσοστρωμάτων, αναζητά τις «νέες μήτρες» για την ανάπτυξη της Αριστεράς πέρα από την εργατική τάξη.
Το «Κοινό Πόρισμα»Το Μάη του 1988 το ΚΚΕ δίνει τις κατευθύνσεις για μια πολιτική συμφωνία των δυνάμεων της Αριστεράς και το Δεκέμβρη ακολουθεί το «Κοινό Πόρισμα» ΚΚΕ-ΕΑΡ (η μετεξέλιξη του ΚΚΕεσ). Το «Κοινό Πόρισμα» προϊδέαζε για την προοπτική κυβερνητικής συνεργασίας με το ΠΑΣΟΚ.Το Φλεβάρη του 1989, σε κοινή σύσκεψη ΚΚΕ, ΕΑΡ, ΕΔΑ, ΕΣΠΕ, ΑΚΕ, μαζί με τους Γιώτα, Δρεττάκη, Νέστωρα και Κωνσταντόπουλο (αποχωρήσαντες από το ΠΑΣΟΚ), εκδίδουν πολιτική δήλωση που προσδιορίζει την ταυτότητα και τους στόχους του Συνασπισμού.Μέσα σε ένα κύμα δυσαρέσκειας, που έθρεψαν οι εργατικοί αγώνες από το 1985, η διαφθορά, τα σκάνδαλα και η κρίση στο ΠΑΣΟΚ δυσκολεύουν την αστική τάξη.
Το σκάνδαλο Κοσκωτά ξεδιπλώνεται στα μέσα του 1988 (υπολογίζεται ότι υπεξαίρεσε από την Τράπεζα Κρήτης περί τα 33 δισ. δρχ, ποσό τεράστιο για την εποχή). Σ’ αυτό εμπλέκονται πρωτοκλασάτα στελέχη του ΠΑΣΟΚ, ενώ συγχρόνως τα σκάνδαλα των υποκλοπών, του καλαμποκιού, σε συνδυασμό με την ασθένεια του Παπανδρέου και τον αγώνα της διαδοχής δημιουργούν το πλαίσιο μιας μεγάλης κρίσης. Τελικά η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ αναγκάζεται να προκηρύξει εκλογές στις 18 Ιούνη του 1989. Στις εκλογές πήραν: Ν.Δ. 44,25% και 145 έδρες, ΠΑΣΟΚ 39,15% και 125, Συνασπισμός 13,12% και 28. Δεν υπήρχε αυτοδύναμη κυβέρνηση. Η ρεφορμιστική Αριστερά αποτελεί τον κοινοβουλευτικό ρυθμιστή και αντί να αξιοποιήσει την κρίση υπέρ του εργατικού κινήματος, αναζητά τρόπους για να την εκτονώσει. Πραγματικοί ρυθμιστές βέβαια των πολιτικών εξελίξεων παραμένουν τα δύο μεγάλα κόμματα. Τελικά ΚΚΕ και ΕΑΡ αναγνωρίζουν τη ΝΔ σαν θεμιτό συνομιλητή και σαν δημοκρατική δύναμη κάθαρσης.Συμφωνούν για τη δημιουργία συγκυβέρνησης ΝΔ-Συνασπισμού, με σκοπό την άρση της ασυλίας του Παπανδρέου και την παραπομπή του σε δίκη για το σκάνδαλο Κοσκωτά. Βέβαια, από τη στιγμή που καταπιάστηκε η Βουλή με την παραπομπή των υπουργών, τα αδικήματά τους δεν παραγράφονται. Μάλιστα, όπως ομολόγησε ο Μητσοτάκης, η μη παραγραφή θα μπορούσε να εξασφαλιστεί αμέσως μόλις στήθηκαν οι ανακριτικές επιτροπές, αν υπήρχε πολιτική βούληση των κομμάτων. Αλλά και ο Φλωράκης στην προεκλογική του συνέντευξη είπε ότι το ζήτημα της παραγραφής μπορεί να ξεπεραστεί με δέσμευση όλων των κομμάτων. Αντί να επιλέξουν όμως αυτές τις λύσεις, προτίμησαν τη συγκυβέρνηση. Ο ενιαίος Συνασπισμός πήρε το υπουργείο Δικαιοσύνης με το Φώτη Κουβέλη, το Εμπορίου ο Γιάννης Δραγασάκης και η Μαρία Δαμανάκη το προεδρείο της Βουλής. Ποια ήταν τα αποτελέσματα των 3 μηνών της κυβέρνησης Τζαννετάκη; Δύο σκιώδεις κοινοβουλευτικές επιτροπές με γνωμοδοτικό χαρακτήρα, η κατάργηση του νόμου για το τραπεζικό απόρρητο και η δωρεάν παραχώρηση των ραδιοτηλεοπτικών συχνοτήτων στους μεγαλοεκδότες Λαμπράκη, Μπόμπολα, Αλαφούζο, Κυριακού κλπ. Αυτά ήταν τα «κέρδη» της Αριστεράς. Στο ίδιο διάστημα «πάγωσαν» τους αγώνες και τις πολιτικές διεκδικήσεις σε όλα τα μέτωπα εκτός από αυτό της κάθαρσης. Η συγκυβέρνηση οδήγησε την Αριστερά στην ουρά των αστικών δυνάμεων, συντέλεσε στην αποκλιμάκωση της κρίσης και δημιούργησε τους όρους για τη μελλοντική νίκη της ΝΔ.Η συμμετοχή στην κυβέρνηση οδήγησε σε διάσπαση, μικρότερη για το ΚΚΕ, αλλά τεράστια για την ΚΝΕ, τον Αύγουστο του ίδιου χρόνου.
ΕκλογέςΗ κυβέρνηση Τζαννετάκη παραιτήθηκε στις 7 Οκτώβρη 1989. Στις εκλογές που έγιναν ένα μήνα αργότερα, τα αποτελέσματα ήταν: ΝΔ 46,19% (+1,94) και 148 έδρες, ΠΑΣΟΚ 40,67% (+1,52) και 128, Συνασπισμός 10,97% (-2,15) και 21. Πάλι δεν υπήρχε αυτοδύναμη κυβέρνηση και το πρόβλημα λύθηκε με το σχηματισμό οικουμενικής κυβέρνησης και πρωθυπουργό τον Ξ. Ζολώτα. Σ’ αυτή συμμετείχαν ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και Συνασπισμός. Ξανά συμμετοχή στο όνομα των θεσμών. Επειδή δεν επιτεύχθηκε η αναγκαία πλειοψηφία για την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας, έγιναν ξανά εκλογές στις 8 Απρίλη του 1990. Τα αποτελέσματα ήταν: ΝΔ 46,88% (+0,69) και 150 έδρες, ΠΑΣΟΚ 38,61% και 123, Συνασπισμός 10,28% και 19, «Ανεξάρτητοι» 1,02% και 4 (2 προσχώρησαν στο ΠΑΣΟΚ και 2 στον Συν), Οικολόγοι Εναλλακτικοί 0,77% και 1, Εμπιστοσύνη και Πεπρωμένο 0,70% και 2, τέλος ΔΗΑΝΑ 0,67% και 1 έδρα που προσχώρησε στη ΝΔ. Με 151 βουλευτές η ΝΔ σχημάτισε την κυβέρνηση Μητσοτάκη.
Σε μία λοιπόν κρίση του συστήματος, ο ενιαίος Συνασπισμός (ΚΚΕ και ΕΑΡ) αντί να χρησιμοποιήσει το κοινοβουλευτικό αδιέξοδο για να συνεγείρει την εργατική τάξη, να απομονώσει τη Δεξιά, να ξεσκεπάσει το ΠΑΣΟΚ και να προετοιμάσει αγώνες ενάντια στη λιτότητα και τις ιδιωτικοποιήσεις, στρογγυλοκάθισε στο τραπέζι της «εθνικής ενότητας» με τους «τίμιους» από τους αστούς πολιτικούς. Οι λύσεις που έδωσε, μας οδήγησαν, όπως ήταν λογικά αναμενόμενο, στην κυβέρνηση της Δεξιάς.
του Σωτηρη Μαρταλη

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα