Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Δευτέρα, 2 Αυγούστου 2010


Απο: Kyriakatiko sxoleio metanastwn

Mε αφορμή σαν σήμερα την εξέγερση στο Ίλιντεν το 1903
Η Οθωμανική Αυτοκρατορία το 19ο αιώνα μπήκε σε πορεία βαθιάς κρίσης και παρακμής. Οι Μεγάλες Δυνάμεις σχεδίαζαν το διαμελισμό της και στην ουρά τους τα μικρά βαλκανικά βασίλεια τις «μεγάλες ιδέες» τους. Στην αυγή του 20ού αιώνα η ελληνική άρχουσα τάξη στην εξόρμηση της για τη «Μεγάλη Ιδέα», εκτός από τους άλλους ανταγωνιστές (Μεγάλη Βουλγαρία, Μεγάλη Σερβία κ.λπ.), βρήκε μπροστά της και ένα εθνικο-επαναστατικό κίνημα στην περιοχή της Μακεδονίας που έκανε τα πρώτα του βήματά του ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Αγροτικό στη σύνθεσή του και με ισχυρές δόσεις σοσιαλιστικών ιδεών, έδωσε το πρώτο του ξέσπασμα με την εξέγερση του Ίλιντεν το 1903. Η ανάπτυξη του «μακεδονικού» εθνικού κινήματος στα χρόνια που ακολούθησαν πέρασε μέσα από πολλές στροφές και πισωγυρίσματα για να... αποκρυσταλλωθεί ως ανεξάρτητη κρατική οντότητα το 1945 με το όνομα Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Μακεδονίας στο πλαίσιο της ενιαίας Γιουγκοσλαβίας. Έτσι, απ’ την αρχή η ελληνική μυθολογία της απελευθέρωσης της Μακεδονίας (ο λεγόμενος «Μακεδονικός Αγώνας») αμφισβητήθηκε άμεσα, καθολικά και στην πράξη.
Ακόμη χειρότερα έγιναν τα πράγματα στη συνέχεια: στην περίοδο της Κατοχής, της Αντίστασης και του Εμφυλίου, τη δεκαετία του ’40-50, το εθνικό επαναστατικό σλαβομακεδονικό κίνημα πήρε θέση στο πλευρό της Αριστεράς και του ΚΚΕ ενάντια στους φασίστες. Ιδιαίτερα στον εμφύλιο πόλεμο (1946-49) τα σλαβομακεδονικά αντάρτικα σώματα ήταν από τις πιο αξιόμαχες μονάδες του Δημοκρατικού Στρατού. Οι σκληρότερες μάχες του Εμφυλίου δόθηκαν στις περιοχές της Φλώρινας και της Καστοριάς, και οι περιοχές που δέχτηκαν την πιο ωμή καταπίεση ήταν τα χωριά των Σλαβομακεδόνων. Για το συλλογικό υποσυνείδητο της ελληνικής άρχουσας τάξης, ο εμφύλιος πόλεμος ήταν και είναι μια αξεπέραστη τραυματική εμπειρία. Ακόμη και σήμερα το ελληνικό κράτος, επιδεικνύοντας περισσή μνησικακία, μπλοκάρει την επιστροφή των Σλαβομακεδόνων πολιτικών προσφύγων.
Το 1991 μετά τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας και τους ατέλειωτους πολέμους που επακολούθησαν μέχρι το 1999 το ελληνικό κράτος βρήκε την ευκαιρία να παίξει το ρόλο του τοπάρχη, επιβάλλοντας τη θέλησή του στις χώρες βόρεια των συνόρων του. Διπλωματικές πιέσεις, στρατιωτικές απειλές και οικονομική διείσδυση ήταν τα επιχειρήματα δύναμης που είχε και έχει.Στην περίπτωση της Δημοκρατίας της Μακεδονίας, τα πράγματα φαίνονταν ακόμη πιο εύκολα. Μέχρι το 1995 η ελληνική εξωτερική πολιτική διατύπωνε ανοικτά την επιδίωξη για τη διάλυση του «κράτους των Σκοπίων» και προπαγάνδιζε το σύνθημα «Η λύση είναι μία: σύνορα με την Σερβία», και γι’ αυτό δεν διαπραγματευόταν το όνομα («το όνομα η ψυχή μας») και οργάνωνε τα μαζικά εθνικιστικά συλλαλητήρια.
Ή ήττα όμως της Σερβίας στον πόλεμο ανάγκασε σε αναπροσαρμογή των μεθόδων και των στόχων. Το 1995 υπογράφηκε η Ενδιάμεση Συμφωνία, που μετέτρεπε τη Δημοκρατία της Μακεδονίας σε παράδεισο επενδύσεων για τους Έλληνες καπιταλιστές και άφηνε το όνομα σε εκκρεμότητα. Στη βάση αυτής της επιλογής ήταν η εκτίμηση ότι η οικονομική εξάρτηση του κρατιδίου θα το οδηγούσε σε υποχώρηση πιθανώς και στο όνομα.
Στα χρόνια όμως που πέρασαν ο μαξιμαλιστικός στόχος για το όνομα εγκαταλείφτηκε και η ιδέα για μια «σύνθετη ονομασία» πήρε τη θέση του. Δεν άλλαξε όμως καθόλου η κατευθυντήρια σκέψη: με τη «σύνθετη ονομασία» νονός θα ήταν πάλι η Ελλάδα και η Μακεδονία το βαφτιστήρι. Έτσι, μπροστά στο αξεδιάλυτο κουβάρι της κρίσης στα νότια Βαλκάνια, η ελληνική άρχουσα τάξη βλέπει ξανά στο ζήτημα του ονόματος την κύρια πλευρά, ως επίδειξη ισχύος πολύ χρήσιμη στην οικονομική διείσδυσή της στην περιοχή.
Το ΚΚΕ διατύπωσε τη θεωρία ότι ο όρος Μακεδονία είναι γεωγραφικός και δεν περιέχει στοιχεία εθνικού προσδιορισμού. Έτσι ανοίγει το δρόμο να θεωρηθεί το ζήτημα του ονόματος κάτι σαν περίεργη συνωμοσία των γειτόνων μας και όχι δικαίωμα και αίτημα εθνικού αυτοπροσδιορισμού. Από το 1922 μέχρι το 1991 το ΚΚΕ αναγνώριζε την ύπαρξη σλαβομακεδονικού έθνους και σλαβομακεδονικής μειονότητας. Η πιο τραγική πλευρά αυτής της αλλαγής θέσης είναι ότι διαγράφει απ' τη μνήμη του τους χιλιάδες αντιφασίστες Σλαβομακεδόνες που πολέμησαν μαζί του στο αντάρτικο.
Ο ΣΥΡΙΖΑ μιλάει για «σύνθετη ονομασία».
Είναι ενδεικτικό ένα ρεπορτάζ της «Καθημερινής» (26-10-2007) για τον απλό κόσμο στα Σκόπια: «Ανάς: Αυτό δεν θα γίνει ποτέ. Πώς είναι δυνατόν να μας επιβάλουν κάποιοι άλλοι το πώς θα λεγόμαστε; Μόνικα: Σοβαρά μιλάτε; Και πώς θα λεγόμαστε δηλαδή; Για φανταστείτε να σας πουν εσάς κάποια στιγμή ότι δεν είστε Έλληνες».
Ανάλογα προβλήματα έχει και η επιχειρηματολογία ότι στα Βαλκάνια δεν υπάρχει μόνο ο ελληνικός εθνικισμός, υπονοώντας ότι πρέπει να είμαστε προσεκτικοί και να κρατάμε αποστάσεις. Και βέβαια δεν υπάρχει μόνο ο ελληνικός εθνικισμός. Αλλά τι κρύβεται πίσω απ’ τον κάθε εθνικισμό συγκεκριμένα και σε τι ταξικά συμφέροντα λογοδοτεί; Και ασφαλώς πίσω απ’ το μακεδονικό εθνικισμό και την πολιτική ηγεσία της γειτονικής χώρας βρίσκεται η αντίστοιχη αστική τάξη, που η δύναμή της δεν φτάνει για να επιβάλει την κυριαρχία της στο ίδιο το κρατίδιό της. Πίσω όμως απ’ τον ελληνικό εθνικισμό στέκεται ο επεκτατισμός του ελληνικού κεφαλαίου με κάθε μορφή, που διεκδικεί να μετατρέψει τα Βαλκάνια σε «ενδοχώρα» του. Καταρχάς οικονομική και ύστερα πολιτική. Και με όρους Βαλκανίων, είναι η τοπική υπερδύναμη της περιοχής.
Παναγιώτης Λίλλης

2 σχόλια:

greendim είπε...

Καλά το προσεγγίζεις...

logos_en_drasei είπε...

Εγω απλως το αναδημοσιευσα! :) Ευχαριστω παντως!

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα