Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Τρίτη, 21 Σεπτεμβρίου 2010


Αγνωστη ψυχη
Εκοβε βολτες μεσα στο δωματιο ανημπορος να αποφασισει και να βαλει σε μια σειρα τις σκεψεις του. Βλεποντας τον σκεφτοσουν οτι ειναι καποιος τρελος καλλιτεχνης, ζωγραφος, μπορει και συγγραφεας που εψαχνε απεγνωσμενα μεσα του τη μισολιποθυμη εμπνευση του. Καποια στιγμη σταματησε και καθισε στη μοναδικη καρεκλα του μικρου δωματιου του. Μπροστα του ενα ξυλινο σκονισμενο γραφειο με μια στοιβα χαρτια αχνοφαινοταν κατω απο το ημιφως της μπλε λαμπας που υπηρχε πανω του. Ερωτησεις χωρις καμια απαντηση παιδευαν το μυαλο του. Φιλοσοφικες, για το νοημα της ζωης, για την καταντια του κοσμου, για την καταντια τη δικη του...ερωτησεις απο αυτες που αν τις εκφρασεις σε λενε φευγατο και γελαν ειρωνικα με την παρτη σου. Κι ομως. Σε αλλες εποχες μπορει να ηταν και φιλοσοφος. Μπορει τωρα το ονομα του να ηταν γνωστο σε ολη την ανθρωποτητα και να ειχε παρει θεση αναμεσα στους ανθρωπους εκεινους του πνευματος που σημερα ο κοσμος ονομαζει σοφους. Εκεινοι κερδισαν τις εντυπωσεις αιωνες πριν και σημερα δεν τους αμφισβητει κανεις. Τωρα ομως...αλλοιμονο σε οποιον τολμαει να σκεφτεται με τον τροπο που σκεφτονταν παλια εκεινοι που το πληθος απο κεκτημενη ταχυτητα πια υποτιθεται οτι θαυμαζει. Τωρα ενας τετοιος ανθρωπος ειναι κλεισμενος σε ενα δωματιο γεματο υγρασια σε ενα κτηριο μαυρισμενο με σπασμενα παραθυροφυλλα που οποιος το βλεπει απ' εξω δεν περιμενει για το εσωτερικο του τιποτε περισσοτερο απο μουχλα, ποντικια, υγρασια και κανενα φαντασμα για τους πιο παραμυθαδες. Κι ομως πισω απο αυτους τους γκριζους ξεφλουδισμενος μουχλιασμενους τοιχους ζουν ανθρωποι. Μεταναστες, περιεργοι τυποι και μια φιγουρα σχεδον παραπεουσα πισω απο δυο σκισμενες κουρτινες που κανονικα δε θα επρεπε να βρισκεται εκει. Μια φιγουρα που μπορει να φοραει τα ιδια ρουχα για μερες αλλα μεσα της λαμπει κατι μεγαλειωδες κι ανεξιχνιαστο. Πως βρεθηκε εκει; Ας πουμε οτι καποιοι τον εδιωξαν επειδη δε θυμιζε τους πολλους. Τοσο απλα. Ακουμπησε το κεφαλι του μεσα στις παλαμες του κι εμεινε ετσι για λιγα λεπτα. Το πεισμα του δεν τον ειχε εγκαταληψει ποτε αλλα η αδικια μπορει να πνιξει ακομη και τον πιο δυνατο ανθρωπο αν ειναι εστω και στοιχειωδως ευαισθητος. Κι εκεινος ο ανθρωπος ηταν κατι παραπανω απο στοιχειωδως ευαισθητος. Εβλεπε τη ζωη του να ποδοπατιετεται στα λασπονερα απο αδιαφορους γλοιωδεις περαστικους που με ορθωμενο το δαχτυλο εδειχναν καταπανω του με υφος υποτιμητικο, γεματο μνησικακια και αποστροφη. Κανεις δεν εβλεπε τι ειχε μεσα του, κανεις δεν αναγνωριζε τις ικανοτητες και τα ταλεντα του, κανεις δεν ηταν διατεθιμενος να του δωσει την παραμικρη ευκαιρια. Ηταν ενας αγνωστος περιεργος τυπος, δεν τον ηξεραν, ουτε ηθελε κανεις να τον γνωρισει. Παρολαυτα τον εκριναν. Τον εκριναν με την ιδια ευκολια που θα πετουσαν ενα αποτσιγαρο στο δρομο και μετα θα σφυριζαν αδιαφορα. Κι ομως ειναι φοβερο το πως θα αλλαζε καποιου η γνωμη και τα συναισθηματα αν τον γνωριζε. Μονο αν τον γνωριζε. Τοτε ξαφνικα θα ηταν σημαντικος για καποιον. Η ζωη του θα ειχε νοημα. Θα ηταν κατι σε αυτον τον κοσμο. Σημερα αν εστω και ενας ανθρωπος δε σε γνωριζει, δε σε νοιαζεται, δεν υπαρχεις για κανεναν. Μπορει να αξιζεις πολλα, να εχεις να δωσεις αλλα τοσα αλλα για το πληθος δεν υπαρχεις. Εισαι ετσι απλα, μονοκονδυλια ξεγραμμενος. Στα παλια τους τα παπουτσια το τι νιωθεις. Στα παλια τους τα παπουτσια το τι αξιζεις, ποσο μαλλον το τι θελεις. Δεν εχεις κανενα προσωπο γι' αυτους. Εισαι απλα αλλη μια σκια που περασε διπλα τους καποτε. Μπορει και παρασιτο, κουνουπι διπλα στο αδιαφορο αυτι τους. Ετσι ειναι ο κοσμος και δεν προκειται για μελο αμπελοφιλοσοφιες. Απροσωπα σαν εγκαταλειμμενα κτηρια στεγαζουν ανθρωπινες εγκαταλειμμενες ψυχες σαν τον ιδιο. Ποιος νοιαστηκε και γιατι να το κανει; Καθενας μας γεννιεται απο μια μανα...καθενας μας εχει δικαιωμα στη ζωη και τα ονειρα. Καποιοι ομως...Και αλοιμονο σου αν τυχει και βρεθεις στην αναγκη του κοσμου που δε σε ξερει. Αν μπορει να σε πατησει θα το κανει. Επειδη μπορει. Σκεψεις, σκεψεις, σκεψεις. Σκορπιες οπως η ζωη του. Μπερδεμενες οπως τα συναισθηματα του. Το μυαλο του ξεχειλιζε μα ο,τι κι αν γεννουσε το σκοτωνε η αδεια του τσεπη ακομη νεογεννητο. Η πεζη πραγματικοτητα της επιβιωσης. Ανθρωπος υπερανω χρηματων χωρις λεφτα δεν μπορει καν να επιβιωσει. Ανθρωπος υπερανω χρηματων μπορει γι' αυτον ακριβως τον λογο να γινει κλεφτης για ενα κομματι ψωμι. Επειδη δε θελησε να γινει αρχιληστης σαν καποιους ευηποληπτους πλουσιους πολιτες, επειδη ηταν υπερανω χρηματων, παταει καθε μερα την αξιοπρεπεια του για τι; Για τα λεφτα. Γιατι; Γιατι χωρις λεφτα δεν επιβιωνεις...Τραγικη ειρωνια δεν το λενε αυτο; Τα ονειρα του δεν τα ταιριαξε ποτε με το χρημα. Τωρα τα βλεπει ενα ενα να ψυχομαχουν. Γιατι; Γιατι δεν εχει λεφτα. Γιατι; Γιατι ειναι για ολους ενας αγνωστος παραξενος τυπος, χωρις λεφτα, που δεν εμπνεει κανεναν λογο ωστε να σκασει κανεις για χαρη του. Εξαρτηση. Εξαρτηση απο τους αλλους. Αλληλεξαρτηση, αλληλοεξοντωση, σκλαβια. Σκλαβια. Αφηρημενες εννοιες στριφογυριζαν μερα νυχτα στο κεφαλι του, τον ειχαν στοιχειωσει σαν καταρες. Σαν τις φωνες που ακουν οι σχιζοφρενεις, σαν εμμονες ιδεες. Αδικια. Φοντο πισω απο καθε του κινηση, πισω απο καθε του σκεψη. Αδικια. Ειχε τοσα να δωσει. Νεος, εξυπνος, δυνατος, γεματος συναισθηματα και μια ψυχη τοσο ευγενικη γι' αυτον τον κοσμο που δεν ταιριαζε. Ειχε τοσα να δωσει...Μα ειναι αγνωστος. Κανεις μας δεν τον ξερει. Οποτε ποιον θα νοιαξει αν αποφασισει τελικα να χρησιμοποιησει το σχοινι που εδω και δυο μερες βρισκεται πεταμενο στο γεματο υγρασια πατωμα του αθλιου δωματιου του; Δεν τον γνωριζει κανεις. Αρα...δεν υπαρχει.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα