Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Τετάρτη, 8 Σεπτεμβρίου 2010


Kyriakatiko Sxoleio Metanastwn
Σαν σήμερα το 1924 η Αλεξάνδρα Κολοντάι γίνεται η πρώτη γυναικα πρεσβευτής.
«Ο κόσμος των γυναικών χωρίζεται, όπως ακριβώς και ο κόσμος των ανδρών,
σε δύο στρατόπεδα: την αστική τάξη και το προλεταριάτο. Έτσι, παρόλο που
και τα δύο στρατόπεδα υιοθετούν το σύνθημα για την ''απελευθέρωση της
γυναίκας'', οι στόχοι και τα συμφέροντά τους είναι διαφορετικά»

Αλεξάνδρα Κολοντάι
Οι επιθέσεις του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού απέναντι σε όλους,
βιώνονται πιο βαριά από τις γυναίκες. Οι ελαστικές σχέσεις εργασίας, η
ανασφάλιστη εργασία, το ασφαλιστικό, η επέκταση του εργάσιμου χρόνου, η
συρρίκνωση του κράτους πρόνοιας, η ακύρωση κεκτημένων δικαιωμάτων και...
νόμων (όπως το Οικογενειακό Δίκαιο), η ανεργία κλπ, είναι τα δώρα της ΝΔ
τα τελευταία χρόνια. Ταυτόχρονα όμως, οι γυναίκες κάθε ηλικίας έχουν
βγει στο «μονοπάτι του πολέμου». Τις βλέπουμε στις φοιτητικές καταλήψεις,
στις απεργίες των δασκάλων και των καθηγητών, στις κινητοποιήσεις των
μαθητών, στα αντιπολεμικά συλλαλητήρια, στους αγώνες ενάντια στο
ασφαλιστικό, στις πανεργατικές
απεργίες, στις διεκδικήσεις στους χώρους δουλειάς




Το ζήτημα του πώς παλεύονται τα αιτήματα για δικαιώματα, αλλά και πώς
διεκδικείται η απελευθέρωση των γυναικών και τι στάση κρατάει μια
Αριστερά που θέλει να είναι άξια του ονόματός της, ξαναμπαίνει στην
ημερήσια διάταξη.





Τα τελευταία χρόνια, τόσο η ΝΔ όσο και το ΠΑΣΟΚ «κόπτονται» για τα
γυναικεία δικαιώματα. Αυτό βέβαια εξαντλείται σε κάποιες θέσεις στη
Βουλή ή μερικά αξιώματα που δίνουν σε κάποιες γυναίκες.
Για τις υπόλοιπες (δηλαδή τη συντριπτική πλειοψηφία) έχουμε τις διαρκείς
επιθέσεις.


Μάχη του παρελθόντος




Εδώ πρέπει να ξεκαθαρίζουμε –ξανά και ξανά– κάποια ζητήματα, μαθαίνοντας
και από τις μάχες του παρελθόντος, αν θέλουμε να είμαστε χρήσιμες/οι
στο να περιφρουρήσουμε κεκτημένα δικαιώματα και να διεκδικήσουμε κι άλλα
που θα ευκολύνουν τη ζωή μας σήμερα, αλλά θα βάλουν και τις βάσεις να
παλέψουμε για τη συνολική ανατροπή αυτού του συστήματος, που καταστρέφει
τις ζωές όλων μας στο βωμό του κέρδους. Ο σεξισμός, δηλαδή οι
διακρίσεις με βάση το φύλο και η καταπίεση των γυναικών, υπάρχει για
χιλιάδες χρόνια, από τότε τουλάχιστον που εμφανίστηκαν οι ταξικές
κοινωνίες. Έπαιρνε και παίρνει συγκεκριμένες μορφές σε κάθε κοινωνικό
σύστημα.




Ο Μαρξ γράφει στην «Αγία Οικογένεια» ότι ο βαθμός απελευθέρωσης των
γυναικών σε κάθε ιστορική περίοδο δείχνει πόσο έχει προχωρήσει η
συγκεκριμένη κοινωνία. Για παράδειγμα, στη φεουδαρχία οι γυναίκες δεν
είχαν κανένα δικαίωμα σαν «πρόσωπα» και εξαρτιώνταν από τον αρχηγό της
οικογένειας (τον πατριάρχη). Γι’ αυτό το σύστημα ονομάστηκε από πολλούς
–και από το Μαρξ– Πατριαρχία. Οι αστικές επαναστάσεις (με πρότυπο τη
Γαλλική του 1789) υποσχέθηκαν «Ελευθερία-Ισότητα-Αδελφοσύνη» και νομικά
δικαιώματα. Από αυτά, «ξέχασαν» για ένα μεγάλο διάστημα τις γυναίκες,
παρότι αυτές πήραν μέρος μαζικά στην επανάσταση –κυρίως οι προλετάριες,
αλλά και αρκετές αστές.
Ό,τι κερδήθηκε από τότε μέχρι σήμερα, ήταν αποτέλεσμα αγώνων των
γυναικών, πάντα σαν κομμάτι γενικότερων επαναστατικών ανατροπών. Το
1848 στην Παρισινή Κομούνα, το 1917 στη ρώσικη επανάσταση, στον ισπανικό
εμφύλιο, στην Ελληνική Αντίσταση, στον παγκόσμιο Μάη του ’68 και στα
κινήματα του ’60 και ’70, οι γυναίκες, σαν αναπόσπαστο κομμάτι αυτών των
εξεγέρσεων, κέρδισαν δικαιώματα σε όλους τους τομείς της ζωής τους.
Ταυτόχρονα, έκαναν κατανοητό ότι το ζήτημα της «γυναικείας
απελευθέρωσης» είναι απαραίτητο στοιχείο για να προχωρήσουμε σε μια άλλη
κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση και καταπίεση.


1968




Το 1968 το γυναικείο κίνημα ήταν στην πρώτη γραμμή, μαζί με όλα τα άλλα
κινήματα, σαν αναπόσπαστο κομμάτι της διεκδίκησης για μια άλλη κοινωνία.
Οι γυναίκες είχαν μπει ήδη μαζικά στα πανεπιστήμια, όπως είχαν μπει
μαζικά και στην εργασία. Μέσα στο κλίμα της γενικής αμφισβήτησης και
εξέγερσης έβαλαν στο κέντρο το αίτημα για την απελευθέρωση των γυναικών.
Πάλεψαν για το δικαίωμα στην έκτρωση, ανάγκασαν κυβερνήσεις να περάσουν
νόμους που να αλλάζουν το προηγούμενο καθεστώς. Στην Ιταλία το κίνημα
κέρδισε τη νομιμοποίηση των εκτρώσεων και το φτιάξιμο κέντρων
αντισύλληψης και οικογενειακού προγραμματισμού σε όλες τις πόλεις.
Ταυτόχρονα κέρδισε και το δημοψήφισμα για το διαζύγιο, κόντρα στη
λυσσαλέα αντίδραση της καθολικής εκκλησίας.




Οι γυναίκες κατέκτησαν τη δυνατότητα να ξεχωρίζουν τις σεξουαλικές τους
σχέσεις από το γάμο και τα παιδιά. Η αντισύλληψη, που δεν εξαρτιώταν πια
από τον άντρα αλλά από αυτές τις ίδιες, τους έδωσε τη δυνατότητα να
είναι κύριες του σώματός τους και να μπορούν να αποφασίζουν αν, πότε και
πόσα παιδιά θα κάνουν.
Η σεξουαλική ελευθερία, που είναι από τα βασικά δικαιώματα των ανθρώπων,
έγινε διεκδίκηση τόσο των κινημάτων των γυναικών όσο και των
ομοφυλόφιλων. Η ζωή των γυναικών άλλαξε, όπως άλλαξαν και πολλές από τις
κυρίαρχες αντιδραστικές ιδέες που επικρατούσαν μέχρι τότε.




Η δύναμη του γυναικείου κινήματος τότε (όπως και του κινήματος των
ομοφυλόφιλων) δεν ήταν η «ιδιαιτερότητά του», αλλά η σύγκρουση με ένα
σύστημα που είχε ξεσηκώσει εναντίον του και τη νεολαία και την εργατική
τάξη.



Στην Ελλάδα, στον απόηχο των κινημάτων του ’68 και με τους αγώνες των
γυναικών μέσα στο κίνημα της Μεταπολίτευσης –όπου φοιτητές/τριες,
νεολαίοι, εργαζόμενοι/ες, μαθητές/τριες διεκδικούσαν δικαιώματα, ήταν
καθημερινά στο δρόμο, δυνάμωναν τις οργανώσεις της Αριστεράς, τα
σωματεία, τους φοιτητικούς συλλόγους, τους συλλόγους στις γειτονιές
κλπ.– κερδίσαμε όλες τις κατακτήσεις που υπάρχουν μέχρι σήμερα. Ο
πολιτικός γάμος, ο ίσος μισθός για ίση εργασία, η νομιμοποίηση της
έκτρωσης, η δυνατότητα αντισύλληψης, οι αλλαγές για το διαζύγιο,
νομοθετήθηκαν τότε. Οι δημόσιοι παιδικοί σταθμοί και οι σταθμοί στους
χώρους δουλειάς, τα δημοτικά κέντρα υγείας, τα κέντρα δημιουργικής
απασχόλησης παιδιών, αλλά και ηλικιωμένων, το ΕΣΥ και πολλά άλλα
κατακτήθηκαν επίσης τότε, με την πίεση των γυναικών και μέσα στα
συνδικάτα.


Σήμερα

Σήμερα, οι γυναίκες έχουμε κατακτήσει (στις περισσότερες αναπτυγμένες
χώρες) τη νομική ισότητα. Έτσι είναι πλέον λάθος και
αποπροσανατολιστικές οι αναλύσεις περί «πατριαρχίας». Παρόλα αυτά, η
καταπίεση και οι διακρίσεις κατά των γυναικών –όπως και των
ομοφυλόφιλων– εξακολουθούν να υπάρχουν και πολλές φορές να εντείνονται.



Σήμερα, ο νεοφιλελεύθερος καπιταλισμός –και μάλιστα σε κρίση– έχει
δείξει με κάθε τρόπο πόσο επικίνδυνο, απάνθρωπο, παράλογο και βλαβερό
σύστημα είναι. Για να διατηρήσει τα κέρδη –που σ’ αυτά βασίζεται σαν
σύστημα– κάνει επιθέσεις σε όλα τα κεκτημένα δικαιώματα. Γι΄ αυτό
χρειάζεται και διατηρεί με νόμους τις διακρίσεις απέναντι στις γυναίκες,
για να επωφελείται και από τη δωρεάν δουλειά που κάνουν μέσα στο σπίτι
και την οικογένεια –δηλαδή τη δωρεάν αναπαραγωγή και συντήρηση της
εργατικής τάξης– και από τους μικρότερους μισθούς και από τις ελαστικές
σχέσεις εργασίας, με το πρόσχημα ότι βοηθάν τις γυναίκες στο να
εκπληρώνουν τα οικογενειακά τους καθήκοντα!




Ταυτόχρονα ιδεολογικά και στην πράξη χρησιμοποιεί όλες τις διακρίσεις
που διαχωρίζουν τους ανθρώπους με βάση το φύλο, το χρώμα, τη θρησκεία,
τη σεξουαλική προτίμηση. Γιατί βλέποντας τα τελευταία χρόνια την
αντίσταση σε όλο τον πλανήτη και το κίνημα ενάντια στη νεοφιλελεύθερη
παγκοσμιοποίηση, θέλει να μας διαχωρίζει, για να μπορεί να μας ελέγχει
και να είμαστε πιο απομονωμένοι και αδύναμοι/ες.





Πώς απαντάμε σ’ όλα αυτά; Λέγοντας ότι ο εχθρός είναι οι άντρες;
Φτιάχνοντας δικά μας ξεχωριστά σχήματα, στην παράδοση του «σεπαρατισμού»
που άνθισε στις περιόδους ήττας και υποχώρησης του κινήματος; Ζητώντας
θέσεις; Διεκδικώντας χωριστά οι μετανάστες, χωριστά οι γυναίκες,
χωριστά οι εργαζόμενοι/ες, χωριστά οι νέοι/ες;




Σήμερα –πιο πολύ από ποτέ– το ζήτημα της απελευθέρωσης των γυναικών,
όπως και των ομοφυλόφιλων και όλων των καταπιεσμένων, είναι ζήτημα
αντικαπιταλιστικό. Δεν είναι ξεκομμένο από την πάλη ενάντια στην
εκμετάλλευση. Χωρίς την πάλη απ’ όλους (εργατική τάξη, νεολαία,
Αριστερά, συνδικάτα κλπ) ενάντια στη σεξιστική καταπίεση –όπως και το
ρατσισμό– δεν μπορεί να υπάρχει ούτε ενότητα της τάξης, ούτε ανατροπή,
ούτε απελευθέρωση για ΚΑΝΕΝΑΝ μας. Δεν μπορούμε να ανατρέψουμε την
εκμετάλλευση χωρίς να ανατρέψουμε την καταπίεση. Και το αντίστροφο.

Η Αριστερά πρέπει να
βάλει στην πρώτη γραμμή και να παλέψει όλα τα ζητήματα που αφορούν την
απελευθέρωση των γυναικών από τη διπλή τους καταπίεση.



Τα αιτήματα: Ίσος μισθός για ίση εργασία, δικαίωμα στο να καθορίζουμε το
σώμα μας και τις σχέσεις μας, βρεφονηπιακοί σταθμοί και ολοήμερα
σχολεία, κέντρα δημιουργικής απασχόλησης, δωρεάν υγεία και παιδεία,
πρέπει να μην είναι μόνο στις διακηρύξεις μας. Πρέπει να είναι άξονες
πραγματικής και συγκεκριμένης πάλης.



Τα ζητήματα της απελευθέρωσης των γυναικών (όπως και των ομοφυλόφιλων)
πρέπει να γίνουν αναπόσπαστο κομμάτι του γενικότερου κινήματος και της
εργατικής τάξης ενάντια στον καπιταλισμό. Και αυτό δεν γίνεται αυτόματα.
Είναι μάχη στην οποία έχουν ρόλο να παίξουν τόσο η Αριστερά, όσο και το
γυναικείο κίνημα. Μαζί και όχι χωριστά.
της Κατερίνας Παρδάλη
Πηγη: http://www.dea.org.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=1453&Itemid=42

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα