Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Δευτέρα, 6 Σεπτεμβρίου 2010


Kyriakatiko Sxoleio Metanastwn
Σαν σήμερα το 1941 η γερμανική μυστική αστυνομία εκδίδει διαταγή, σύμφωνα με την οποία οι
Εβραίοι θα πρέπει να φέρουν υποχρεωτικά το άστρο του Δαβίδ (ιστορικά το
ίδιο μέτρο είχαν εφαρμόσει οι Ενετοί στη Κρήτη).
Ορμώμενοι από το γεγονός αυτό, λίγα λόγια για το σιωνισμό και τον αντισημιτισμό.

Στο 19ο αιώνα, καθώς άρχισαν να εμφανίζονται οι πρώτες περιοδικές
οικονομικές κρίσεις, οι άρχουσες τάξεις σε διάφορες χώρες προσπάθησαν
συστηματικά να αποστρακίσουν τη λαϊκή οργή μετατρέποντας τους Εβραίους
σε εξιλαστήρια θύματα. Ο σιωνισμός είναι ένα πολιτικό ρεύμα που
εμφανίστηκε ακριβώς ως απάντηση σε αυτή την τακτική. Οι ηγέτες αυτού το
ρεύματος έβγαλαν το απαισιόδοξο συμπέρασμα ότι ο αντισημιτισμός δεν
μπορεί να αντιμετωπιστεί, και, προκειμένου να γλιτώσουν τους διωγμούς,
οι Εβραίοι θα έπρεπε να μεταναστεύσουν σε μια περιοχή όπου θα έστηναν
ένα αποκλειστικά εβραϊκό κράτος.


Ο Τέοντορ Χερτσλ, ο «πατέρας» του σιωνισμού, έγραφε για «τη ματαιότητα
της προσπάθειας για πάλη ενάντια στον αντισημιτισμό» και υποστήριζε... τη
δημιουργία ενός εβραϊκού κράτους σε μία υπανάπτυκτη χώρα έξω από την
Ευρώπη.


Ιμπεριαλισμός




Μπορεί να μοιάζει αλλόκοτο, αλλά οι ιδρυτές του σιωνισμού, προκειμένου
να πετύχουν τους στόχους τους, ήταν έτοιμοι να συμμαχήσουν με τους πιο
αιμοδιψείς αντισημίτες. Ο ίδιος ο Χερτσλ πλησίασε τον κόμη φον Πλέβε,
τον πιο θερμό χορηγό των αντιεβραϊκών πογκρόμ στη Ρωσία, με το εξής
μήνυμα: «Όσο πιο σύντομα μας βοηθήσεις να φτάσουμε στη χώρα μας τόσο πιο
γρήγορα θα λήξει η εξέγερση [ενάντια στον Τσάρο]». Και για να γίνει πιο
σαφής η πρόταση, οι σιωνιστές προσφέρονταν να συμβάλουν στην εξασφάλιση
των τσαρικών συμφερόντων στην Παλαιστίνη, καθώς και να απαλλάξουν την
Ανατολική Ευρώπη και τη Ρωσία από τους «επιβλαβείς και ανατρεπτικούς
αναρχο-μπολσεβίκους Εβραίους» – δηλαδή ακριβώς από εκείνους τους
ανθρώπους που ήθελαν να παλέψουν ενάντια στον αντισημιτισμό και όχι να
συνθηκολογήσουν μαζί του. Πολύ φυσιολογικά, ο φον Πλέβε συμφώνησε να
χρηματοδοτήσει το σιωνιστικό κίνημα.




Όταν μετά το τέλος του Α’ Παγκόσμιου Πολέμου, η περιοχή της Παλαιστίνης
πέρασε στον έλεγχο της Βρετανίας, οι σιωνιστές έστρεψαν εκεί την προσοχή
τους. Ο τότε ηγέτης των σιωνιστών Χαΐμ Βάιτσμαν έλεγε τα εξής: «Μια
εβραϊκή Παλαιστίνη θα αποτελούσε μια εξασφάλιση για την Αγγλία, ειδικά
όσον αφορά το Κανάλι του Σουέζ». Ο πόλεμος είχε πράγματι υπογραμμίσει τη
σημασία της Μέσης Ανατολής, η οποία ήλεγχε τις θαλάσσιες διαδρομές για
την Άπω Ανατολή και περιλάμβανε τα εξαιρετικά κερδοφόρα (αλλά και
ζωτικής σημασίας από στρατηγική άποψη) κοιτάσματα πετρελαίου. Το
Νοέμβριο του 1917, ο Βρετανός υπουργός Εξωτερικών, ο λόρδος Μπάλφουρ
(διαβόητος αντισημίτης ο ίδιος), εξέδωσε διακήρυξη με την οποία η
κυβέρνησή του δεσμευόταν να υποστηρίξει «την εγκαθίδρυση ενός εθνικού
κράτους για τον εβραϊκό λαό στην Παλαιστίνη».




Ωστόσο υπήρχε ένα πρόβλημα: Η περιοχή ήταν πυκνοκατοικημένη από Άραβες
οι οποίοι ζούσαν εκεί για 1.000 χρόνια περίπου και οι οποίοι είχαν
αναπτύξει ένα αξιόλογο οικονομικό δίκτυο. Ποια ήταν η λύση; Σε πρώτη
φάση διάφορες εβραϊκές οργανώσεις άρχισαν να αγοράζουν μεγάλες εκτάσεις
γης που ανήκαν σε γαιοκτήμονες που δεν ζούσαν πια εκεί, εκτοπίζοντας
όμως μεγάλο αριθμό Παλαιστίνιων αγροτών. Επίσης οι σιωνιστές άρχισαν να
κτίζουν ένα κλειστό δίκτυο αποκλειστικά εβραϊκής οικονομίας, καθώς οι
έποικοι αρνούνταν να προσλάβουν Άραβες εργάτες και μποϊκοτάριζαν τα
αραβικά προϊόντα. Από την πλευρά τους οι βρετανικές αποικιοκρατικές
αρχές βοήθησαν στην ίδρυση και στην εκπαίδευση της σιωνιστικής
πολιτοφυλακής, έδωσαν σε εβραϊκά κεφάλαια το 90% των οικονομικών
συμβολαίων, ενώ πλήρωναν τους εποίκους υψηλότερους μισθούς απ’ ό,τι τους
Άραβες.



Ήδη από τη δεκαετία του ’20 η βρετανική κυβέρνηση συνεργαζόταν με τους
εβραίους εποίκους στην προσπάθεια καταστολής των μαζικών αραβικών
διαδηλώσεων που γίνονταν με αιτήματα τον αναδασμό της γης, την
καταπολέμηση της ανεργίας και την απόκτηση της ανεξαρτησίας. Η πιο
επίμονη εξέγερση των Παλαιστινίων έλαβε χώρα από το 1936 έως του 1939
οπότε και υπήρξε και πολύμηνη γενική απεργία. Οι Βρετανοί αντέδρασαν
επιβάλλοντας στρατιωτικό νόμο και άγρια καταστολή, στηριζόμενοι
πρωτίστως στις σιωνιστικές δυνάμεις.


Ναζί




Όμως ακόμη και στη δεκαετία του 1930 οι περισσότεροι εβραίοι δεν είχαν
καμιά διάθεση να μετακινηθούν στην Παλαιστίνη. Ο σιωνισμός ήταν ακόμη
ένα περιθωριακό κίνημα, γι’ αυτό και στην Παλαιστίνη πήγε μόνον τον 8,5%
των εβραίων μεταναστών εκείνη την περίοδο. Και μάλιστα το νούμερο αυτό
θα ήταν πολύ μικρότερο αν χώρες όπως οι ΗΠΑ και η Αγγλία δεν εφάρμοζαν
τόσο ρατσιστικές πολιτικές μετανάστευσης βάσει των οποίων αποκλείονταν
οι περισσότεροι εβραίοι.



Η ίδρυση του σιωνιστικού κράτους θεωρείται συνήθως δικαιολογημένη
αντίδραση στην άνοδο του φασισμού και στο έγκλημα του ναζιστικού
Ολοκαυτώματος που εξόντωσε 6 εκατομμύρια εβραίους. Ωστόσο οι σιωνιστές,
όχι μόνον δεν αγωνίστηκαν κατά του φασισμού, αλλά πολύ συχνά
συνεργάστηκαν με τους ναζί! Είναι χαρακτηριστικό ότι το 1933 η
Σιωνιστική Ομοσπονδία της Γερμανίας εξέδωσε ένα μνημόνιο υποστήριξης
προς τους ναζί και την αρχή του φυλετισμού. Το σιωνιστικό κίνημα έφτασε
μάλιστα στο σημείο να αντιτίθεται στη χαλάρωση των μεταναστευτικών νόμων
των ΗΠΑ και της Δ. Ευρώπης, η οποία θα επέτρεπε σε πολύ περισσότερους
εβραίους να βρουν καταφύγιο στις χώρες αυτές. Ο Νταβίντ Μπεν-Γκουριόν (ο
μετέπειτα πρώτος πρωθυπουργός του Ισραήλ) είχε γράψει το εξής
ανατριχιαστικό το 1938: «Αν είχα ως δεδομένο ότι θα ήταν δυνατόν να
σωθούν όλα τα μικρά εβραιόπουλα της Γερμανίας με το να τα μεταφέρουμε
στην Αγγλία, και μόνον τα μισά από αυτά με το να τα μεταφέρουμε στο
Ισραήλ, τότε θα διάλεγα τη δεύτερη λύση»!


Εθνοκάθαρση




Μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο είχε αλλάξει ο συσχετισμός δυνάμεων στον
παγκόσμιο χάρτη. Το 1947 όλες οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις
(συμπεριλαμβανομένων των ισχυρών πλέον ΗΠΑ και ΕΣΣΔ) αποφάσισαν το
διαμελισμό της περιοχής σε δύο χωριστά κράτη, ένα εβραϊκό και ένα
παλαιστινιακό. Όμως, παρότι οι εβραίοι αποτελούσαν λιγότερο από το 1/3
του πληθυσμού, τους αποδόθηκε το 55% του καλλιεργήσιμου εδάφους. Ωστόσο
ακόμη και αυτό δεν ήταν αρκετό για τους σιωνιστές. Ήδη από το 1938 ο
Μπεν Γκουριόν είχε διακηρύξει τα εξής: «Τα σύνορα των σιωνιστικών μας
βλέψεων περιλαμβάνουν το νότιο Λίβανο, τη νότια Συρία, τη σημερινή
Ιορδανία, τη Δυτική Όχθη, τη χερσόνησο του Σινά…».




Το σιωνιστικό σχέδιο μπορούσε να ολοκληρωθεί μόνον αν εκτοπιζόταν με τη
βία ο τοπικός αραβικός πληθυσμός. Έτσι το 1948 αυτή η πολιτική μπήκε σε
εφαρμογή: Οι σιωνιστές κατέλαβαν το 75% της γης και εκτόπισαν 750.000
Παλαιστίνιους. Παραστρατιωτικές δυνάμεις στην οποίες συμμετείχαν οι
μετέπειτα πρωθυπουργοί του Ισραήλ Μεναχέμ Μπέγκιν και Γιτζάκ Σαμίρ,
προχώρησαν σε μαζικές σφαγές σε χωριά Παλαιστινίων, με πιο γνωστή την
τραγική περίπτωση του Ντέιρ Γιασίν όπου δολοφονήθηκαν εν ψυχρώ 254
άμαχοι, άνδρες γυναίκες και παιδιά.




Πριν από το 1945, οι άποικοι κατείχαν περίπου το 6% των εδαφών της
ιστορικής Παλαιστίνης, ενώ με το τέλος του πολέμου του 1948 οι σιωνιστές
βρέθηκαν να κατέχουν το 78% των εδαφών. Μετά τον πόλεμο του 1967, το
Ισραήλ κατέλαβε κι άλλες περιοχές, περιλαμβανομένης της Δυτικής Όχθης
και της Λωρίδας της Γάζας. Στη Δυτική Όχθη οι κατακτητές άρπαξαν το 55%
της γης και το 70% των υδάτων. Στη Γάζα, 2.200 εβραίοι έποικοι πήραν
περισσότερο από το 40% της γης, τη στιγμή που 500.000 Παλαιστίνιοι
στοιβάχτηκαν σε παραγκουπόλεις. Τελικά το 2005 το Ισραήλ αποσύρθηκε από
τη Γάζα, όπου όμως επέβαλε οικονομικό αποκλεισμό, ο οποίος με τη σειρά
του οδήγησε πλέον σε συνθήκες του γιγαντιαίου στρατοπέδου συγκέντρωσης
που βλέπουμε σήμερα.




Τελικά σήμερα, οι σιωνιστές έφτασαν να ελέγχουν το 90% της
καλλιεργήσιμης γης. Εκκενώθηκαν ολόκληρες πόλεις, και καταλήφθηκαν ή
καταστράφηκαν οι παλαιστινιακοί οπωρώνες και ελαιώνες, οι παλαιστινιακές
βιομηχανίες, το τροχαίο υλικό, οι βιοτεχνίες, τα σπίτια και οι άλλες
ιδιοκτησίες.
Η πλειονότητα των Παλαιστινίων υπήρξε θύμα εθνικής εκκαθάρισης. Όσοι
Άραβες παρέμειναν μέσα στο Ισραήλ μετατράπηκαν σε πολίτες δεύτερης
κατηγορίας, ενώ όσοι εκδιώχθηκαν από τη γη τους ζουν ακόμη στη μεγάλη
τους πλειονότητα σε συνθήκες εξαθλίωσης στα στρατόπεδα προσφύγων σε όλη
τη Μ. Ανατολή –χωρίς δικαίωμα επιστροφής φυσικά.


Χωροφύλακας




Οι πράξεις του Ισραήλ έχουν επανειλημμένα καταδικαστεί από τα Ηνωμένα
Έθνη, ωστόσο οι κυβερνήσεις των ΗΠΑ έχουν κάνει τα πάντα ώστε να
εξασφαλιστεί ότι δεν θα εφαρμοστεί καμία από τις εν λόγω αποφάσεις του
ΟΗΕ. Ταυτόχρονα το σιωνιστικό καθεστώς λαμβάνει από τις ΗΠΑ μια τεράστια
δωρεάν οικονομική και στρατιωτική βοήθεια. Μόνον φέτος αναμένεται να
λάβει 2,5 δισ. δολ. ενώ τα προηγούμενα 9 χρόνια έχει λάβει άλλα 15 δισ.
Από τη μεριά του το κράτος του Ισραήλ, από την ίδρυσή του κιόλας, υπήρξε
υπερασπιστής των συμφερόντων της Ουάσινγκτον στη Μ. Ανατολή. Το 1951 η
μεγάλης κυκλοφορίας ισραηλινή εφημερίδα «Χααρέτζ» έγραφε τα εξής
προφητικά: «Το Ισραήλ θα γίνει ο χωροφύλακας της περιοχής. Δεν υπάρχει
φόβος ότι θα αναλάβουμε οποιαδήποτε επιθετική δράση κατά των αραβικών
καθεστώτων όταν κάτι τέτοιο θα αντιστρατεύεται σαφώς τις επιθυμίες των
ΗΠΑ και της Βρετανίας. Όμως, αν για οποιονδήποτε λόγο οι δυτικές
δυνάμεις προτιμήσουν μερικές φορές να κλείσουν τα μάτια τους, θα μπορούν
να βασιστούν στο Ισραήλ καθώς το τελευταίο θα τιμωρήσει μία ή
περισσότερες γειτονικές χώρες, των οποίων η ασέβεια προς τη Δύση θα
ξεπερνούσε τα όρια του επιτρεπτού».




Δύο μέτρα και δύο σταθμά



Όταν η «συμμαχία των προθύμων» εισέβαλε στο Ιράκ το 2003 προέβαλε
τέσσερις λόγους: α) Το Ιράκ παραβιάζει απόφαση του ΟΗΕ, β) ο Σαντάμ
εξοντώνει τον ίδιο το λαό του (εννοώντας τις σφαγές Κούρδων και σιιτών),
γ) το Ιράκ έχει εισβάλει σε γειτονική χώρα (εννοώντας το Κουβέιτ και
όχι το Ιράν γιατί αυτό το έκανε με αμερικανική εντολή), δ) το Ιράκ έχει
όπλα μαζικής καταστροφής και σχέσεις με την Αλ Κάιντα. Ο βασικός λόγος
της εισβολής ήταν ο τελευταίος και αυτός αποδείχθηκε ένα τεράστιο ψέμα.
Ωστόσο υπάρχει μία άλλη χώρα της Μέσης Ανατολής για την οποία ισχύουν
ΚΑΙ οι τέσσερις κατηγορίες: α) Το Ισραήλ έχει παραβιάσει όχι 4 αλλά πάνω
από 60 αποφάσεις του ΟΗΕ, β) το Ισραήλ εξοντώνει συστηματικά εδώ και
χρόνια την αραβική εθνότητα που ζει στο έδαφός του χρησιμοποιώντας
μάλιστα χημικά όπλα όπως καταγγέλθηκε στην τωρινή σφαγή στη Γάζα, γ) το
Ισραήλ δεν έχει εισβάλει σε μία αλλά σε ΟΛΕΣ τις γειτονικές χώρες
–Συρία, Λίβανο, Ιορδανία, Αίγυπτο, Παλαιστίνη, δ) το Ισραήλ δεν έχει
απλώς κάποια όπλα μαζικής καταστροφής, αλλά πάνω από 250 πυρηνικές
κεφαλές.
Κανενός στη Δύση ωστόσο δεν του πέρασε –έστω και σαν ιδέα από το μυαλό–
να εισβάλει στο Ισραήλ!




του Πέτρου Τσάγκαρη

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα