Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Παρασκευή, 10 Σεπτεμβρίου 2010


Kyriakatiko Sxoleio Metanastwn
Σαν σήμερα το 1995 το ΝΑΤΟ βομβαρδίζει θέσεις των Σερβοβοσνίων, που
πολιορκούν το Σεράγεβο. Με αφορμή το γεγονός αυτό μερικές σκέψεις γύρω από το Κόσοβο.
Στις 17 Φεβρουαρίου 2008 ανακηρύχθηκε η ανεξαρτησία του Κοσόβου και την
επομένη εκπρόσωποι τόσο των ΗΠΑ όσο και των μεγαλύτερων χωρών της Ε.Ε.
(Αγγλία, Γερμανία, Γαλλία, Ιταλία) δήλωσαν πως οι χώρες τους θα
αναγνωρίσουν το νέο κράτος –κατά παράβαση του «διεθνούς δικαίου» και των
αποφάσεων του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ. Παράλληλα άρχισαν να
αποστέλλουν διεθνές αστυνομικό και δικαστικό προσωπικό για να «συμβάλει»
στην ομαλή λειτουργία του Κοσόβου.

Η ανακήρυξη της ανεξαρτησίας ήταν... το πρακτικό αποτέλεσμα της
στρατιωτικής ήττας που υπέστη η Σερβία πριν από εντεκα χρόνια, όταν οι
δυτικοί ιμπεριαλιστές είχαν αναγκασει τον Μιλόσεβιτς –βομβαρδίζοντας τη Σερβία
και σκοτώνοντας ατέλειωτο αριθμό αμάχων– να αποσύρει το σερβικό στρατό
από το Κόσοβο.
Χρονικά, ο πρώτος υπεύθυνος για τις εξελίξεις ήταν όμως ο
ίδιος ο Μιλόσεβιτς ο οποίος είχε πυροδοτησει τον εθνικισμό στα Βαλκάνια. Ο
Σέρβος πρόεδρος είχε καταργησει το 1987 την αυτονομία του Κοσόβου (όπου το 90%
του πληθυσμού είναι Αλβανοί) και αργότερα είχε ξεκινησει μια προσπάθεια
εθνοκάθαρσης η οποία κόστισε 10.000 νεκρούς. Ο ισχυρισμός του σέρβικου
εθνικισμού ότι το Κόσοβο είναι αναπόσπαστο κομμάτι της Σερβίας επειδή
εκεί είχε γίνει μια σημαντική μάχη πριν από αιώνες, είναι εξωφρενικός, αφού με την ίδια λογική η Θεσσαλονίκη θα μπορούσε να θεωρείται
αναπόσπαστο κομμάτι της Τουρκίας επειδή εκεί γεννήθηκε ο Κ. Ατατούρκ.




Ωστόσο, ειδικά μετά τη στρατιωτική ήττα των Σέρβων, την ανάπτυξη
ΝΑΤΟϊκών στρατευμάτων στο Κόσοβο (μεταξύ των οποίων και ελληνικών) και
τη μετατροπή της περιοχής σε δυτικό προτεκτοράτο, τα θύματα της εθνικής
καταπίεσης έγιναν οι Σέρβοι του Κοσόβου, πολλοί από τους οποίους
αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τις εστίες τους, ενώ όσοι έμειναν (περίπου
130.000) τελικά περιορίστηκαν σε μικρούς θυλάκους, κυρίως στο βορρά.


Αντιδράσεις




Με την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας, οι Αλβανοί Κοσοβάροι μέθυσαν από
«εθνική ευτυχία» και βγήκαν στους δρόμους με σημαίες της Αλβανίας, των
ΗΠΑ, αλλά και με το νέο έμβλημα της χώρας που μεταξύ άλλων έχει και έξι
άσπρα άστρα που συμβολίζουν τις έξι εθνοτικές ομάδες που υπάρχουν στη
χώρα (ένδειξη δήθεν του πολυεθνικού και δημοκρατικού χαρακτήρα του νέου
κράτους). Αλλά και οι Σέρβοι βγήκαν στους δρόμους για να διαμαρτυρηθούν
τόσο στο Βελιγράδι όσο και στους θυλάκους στο Κόσοβο. Οι περισσότεροι
Σέρβοι που υπηρετούσαν στην ενιαία αστυνομία του Κοσόβου που είχε
συστήσει ο ΟΗΕ (συνολικά 320 άνδρες) έφυγαν και έθεσαν τους εαυτούς τους
στη διάθεση των αρχών του Βελιγραδίου δείχνοντας έτσι την προοπτική του
ντόμινο, δηλ. της απόσχισης αυτής της περιοχής από το Κόσοβο.




Σε διεθνές επίπεδο, παρά την αναγνώριση εκ μέρους των ΗΠΑ, η Ε.Ε. δεν
επέδειξε την ίδια «ομοψυχία»: Η σύνοδος των υπουργών Εξωτερικών της
Ε.Ε. στις Βρυξέλλες δεν κατάφερε να εκδώσει κοινό ανακοινωθέν και το
μόνο που υιοθέτησε ήταν μια δήλωση με την οποία επέτρεπε σε όσα
κράτη-μέλη το θελήσουν, να αναγνωρίσουν την ανεξαρτησία. Η δήλωσε έλεγε
ότι η ιστορία του Κοσόβου που έχει συνδεθεί «με συγκρούσεις, εθνικές
εκκαθαρίσεις και ανθρωπιστική καταστροφή» εξαιτίας της Σερβίας, το
εξαιρεί από τον κανόνα που λέει ότι τα διεθνή σύνορα μπορούν να αλλάξουν
μόνο με τη συγκατάθεση όλων των μερών.
Αρνητικά απέναντι στην
ανεξαρτητοποίηση σταθηκαν η Ισπανία, η Κύπρος, η Σλοβακία, η Βουλγαρία
και η Ρουμανία. Φυσικά όλους αυτούς δεν τους ενδιεφερε το διεθνές
δίκαιο, αλλά οι συνέπειες που θα έχει η ανεξαρτητοποίηση του Κοσόβου σε
άλλες περιοχές: η Μαδρίτη ανησυχουσε διότι έτσι δικαιώνονταν οι Βάσκοι
αυτονομιστές, η Λευκωσία φοβόταν μήπως αναγνωριστεί η Τουρκική
Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου, η Βουλγαρία φοβόταν τις πιθανές
αποσχιστικές τάσεις της τουρκικής μειονότητας, το ίδιο και η Ρουμανία σε
σχέση με τη μεγάλη ουγγρική μειονότητα.




Όμως τα μεγαλύτερα προβλήματα σε σχέση με τη διεθνή αναγνώριση του νέου
κράτους ήταν η αρνητική στάση της Ρωσίας και της Κίνας πράγμα που
σημαινε και μεγάλες δυσκολίες στο να γίνει το Κόσοβο μέλος του ΟΗΕ. Η
Μόσχα απέρριπτε τον ισχυρισμό των ΗΠΑ και της Ε.Ε. ότι το Κόσοβο είναι
μοναδική περίπτωση και ότι δεν δημιουργεί προηγούμενο για άλλες
αποσχίσεις. Η Μόσχα μάλιστα έλεγε ότι θα αναθεωρούσε τη στάση της
απέναντι στην Αμπχαζία και τη Νότια Οσετία που πρακτικά είχουν αποσχιστεί
από τη Γεωργία (όπου κυβερνούσε ο θερμός φίλος των ΗΠΑ Σακασβίλι). Αν η
Ρωσία αναγνωριζε την ανεξαρτησία των δύο αυτών περιοχών τότε ήταν
πιθανόν να ξεσπούσε πόλεμος με τη Γεωργία που τις θεωρούσε αναπόσπαστο
τμήμα της επικράτειάς της. Τυπικά η Ρωσία αναγνωριζε την επικράτεια της
Γεωργίας, ωστόσο είχε δώσει ρωσική υπηκοότητα στους κατοίκους των δύο
περιοχών ενώ παράλληλα διατηρούσε «ειρηνευτικά» στρατεύματα εκεί, ενω ο
πρόεδρος της Αμπχαζίας Σεργκέι Μπαγκάπς είχε ξεκαθαρίσει τις προθέσεις
του: «Παρακολουθούμε από πολύ κοντά την κατάσταση στο
Κόσοβο και θα ανακοινώσουμε τις επόμενες κινήσεις μας αν το Κόσοβο
κηρύξει την ανεξαρτησία του».


Βιωσιμότητα
Όμως μόλις καταλαγιασε
η ευφορία από την ανεξαρτητοποίηση, ο κοσοβάρικος λαός επεστρεψε
στο κεντρικό πρόβλημα που τον βασανιζε, δηλαδή την ανέχεια. Το Κόσοβο
ήταν και είναι μία από τις πιο φτωχές περιοχές της Ευρώπης και η
απόσχιση από τη Σερβία δεν επροκειτο να αλλάξει αυτή την κατάσταση.
Σύμφωνα με τις επίσημες στατιστικές, μετά τον πόλεμο χτίστηκαν 50.000
σπίτια που μπορούσαν να στεγάσουν 300.000 ανθρώπους και επισκευάστηκαν
1.400 χιλιόμετρα δρόμων. Επίσης κατασκευάστηκαν σχολεία και νοσοκομεία,
ενώ η παραγωγή γαλακτοκομικών και κρέατος είχε ξεπερασει τα προπολεμικά
επίπεδα. Ταυτόχρονα το υπέδαφος του Κοσόβου είναι πλούσιο σε λιγνίτη,
μόλυβδο, ψευδάργυρο κ.ά. Όμως –κατά τραγική σύμπτωση όπως και στο Ιράκ–
οι κάτοικοι υποφέρουν από έλλειψη νερού, ενώ υπάρχουν συχνά μπλακ άουτ,
παρότι η παροχή ηλεκτρικής ενέργειας βρίσκεται στα χέρια του ΟΗΕ, μετά
την αποχώρηση των Σέρβων.






Υπάρχουν κι άλλες ενδείξεις ότι η βελτίωση των συνθηκών ζωής δεν είναι
αληθινή: Η βρεφική θνησιμότητα είναι η μεγαλύτερη στα Βαλκάνια (44ο/οο),
η ανεπαρκής σίτιση είναι διαρκές πρόβλημα και την ίδια στιγμή το 25%
του πληθυσμού υποφέρει από αναλφαβητισμό. Σύμφωνα με την Παγκόσμια
Τράπεζα, η επίσημη ανεργία βρίσκεται στο 44%(!), ενώ το κατά κεφαλήν
εισόδημα ετησίως είναι μόλις 1.118 ευρώ, πράγμα που σημαίνει την απόλυτη
εξάρτηση του Κοσόβου από την ξένη βοήθεια και τα εμβάσματα των
μεταναστών. Τέλος, η διαφθορά και το οργανωμένο έγκλημα είναι στην
ημερήσια διάταξη και η σερβική προπαγάνδα περί «κράτους μαφίας» δεν
απέχει πολύ από την πραγματικότητα: μια έκθεση της Ε.Ε. το Νοέμβριο του 2008 διαπίστωνε ότι «εγκληματικά δίκτυα εκτείνονται σε διάφορους
κοινωνικούς και οικονομικούς τομείς, καθώς και στην πολιτική».
Οι επενδύσεις που χρειάζεται να γίνουν για να
υπάρξει εκμετάλλευση των πλούσιων κοιτασμάτων θα αργήσουν πολύ κι αν
ποτέ γίνουν θα ωφελήσουν τους λίγους ανερχόμενους αστούς του Κοσόβου: το
νεοφιλελεύθερο μοντέλο που εφαρμοστηκε οδηγησε με μαθηματική
ακρίβεια στις κοινωνικές ανισότητες και αδικίες που οδήγησε και
άλλες περιοχές του κόσμου όσο ανεξάρτητες κι αν ήταν. Οι αυταπάτες για
την ευημερία που δήθεν θα έφερνε η ανεξαρτησία πολύ γρήγορα ίσως
μετατραπούν σε οργή.
του Πέτρου Τσάγκαρη
Πηγη:http://www.dea.org.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=941&Itemid=42

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα