Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Σάββατο, 4 Σεπτεμβρίου 2010



Kyriakatiko Sxoleio Metanastwn
Προς τιμήν του George Simenon.
Ως «τον μεγαλύτερο και ίσως τον πιο αυθεντικό
συγγραφέα της γαλλικής λογοτεχνίας» είχε χαρακτηρίσει τον Ζορζ Σιμενόν,
το 1938, ο εκ των ιδρυτών του νέου γαλλικού μυθιστορήματος, Αντρέ Ζιντ.

Εκατό χρόνια μετά τη γέννηση του πολυγραφότατου Βέλγου συγγραφέα
αστυνομικών -και όχι μόνο- βιβλίων, στη Λιέγη, στις 13 Φεβρουαρίου 1903,
τόσο η γενέθλια πόλη όσο και η λογοτεχνική του πατρίδα, το Παρίσι,
οργανώνουν εκδηλώσεις στη μνήμη του. Στη μνήμη ενός ανθρώπου που είναι
γνωστός σε ένα ευρύτατο κοινό με το όνομά του ή με αυτό του ήρωα που
δημιούργησε, του επιθεωρητή Μεγκρέ. Ενός ήρωα -αντιήρωα ισχυρίζονται οι
ειδικοί- που υπήρξε το έτερον ήμισυ του συγγραφέα, όπως ο Σέρλοκ Χόλμς
για τον Κόναν Ντόιλ, ο Ηρακλής Πουαρό για την Αγκάθα Κρίστι, ο Μάρλοου
για τον Τσάντλερ.
Στη Λιέγη, εκεί όπου ως δημοσιογράφος
δημοσίευσε, σε ηλικία 19 ετών, το πρώτο του μυθιστόρημα, με θέμα... την
πόλη του, διοργανώνεται στο «Κέντρο Μελετών Ζ. Σιμενόν» μια έκθεση με
πολλές θεματικές ενότητες, καλύπτοντας όλες τις πτυχές της ζωής και του
έργου του.
Στο Παρίσι, με την ίδια ευκαιρία, μια επιλογή
μυθιστορημάτων του, και εδώ πρέπει να επισημανθεί πως αυτή η επιλογή
αφορά τα «σοβαρά» μόνο και όχι τα αστυνομικά μυθιστορήματα του
συγγραφέα, περιλαμβάνεται στην περίφημη σειρά «La Pleiade», των εκδόσεων
Gallimard.
«Μυθιστόρημα του περίπτερου»
Πέρα από το
θαυμασμό -υπερβολικό ίσως- του Ζιντ , πολλοί ομότεχνοί του διχάζονταν
στο θέμα της αξίας του συγγραφέα. Υπήρχαν εκείνοι που έκριναν το
λεξιλόγιό του φτωχό, τις φράσεις του άτεχνες, το ύφος του επίπεδο,
χλομό, αναγνωρίζοντας ωστόσο ικανότητες δημοσιογράφου, αλλά και καλού
συγγραφέα μυθιστορημάτων του «περιπτέρου», αυτών δηλαδή των
ευκολοδιάβαστων βιβλίων που διαβάζονται από οποιονδήποτε, οπουδήποτε.
Πολλοί βιβλιοκριτικοί ισχυρίζονταν ότι του έλειπε κάτι -χωρίς να μπορούν
να πουν τι ακριβώς- για να γίνει ένας ολοκληρωμένος συγγραφέας. Τα
λογοτεχνικά περιοδικά τον αγνοούσαν, τα μυθιστορήματά του δεν
διδάσκονταν στα σχολεία -και εξακολουθούν να μη διδάσκονται- και επί
πλέον του καταλόγιζαν το ασυγχώρητο βίτσιο να γράφει ασταμάτητα, μέχρι
και έντεκα βιβλία το χρόνο. Ο ίδιος μάλιστα είχε παραδεχτεί πως είχε
γράψει αρκετά αστυνομικά βιβλία μέσα σε δεκαπέντε ημέρες. Αυτή η έντονη
συγγραφική του δραστηριότητα, οι υψηλές πωλήσεις των βιβλίων του καθώς
και η δημοτικότητά του συνέβαλαν ίσως στο να μην τιμηθεί ποτέ με το
Βραβείο Γκονκούρ, ακόμη και για εξαιρετικά αστυνομικά που έγραψε, και τα
οποία υπήρξαν σαφώς ανώτερα από κάποια άλλα που βραβεύτηκαν και
ξεχάστηκαν αμέσως. Οπωσδήποτε όμως, υπήρξε ο συγγραφέας των
υψηλών αποδόσεων. Στο «Λεξικό των αυθεντιών του αστυνομικού
μυθιστορήματος», του Ρομπέρ Ντελέζ, ο Ζορζ Σιμενόν περιγράφεται ως «ο
συγγραφέας που έχει πουλήσει 700 εκατομμύρια αντίτυπα σ' όλο τον κόσμο,
τα οποία έχουν μεταφραστεί σε 57 γλώσσες, σε 40 χώρες. Είναι ο
συγγραφέας των 25 ψευδωνύμων, των 400 μυθιστορημάτων, από τα οποία, τα
εκατό περίπου "για μοδιστρούλες και νεαρές πωλήτριες", με ρυθμό έκδοσης
έντεκα βιβλίων το χρόνο και αυτό για μεγάλο χρονικό διάστημα, χωρίς να
υπολογίσουμε τα κλασικά του έργα και τα 117 "σοβαρά". Ο γίγαντας
Σιμενόν, ο άντρας με τις 10.000 γυναίκες, 8.000 από τις οποίες πόρνες,
μανιώδης καπνιστής πίπας -είχε στη διάθεσή του 200- και πότης δυο
μπουκαλιών κόκκινου κρασιού μπορντό την ημέρα...».
Τα βιβλία που
έχουν εκδοθεί για τον Σιμενόν και το έργο του είναι πολλά και με την
ευκαιρία των εκατό χρόνων από τη γέννησή του προστέθηκαν κι άλλα στον
ήδη μακρύ κατάλογο, περιγράφοντας τη μακρά διαδρομή του από την εποχή
που κάλυπτε ειδήσεις του αστυνομικού δελτίου σε εφημερίδες έως το τέλος
του, το 1989. Σ' αυτά ο αναγνώστης μπορεί να παρακολουθήσει το πώς
άρχισε να γράφει λαϊκά μυθιστορήματα, στο Παρίσι τη δεκαετία του '20,
για τη σχέση του με τη Ζοζεφίνα Μπέκερ, τη στροφή του αργότερα στα
αστυνομικά μυθιστορήματα και τη δημιουργία του επιθεωρητή Μεγκρέ, τα
ταξίδια του στην Αφρική, την προσαρμογή των μυθιστορημάτων του στον
κινηματογράφο, για την εγκατάστασή του στις ΗΠΑ, τη συγγραφή των
απομνημονευμάτων του και για το θάνατό του στη Λοζάνη το 1989.
Η
Μαρί Πολ Μπουτρί αναλύει στο βιβλίο της το λογοτεχνικό ύφος του
Σιμενόν, για το οποίο ο Πολ Μοράν έλεγε: «Υπάρχει ένα στιλ Σιμενόν, όπως
υπάρχει το αυτοκρατορικό. Υπάρχει όμως μια αυτοκρατορία Σιμενόν πολύ
πιο μεγάλη από την αυτοκρατορία του Ναπολέοντα». Στο βιβλίο του «Το
μυστήριο Σιμενόν», ο Ντενί Τιλινάκ μιλά για μια «παραληρηματική γραφή»
βιβλίων σχεδόν άτεχνων από κάποιον που θεωρεί κληρονόμο του Μοντένιου,
«από έναν ζωγράφο του πεπρωμένου, η τραγικότητα του οποίου είναι πιο
αγνή και πιο σκληρή από αυτήν του Ροκεντέν στη "Ναυτία" του Σαρτρ, του
Μερσό στον "Ξένο" του Καμί, του "Λύκου της στέπας" του Εσε ή του
"Ανθρώπου χωρίς ιδιότητες" του Μούζιλ». «Ποια εσωτερική αλχημεία
-αναρωτιέται καταλήγοντας ο Τιλινάκ- επέτρεψε στον Σιμενόν να
δημιουργήσει ένα έργο τόσο μεγάλο με τόσο φθηνά υλικά;»
Η
απάντηση δεν έχει ακόμη δοθεί· αντίθετα, τα εγκώμια από την άλλη πλευρά
δεν είναι αμελητέα. Ο Μαξ Ζακόμπ θαύμαζε τον τρόπο με τον οποίο ο
Σιμενόν «έβλεπε τον άνθρωπο μέσα στην ανθρώπινη μυρμηγκοφωλιά», ο Πιερ
Μακ Ορλαν θεωρούσε το έργο του «ποίηση», ο Τζον Κόουπερ Πόουις τον
απακαλούσε «μεγάλο, ανθρώπινο, σοφό, δημιουργό του Γάλλου Σερλοκ Χολμς,
συγγραφέα του ύφους του Μπαλζάκ, του Ντοστογιέφσκι, του Ντίκενς, του
Ραμπελέ και του Γκόρκι». Σε αυτούς τους θαυμαστές προστίθενται ο Χένρι
Μίλερ, ο Φεντερίκο Φελίνι και άλλοι. Ομως υπάρχει ένα «μυστήριο
Σιμενόν». Ο άνθρωπος που έπαιζε τον «ευφυή ανόητο» παραμένει ένα αίνιγμα
για τους μελετητές του. Ο έκλυτος βίος του δεν συμβάδιζε με τις
πολιτικές του απόψεις. Τόσο στο βιβλίο του Τομά Ναρσεγιάκ «Η περίπτωση
Σιμενόν» όσο και σ' αυτό του Ζακ-Σαρλ Λεμέρ «Σιμενόν, ο νεαρός
δημοσιογράφος» γίνεται μια προσπάθεια να δοθούν κάποιες απαντήσεις. Το
1919 ο Σιμενόν γράφοντας, με ψευδώνυμα, στην «Γκαζέτα της Λιέγης», μια
ακροδεξιά εφημερίδα, όπως και ο ίδιος είχε παραδεχθεί το 1981, υπήρξε
πολέμιος κάθε απεργιακής κινητοποίησης, κατά των φεμινιστριών, της
επιστημονικής προόδου, του κινήματος Νταντά, του μοντέρνου χορού, της
κυβιστικής ζωγραφικής, προκειμένου να ανταποκρίνεται στο υπερσυντηρητικό
αναγνωστικό κοινό της εφημερίδας. Να τον οδήγησε σ' αυτό το δρόμο ο
οπορτουνισμός του ή το ότι πίστευε πράγματι αυτά που έγραφε; Αλλο ένα
μυστήριο αυτού του σθεναρού αντισοσιαλιστή με λαϊκιστικές τάσεις, του
καυστικού αντικομμουνιστή, του περιστασιακού αντιμασόνου και του
αντισημιτικού.
Ο παντοτινός Μεγκρέ
Τελικά, αυτό που μένει
σταθερό στο όλο έργο του Σιμενόν, είναι ο ήρωάς του. Στον αντίποδα του
Σιμενόν, ο Μεγκρέ ζει μια ήσυχη ζωή σε ένα άνετο διαμέρισμα σε μια
γειτονιά του Παρισιού. Η αισθηματική του ζωή δεν έχει εξάρσεις και ο
κόσμος του όλος εκτείνεται μεταξύ του γραφείου του και της αγκαλιάς της
υπομονετικής γυναίκας του, με την οποία φυσικά δεν γίνεται ποτέ λόγος
για σεξ. Η κυρία Μεγκρέ φροντίζει τα πάντα στο σπιτικό της, του
ετοιμάζει το αγαπημένο του φαγητό, κότα βραστή, και του ανάβει τις πίπες
- το μόνο ίσως κοινό στοιχείο μεταξύ του συγγραφέα και του ήρωά του. Ο
Μεγκρέ είναι η προσωποποίηση της ήσυχης ζωής που δεν έζησε ποτέ ο
δημιουργός του. Η δουλειά του Μεγκρέ είναι η μεγάλη του
αδυναμία. Ο επιθεωρητής ασχολείται κυρίως με τα «οικογενειακά
εγκλήματα», αφού σπανίως ασχολείται με τον υπόκοσμο. Ο Μεγκρέ είναι
εντελώς διαφορετικός από τους κυνικούς επαγγελματίες Αμερικανούς
ντετέκτιβ που έχουν κίνητρο το χρήμα. Αυτός θέλει να αποδώσει δικαιοσύνη
ως καλός δημόσιος λειτουργός και η δύναμη του ήρωα του Σιμενόν
προέρχεται από αυτήν ακριβώς τη δημοσιοϋπαλληλική του πλευρά. Ο Μεγκρέ
είναι η κακή συνείδηση των αστών εγκληματιών και η καλή συνείδηση του
Σιμενόν, που του επιτρέπει μέσα από τη ζωή του ήρωά του -εντελώς
αντίθετη από τη δική του- να ηθικολογεί.
της Βικυς Τσιώρου

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα