Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Σάββατο, 23 Οκτωβρίου 2010

  
Afraid of life?
Περασαν 11 μερες απο την τελευταια φορα που εγραψα στο ιστολογιο αλλα μου φανηκαν αιωνας! Ξαφνικα καποιες ωρες απο τη μερα μου γεμισαν με τη σχολη, ξαφνικα θυμηθηκα πως ειναι να κουραζεσαι και να προσπαθεις για κατι, ξαφνικα θυμηθηκα πως ειναι να μην προλαβαινεις παντα να κανεις ορισμενα πραγματα απο αυτα που εκανες παλια. Μου λειπει εκεινη η εποχη που μπορουσα να γραφω καθημερινα στο blog αλλα αυτος ειναι ενας απο τους ελαχιστους λογους που μου λειπει. Τωρα πια μπορω να πω οτι κανω κατι, εχω εναν στοχο που παρα τις οποιες δυσκολιες αποτελει ενα κινητρο απο μονος του για να προσπαθω καθε μερα να κανω ενα βηματακι πιο μπροστα. Δε λεω οτι σε καποια πραγματα δεν τα εχω βρει "μπαστουνια" που λενε, η οτι ο δρομος μου απο δω και περα θα ειναι στρωμενος με ροδοπεταλα...Το θεμα ειναι παρολαυτα οτι οπως και να 'χει εγινε πλεον η αρχη για κατι που επιθυμουσα χρονια τωρα. Εβαλα επιτελους τον εαυτο μου απεναντι μου και το πρωτο δυσκολο βηματακι εγινε. Οπως ανεφερα και σε καποιους στιχους μου ο χειροτερος μας εχθρος πολλες φορες ειναι ο ιδιος μας ο εαυτος. Μονο που ειναι και ο πιο δυσκολος να αντιμετωπιστει. Ολοι μας τον εχουμε μεσα μας αλλα μεσα του κανεις δεν κοιταει. Αλλοι δεν τολμουν, αλλοι εθελοτυφλουν κι ετσι ο εχθρος εκ των εσω παραμενει ακλονητος και μας κατατρωει στην κυριολεξια. Ειναι απιστευτο το ποσο μπορει ενας ανθρωπος να παραμορφωθει εξαιτιας των καταλοιπων του και να παγιδευτει μεσα στο ιδιο του το μυαλο. Επειτα δεν αργει να δημιουργηθει ενας φαυλος κυκλος μεσα στο κεντρο του οποιου βρισκομαστε εμεις και καλουμαστε να βγουμε ξανα εξω ακομη πιο δυνατοι. Το παν ειναι να καταφερουμε να βρουμε τις πραγματικες αιτιες που μπορει να μας κρατανε δεσμιους και οσο κι αν πονανε να τις βαλουμε απεναντι και να παλεψουμε μαζι τους. Οι δικαιολογιες δημιουργουν την ψευτικη επαναπαυση και αυτη με τη σειρα της γεννα το τελμα. Οταν βουλιαζει κανεις στο φαινομενικα ασφαλες τελμα ειναι ακομη πιο δυσκολο να ξεφυγει διοτι τι πιο ασφαλες, οπως ειπα και πριν, απο το να μην κανει κανεις τιποτε; Κι ομως ποσο ασφελες ειναι στ' αληθεια το να μη ζουμε; Σκεφτειτε το!

2 σχόλια:

aeroxeimarros είπε...

Τι να σχολιάσω πρώτα από ένα κείμενο που μοιάζει σαν προέκταση της ίδιας μου της ύπαρξης, της ίδιας ακριβώς κατάστασης που οδηγεί καμιά φορά να αναμετρηθούμε σκληρά με τον κακό μας εαυτό.

Εκείνον που όταν πάρει τον έλεγχο σε καταστρέφει εκ των έσω, εκείνης της απόλυτα ήρεμης κατάστασης που σε τραβάει στο κέντρο της και μένεις εκτός από κάθε τι που μοιάζει ή είναι η ζωή δηλ. της ταραχής ! Εγώ τις ονομάζω καταναγκαστικές περιττές ενέργειες που τόσο χρόνο από τη ζωή μας κλέβουν και μας αποδιοργανώνουν τόσο που μοιάζει να μας κυνηγάνε έπειτα όλοι να μας πατήσουν κάτω μέσω φοβίας στην φοβία.

Είναι ασφάλεια το να μην ζεις, σωστά το λές. Είναι μία φοβία για να ζήσεις, να χαρείς δεσμά που προέρχονται από ειδικές περιπτώσεις που σε απομόνωσαν σαν σε αιώνια καταδίκη αλλά στο βάθος πάντοτε κάτι λάμπει, μία σπίθα που υπερνικά τα κακά δαιμόνια και μια εσωτερική φωνή που προσπαθεί να μας ξυπνήσει.

Ομολογώ πως είσαι βηματάκι πιο μπροστά από εμένα. Ήδη άρχισες την αρχή την έκανες. Εγώ απλά είμαι έτοιμος για να τη κάνω αλλά ακόμα δειλιάζω δυστυχώς, που θα πάει όμως θα έρθει και η σειρά μου σύντομα.

Να είσαι σίγουρη ότι μπορώ να σε καταλάβω. Ειδικά μετά από αυτό το απίστευτο κείμενο σου επιβεβαιώθηκα πλήρως και δεν πέφτω έξω ποτέ. Έχω γράψει και εγώ κάποια. Ήταν μοναδική μου διέξοδος από τα προβλήματα.

Όχι ίσως, θα έλεγα ότι πρέπει να τα πούμε εκτενέστερα αγαπητή μου φίλη!!!!!!!!

logos_en_drasei είπε...

Θα χαρω πολυ να τα πουμε εκτενεστερα...περιεγραψες παρα πολυ καλα αυτα τα οποια κι εγω ηθελα να πω... Νομιζω οτι ειναι θεμα χρονου να γινει μεσα σου το "κλικ" της αρχης φιλε μου, το ελπιζω και σου το ευχομαι με ολη μου την καρδια. Διοτι οι πραξεις μενουν, οχι η "ασφαλης" απραξια. Τολμα! Μη νομιζεις βεβαια οτι θα ειναι ευκολο, καθε αρχη και δυσκολη. Ακομη κι οταν κανεις το βημα μεσα σου θα σε σιγοτρωει ο παλιος κακος σου εαυτος, θα εχεις πισωγυρισματα, θα δειλιαζεις για λιγο...Μην ακους αυτες τις φωνες! Προχωρα μπροστα με πεισμα, βαλε στοιχημα με τον εαυτο σου. Ισως χρειαστει αρχικα να το κανεις ακομη και μηχανικα. Κακο αυτο, δε λεω. Σιγα σιγα ομως θα ξεμπλοκαρεις και θα επιστρεψεις κανονικα στη δραση. Μη χαραμιζεις τον εαυτο σου για τιποτε και για κανεναν. Το εκανα αυτο επι 6 ολοκληρα χρονια. Εφτασα στα 25 κατευθειαν απο τα 18 και στο ενδιαμεσο;...δεν ημουν εγω. Απλα. Και ειναι κριμα...Και μη νομιζεις...ακομη στην προσπαθεια ειμαι.

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα