Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Κυριακή, 3 Οκτωβρίου 2010


 Αυτη ειναι η χωρα μου
Ζω σε μια χωρα οπου οι ανθρωποι κανουν τα παντα για να τους μισησω. Ζω σε μια χωρα στηριγμενη πανω σε μια καταπονημενη πια ιστορια γιατι δεν εχει παρον...Για μελλον ποιος τολμα να μιλησει με σιγουρια; Ζω σε μια χωρα οπου ο καθενας κοιταζει τον εαυτο του και ξυπναει απο τον ληθαργο της επαναπαυσης μοναχα οταν θιγονται τα προσωπικα συμφεροντα του. Ζω σε μια χωρα οπου φταινε παντα οι αλλοι. Ζω σε μια χωρα οπου αυτα για τα οποια κατηγορει καποιος τον διπλανο του τα κανει και ο ιδιος μονο που αυτος η δεν τα βλεπει, η παντα εχει εναν καλυτερο λογο να τα κανει απο τον λογο του διπλανου του. Ζω στη χωρα της κουτοπονηριας, του βλαχομεγαλοπιασματος, των τεραστιων αντιθεσεων, της αδικιας. Ζω στη χωρα οπου το κυριοτερο οργανο που λειτουργει στους ανθρωπους δεν ειναι ο εγκεφαλος. Ο νοων νοειτο. Αυτο το οργανο εδω στη χωρα οπου ζω εχει πολλαπλες χρησεις. Χωνεται παντου, παιρνει αποφασεις μα κυριως λειτουργει καταπληκτικα ως καλαθι αχρηστων μιας κι εκει εχουν ολοι τοποθετημενες αξιες και εννοιες οπως σεβασμος, πολιτισμος, ευγενεια, αλτρουισμος, αξιοκρατια και αλλες ξεχασμενες στον τοπο μου λεξεις. Ζω στη χωρα που αντι να πηγαινει μπροστα συνεχως βουλιαζει ολο και βαθυτερα ομως εξακολουθει να επαιρεται με περισσο θρασος χωρις ποτε να παραδεχεται τα λαθη της. Ζω στη χωρα οπου γεννηθηκε υποτιθεται η τεχνη μα εδω η ιδια αργοπεθαινει καθημερινα. Ζω στη μονη ισως χωρα που ο μονος πολιτισμος στον οποιο εξακολουθει να αναφερεται για να βγει απο πανω κοκορομαχωντας ειναι εκεινος που ισχυε σε χρονια πΧ. ενω 2010 χρονια μΧ ειχε το μοναδικο ταλεντο να γκρεμισει τα ηδη υπαρχοντα αντι να τα τελειοποιησει. Ζω στη χωρα που τραβηξε πολλα, αλλα που μεγαλο μεριδιο αυτων τα προκαλεισε  και εξακολουθει να τα προκαλει μονη της στον εαυτο της εθελοτυφλωντας. Ζω στη χωρα οπου ο κοσμος προκειμενου να εξυμνησει την καταγωγη του μετατρεπει ελαττωματα σε προτερηματα (πχ Εμεις οι Ελληνες τα καταφερνουμε παντα ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΤΙΓΜΗ)...μηπως επειδη τα δευτερα ολο και λιγοστευουν; Ζω στη χωρα οπου η λαμογια θεωρειται εξυπναδα. Ζω στη χωρα που δεν τη σεβονται ουτε οι κατοικοι της αλλα ζητουν με πεισμα απο τους αλλους να τη σεβαστουν.  Ζω σε μια χωρα στην οποια πια ταιριαζουν φρασεις οπως "μαγκια κλανια...", "εβγαλε η μυγα κωλο κι εχεσε τον κοσμο ολο" και λοιπες καλαισθητες παροιμιες...  

Ζω σε μια χωρα που μεχρι χτες ηθελα να κανω καλυτερη μα οσο περναει ο καιρος με διωχνει ολο και πιο μακρια. Το μονο που με κραταει πια ειναι το δικο μου πεισμα...


Παρακατω θα διαβασετε ενα καταπληκτικο κειμενο που αποτελειται απο πολυ ευστοχους σχολιασμους σχετικους με το παραπανω δικο μου κειμενο. Παρακαλω καντε εναν κοπο να επισκεφτειτε το link και να το διαβασετε. Αξιζει τον κοπο.
http://politispittas.blogspot.com/2009/01/blog-post_31.html

4 σχόλια:

the girl next to me είπε...

ένα κείμενο που μπορεί να συνεχίζεται επ' αόριστο... και το χειρότερο είναι ότι κάθε μέρα, αυτή η χώρα, είναι ικανή να σου δίνει λόγους για να "εμπλουτίζεται".

Αναρωτιέμαι... αυτοί που προσπαθούν να μας πείσουν ότι πρέπει να μείνουμε εδώ και να παλέψουμε με όλα αυτά, δεν έχουν καταλάβει ότι αγγίζουν τα όρια της γραφικότητας;;

logos_en_drasei είπε...

Εγω ξερεις τι αναρωτιεμαι; Οπως μαθαινω τουλαχιστον ειναι παρα πολλοι αυτοι που θελουν να φυγουν. Και δικαιως. Αλλα εφοσον θελουν να φυγουν σημαινει οτι εδω κατι τους φταιει. Αν εξαιρεσουμε εναν μεγαλο βαθμο της οικονομικης καταστασης για την οποια ευθυνοται και οι "ισχυροι" οικονομικοι παραγοντες της χωρας, υπαρχουν και πολλα αλλα δεινα που ανηκουν στην καθημερινοτητα μας τα οποια αποτελουν επισης αιτιες που οδηγουν στην απογνωση πολλους Ελληνες και για τα οποια ευθυνομαστε εμεις. Εντουτοις εφοσον ειμαστε τοσοι πολλοι που βλεπουμε τα κακα που συμβαινουν γυρω μας γιατι αυτα εξακολουθουν να υπαρχουν; Δεν αρκουμε για να τα αλλαξουμε; Ειμαστε η τραγικη μειοψηφια; Η πολλοι απο εμας παραπονιουνται χωρις ποτε να βλεπουν τα δικα τους λαθη ωστε να τα διορθωσουν; Ειναι αυτο που ειπα και στο κειμενο. Σε αυτην τη χωρα παντα φταινε οι αλλοι. Μηπως κι εγω φαινομενικα τουλαχιστον αυτο δεν κανω τωρα; Τα ριχνω στους γυρω μου. Εχουν καθε δικαιωμα να αμφισβητησουν οτι κανω στην πραξη οσα δεν κανουν αλλοι. Ελα ομως που εγω τα κανω...Το θεμα ειναι ποσοι εχουμε μεινει; Και τι σκατα φταιει πια; Το dna του Ελληνα; Του ΝΕΟΕλληνα; Τι;

the girl next to me είπε...

Σύμφωνοι... ο Έλληνας πάντα τα ρίχνει στο διπλανό του και δεν κοιτάει ποτέ τα δικά του χάλια... είναι μεγάλη παθογένεια της ελληνικής κοινωνίας αυτό... δε διαφωνώ καθόλου... αλλά υπάρχει και ένα μεγάλο μερίδιο ευθύνης σε αυτό που ονομάζουμε κουλτούρα, παιδεία, συνήθεια... και δεν θέλω να γίνω ελιτίστρια υποστηρίζοντας ότι δεν έχουμε παιδεία, είμαστε πρωτόγονοι, δεν ξέρουμε να φερόμαστε μπλα μπλα μπλα... αλλά μιλάω για την άλλη, την ουσιαστική... αυτή που διαμορφώνει συνειδήσεις και εγκαθιστά συμπεριφορές. Αυτή που μας μαθαίνει να σεβόμαστε τον εαυτό μας, τους γύρω μας, τη γειτονιά μας, την πόλη μας. Αυτή που διαμορφώνεται από την εκάστοτε κοινωνική πολιτική. Π.χ. γιατί ο Έλληνας δε σέβεται το δημόσιο χώρο της πόλης; Γιατί πολύ απλά δεν έχει μεγαλώσει θεωρόντας τον ζωτικό και ουσιαστικό κομμάτι της καθημερινότητάς του. Γιατί στην Ελλάδα, καμία πολιτική δεν επενδύει σε δημόσιο χώρο, δεν επενδύει στην πόλη. Γιατί στην Ελλάδα, οτιδήποτε δεν προσφέρει άμεσο κέρδος (οικονομικό – ψηφοθηρικό – πολιτικό) δεν αξίζει την προσοχή των κυβερνώντων. Και έχουμε φτάσει στο σημείο οι πόλεις μας να είναι τόσο καταπιεστικές και απάνθρωπες, που μόνο καταπιεσμένους και αδιάφορους ανθρώπους μπορούν να δημιουργήσουν.

Και πως ζητάνε μετά από εμένα να είμαι ευτυχισμένη, δημιουργική, χαρούμενη, όταν θα πρέπει να παλεύω στην καθημερινότητά μου για το οτιδήποτε (και αφήνω απ’ έξω τον αγώνα για επιβίωση), για το αυτονόητο; Να δίνω μάχη για να μην κόψει ο δήμος τα δέκα δέντρα στη γειτονιά μου, για να καταφέρω να κινηθώ πεζή στην πόλη, να γυρίσω φορτωμένη σπίτι από το σούπερ μάρκετ κάνοντας σλάλομ ανάμεσα στα παρκαρισμένα, να θεωρούμαι τρελή ή ηρωίδα που επιλέγω να πάρω το ποδήλατό μου και όχι το αυτοκίνητο... Φοβάμαι ότι θα καταλήξω γραφική, γι αυτό κλείνω εδώ παραθέτοντας κάτι πολύ απλό και ενδεικτικό του πως η ποιότητα ζωής στην Ελλάδα δεν έχει να κάνει μόνο με (νεο)ελληνικό DNA, αλλά είναι κυρίως ζήτημα πολιτικής βούλησης. Σε μία συνέντευξη που έδωσε ο Δανός υπουργος(;), υπεύθυνος για τη συγκοινωνιακή πολιτική της χώρας – τελος πάντων – ερωτήθηκε για το τι πρακτικές ακολουθούν όταν δούνε ότι ένας μεγάλος δρόμος στο κέντρο της Κοπενχάγης μπλοκάρει από κυκλοφοριακή συμφόρηση. Η απάντησή του ήταν σοκαριστική για τη ελληνικά δεδομένα: «κόβουμε μία λωρίδα» είπε.... «και δεν γίνεται χειρότερο το πρόβλημα;», ξαναρωτήθηκε... «στην αρχή φωνάζει ο κόσμος και διαμαρτύρεται. Αλλά μετά καταλαβαίνει ότι αν δεν θέλει να μένει ώρες μπλοκαρισμένος μέσα στο αυτοκίνητό του, πρέπει να το αφήσει εκτός κέντρου και να μετακινηθεί ή με το ποδήλατο ή με τα ΜΜΜ. Και έτσι γίνεται»!

Σημ. Τα τελευταία 30 χρόνια στην Κοπενχάγη, πάνω από 8 υπαίθρια πάρκινγκ στο κέντρο της πόλης, με πρωτοβουλία του δήμου, έκλεισαν και έγιναν δημόσιοι χώροι. Στην Κοπενχάγη... όπου η μέση ετήσια ηλιοφάνεια δεν ξεπερνά το 1/3 της δικής μας (και πολύ λέω...), όπου η χρήση του δημόσιου χώρου της πόλης δεν ήταν ποτέ στο DNA και στην παράδοση των Δανών... αλλά πλέον είναι...

logos_en_drasei είπε...

Ειλικρινα θα συμφωνησω απολυτα μαζι σου, δεν εχω τιποτε να προσθεσω! Τα ειπες ολα νομιζω!

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα