Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Τετάρτη, 6 Οκτωβρίου 2010


 The first year of the rest of my life...
Σκεψεις σκεψεις σκεψεις! Αναρωτιεμαι τι συμβαινει με μενα και το μυαλο μου δουλευει συνεχως σαν αφιονισμενο, που συνηθιζε να λεει κι ενας καθηγητης μας στο φροντιστηριο...Αν και εγω ποτε δεν την καταλαβα αυτη τη φραση...Οταν καποιος αφιονιζεται βρισκεται σε υπερδιεγερση η το αντιθετο; Η ασχετη απορια της ημερας. Θυμηστε μου να ριξω μια ερωτηση στην κολλητη μου που ειναι φαρμακοποιος, κατι θα εχει παρει το ματι της στα βιβλια. Συνεχιζω λοιπον. Το μυαλο μου εχει παρει φωτια και τον καιρο που περασε (περασμενος να ειναι!) πηγαινε σε λαθος κατευθυνση. Κατι φοβομουν, κατι με ετρωγε...σε δουλεια να βρισκομαστε. Φετος για μενα εινα μια χρονια σημαντικη. Τα τελευταια 6μιση περιπου χρονια ετρωγα τη μια χλαπατσα μετα την αλλη. Καποιες τις προκαλουσα μονη μου, καποιες οχι, πολλες δεν ειχαν λογο υπαρξης και καμια φανερη αιτια. Οπως και να 'χει ομως τις ετρωγα και προσπαθουσα να παω παρακατω. Ελα ομως που ειχε μουλαρωσει η ψυχουλα μου και παρεμενε μαζοχιστικα κολλημενη σ' ενα δελεαστικο παρελθον περασμενο αλλα οχι ξεχασμενο! Κοιτουσα πισω λοιπον κι ολο εχανα τον δρομο μπροστα μου. Βεβιασμενες κινησεις, βιαστικες αποφασεις, ατυχιες, απροοπτα...Ενιωθα σα να ημουν συνεχως στο ματι του κυκλωνα. Με κατι τα ειχα βαλει αλλα δεν μπορουσα να καταλαβω με τι παλευα. Υπηρχαν πραγματα και περα απο τη φαντασια μου για τα οποια επρεπε οντως να αγωνιστω. Πραγματα που αγαπουσα πολυ, αφηρημενες εννοιες...διαφορα. Αλλα ειχα και ενα μεγαλο εμποδιο να αντιμετωπισω που θα μπορουσα να ειχα αποφυγει καλλιστα κι αυτο δεν ηταν αλλο απο τον πολυαγαπημενο μου κατα τα αλλα εαυτο. Φετος λοιπον, οπως ελεγα, ειναι για μενα μια χρονια σημαντικη διοτι αποφασισα να του παω κοντρα και να φερω πισω τον παλιο μου. Εκεινον που εδιωξα με τις βλακειες και τα σκαλωματα μου. Καθε μεταβατικη περιοδο της ζωης μου την περνουσα σαν παιδικη αρρωστια στην πιο βαρια της μορφη. Απο την παιδικοτητα στην εφηβεια, απο την εφηβεια στην ενηλικιωση...Καπου εδω ακομη ειμαι χαμενη. Θα μου πειτε παρααργησες κοπελια! Καλλιο αργα παρα ποτε ομως. Επειδη λοιπον φετος η μεταβατικοτητα του θεματος εχει να κανει με το πως εγω θα ξεπερασω τα κολληματα μου και θα ξαναβρω τον παλιο μου εαυτο ηδη ξεκινησα να εχω το αγχος μιας ενδεχομενης αποτυχιας...Ειναι ενα απο τα χαρακτηριστικα του εαυτου που προσπαθω να ξεφορτωθω. Αγχος για τα παντα. Δεν ημουν ετσι. Παραμορφωθηκα στην πορεια. Οταν θελω κατι, ως τωρα ο Coelho στη ζωη μου δε φαινεται να εχει επιβεβαιωθει σε μεγαλο βαθμο...Η...ισως οι φοβοι μου δε με αφηναν να δω ως τωρα προς τα που πηγαινει η ζωη μου. Της οποιας τον ελεγχο φυσικα ειχα παντελως χασει. Οπότε οταν θελω κατι εχοντας καει η γουνα μου, απλα φοβαμαι. Παρατηρειτε κατι; Παντου η λεξη φοβος σε διαφορες παραλλαγες. Φετος ομως δε θελω να ξεκινησω ετσι! Φετος θελω να ειναι η αρχη της νεας μου καλυτερης ζωης. Ξερετε οτι απο Δευτερα ξεκιναω δραματικη σχολη; Ναι, το ελεγα στις πληροφοριες για μενα, οτι ηδη πηγαινω. Απο προπερσι το πιλατευα. Τοτε μου ετυχε ενα προβλημα υγειας και...δεν πηγα! Σας ειπα για το συμπαν και τι γινοταν οταν ηθελα κατι πολυ. Περσι απλως εξακολουθουσα να εχω σε εναν σεβαστο βαθμο αυτο το προβληματακι που πλεον ειχε αποδειχτει πως δεν ηταν κατι σοβαρο αλλα ηταν ας πουμε επωδυνο. Φετος ειμαι καλυτερα. Αυτο το καλυτερα βεβαια που δεν ηξερα πως να το διαχειριστω μου δημιουργησε φοβους (ναι κι αλλους!!). Συνεχως κατι επρεπε να εχω, εγινα σχεδον υποχονδρια. Δεν ειχα διαθεση κι ετσι οπως θα παρατηρησατε απειχα αρκετα και απο το ιστολογιο. Μειωθηκαν οι προσωπικες μου αναρτησεις και μου ελειψε αυτο. Οπως και καποιοι σταθεροι φιλοι που σχολιαζαν τους προβληματισμους μου ενιοτε. Αποφασισα ομως να προσπαθησω να επανελθω στα συγκαλα μου και ευελπιστω πληρως αυτη τη φορα. Ναι ακομη φοβαμαι, απλα δεν το αφηνω να επηρεασει τις κινησεις μου. Ναι, ακομη αγχωνομαι αλλα δεν το αφηνω να επηρεασει τις αποφασεις μου. Ναι ακομη σκεφτομαι τι θα γινει αν και αν και αν αλλα απλως...δε θελω να δινω σημασια σε αυτην τη μικρη φωνουλα μεσα στο κεφαλι μου που με κανει να καρδιοχτυπω απο αγωνια. Θελω πισω την ξεγνοιαστη Ελλη. Αυτη η χρονια λοιπον για μενα ειναι πολυ σημαντικη...Ζητω απο τους διαδικτυακους μου φιλους τη θετικη τους σκεψη και ενεργεια, τα θετικα vibes που λενε! Και τα ξαναλεμε επ' αυτου συντομα!

4 σχόλια:

anidifranco είπε...

Παρακολουθώ καιρό τις αναρτήσεις σου και θα έπαιρνα όρκο πως είσαι ατρόμητο πνεύμα. Ίσως, λέω ίσως, είναι καλό που φοβάσαι και κάτι, δείχνει πως παίρνεις ότι κάνεις σοβαρά. Είναι καλό που αγχώνεσαι για αυτά που θέλεις, δείχνει πως αυτά που θέλεις, τα θέλεις πολύ και θέλεις να τα κάνεις σωστά. Μην ξεχνάς ότι μόνον αυτοί που τολμούν ξέρουν τι πάει να πει αποτυχία, προσπάθεια, αγωνία. Όσοι απλά παρατηρούν και κρύβονται δεν έχουν τίποτα να φοβηθούν. Η απάντηση είναι μία καλή μου Έλλη: μην φοβάσαι την αποτυχία, διότι ουσιαστικά σε οδηγεί στην εμπειρία, την μητέρα δηλαδή της επιτυχίας. Φιλιά.

logos_en_drasei είπε...

Καταρχην χαιρομαι πολυ που "σε βλεπω"! Δευτερον μου αρεσε η φραση "ατρομητο πνευμα" δε θα το κρυψω! :) Περα απο την πλακα εχεις δικιο σε οσα λες, η προσεγγιση σου ειναι ωριμη. Ετσι συνηθιζα κι εγω να βλεπω καλα και ασχημα...Εμπειρια! Το θυμαμαι σαν χτες οταν το ελεγα αυτο και διψουσα για εμπειριες. Ειμαι ανθρωπος που βιωνει εντονα το καθετι και αυτο το ονομαζει Ζωη! Ειμαι ενας αντιφατικος ανθρωπος φιλη μου αν μπορω να μιλησω για μενα, αν και δεν ειναι και ο,τι καλυτερο. Ατρομητο πνευμα...ναι...οταν υπερασπιζομαι καποιες αξιες μου θελω να πιστευω πως ειμαι κατα εναν τροπο. Για να λεμε και την αληθεια βεβαια δεν εχω δοκιμστει και σε καταστασεις δυσκολες οπως καποιοι αλλοι στο παρελθον που επαναστατουσαν για τα ιδανικα τους οποτε θα ηταν απο μερους μου παιδιαστικος κομπασμος να το πω αυτο με σιγουρια για τον εαυτο μου. Απο την αλλη ειμαι και ανθρωπος που παιρνει τα παντα πολυ τοις μετρητοις. Τα βαζω μεσα μου που λενε. Αδικιες προβληματα δικα μου αλλα και των γυρω μου με επηρεαζουν αφανταστα πολλες φορες! Οποτε μου δημιουργουν και προβληματα ψυχολογικης φυσεως οπως αυτα που λεω στην αναρτηση. Το παλευω ομως. Τουλαχιστον το παλευω! Και ναι, οταν δε φοβασαι την αποτυχια να σου πω την αληθεια περα απο το γεγονος οτι μαθαινεις μεσα απο αυτην μπορει τελικα να μην αποτυχεις καν. Γιατι πολλες φορες ο φοβος μας μας καθηλωνει και τελικα ειναι η μονη αιτιας της αποτυχιας μας η της μη προσπαθειας μας που σε περιπτωσεις ταυτιζονται. Σε ευχαριστω για το πολυ ομορφο σχολιο σου!

aeroxeimarros είπε...

Ο τολμών νικά. Και αυτό έχει αποδειχθεί στις διάφορες εκφάνσεις της ζωής μου. Θα σου εξομολογηθώ κάτι. Είμαι τόσο αγχώδης που πάσχω από όλες τις μορφές των αγχωδών διαταραχών. Εδώ και 2 χρόνια δεν ήμουν στα καλύτερα μου. Πέρασα τη πιο τραγική φάση της ζωής μου. Θα μου πεις: Υπάρχουν και χειρότερα.

Ναι, αλλά εγώ αρκεί αυτό που έζησα για να νιώσω τι εστι να βρίσκεσαι στο περιθώριο του ίδιου σου του εαυτού. Δεν το λέω τυχαία. Όντως με είχα στείλει στην εξορία της ζωής και δεν έλεγα να καταλάβω ότι βαδίζω από το κακό στο χειρότερο. Αστείο για τους πολλούς κάτι πολύ σοβαρό για μένα.Δεν μπορώ να σου πω δημόσια τι ακριβώς όχι ότι είναι απαγορευμένο αλλά να, δεν μου βγαίνει δεν χρειάζεται κιόλας. Τώρα, σε μία νέα φάση της ζωής μου αναγεννημένος ψάχνομαι και βρίσκω τον εαυτό μου. Αποκτώ σχέσεις καλές με το ασυνείδητο μου και πλεον ειμαι στην καλύτερη από άποψης ότι περασα κάποια δύσκολα προβλήματα. Αγχώνομαι όμως τόσο που παίρνω βοήθεια χημικών-φαρμακα. Δεν πειράζει. Θεωρώ πως θα μου κάνει καλό τελικά, διότι είμαι πλέον σε θέση να τολμήσω αγαπητή, η τόλμη θέλει τσαμπουκά που λίγοι τον έχουν και εγώ πιστεύω ακράδαντα στον ευατό μου ότι μπορεί. Και εσύ να κάνεις το ίδιο και θα πάνε όλα καλά.

logos_en_drasei είπε...

Ενα πραγμα μονο θα σου πω γιατι πολλες φορες αρκει μια κουβεντα για να εκφραστει κανεις και να τα πει ολα. Εισαι απο τους λιγους ανθρωπους που νομιζω (γιατι δε σε γνωριζω δυστυχως) οτι με βαση αυτα που λες θα μπορουσε να με καταλαβει...Το λεω αυτο γιατι διαβαζοντας το σχολιο σου βρηκα τον εαυτο μου σε πολλα σημεια του...Ευχαριστω που σχολιασες λοιπον και ελπιζω να μπορεσουμε να τα πουμε εκτενεστερα καποια στιγμη.

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα