Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Τετάρτη, 17 Νοεμβρίου 2010


Πριν από 23 χρόνια, το βράδυ της 17ης Νοέμβρη 1985, μετά τη διαδήλωση
του Πολυτεχνείου, ο Μιχάλης Καλτεζάς, ένας 15χρονος μαθητής,
δολοφονήθηκε από τον αστυφύλακα Αθανάσιο Μελίστα με σφαίρα στο πίσω
μέρος του κεφαλιού του, κατά τη διάρκεια μικροεπεισοδίων στις παρυφές
της πλατείας Εξαρχείων. Ήταν το αποκορύφωμα ενός χρόνου βίαιων
«επιχειρήσεων αρετής». Οι παραιτήσεις των προϊσταμένων του Υπουργείου
Δημόσιας Τάξης, Τσούρα και Κουτσόγιωργα, δεν έγιναν δεκτές από τον Α.
Παπανδρέου. Τα ΜΑΤ εισέβαλαν στο Χημείο –που καταλήφθηκε το ίδιο βράδυ-
συλλαμβάνοντας 37 νέους. Το άσυλο είχε καταληθεί με την άδεια του
«δημοκρατικού» ΠΑΣΟΚ. Το κέντρο της Αθήνας έζησε άγριες ώρες, με
χιλιάδες αγανακτισμένους διαδηλωτές, κατάληψη του ΕΜΠ και επιθέσεις
«αγανακτισμένων πολιτών», δηλαδή φασιστικών ομάδων κατά της «αναρχίας».
Για μία βδομάδα, φοιτητές και μαθητές συγκρούονταν με την αστυνομία στο
κέντρο της Αθήνας.



Καταδικασμένος πρωτόδικα σε δυόμισι χρόνια φυλάκιση, ο Μελίστας αθωώθηκε
τελικά στις 25/1/1990 από... το Εφετείο. Οι συγκρούσεις εκείνων των ημερών
έχουν πολλά διδάγματα για το σήμερα. Το πιο χοντρό χαρακτηριστικό τους
ήταν ότι, ενώ κλιμακώθηκαν πολύ γρήγορα, σταμάτησαν και καταστάλθηκαν
επίσης πολύ γρήγορα, μετά από λίγες μέρες.



Έχει σημασία να θυμηθούμε τι συνέβαινε εκείνη την περίοδο. Καταρχήν ήταν
επίσης μια περίοδος γενικευμένης κρίσης. Τον Ιούνη του ´85 είχε εκλεγεί
για δεύτερη φορά το ΠΑΣΟΚ, με Υπουργό Οικονομίας τον Κώστα Σημίτη, που
σηματοδότησε τη στροφή προς τα δεξιά. Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ ήθελε να
πάρει πίσω όσα είχε αναγκαστεί να δώσει στην πρώτη τετραετία. Ο Σημίτης
εξήγγειλε τα περίφημα μέτρα «σταθεροποίησης», δηλαδή λιτότητας. Αμέσως
άρχισαν οι αντιδράσεις, ενώ οι εργατικοί χώροι οργανώνονταν για
αντίσταση στα μέτρα.



Ο Σεπτέμβρης και ο Οκτώβρης ήταν γεμάτοι απεργίες. Στα σχολεία
επικρατούσε αναβρασμός. Η συνδικαλιστική γραφειοκρατία, πιεσμένη από τα
κάτω, αναγκάστηκε να πάρει πρωτοβουλίες. Ένα τμήμα της ηγεσίας της ΓΣΕΕ,
που ήθελε να υπερασπίσει την κυβέρνηση, προσπαθούσε να μπλοκάρει τις
αποφάσεις για απεργίες. Τελικά διασπάστηκαν και η ΠΑΣΚΕ και η ΓΣΕΕ. Οι
συνδικαλιστές, που διαφώνησαν με τα μέτρα Σημίτη, διαγράφηκαν από το
ΠΑΣΟΚ. Στις 14 Νοέμβρη, τρεις μέρες πριν το Πολυτεχνείο, έγινε γενική
απεργία από Ομοσπονδίες και Εργατικά Κέντρα, πολλά από τα οποία έβαζαν
ζήτημα καθαίρεσης της ηγεσίας της ΓΣΕΕ. Τα ΜΑΤ στις 14 Νοέμβρη χτύπησαν
τις απεργιακές φρουρές σε πολλούς εργατικούς χώρους. Αυτή η
αποθρασυμένη αστυνομία δολοφόνησε τελικά τον 15χρονο Καλτεζά.



Όμως η νεολαία που βγήκε στο δρόμο μετά τη δολοφονία, ποτέ δεν συνδέθηκε
με τις εργατικές κινητοποιήσεις και το αντίστροφο. Αντίθετα υπήρχε
καχυποψία του ενός μετώπου απέναντι στο άλλο. Αυτό δεν ήταν «αυθόρμητο».
Κάποιοι το δούλεψαν και ευθύνονται γι’ αυτό. Η συνδικαλιστική
γραφειοκρατία, φιλοκυβερνητική και αντικυβερνητική, με το ΚΚΕ πρώτο και
καλύτερο, βολεύτηκε με τη θεωρία των «προβοκατόρων», που προκαλούν
επεισόδια, για να αποπροσανατολίσει το κίνημα. Επίσημα η κυβέρνηση
μίλαγε για «υπερβολή ενός αστυνομικού». Από την άλλη μεριά, οι αναρχικοί
και ένα κομμάτι της επαναστατικής αριστεράς δεν προσπάθησαν να
μετατρέψουν την έκρηξη σε κίνημα με στόχο τη νίκη. Έτσι οι συγκρούσεις
με την αστυνομία -όντας απομονωμένες- είχαν ημερομηνία λήξης. Η ιστορία, έλεγε ο Μαρξ, επαναλαμβάνεται μόνο σαν φάρσα ή σαν τραγωδία.
Στόχος μας σαν Αριστεράς σήμερα είναι να μετατρέψουμε σε τραγωδία, για
την κυβέρνηση τoυ Πασοκ και το κράτος του, την ολομέτωπη επίθεση ενάντια στα δικαιώματα μας. Με τη βοήθεια της νεολαίας,
που έδειξε το καλύτερο της πρόσωπο στη μάχη ενάντια στο άρθρο 16 και μετα τη
δολοφονια του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, θα τα καταφέρουμε!
Πηγη:http://www.dea.org.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=1557&Itemid=42

Απο Κυριακατικο σχολειο μεταναστων

2 σχόλια:

NOSTOS είπε...

Δυστυχως σε τουτην εδω την χωρα ενας παραγοντας παντα επαιζε,παιζει και θα παιζει σημαντικο ρολο στα πολιτικα και οχι μονον πραγματα της χωρας.Ο παραγοντας αυτος δεν ειναι αλλος απο το παρακρατος που ζει και βασιλευει και χρησιμοποιει παντα τις ιδιες μεθοδους.
Προσχεδιαζει παντα τις κινησεις του,και εχει επιλεξει και τα εξιλαστηρια θυματα του.Μονιμοι δε θιασωτες αυτων των πρακτικων ειναι οι ακροδεξιες οργανωσεις,η ιεραρχια της εκκλησιας αλλα και η ελιτ των ΜΜΕ.

logos_en_drasei είπε...

Στην τελευταια σου ειδικα προταση ειναι μαζεμενη ολη η αηδια, ολη η αφροπλεμπα αυτου του κοσμου...

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα