Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Τρίτη, 9 Νοεμβρίου 2010


 ΟΝΕΙΡΟ...ΠΑΓΙΔΕΣ

Μονο για ανθρωπο που αγαπω πολυ θα μπορουσα να δωσω τη ζωη μου ολοκληρη κυριολεκτικα και μεταφορικα. Δηλωνω ευθαρσως και ισως ειμαι η μονη που το κανει τοσο απροκαλυπτα οτι δε θα το εκανα για τιποτε αλλο. Δεν μπορω να καταλαβω γιατι θα πρεπει να αποδειξω οτι μου αρεσει κατι πολυ, οτι το αγαπω αν θελετε, χαλαλιζοντας ολη την υπολοιπη ζωη μου γι' αυτο και μονο. Δε θελω να ξεχασω να ζω. Δεν ξερω ποσες ζωες μας δινονται αλλα η περιορισμενη μου εστω γνωση με κανει να ειμαι σιγουρη μονο γι' αυτην εδω τη ζωη. Η οποια ειναι μοναδικη, ειναι δωρο, ειναι πολυτιμη και σιγουρα δε μας δωθηκε για να τη σπαταλησουμε σε ενα και μονο πραγμα ο,τι κι αν ειναι αυτο. Το παρον κειμενο  ειναι φυσικα αποψη καθαρα δικη μου και ομολογουμενως ειναι ακρως παρεξηγισιμη και σπανιο να την ακουσεις απο καποιον. Γιατι το λεω αυτο; Διοτι σπανια θα δηλωσει καποιος οτι δε θελει να αφιερωσει τη ζωη του μονο σε ενα πραγμα, για παραδειγμα μια δουλεια που επελεξε να κανει και την αγαπαει πολυ, απο φοβο μηπως του πουνε οτι τελικα δεν την αγαπαει οσο λεει, οτι ειναι τεμπελης, η οτι ειναι ακαταλληλος γι' αυτην. Παρολαυτα εγω τολμαω να πω οτι, οπως αναφερω και σε εναν στιχο καποιου ποιηματος μου, δεν παγιδευομαι ουτε απο τα ονειρα μου. Η λεξη παγιδευομαι χρησιμοποιηθηκε σαφως επιτηδες. Μιλωντας λοιπον για μενα, οπως εχω ηδη πει, αγαπω το θεατρο και ευελπιστω να ασχοληθω μαζι του στο μελλον. Ειναι ομως πολυτελεια αν πω σε καποιον οτι αγαπω εξισου και τη ζωη. Δε θελω να χασω κατι απο την ομορφια της ζωης, κατι απο αυτα που μας ολοκληρωνουν ως ανθρωπους μονο για ενα πραγμα ακομη και αν αυτο ειναι το θεατρο. Θελω να δουλεψω σκληρα γιατι ετσι πρεπει κι ετσι νιωθω, ωστε να πετυχω αυτο που θελω, δε θελω ομως σε καμια περιπτωση αυτο να σημαινει οτι θα πρεπει να δωσω ο,τι εχω και δεν εχω. Ακουγεται ισως εγωιστικο και υπεροπτικο αυτο που λεω και ο γραπτος λογος ειναι ισως η πρωτη φορα που με δυσκολευει στο να γινω κατανοητη. Δεν ειναι αμαρτια ουτε τεμπελια το να θελει κανεις να ζησει. Εχετε σκεφτει ποτε οτι μας εχουν κανει να αντιμετωπιζουμε οτιδηποτε αλλο περα απο τη δουλεια μας με τυψεις λες και προκειται για καποιου ειδους πολυτελεια να διαθετει κανεις λιγο απο τον χρονο του, στα χομπυ του, στον ανθρωπο που αγαπαει, η στο να μαθει και κατι ακομη; Οπως βλεπετε η λεξη διασκεδαση δεν αναφερθηκε γιατι δε θεωρειται απλως πολυτελεια αλλα μεχρι και ταμπου θα μπορουσα να την ονομασω για  πολλους. Τολμαω λοιπον να ρωτησω...: "γιατι;". Ειναι αμαρτια το να θελω να γεμισω τον εαυτο μου και με κατι αλλο περα απο τη δουλεια μου; Ειναι αμαρτια το να θελω να εχω λιγο χρονο για τον ανθρωπο που αγαπαω ωστε να μην τον χασω στο τελος και μεινω μονη μου; Ειναι αμαρτια το να θελω καποιες φορες ακομη και να διασκεδασω; Απενοχοποιηστε επιτελους την υπαρξη σας! Η ψυχικη υγεια, η ψυχικη, πνευματικη και συναισθηματικη κατασταση ενος ανθρωπου, απαιτει πολλα πραγματα για να αναπτυχθει, να προοδευσει, να αποδωσει, να ολοκληρωθει. Δεν ειμαστε μονοδιαστατα οντα, και σιγουρα δε θελουμε να μετατραπουμε σε τετοια, αν δεν εχει ηδη συμβει αυτο. Πως μπορω να αφαιρεσω ετσι απλα απο τη ζωη μου την αγαπη και τον ερωτα λογω ελλειψης χρονου; Πως μπορω να παραγκωνισω τα συναισθηματα μου λογω ελλειψης χρονου; Πως μπορω να χαραμισω οποιαδηποτε αλλη ικανοτητα μου περα απο αυτη που καλουμαι να επιστρατευσω στο επαγγελμα μου, λογω ελλειψης χρονου; Μπορω να ξεχασω να ζω; Ποσο πιο υγιης θα ημουν αν δεν αναλωνομουν μονο σε ενα πραγμα; Ποσο πιο ολοκληρωμενη; Ακομη και αυτο που αγαπω ποτε δε θα καλυψει, και δεν πρεπει να το κανει, ολες τις υπολοιπες εκφανσεις της ζωης μου. Αγαπω τη ζωη. Παιρνω απο αυτην, μαθαινω απο αυτην, νιωθω μεσα σε αυτην, εξελισσομαι μεσα σε αυτην, ολοκληρωνομαι μεσα σε αυτην. Για μενα ειναι μεγαλυτερη αμαρτια το να αφιερωνεις τη ζωη σου σε ενα και μονο πραγμα ξεχνωντας ολα τα υπολοιπα. ...Τονιζω το "για μενα". Εχω επισης ξαναπει οτι μου αρεσει να ζω εντονα το καθετι. Για μενα λοιπον σε αυτην τη ζωη τιποτε δεν ειναι λιγοτερο σημαντικο απο κατι αλλο. Ετσι θα ενιωθα εγω ισορροπημενη σαν ανθρωπος γιατι νιωθω οτι ολα ειναι εμπειριες ανεπαναληπτες που δε μας χαριζονται διχως ουσια, αλλα για να παρουμε απο αυτες ο,τι μπορουμε. Θα μπορουσε φυσικα καποιος να μου πει οτι υπηρχαν ανθρωποι σε αυτην τη ζωη οι οποιοι αφιερωνοντας τη δικη τους μονο σε ενα πραγμα καταφεραν να σωσουν την ανθρωποτητα. Μεγαλοι επιστημονες, φιλοσοφοι κ.α. Προκειται για ιερα τερατα που σιγουρα οσα εκαναν και οσα προσεφεραν στην ανθρωποτητα ειναι απιστευτα και τοσο αξιεπαινα που προκαλουν το δεος. Ειναι ομως επισης ανθρωποι οι οποιοι εζησαν τη ζωη τους μεσα απο τις ζωες των αλλων που ενδεχομενως να εσωσαν η να διαφωτισαν με τις ανακαλυψεις τους η τις ενεργειες τους...Μενω αφωνη μπροστα τους αλλα αυτο δεν αναιρει απαραιτητα οσα πιστευω. Εχω ακουσει οτι οι μεγαλυτερες ανακαλυψεις εγιναν σε μια στιγμη χαλαρωσης κατι το οποιο δεν ξερω αν ισχυει αλλα αν ισχυει εξηγει αυτο το οποιο προσπαθω να πω. Αν μιλησω με βαση τον εαυτο μου, θεωρω βεβαιο οτι ισχυει. Τι εννοω; Η σκληρη δουλεια ειναι βαση επιτυχους εκβασης σε αυτο το οποιο σκοπευουμε να κανουμε. Το θεμα μας ομως ειναι κατα ποσο αυτη η σκληρη δουλεια πρεπει να μετατρεπεται σε αρρωστημενη δουλεια και τελικα εμμονη ιδεα. Η σκληρη δουλεια δεν ειναι αυτοσκοπος. Το να μην υπολειτουργει μια μηχανη δε σημαινει αυτοματως οτι λειτουργει και σωστα. Τι γινεαται με εκεινες τις περιπτωσεις που η μηχανη υπερλειτουργει; Εχει σκεφτει ποτε κανεις οτι υπαρχει και το ενδεχομενο να καει και να καταστραφει; Η μηπως ολοι μενουν στο φαινεσαθαι, οτι δηλαδη η μηχανη αυτη βγαζει μεγαλυτερο ογκο δουλειας, η οτι δειχνει μεγαλυτερη προθυμια, ξεχνοντας την ουσια; Αν εγω "καω" θα μπορεσω να αποδωσω σωστα; Αν εγω "καω" θα μου αρκει η προθυμια για να πετυχω τον στοχο μου; Κι αν ναι για ποσο; Το αποτελεσμα σε μια τετοια περιπτωση θα ηταν ακριβως το ιδιο οπως και αν υπολειτουργουσα η ακομη αν δε λειτουργουσα καθολου. Κερδιζοντας τις εντυπωσεις χανω σε ποιοτητα δουλειας και ζωης. Ακομη και αν αυτη η φιλοσοφια ζωης ταιριαζει μοναχα σε μενα, δε νομιζω οτι θα επρεπε να θεωρηθει ντροπη. Δε νιωθω ουτε τεμπελα ουτε ανευθυνη, ουτε θεωρω πως αγαπω κατι λιγοτερο απο αλλους που ειναι ετοιμοι να "καουν" γι' αυτο. Το μυαλο μου και το πνευμα μου ειναι απολυτως ελευθερα και μονο ως τετοια μπορουν να λειτουργησουν σωστα...Θα χαιρομουν αν η τελευταια μου φραση μπορουσε να ερμηνευθει σωστα...Καταλαβαινετε, λοιπον, τι εννοω;

3 σχόλια:

tasos είπε...

http://tasosnastos.blogspot.com/2010/11/epirus-gate.html

aeroxeimarros είπε...

Κάθε φορά που γράφεις είναι σαν να το έγραψα εγώ και πραγματικά αυτό με εντυπωσιάζει, απελευθερωμένος πλέον από τα δεσμά του παρελθόντος όσο μπορώ βέβαια μπορώ να σου πω πως έχεις μοναδικό τρόπο να αντιμετωπίζεις τη ζωή, ξέρω τι σου λέω είσαι άτομο που ξεχωρίζει, δεν είναι πρέπον να είμαστε του φαίνεσθαι σ αυτή την κοινωνία προσωπικά το βρίσκω γελοίο αν και είναι ένας άτυπος νόμος μεταξύ των ανθρώπων μίας κοινωνίας να προσπαθούν να κερδίσουν τις εντυπώσεις χωρίς να σκέφτονται τις συνέπειες που έχει αυτό στην προσωπική τους ζωή.

Η ματαιοδοξία είναι μεγάλη πληγή της εποχής, της κάθε εποχής και ομολογώ πως μου δίνεις μία ευχαρίστηση μιλώντας τόσο ελεύθερα καθώς μου αποδεικνύεις ότι δεν είμαι μόνος μου-αν και τόσες φορές εχω απογοητευτεί προσπαθώντας να καταλάβω το γιατί δεν είμαστε όλοι ελεύθεροι.

Δυστυχώς δεν σε γνωρίζω αλλά πίστεψε με θα το ήθελα μέσα από την καρδιά μου!(χωρίς παρεξήγηση έτσι;)

ΥΓ: Σε απάντησα προσωπικά, δεν θέλω να σε πρήζω βέβαια αλλά εντάξει εσύ φταις που έχεις κοινά πράγματα με τα δικά μου! :P

logos_en_drasei είπε...

Εντυπωσιαζομαι που συμφωνεις ΚΑΙ σε αυτο το κειμενο. Οι ανθρωποι που συμφωνουν ειναι μετρημενοι στο ενα χερι απ' οσους εχω γνωρισει ως τωρα τουλαχιστον. Κοιτα, μη νομιζεις οτι ο χαρακτηρας μου με βγαζει σε καλο παντως...Ειναι παλουκι να ειναι κανεις οπως ειμαι εγω, σοβαρα μιλαω. Θελω να σου ζητησω συγνωμη που δεν απανταω γρηγορα στα μηνυματα σου (κυριως τα προσωπικα οπου και θελω να δωσω ακομη μεγαλυτερη σημασια και βαρυτητα) διοτι ουτε ιντερνετ εχω ουτε χρονο πολυ λογω σχολης. Μπορει να καθυστερω αλλα θα απανταω εστω και αργα...

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα