Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Τετάρτη, 17 Νοεμβρίου 2010


Είναι το «Πολυτεχνείο» επίκαιρο σήμερα;

Η ερώτηση αυτή θα μπορούσε να τεθεί και αλλιώς: Είναι η εξέγερση επίκαιρη σήμερα;

Υπήρχαν εποχές, ακόμα και στο κοντινό παρελθόν, που η επανάσταση, η
εξέγερση, η αλλαγή της κοινωνίας, εμφανίζονταν σαν ουτοπία, ρετρό,
«κόλλημα» κάποιων απαρχαιωμένων αριστεριστών ή αναρχικών. Που η
πλειοψηφία του κόσμου πίστευε ότι με τις εκλογές και την ανάδειξη
προοδευτικών κυβερνήσεων θα μπορούσαν να βελτιωθούν τα πράγματα. Που οι
αστικές κυβερνήσεις –κυρίως στη Δύση– στηρίζονταν στην ιδέα ότι ο
καπιταλισμός είναι το μόνο βιώσιμο σύστημα για την ανθρωπότητα και ότι
μέσα σ’ αυτό το σύστημα ΟΛΟΙ μπορούμε να καλύψουμε τις ανάγκες μας και
να προοδεύσουμε, αρκεί να προσπαθήσουμε αρκετά.
Σήμερα, με την οικονομική κρίση του καπιταλισμού και την προσπάθεια να
την φορτώσει απάνω μας, ούτε η άρχουσα τάξη δεν τολμάει να τα ισχυριστεί
αυτά. Σήμερα, ιδίως μετά το Μνημόνιο... και την ένταξή μας στο ΔΝΤ, ζητούν
«θυσίες» από τα νήπια μέχρι τους υπερήλικες. Κλείνουν παιδικούς
σταθμούς, σχολεία, σχολές, δημοτικά ιατρεία, μέχρι ΚΑΠΗ… Μας ζητούν να
απεμπολίσουμε όλα τα δικαιώματα μας, σαν εργαζόμενοι/ες, νέοι/ες,
φοιτητές, μαθητές, συνταξιούχοι. Μας κλέβουν τις δουλειές, τους μισθούς,
τη ζωή, τα όνειρα. Στέλνουν την πλειοψηφία του πληθυσμού στην ανεργία,
την ανέχεια, τη στέρηση κάθε δικαιώματος.



Σήμερα, αν θέλουμε να παλέψουμε για να αλλάξουμε όλα αυτά που μας
συμβαίνουν στη δουλειά, τις σχολές και τα σχολεία, στις γειτονιές, στη
ζωή μας γενικότερα, η συλλογική και μαζική αντίδραση, η εξέγερση, είναι
αναγκαία.
Γι’ αυτό το Πολυτεχνείο του 1973 είναι επίκαιρο. Γιατί είναι η πιο
πρόσφατη εξέγερση στην ιστορία του κινήματος στην Ελλάδα. Εξέγερση που
οδήγησε στην πτώση της Χούντας, αλλά –κυρίως– σε μια ανεξέλεγκτη
Μεταπολίτευση, την οποία οι «από πάνω» ακόμα προσπαθούν να ξεφορτωθούν.



Πολιτικές μάχες
Δεν θα αναφερθούμε στο χρονικό της εξέγερσης. Τα γεγονότα είναι πια γνωστά.
Θα αναφερθούμε σε κάποιες πολιτικές μάχες του τότε και σε κάποια πολιτικά συμπεράσματα που έχουν αξία για τις σημερινές μάχες.



Η εξέγερση του Νοέμβρη του 1973 δεν ήταν έργο κάποιων «ηρωικών»
φοιτητών, που ήθελαν ελεύθερες εκλογές και να ρίξουν τη χούντα. Παρότι
ξεκίνησε από τους φοιτητές/τριες την Τετάρτη (14/11) με την κατάληψη του
Πολυτεχνείου, πήρε τις διαστάσεις εξέγερσης από την ίδια νύχτα μόνο
χάρη στην εμπλοκή των εργαζόμενων και του λαού τόσο της Αθήνας, όσο και
της επαρχίας, όπου εξαπλώθηκε.



Δεν ήταν απλά ένας αντιχουντικός αγώνας. Η πτώση της χούντας ήταν το
πρώτο του αίτημα. Η πάλη όμως και οι διαθέσεις των εργαζόμενων και της
νεολαίας το πήγαιναν πολύ πιο μακριά. Τα συνθήματα της εξέγερσης
στρέφονταν ενάντια στον καπιταλισμό και τον ιμπεριαλισμό. Μαζί με το
«Κάτω η χούντα» και το «Απόψε πεθαίνει ο φασισμός», φωνάζονταν και το
«Επανάσταση, λαέ», «Εργάτες, αγρότες και φοιτητές», αλλά και «Κάτω το
κεφάλαιο»…



Πολύ σύντομα υιοθετήθηκαν τα συνθήματα για εξέγερση και «Γενική απεργία»
από την εργατική συνέλευση, αλλά και από το ραδιοφωνικό σταθμό του
Πολυτεχνείου.



Μέσα στην κατάληψη –που είχε οργανωθεί υποδειγματικά– γίνονταν
συνελεύσεις φοιτητών, εργατών, μαθητών. Έβγαιναν προκηρύξεις και
οργανώνονταν εξορμήσεις. Στις ώρες και τις μέρες της εξέγερσης έγιναν
πράγματα απίστευτα. Επιθέσεις σε υπουργεία και στο εργατικό κέντρο,
αψηφώντας τους πυροβολισμούς της αστυνομίας, εκατοντάδες χιλιάδες λαού
που έκλεισαν τους δρόμους, αγρότες με τρακτέρ από τα Μέγαρα έφτασαν για
συμπαράσταση, τρόφιμα, χρήματα και κάθε είδους βοήθεια συνέρρεαν στο
κτίριο…



Η πεποίθηση ότι μπορούν όλα να αλλάξουν με την πάλη των ίδιων των
ανθρώπων χαρακτήριζε όλες τις ενέργειες. Η αυτενέργεια, η συλλογικότητα,
το θάρρος, η ελπίδα και ο ενθουσιασμός ήταν τα χαρακτηριστικά της
εξέγερσης. Μια εξέγερση που για να κατασταλεί, έπρεπε να επέμβουνε τα
τανκς και να έχουμε νεκρούς και μάχες από γειτονιά σε γειτονιά.



Ένα άλλο σημείο που πρέπει να τονίσουμε, είναι ότι υπήρχε πάλη απόψεων
για την προοπτική της κατάληψης του Πολυτεχνείου. Δεν ήταν αυτονόητο και
αποδεκτό από όλους ότι θα εξελισσόταν σε εξέγερση. Δόθηκαν πολιτικές
μάχες μέσα στην κατάληψη για το χαρακτήρα που θα έπαιρνε. Η ρεφορμιστική
Αριστερά ήθελε να περιοριστεί σε φοιτητικά ή έστω αντιχουντικά αιτήματα
και σιγά σιγά να «απαγκιστρωθούμε» από την κατάληψη. Έφτασαν μέχρι να
σβήνουν συνθήματα μέσα στο Πολυτεχνείο, που τα θεωρούσαν λαθεμένα, όπως:
«Γενική Απεργία», «Κάτω το Κεφάλαιο», «Εξουσία λαϊκή», «Κάτω η
εκμετάλλευση»… Χάρη στις μάχες αυτής της επαναστατικής Αριστεράς που
δόθηκαν στις φοιτητικές, εργατικές και μαθητικές συνελεύσεις και χάρη
στην αυτενέργεια των εργαζόμενων και των νεολαίων –μέσα και έξω από το
Πολυτεχνείο– που ήθελαν να παλέψουν συνολικά, η κατάσταση προχώρησε
αγωνιστικά.



Μεταπολίτευση
Μετά το Νοέμβρη και το όργιο καταστολής, η χούντα δεν μπορούσε να
σταθεί. Τον Ιούλη του ’74 κατέρρευσε. Οι εργατικοί αγώνες, που
αναπτύχθηκαν, ανάγκασαν την αστική τάξη σε σοβαρές υποχωρήσεις σε πολλά
επίπεδα. Ο κόσμος κέρδισε αυξήσεις μισθών, κοινωνικές παροχές,
κρατικοποιήσεις προβληματικών επιχειρήσεων, δημοψήφισμα ενάντια στη
μοναρχία, νομιμοποίηση της Αριστεράς, ελεύθερο συνδικαλισμό, δικαιώματα
και ελευθερίες. Οι οργανώσεις της ρεφορμιστικής, αλλά και της
επαναστατικής Αριστεράς μαζικοποιήθηκαν. Οι αγώνες στα πανεπιστήμια και
τα σχολεία άλλαξαν συθέμελα την κατάσταση σ’ αυτά. Ήταν μια
μεταπολίτευση που καμιά σχέση δεν είχε με τις ελεγχόμενες
μεταπολιτεύσεις στην Τουρκία ή τη Χιλή. Ήταν μια μεταπολίτευση που δεν
θα υπήρχε χωρίς την εξέγερση του Πολυτεχνείου.



Μετά από 37 χρόνια, η διαδήλωση για την εξέγερση του Πολυτεχνείου έχει
πάντα σημασία και αποτελεί βαρόμετρο για την Αριστερά, το κίνημα, την
κάθε φορά καινούργια νεολαία, τους εργαζόμενους/ες. Κάθε χρόνο, ιδίως τα
τελευταία χρόνια, η διαδήλωση συνδέεται όχι τόσο με το παρελθόν, όσο με
το παρόν και το μέλλον των αγώνων. Είναι εντυπωσιακό. Είναι πρωτοφανής
αυτή η αντοχή όχι μόνο στο χρόνο, όσο στη λυσσαλέα προσπάθεια όλων των
κυβερνήσεων –και κομματιού της ρεφορμιστικής Αριστεράς– από το 1974
μέχρι σήμερα να αλλοιώσουν, να υποβαθμίσουν, να διαστρεβλώσουν αυτή την
εξέγερση. Χρησιμοποίησαν κάθε μέσο. Από την ωμή απαγόρευση και την
καταστολή (υπήρξαν νεκροί και σε επετείους του Πολυτεχνείου) μέχρι την
«αγιοποίηση» και τη μετατροπή του σε πανηγύρι. Όμως «Το Πολυτεχνείο δεν
ήτανε γιορτή, ήτανε εξέγερση και πάλη ταξική», όπως λέει και το σύνθημα
που φωνάζουμε κάθε χρόνο στις διαδηλώσεις για την επέτειο της εξέγερσης
του Πολυτεχνείου.
Το Πολυτεχνείο έδωσε την εμπειρία σε χιλιάδες κόσμο ότι οι μεγάλες «κρίσεις» λύνονται με εξεγέρσεις.




Σήμερα, κατά γενική ομολογία βρισκόμαστε σε μια από τις μεγαλύτερες
«κρίσεις» του καπιταλισμού. Οι αστικές κυβερνήσεις παγκόσμια και το
ΠΑΣΟΚ του ΓΑΠ εδώ προσπαθούν να τη λύσουν με την εξόντωσή μας, για να
σώσουν το επικίνδυνο και σάπιο σύστημά τους. Δεν είναι λοιπόν η εξέγερση
ξανά επίκαιρη; Δεν πρέπει τελικά τα όνειρα της τότε εξέγερσης του
Νοέμβρη να λάβουν σήμερα την τελική, την πιο ουσιαστική εκδίκηση; Την
πάλη για την ανατροπή του συστήματος εκμετάλλευσης και καταπίεσης με νέα
νικηφόρα Πολυτεχνεία;

Πηγη: http://www.dea.org.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=3141&Itemid=42

Απο Κυριακατικο σχολειο μεταναστων

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα