Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Τρίτη, 2 Νοεμβρίου 2010


Μην κρινεις για να μην κριθεις
Ποσο ευκολο ειναι για εμας τους ανθρωπους να κρινουμε τους αλλους...τοσο ευκολο ωστε πολλες φορες το κανουμε αβιαστα, ετσι, χωρις δευτερη σκεψη. Οταν ερχεται η σειρα μας να κριθουμε νιωθουμε αβολα, αμηχανα, ασχημα, ντρεπομαστε, φοβομαστε, νευριαζουμε...ζηταμε πολλες φορες επιεικια, ευχομαστε να μπορουσαμε να αποφυγουμε καποια πραγματα, επιλεγουμε οι περισσοτεροι να ειμαστε οσο λιγοτερο εκτεθιμενοι γινεται στα ματια των αλλων ωστε να αποφυγουμε σχολια η επικρισεις αν κατι παει στραβα. Δε μας αρεσει να γελοιοποιουμαστε, θεωρουμε κακο το να σχολιαζουν οι αλλοι καποιο ελαττωμα μας, ποσο μαλλον οταν αυτο ειναι ενα απο εκεινα με τα οποια η φυση "προικιζει" καποια διαφορετικα απο τον μεσο ανθρωπο ατομα...συνηθως θα προτιμουσαμε οι αλλοι να ειναι δικαιοι μαζι μας, να μη βγαζουν για εμας βιαστικα επιφανειακα συμπερασματα μονο απο την εμφανιση η την πρωτη εντυπωση που αποκτουν οταν μας συναντουν για πρωτη φορα. Και φυσικα οταν προκειται για τον εαυτο μας ολα τα παραπανω θεωρουνται λογικα, σκεψεις δεδομενες και σε μεγαλο βαθμο σωστες. Οι ρολοι ομως αμεσως αντιστρεφονται οταν εμεις για τον ενα η τον αλλο λογο βρισκομαστε στη θεση αυτου που εχει την πολυτελεια να κρινει. Οταν τυχει καποια κατασταση απο την πιο μικρη και καθημερινη, μεχρι τη σημαντικοτερη, να μας τοποθετησει στη θεση αυτου που κρινει, ως δια μαγειας οι περισσοτεροι απο εμας υιοθετουμε ολες εκεινες τις συμπεριφορες που δε θελουμε να εχουν οι αλλοι οταν κρινουν εμας η οταν εχουν τη δυνατοτητα και την ευκαιρια να το κανουν. Πολλες φορες σχολιαζουμε με ασχημο τροπο, γελαμε, κατακρινουμε, κοροιδευουμε καποιον απλως και μονο επειδη μπορουμε. Σαν μεσα μας να νιωθουμε οτι ετσι ξορκιζουμε δικες μας αδυναμιες μιας και ο αλλος πρεπει καπου να ειναι χειροτερος κι ετσι δε χανουμε ευκαιρια να υπερτονισουμε ηδονιζομενοι θα ελεγα, καποια αδυναμια του. Απο τη θεση του κριτη ειναι πανευκολο καποιος να πουλησει γνωση, εξυπναδα κυρος και ικανοτητα. Και φυσικα φροντιζει να το κανει με καθε τροπο οποτε του δινεται αυτη η ευκαιρια. Ειναι κατι σαν τη γνωστη φραση "πουλαω μουρη"...η οποια μουρη ομως πεφτει αμεσως στο πατωμα με το που θα κρινει η θα σχολιασει καποιος εμας με αυτον τον ασχημο τροπο. Γιατι οταν το κανει ο αλλος ειναι αδικο, ασχημο, κακο, πληγωτικο...οταν το κανουμε εμεις δηλωνει εξυπναδα και υπεροχη. Κι ετσι η αλλη γνωστη κλισε και γραφικη φραση "μην κανεις στον αλλον αυτο που δε θελεις να σου κανει" παει περιπατο μαζι με την καλοσυνη και τη συμπαθεια του ανθρωπινου ειδους. Για τις συγκεκριμενες σκεψεις εχω δυστυχως αφορμες πολλες και καθημερινες. Πολλες φορες πιανω κι εμενα την ιδια να υποπιτω σε τετοιες συμπεριφορες που τελικα μονο μικροπρεπεις μπορω να τις ονομασω. Εμεις οι ανθρωποι εκτος φωτεινων εξαιρεσεων φοβομαστε να διαφερουμε, φοβομαστε να μην ταιριαζουμε, δισταζουμε να εχουμε διαφορετικη σταση ζωης για να μη μας χαρακτηρισουν ετσι η αλλιως η αλλιωτικα... Ξερετε γιατι; Κατα βαση επειδη ξερουμε οτι κι εμεις θα καναμε το ιδιο σε οποιον τολμουσε να κανει ολα τα παραπανω...! Ποσο καλυτερος θα ηταν ο κοσμος αληθεια αν ο καθενας εκρινε τον εαυτο του και εμπαινε στη θεση του διπλανου του!

7 σχόλια:

anidifranco είπε...

Καλησπέρα! Ενδιαφέρουσα ανάρτηση, περιγράφει σκέψεις όλων μας. Η αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω κατά πόσο όλοι μας περνάμε τέτοιες κρίσεις αυτογνωσίας, αλλά καλό θα μας έκανε να τις περνούσαμε και μάλιστα κάθε μέρα. Θα βοηθούσε να μαθαίναμε τι ακριβώς είναι αυτό που σε οδήγησε σε αυτή την ανάρτηση, θα βοηθούσε τα σχόλια μου αρκετά. Θα πω απλά –χωρίς να έχω καταλάβει το θέμα ακριβώς- ότι το να έχεις κρίση, το να εκφέρεις γνώμη, δεν είναι καθόλου κακό, αντιθέτως θα έλεγα, δείχνει ότι είσαι άτομο με κατασταλαγμένη προσωπικότητα. Το πρόβλημα ξεκινά όταν βγάζεις βιαστικά συμπεράσματα, κρίνεις για να εκτονώσεις τη χολή σου ή να κρύψεις τις δικές σου αδυναμίες ή για να μονοπωλήσεις το ενδιαφέρον και να προκαλέσεις αντιδράσεις. Εκεί η κρίση δεν είναι εποικοδομητική μα ούτε και αθώα ή αυθόρμητη. Να σου πω την αλήθεια, προτιμώ αυτούς που έχουν «άποψη» για όλα, προτιμώ τους κακούς, χολωμένους, εξυπνάκηδες. Τους προτιμώ γιατί με βοηθούν να τους αναγνωρίζω και να τους αποφεύγω. Αλλοίμονο σε αυτούς που ξέρουν να κρύβουν τον κακό τους εαυτό, αυτοί είναι επικίνδυνοι για όλους μας.

logos_en_drasei είπε...

Γεια σου! :) Το καταλαβες το θεμα, η τουλαχιστον το σχολιο σου ειναι ευστοχο. Οντως αναφερομαι στους χολωμενους εξυπνακηδες αλλα ακομη περισσοτερο οπως κι εσυ λες στους αλλους, τους υπουλους, τους "ψουψουψου" "χαχαχαχα", πισω απο την πλατη σου. Αν καταλαβαινεις τι εννοω. Κατι που φυσικα λιγο πολυ ειναι παγιδα για ολους μας. Το να σχολιαζουμε, να κοροιδευουμε να κουτσομπολευουμε ως φωτεινοι παντογνωστες και καλυτεροι σε ολα, ειναι κατι που ευκολα κανουμε και δεν δεχομαστε ποτε. Το λεω και για μενα, μη νομιζεις. Καλα κανουμε και δεν το δεχομαστε φυσικα...αλλα γιατι δεν παυουμε και να το κανουμε; Την αφορμη οσων λεω θα την αναπτυξω σε επομενη αναρτηση οπου θα προσπαθησω να γινω και πιο συγκεκριμενη. Προς το παρον εβαλα σε αραδες σκορπιες σκεψεις...

Deerman είπε...

ego tha po kai auto.krine prin prolaboun na se krinoun.

ο φιλος του οικονομου είπε...

Άσχετο με το post... απλά έχω ακούσει δέκα χιλιάδες φορές την playlist σου και δεν έχω πει ένα ευχαριστώ...

logos_en_drasei είπε...

Αγπητε deerman ειναι κι αυτο μια σκεψη στον κοσμο που ζουμε!

Αγαπητε φιλε (του οικονομου και δικε μου) να 'σαι καλα! Χαιρομαι που σου αρεσουν τα τραγουδια!

aeroxeimarros είπε...

έχω ζήσει κάποιες εμπειρίες και θεωρώ πως τα να είσαι σε θέση να κρίνεις και να κοροιδέψεις προέρχεται από την ανάγκη να ξεδώσεις από τις προσωπικές σου αποτυχίες. Εγώ συνήθως βρίσκομαι στην θεση του κρινόμενου, δεν μ αρέσει να κρίνω τους άλλους, κάποτε το έκανα ίσως, αλλά έχω σταματήσει από τοτε που κατάλαβα ότι ο μεγάλος αντίπαλος μας είναι ο κακός εαυτός μας...

Τον τελευταίο καιρό βρίσκομαι σε αναβρασμό, διαολοστέλνω όσους προσπαθούν να κοροιδέψουν και το παραμικρό πχ από την πάθηση που είχα. Κι όμως υπάρχουν τέτοια άτομα....και αυτοί είναι οι πραγματικά προβληματικοί που όμως δεν θα εκλείψουν ποτέ, έμφυτη ειναι η ανάγκη του ανθρώπου να πατάει στις αδυναμιες του συνανθρώπου του διότι είμαστε πολύ μα πολύ αδύναμοι!

υγ:σε έχω στείλει προσωπικο mail ελπίζω να το δώσεις σημασία!

logos_en_drasei είπε...

Αφαπητε aeroxeimarre θα ξεκινησω απο το τελευταιο που ειπες για το μαιλ. Η αληθεια ειναι οτι εχω καιρω να ελεγξω τα μαιλ μου λογω ελλειψης νετ και χρονου. Βεβαια αυτο δεν ειναι παντα δικαιολογια, για το μπλογκ προσπαθω οσο γινεται πιο τακτικα να το ανανεωνω ωστε να μην βαλτωσει...τωρα που μου το ειπες θα παω να δω τα μαιλ μου και φυσικα θα του δωσω σημασια! Σε ολα τα υπολοιπα που λες ξερεις ηδη οτι θα συμφωνησω απολυτα. Και λεω ξερεις ηδη γιατι εχω την εντυπωση απο τα λιγα που εχουμε πει οτι εχεις καποια κοινα βιωματα η τουλαχιστον καποια κοινα "καταλοιπα" με αυτα που εχω κι εγω...

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα