Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Τρίτη, 16 Νοεμβρίου 2010


 The dreamer mole
Τις τελευταιες μερες με εχει πιασει κατι και σκεφτομαι περασμενα μεγαλεια που διηγοντας τα, δεν κλαιω αλλα σιγουρα νοσταλγω. Για την ακριβεια αυτο ειναι κατι που μου συμβαινει συχνα. Ειμαι ενας ανθρωπος που ζει μεταξυ πραγματικοτητας, ονειρου, ιδανικου και ρεαλιστικου. Μεταξυ επιθυμιων, στοχων και καθημερινοτητας. Μη με ρωτησετε που ζω καλυτερα, δεν ειναι ωρα για ρητορικες ερωτησεις! Τυχαινει παντως τις περισσοτερες φορες να με πετυχαινει κανεις πιο πολυ εκει παρα εδω. Και με το εκει εννοω το ονειρο. Και με το εδω εννοω την πραγματικοτητα. Το μπερδεμα ερχεται οταν ο πραγματικος σου εαυτος ειναι αυτος που βγαινει μεσα στα ονειρα που κανεις, ενω στην καθημερινοτητα σου σε εμποδιζουν να τον εκφρασεις. Μη με ρωτησετε ποιος με εμποδιζει. Ακομη δεν ειναι ωρα για ρητορικες ερωτησεις. Καντε μια προσπαθεια και σκεφτειτε τι θα μπορουσε να ειναι αυτο που εμποδιζει τη σημερον ημερα εναν νεο να εκφραστει. Δε νομιζω να σας ειναι και τοσο δυσκολο να απαντησετε. Καθε φορα που τολμαω φυσικα να ανοιξω συζητηση περι ιδανικων και ονειρων δυο τεραστιες πρασινες κεραιες φυτρωνουν στο κεφαλι μου. Οχι, δεν τρελαθηκα. Απλως τοσο περιεργα με κοιτουν οι εκαστοτε συνομιλητες μου. Τοσο που νιωθω εξωγηινος. Θυμαμαι που ειχα μια ζωντανια καποτε...Θυμαμαι που για μενα ηταν ολα ερωτας, ζωη, συναισθημα, παθος. Εφηβικη αγνοια θα μου πειτε...Μπα! Δεν ειναι αυτο... Παντα θεωρουμουν ανθρωπος ωριμος κι ομως...ειχα και εχω τη φοβερη ικανοτητα να ταξιδευω στον ουρανο ξερωντας πολυ καλα ολα οσα συμβαινουν στη γη... Θελω να πω οτι πεταω χωρις φτερα εν γνωσει μου κατι το οποιο τωρα που το ξαναδιαβαζω δεν ακουγεται και τοσο σοφο. Ειναι τολμηρο παντως. Ειναι ειλικρινες, ειναι δραση, ειναι εστω μια προσπαθεια το να στοχευεις τ' αστερια μεσα απο τη λασπη (εχω ξαναχρησιμοποιησει αυτες τις παραλλαγες της φρασης του Ο. Ουαιλντ γιατι μου αρεσει πολυ). Δεν εφταιγε η εφηβικη μου αγνοια λοιπον. Τολμω να πω οτι μεσα μου εχω μεινει ιδια. Δεν εχω βαλει σε καμια περιπτωση μυαλο, οχι. Ισως τωρα να δρω απλα πιο υποχθονια. Κι ετσι μου λειπει ο καθαρος αερας της ζωντανιας. Εχω γινει ενας αιθεροβαμων τυφλοποντικας που αντι να σκαβει τρυπες για να μπει βαθυτερα στη γη χτιζει σκαλοπατια για να πιασει τα συννεφα. Παρολαυτα βαρεθηκα αυτην την εσωστρεφεια. Δε μου ταιριαζει κι ας μου την κοτσαραν ετσιθελικα οι περιστασεις. Κι ετσι εχω  πολλα μετωπα ανοιχτα στη ζωη μου να αντιμετωπισω. Δυστυχως η ευτυχως ομως σε αυτο το εργο εχουμε την αγνοια του τελους γιατι ειμαστε οι πρωταγωνιστες. Ακομη κι αν καποιος επιλεξει να γινει θεατης στη ζωη του το τελος παλι δεν προκειται να το μαθει. Θα ειναι απλως ενας παθητικος κομπαρσος. Το μονο για το οποιο θα πρεπει να ειναι σχεδον σιγουρος ειναι οτι δεν υπαρχουν πολλες πιθανοτητες να ειναι happy το δικο του τελος. Γι' αυτο κι εγω θα συνεχισω να χτιζω τα σκαλοπατια μου κατω απο τα παραξενεμενα βλεμματα των υπολοιπων τυφλοποντικων. Γι' αυτο το "ισως" που αφηνει χαραμαδα στην ελπιδα να περασει. Σας χαιρετω και χανομαι στον φανταστικο κοσμο της Ελλης Π.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα