Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Δευτέρα, 31 Μαΐου 2010

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΕΙΣ ΣΗΜΕΡΑ:
Αθήνα 7.00μμ Πρεσβεία Ισραήλ

Θεσσ/νίκη 6.00μμ Καμάρα

Πάτρα 6.00μμ Παράρτημα

Μυτιλήνη 7.00μμ Πλατεία Σαπφούς

Γιάννενα 6.00μμ Εργατικό Κέντρο

Βόλος 7.00μμ Πλατεία Ελευθερίας

Λάρισα 7.30 μμ Πλατ. Ταχυδρομείου

Ξάνθη 7.00μμ Κεντρική Πλατεία

Κέρκυρα 6.00μμ Πλατεία Γεωργάκη

Xίος 7.00μμ Κεντρική πλατεία

Καρδίτσα, 8.30μμ Κεντρική Πλατεία

Αγρίνιο, 19:00 μ.μ.Πλατεία Δημοκρατίας

Αλεξανδρούπολη 6:00μμ Δημαρχείο

Κομοτηνή 7.00μμ Κεντρική Πλατεία

Ηράκλειο 7.00μμ Πλατεία ελευθερίας

Χανιά 7.30μμ Πλατεία Αγοράς

Σητεία (Κρήτη) 7:30μμ Κεντρική Πλατεία

Άγιος Νικόλαος (Κρήτη)7.00μμ Πλατεία Ελ. Βενιζέλου

Ρέθυμνο 7:00μμ Δημαρχείο

Ιεράπετρα, 20:00μμ Δημαρχείο

Καβάλα 7.30μμ Πλ.Καπνεργάτη

1.

http://www.shiptogaza.gr/%CE%94%CF%81%CE%AC%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%82/%CE%9D%CE%AD%CE%B1-%CE%91%CE%BD%CE%B1%CE%BA%CE%BF%CE%B9%CE%BD%CF%8E%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%82/item/280-%CE%94%CE%B5%CE%BB%CF%84%CE%AF%CE%BF%CF%85-%CE%A4%CF%8D%CF%80%CE%BF%CF%85-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CF%80%CF%81%CF%89%CF%84%CE%BF%CE%B2%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%AF%CE%B1%CF%82-%CE%88%CE%BD%CE%B1-%CE%9A%CE%B1%CF%81%CE%AC%CE%B2%CE%B9-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B7-%CE%93%CE%AC%CE%B6%CE%B1

 2.

http://tvxs.gr/news/%CE%BA%CF%8C%CF%83%CE%BC%CE%BF%CF%82/%CF%80%CE%BB%CE%B7%CF%81%CE%BF%CF%86%CE%BF%CF%81%CE%AF%CE%B5%CF%82-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-19-%CE%BD%CE%B5%CE%BA%CF%81%CE%BF%CF%8D%CF%82-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B1%CE%B9%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B7%CF%81%CE%AE-%CE%B5%CF%80%CE%AF%CE%B8%CE%B5%CF%83%CE%B7-%CF%86%CF%84%CE%B1%CE%AF%CE%BD%CE%B5-%CE%BF%CE%B9-%CE%B5%CF%80%CE%B9%CE%B2%CE%AC%CF%84%CE%B5%CF%82-%CE%BB%CE%AD%CE%B5%CE%B9-%CF%84%CE%BF-%CE%B9%CF%83%CF%81%CE%B1%CE%AE%CE%BB
3.
Διαβάστε περισσότερα...

Kyriakatiko sxoleio metanastwn:
Ο Ομπάμα και συνολικά ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός είναι παγιδευμένοι στα
αδιέξοδα που δημιούργησαν. Η διευθέτηση του παλαιστινιακού είναι
ζωτικής σημασίας, για να μπορέσουν να υλοποιήσουν χωρίς αυτό το αγκάθι
το σχέδιο «νέα Μέση Ανατολή». Οι αποτυχίες στο Αφγανιστάν, η αστάθεια
στο Ιράκ, η αντιπαράθεση με το Ιράν κάνουν αναγκαία τη βελτίωση της
εικόνας των ΗΠΑ στον αραβικό κόσμο. Σε αυτές τις ανάγκες πατάει η
προσπάθεια του Ομπάμα να αποσπάσει από το Ισραήλ κάποια «σημάδια καλής
θέλησης» απέναντι στους Παλαιστίνιους. Όμως η αντιμετώπιση του Ιράν και
της επιρροής του στη Μέση Ανατολή παραμένει... βασική προτεραιότητα των ΗΠΑ
και ο Ομπάμα, παγιδευμένος σε μια σειρά μέτωπα, έχει ανάγκη την
παρουσία της σιωνιστικής πολεμικής μηχανής.



Την ίδια ώρα στην Παλαιστίνη η τρίτη Ιντιφάντα φαίνεται σοβαρό
ενδεχόμενο. Η Παλιά Πόλη της Ιερουσαλήμ είναι σε πολιορκία και οι
συγκρούσεις μεταξύ των νεαρών Παλαιστινίων και του ισραηλινού στρατού
και της αστυνομίας είναι καθημερινές σε κάθε αραβική γειτονιά της
Ιερουσαλήμ. Στη Δυτική Όχθη ο στρατός καταστέλει βίαια διαδηλώσεις. Τη
«Μέρα Οργής», στην οποία κάλεσε η Χαμάς, χιλιάδες Παλαιστίνιοι
διαδήλωσαν σε όλη τη Γάζα. Παλαιστίνιοι αντάρτες, που επιχειρούσαν να
τοποθετήσουν νάρκη στα σύνορα με το Ισραήλ, βρέθηκαν αντιμετώποι με
ισραηλινές δυνάμεις που εισέβαλαν προσωρινά στη Γάζα και ακολούθησε
μάχη. Μετά από αυτό, ο υπουργός Οικονομικών του Ισραήλ μίλησε για την
ανάγκη μιας επιχείρησης «εκκαθάρισης» της Χαμάς στη Γάζα.



Η επιθετικότητα του Ισραήλ και η στάση των ΗΠΑ αποδεικνύουν για πολλοστή
φορά την απάτη της ειρηνευτικής διαδικασίας. Ακόμα και οι
«φιλειρηνικές» φωνές της διεθνούς διπλωματίας δείχνουν τι μέλλον
ετοιμάζεται για τους Παλαιστίνιους: Στους βασικούς όρους της λύσης των
δύο κρατών δεσπόζουν το «Όχι στο δικαίωμα επιστροφής των Παλαιστίνιων»
και το «αποστρατιωτικοποιημένο παλαιστινιακό κράτος με τις δυνάμεις των
ΗΠΑ ή του ΝΑΤΟ στον Ιορδάνη να εγγυώνται τη στρατηγική ασφάλεια του
Ισραήλ». Στο μεταξύ το Ισραήλ με το εποικιστικό του πρόγραμμα, που
συνεχίζεται ανεμπόδιστα, συρρικνώνει όλο και περισσότερο τα μελλοντικά
εδάφη του παλαιστινιακού «κράτους» σε απομονωμένες νησίδες.



Μετά το τελευταίο διαφαινόμενο ναυάγιο στις συνομιλίες, στην Παλαιστίνη,
αλλά και στη διεθνή συζήτηση πλέον, εμφανίζεται με μεγαλύτερη ένταση η
προοπτική του ενός κράτους, με πλήρη δικαιώματα για τους Παλαιστίνιους,
ως η μόνη δυνατή λύση.
Διαβάστε περισσότερα...

Kyriakatiko sxoleio metanastwn
Στα τέλη Μαΐου του 1941 είχε συμπληρωθεί ένας μήνας από την παράδοση
της Αθήνας στους Γερμανούς, που ολοκλήρωναν τις επιχειρήσεις τους στην
Ελλάδα με την κατάληψη της Κρήτης. Ο Μανώλης Γλέζος (9/9/1922) και ο
Λάκης Σάντας (22/2/1922) ήταν δύο νεαροί φοιτητές, που δάκρυζαν, όπως
και χιλιάδες Αθηναίοι, βλέποντας τη γερμανική σβάστικα να κυματίζει στην
Ακρόπολη. Το χιτλερικό σύμβολο προκαλούσε την ελληνική υπερηφάνεια.
Έπρεπε, λοιπόν, να κατέβει…
Το παράτολμο σχέδιο γεννήθηκε στο μυαλό τους ένα ανοιξιάτικο σούρουπο
στο Ζάππειο, καθώς αντίκριζαν την Ακρόπολη και στρώθηκαν στη δουλειά
για να το υλοποιήσουν. Πήγαν στην Εθνική Βιβλιοθήκη και διάβασαν ό,τι
σχετικό με τον Ιερό Βράχο. Στη Μεγάλη Εγκυκλοπαίδεια ανακάλυψαν όλες τις
σπηλιές και τις τρύπες της Ακρόπολης. Γρήγορα, αντιλήφθηκαν ότι η μόνη
διαδρομή που έπρεπε να ακολουθήσουν για να μην γίνουν αντιληπτοί από
τους γερμανούς φρουρούς ήταν μέσω του Πανδρόσειου Άντρου.
Το πρωί της 30ης Μαΐου 1941, ο
Γλέζος και ο Σάντας πληροφορήθηκαν από το ραδιόφωνο ότι η Κρήτη είχε
πέσει. Οι Γερμανοί με προκηρύξεις κόμπαζαν για το κατόρθωμά τους. Οι δύο
νέοι αποφάσισαν να δράσουν το ίδιο βράδυ. Όπλα δεν είχαν, παρά μόνο ένα
φαναράκι κι ένα μαχαίρι. Η ώρα είχε φθάσει 9:30 το βράδυ. Η μικρή
φρουρά της Ακρόπολης ήταν μαζεμένη στην είσοδο των Προπυλαίων και
διασκέδαζε με νεαρές Ελληνίδες, που πουλούσαν τον ερωτά τους, πίνοντας
μπύρες και μεθοκοπώντας.
Με άγνοια κινδύνου, πήδηξαν τα σύρματα, σύρθηκαν ως τη σπηλιά του
Πανδρόσειου Άντρου και άρχισαν να σκαρφαλώνουν από τις σκαλωσιές, που
είχαν φτιάξει οι αρχαιολόγοι για τις ανασκαφές. Φθάνοντας σε απόσταση
ολίγων μέτρων από τον ιστό της σημαίας δεν αντιλήφθηκαν κανένα φρουρό
και με γρήγορες κινήσεις κατέβασαν από τον ιστό το μισητό σύμβολο του
ναζισμού. Ήταν μία τεράστια σημαία, διαστάσεων 4x2 μ. Είχαν φθάσει πια
μεσάνυχτα. Οι δύο «κομάντος» δίπλωσαν και πήραν μαζί τους τη σημαία και
ακολουθώντας το ίδιο δρομολόγιο απομακρύνθηκαν από την Ακρόπολη, χωρίς
και πάλι να γίνουν αντιληπτοί από τους Γερμανούς, που συνέχιζαν τη
διασκέδασή τους.
Με έκπληξη η γερμανική φρουρά αντιλήφθηκε νωρίς το πρωί ότι η
σβάστικα έλειπε από τον ιστό. Οι γερμανικές αρχές πανικοβλημένες
διέταξαν ανακρίσεις. Μόλις στις 11 το πρωί ανάρτησαν μια νέα σημαία στον
κενό ιστό.
Γλέζος και Σάντας καταδικάσθηκαν ερήμην σε θάνατο, οι άνδρες της
φρουράς εκτελέστηκαν, οι έλληνες διοικητές των αστυνομικών τμημάτων της
περιοχής απαλλάχθηκαν από τα καθήκοντά τους, ενώ για τους φύλακες της
Ακρόπολης δεν προέκυψε κάποιο ενοχοποιητικό στοιχείο.
Η υποστολή της σβάστικας από την Ακρόπολη αποτέλεσε ουσιαστικά την
πρώτη αντιστασιακή πράξη στην κατεχόμενη Αθήνα, μία ενέργεια με
συμβολικό χαρακτήρα, αλλά τεράστια απήχηση στο ηθικό των δοκιμαζόμενων
Ελλήνων. Το Σεπτέμβριο της ίδιας χρονιάς ιδρύθηκαν οι δύο μεγάλες
αντιστασιακές οργανώσεις ΕΑΜ και ΕΔΕΣ.
Κατά τη διάρκεια της Κατοχής, ο Μανώλης Γλέζος συνελήφθη τρεις φορές
από τους Γερμανούς, φυλακίστηκε και κατόρθωσε να δραπετεύσει, ενώ ο
Λάκης Σάντας ξέφυγε από τους διώκτες του και κατετάγη στον ΕΛΑΣ.
Διαβάστε περισσότερα...

 

Με αφορμή το "λάδωμα" δημοσιογράφων από τη Siemens‏...

http://press-gr.blogspot.com/2010/05/siemens_30.html Διαβάστε περισσότερα...

To μήλο της Apple με τα δύο πρόσωπα...
http://www.epikairo.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=4606%3Ato-milo-tis-apple-me-ta-dyo-prosopa&catid=54%3Akoinwnika&Itemid=27 Διαβάστε περισσότερα...

Κυριακή, 30 Μαΐου 2010



Η ΦΤΗΝΙΑ ΣΤΗΝ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΤΕΛΟΣ...
Ποσο πιο αβεβαιο να γινει το επαγγελμα του ηθοποιου;
Stefanos Karidakis
Σαρωτικές αλλαγές στον χώρο της τηλεοπτικής παραγωγής και έμφραγμα στην αγορά προκαλεί η ριζική στροφή που επιχειρεί το MEGA για την επόμενη τηλεοπτική σεζόν. Βάζει τέλος στην προβολή των ελληνικών σειρών πλοκής στη ζώνη υψηλής τηλεθέασης, επιλέγοντας όπως ο ALPHA και ο ΑΝΤ1 τον δρόμο των ελαφριών realities και reallife προγραμμάτων στο prime time.

Η έξοδος του MEGA από την τηλεοπτική παραγωγή θα έχει... μεγάλες και αλυσιδωτές επιπτώσεις στον χώρο, καθώς ήταν ο τελευταίος τηλεοπτικός σταθμός που επένδυε δεκάδες εκατομμύρια ετησίως στο πρόγραμμά του. Αμεση απόρροια είναι ότι μεγάλες εταιρείες παραγωγής που «ζούσαν» από τις παραγωγές της ιδιωτικής τηλεόρασης κινδυνεύουν άμεσα να μείνουν χωρίς δουλειά. Και μόνο το γεγονός ότι πριν από τρία χρόνια τα τηλεοπτικά κανάλια είχαν στο πρόγραμμά τους περισσότερες από τριάντα πέντε ελληνικές σειρές μυθοπλασίας, ενώ σήμερα ο αριθμός τους μειώνεται δραματικά, το πολύ στις εννέα με δέκα, δείχνει το μέγεθος του προβλήματος.

Κάθε χρόνο το MEGA έδινε στην παραγωγή σειρών μυθοπλασίας περίπου εξήντα εκατομμύρια ευρώ και άλλα τόσα έδινε ο ΑΝΤ1. Το κανάλι του Αμαρουσίου μείωσε ήδη από πέρυσι το κόστος παραγωγής κατά 30%. Σχεδόν περήφανα τα στελέχη του σημειώνουν πως ο ΑΝΤ1 κατάφερε να κατεβάσει το κόστος μιας τηλεοπτικής ώρας στο prime time σε 65.000 έως 80.000 ευρώ. Τη μείωση κόστους προγράμματος είχε ανακοινώσει και ο ALPHA που εξοβέλισε την ελληνική παραγωγή από το πρόγραμμά του και προέκρινε τη στρατηγική ενός καναλιού με φθηνά realities και εκπομπές στις οποίες εμφανίζονται χαμηλοαμειβόμενοι παρουσιαστές. Μόλις πρόσφατα ο ΑΝΤ1 ενημέρωσε τις συνεργαζόμενες εταιρείες παραγωγής πως θα αποπληρώνει τις σειρές σε δώδεκα μήνες και όχι σε οκτώ, όπως συνηθιζόταν.

Η αγορά στο μεταξύ είναι ήδη επιβαρυμένη. Εργαζόμενοι σε όλες τις ειδικότητες έχουν στα χέρια τους ακάλυπτες επιταγές, ηθοποιοί και παραγωγοί μένουν απλήρωτοι, στα δικαστήρια κατατέθηκαν οι πρώτες αγωγές και μηνύσεις κατά γνωστών εταιρειών διαφημιστικών ταινιών. Η πρόσφατη εμπλοκή που σημειώθηκε στην αποπληρωμή μισθών για τις τηλεοπτικές σειρές «4» του Χριστόφορου Παπακαλιάτη του MEGA και «Κάρμα» του ΑΝΤ1 είναι μόνον ένα δείγμα της πραγματικότητας που βιώνουν οι άνθρωποι της τηλεοπτικής παραγωγής. Η μείωση του τζίρου της τηλεόρασης στο μεταξύ εκτιμάται ότι θα συνεχιστεί, καθώς ήδη μεγάλοι διαφημιζόμενοι, όπως οι τράπεζες, επαναξιολογούν τα επικοινωνιακά τους προγράμματα, ζητώντας με τη σειρά τους μείωση τιμολογίων κατά 20%.


ΠΟΙΟΙ ΚΟΒΟΝΤΑΙ

Σε αυτό το ζοφερό κλίμα η έξοδος του MEGA από την ελληνική παραγωγή δημιουργεί πραγματικό έμφραγμα. Μετά την εντολή να μειωθεί το κόστος προγράμματος κατά περίπου 15 εκατομμύρια ευρώ, η απόφαση της διεύθυνσης προγράμματος για ριζική στροφή στην πολιτική τηλεοπτικής ψυχαγωγίας θεωρείται ειλημμένη. Η ζώνη prime time αλλάζει, το κανάλι κόβει πρόωρα και απότομα τέσσερις τουλάχιστον ελληνικές σειρές και δίνει πράσινο φως για την προβολή μόλις τεσσάρων ελληνικών σειρών πλοκής.

Οι δύο από αυτές είναι ήδη έτοιμες. Πρόκειται για την «Πολυκατοικία» και το ακριβό πρότζεκτ της δραματικής σειράς «Το νησί», η παραγωγή του οποίου κοστίζει σύμφωνα με το ίδιο το MEGA περίπου τέσσερα εκατομμύρια ευρώ. Το ποιες θα είναι οι άλλες δύο σειρές που θα εγκριθούν για τη ζώνη prime time από τον Οκτώβριο εξαρτάται από το κόστος τους. Βέβαιο θεωρείται πως δεν πρέπει να πρωταγωνιστούν διάσημοι και «ακριβοί» ηθοποιοί. Με αυτό το δεδομένο η υποψήφια σειρά του Θοδωρή Πετρόπουλου εκτιμάται πως ήδη απορρίφθηκε. Αλλες υποψήφιες είναι τα σχέδια adaptation «Samantha Who» και «My name is Erl», όπως επίσης και η νεανική κομεντί με νεαρό σεναριογράφο που ζει στην Ολλανδία.

Αιφνιδιαστικά έμαθαν παραγωγοί, σεναριογράφοι και ηθοποιοί την απόφαση του καναλιού πως πέφτει αυλαία χωρίς ελπίδα ανανέωσης στις σειρές «3ος νόμος», «Μ+Μ», «Οικογένεια βλάπτει» και «Παιδική χαρά». Ειδικά για την τελευταία εκφράζεται μια ελπίδα πως ίσως θα μπορέσει να κρατηθεί και την επόμενη σεζόν, όλα όμως θα εξαρτηθούν από το κόστος των νέων εγκρίσεων. Το κανάλι προτίθεται να εντάξει καθημερινά στη βραδινή ζώνη reality παιχνίδι, ήδη ετοιμάζονται το «U man» και το «Master chef», καθώς και εκπομπή infotainment χαρακτήρα. Είναι φανερό πως το ψαλίδισμα δεν σχετίζεται με ποσοστά τηλεθέασης ή με νούμερα στα νεανικά-δυναμικά κοινά -ένας ακόμη μύθος της τηλεόρασης που φαίνεται να καταρρέει. Οι αποφάσεις, οι αναθέσεις και οι εγκρίσεις σχετίζονται με το κόστος, γι’ αυτό και κινδυνεύουν να μείνουν εκτός τηλεόρασης πρωταγωνιστές που κάποτε είχαν μεγάλη ζήτηση και αμείβονταν με ποσά ώς και 20.000 ευρώ το επεισόδιο.


ΣΕ ΜΕΙΟΔΟΤΕΣ ΤΟ «ΠΑΚΕΤΟ»

Μία ακόμη απόρροια των περικοπών είναι ότι αλλάζει ο τρόπος αναθέσεων από τα κανάλια. Μέχρι σήμερα, τα τμήματα ψυχαγωγίας επέλεγαν τα σενάρια από τις δεκάδες προτάσεις που υπέβαλλαν οι εταιρείες παραγωγής, οι περισσότερες από αυτές συνδεδεμένες και ιδιοκτησιακά με τους σταθμούς. Τώρα, τα κανάλια έχουν κάποια σενάρια στα χέρια τους και βγάζουν τις παραγωγές σε πλειστηριασμό. Οποια εταιρεία δώσει τη φθηνότερη προσφορά γυρισμάτων και κόστους θα πάρει και την παραγωγή.

ΓΕΝΙΚΕΣ ΠΕΡΙΚΟΠΕΣ ΣΤΑ ΚΑΝΑΛΙΑ
Οι περικοπές δεν αφορούν βεβαίως μόνο το MEGA αλλά το σύνολο των τηλεοπτικών καναλιών μετά την επιβολή του ειδικού φόρου επί των διαφημίσεων κατά 20%. Τα πρώτα μέτρα είναι επώδυνα και δείχνουν την έξοδο σε πολλά άτομα που εμφανίζονται ή εργάζονται στην πρωινή, τη μεσημεριανή και την απογευματινή ζώνη. Στον ALPHA, παρά τις μεγάλες μειώσεις σε προσωπικό και περιστολή του κόστους λειτουργίας κατά σαράντα εκατομμύρια ευρώ το 2009, δόθηκε πριν από λίγες ημέρες νέα εντολή για επιπλέον περικοπές κατά 20% σε όλες τις αμοιβές και το μπάτζετ των εκπομπών. Στο STAR ανακοινώθηκε πως θα απομακρυνθούν σχεδόν όλοι οι εξωτερικοί συνεργάτες και οι θέσεις τους θα καλυφθούν από το τακτικό προσωπικό. Το ίδιο θα συμβεί και στο ALTER, στον ALPHA αλλά και στο MEGA.
πηγη:http://www.facebook.com/topic.php?topic=15002&uid=15369789287
Διαβάστε περισσότερα...

Σάββατο, 29 Μαΐου 2010


Ο καθρεφτης της ψυχης μου
Αν με ρωτησετε τι ειναι αυτο που μου λειπει περισσοτερο τα τελευταια καποια χρονια θα σας πω η ανεμελεια. Θα σας πω η αισθηση της εφηβειας, η αισθηση του "μπορω τα παντα", η αισθηση του "ειμαι ακομη τοσο μικρη, εχω τοσα χρονια μπροστα μου...". Οχι, τα χρονια δε με πηραν ακομη, αυτο ειναι αληθεια. Με σηκωσαν ομως και με πανε...Θελω να πω οτι κατι τετοιες εποχες οπως αυτη που διανυουμε σε κανουν να πιστευεις οτι ποτε δεν εισαι αρκετα μικρος για να ελπιζεις και ποτε αρκετα μεγαλος για να μπορεις. Τα θεμελια για κατι σταθερο οσο πιο νωρις μπαινουν τοσο το καλυτερο. Υπηρξα και ειμαι ομως ακομη ανθρωπος ψυχικα μποεμης, ισως με την κακη εννοια τελικα του ορου. Διοτι με το να μη σηκωνω μυγα στο σπαθι μου και με το να θεωρω καθε προσαρμογη συμβιβασμο κατεληξα να εχω περισσοτερο αγχος και μεγαλυτερη ισως αγωνια απο καποιον που τα βαζει με το συστημα εκ των εσω. Μου ελεγε ο πατερας μου οταν ακομη ημουν σχολειο οτι κανεις δε με εμποδιζει να ακολουθησω απο τη μια τον δικο τους τροπο ωστε να φτασω καπου (μιλωντας τοτε για το συστημα των πανελληνιων που μισουσα) οπου θα μπορω πια απο εκει να τους πολεμω πατωντας σταθερα καπου. Δεν ξερω αν μετανιωνω η οχι που δεν τον ακουσα. Κι ακομη περισσοτερο που ακομη δεν τον ακουω. Ισως αν οι πραξεις μου ειχαν αντικτυπο μονο σε μενα να μη σκεφτομουν καν πως θα επρεπε να μετανιωσω. Δεν ξερω ομως κατα ποσο ειναι παληκαρισιο και τολμηρο οπως νομιζα να προσπαθεις μεχρις εσχατων (κι εδω μιλαμε κυριολεκτικα) για να αποφυγεις κατι που δε σου ταιριαζει προκειμενου καποια στιγμη να πετυχεις αυτο που πραγματικα θελεις. Ειμαι οσο ειμαι κι ας φαινομαι μικροτερη, οπως μου λενε. Ημουν παντα ενα χαρουμενο παιδι που εγινε αποτομα καταθλιπτικος ενηλικας με μια παιδικη ψυχη που παρακαλαει και πνιγεται μεσα μου. Θελω να την αφησω να βγει και παλι εξω αλλα δεν ξερω αν και η ιδια θα τολμησει τελικα να κανει απο την αρχη οσα βηματα ειχε καταφερει να καλυψει πριν φυλακιστει και τελικα να παει παρακατω. Νοσταλγω τα χρονια της ανεμελειας και ας τα διανυω ακομη κατ' αλλους. Τα δικα μου θεμελια δεν μπηκαν ποτε γιατι ειχαν πει πως θα μου τα εφτιαχναν αλλοι κι εγω δεν ηθελα. Τωρα πεταω χωρις φτερα...ποσο ασφαλες ειναι αυτο αν και αξιοθαυμαστο για καποιους; Θα μου πεις ποτε με ενοιαξε εμενα η ασφαλεια. Οταν η καρδια μου χτυπαει με 120 σφυγμος το λεπτο επι μονιμου βασεως ισως τοτε να τη σκεφτομαι λιγακι. Το θεμα ειναι οτι οπως ερχεται φευγει η σκεψη κι εγω προσπαθω να πεισω τον εαυτο μου οτι εχω φτερα...Επιλογη μου ηταν και θα την υποστηριξω. Αλλα ναι μου λειπει το κοριτσι που κοιταζω στις φωτογραφιες με το ολοζωντανο λαμπερο του βλεμμα που δειχνει να σε πουλαει και να σε αγοραζει ολο αυτοπεποιθηση. Πραγματικα δεν περιαυτολογω, ειχα μεγαλη αυτοπεποιθηση και το εβγαζα. Τωρα οταν τυχαινει και με βλεπουν ξανα παλιοι γνωστοι μετα απο καιρο μου λενε πως ειμαι η ιδια αλλα ταυτοχρονα πολυ αλλαγμενη. Μια φορα τολμησα να ρωτησω εναν απο αυτους τι εννοουν και μου ειπε αβεβαια "Δεν ξερω...τα ματια σου.". Απο τοτε κοιτιομουν συνεχεια στον καθρεφτη προσπαθωντας να καταλαβω τι εννοει και ας το ηξερα μεσα μου. Τυχαια ανακαλυψα μια φωτογραφια μου, η οποια ειχε τραβηχτει το καλοκαιρι που θα πηγαινα φοιτητρια...τοτε αναγκαστηκα να παραδεχτω οτι, ναι, τα ματια μου φταινε και μονο αυτα. Μα για σταθειτε...τα ματια δε λενε πως ειναι ο καθρεφτης τη ψυχης...;
Διαβάστε περισσότερα...

Kyriakatiko sxoleio metanastwn:

Βουκουρέστι, Παρίσι, Μαδρίτη, Ρώμη, Λονδίνο...Ο αγώνας
είναι κοινός 26.05.10 Του Πάνου Πέτρου


«Στην Ελλάδα δίνεται η πρώτη μάχη σε έναν πανευρωπαϊκό πόλεμο». Αυτή η εκτίμηση της Αριστεράς –και όχι μόνο– διεθνώς επιβεβαιώνεται τις
τελευταίες εβδομάδες. Οι κυβερνήσεις σε μια σειρά χώρες ετοιμάζουν το
«ελληνικό χάπι» για τις οικονομίες τους, ενώ η ΕΕ (με τη γενικευμένη
πλέον συμμετοχή του ΔΝΤ) οργανώνει τη θεσμοθέτηση και το συντονισμό τής
πιο άγριας επίθεσης στα δικαιώματα των εργαζομένων πανευρωπαϊκά.


Απέναντι σε... αυτή την επίθεση «χαράσσονται οι γραμμές της μάχης»
πανευρωπαϊκά.


Ρουμανία
Στη Ρουμανία στις 19/5 δεκάδες χιλιάδες εκπαιδευτικοί, εργαζόμενοι στα
νοσοκομεία, σιδηροδρομικοί, συνταξιούχοι διαδήλωσαν στο Βουκουρέστι (η
μεγαλύτερη διαδήλωση από την πτώση του Τσαουσέσκου). Η κυβέρνηση έχει
εξαγγείλει μειώσεις 25% στους μισθούς του δημόσιου τομέα και 15% στις
συντάξεις, περικοπές σε ζωτικής σημασίας επιδόματα πρόνοιας και 70.000
απολύσεις στο Δημόσιο. Πρόκειται για το δεύτερο κύμα μέτρων το οποίο
απαίτησε το ΔΝΤ για να συνεχιστεί ο δανεισμός στη χώρα. Μετά την
αποτυχία του «κοινωνικού διαλόγου» κυβέρνησης-εργοδοτών και συνδικάτων,
οι διαδηλώσεις και οι κινητοποιήσεις θα κλιμακωθούν. Στις 31 Μάη
οργανώνεται γενική απεργία, ενώ τα συνδικάτα προειδοποιούν για
πολυήμερες απεργίες, «μεγαλύτερες από αυτές της Ελλάδας».


Γαλλία
Στη Γαλλία, μετά την ανακοίνωση των σχεδίων της
κυβέρνησής του για το ασφαλιστικό, ο Σαρκοζί ανακοίνωσε και το σχέδιο
για ένα συνολικό πρόγραμμα αντιμεταρρυθμίσεων και περικοπών (3ετές
πάγωμα δημόσιων δαπανών), με κορωνίδα την πρόθεσή του να εισαγάγει στα
μη αναθεωρητέα άρθρα του γαλλικού Συντάγματος την υποχρέωση των
κυβερνήσεων να «διατηρούν δημοσιονομική ισορροπία και να κρατούν χαμηλά
τα ελλείμματα». Με αυτήν τη ρύθμιση ο Σαρκοζί θέλει να κατοχυρώσει και
συνταγματικά μια από τις κύριες αρχές του νεοφιλελευθερισμού, αλλά και
να υποχρεώσει τις επόμενες κυβερνήσεις να ακολουθούν τις ίδιες
πολιτικές λιτότητας. Έξι συνομοσπονδίες και τα κόμματα της Αριστεράς
καλούν εργαζομένους, συνταξιούχους και νεολαία να πλημμυρίσουν τους
δρόμους των γαλλικών πόλεων στη μεγάλη πανεργατική απεργία στις 27
Μαΐου. Ήδη στο Δημόσιο συζητιέται το επόμενο βήμα, με πιθανή μια νέα
γενική απεργία στις 8 Ιούνη, και όλα δείχνουν ότι η Γαλλία οδεύει σε
νέα μετωπική σύγκρουση Σαρκοζί-συνδικάτων μετά από τη σχετική «ηρεμία»
που επικράτησε μετά τις απεργίες της άνοιξης του 2009.


Ισπανία
Η
δριμύτητα της επίθεσης δείχνει να τινάζει στον αέρα ακόμα και την
«κοινωνική ειρήνη» που έχουν επιβάλει εδώ και χρόνια τα συνδικάτα στην
Ισπανία. Ο Θαπατέρο εγκαταλείπει πλέον και τα τελευταία ψήγματα
«κοινωνικά ευαίσθητης σοσιαλδημοκρατίας» που είχαν απομείνει στο προφίλ
του, προχωρώντας σε νέο πακέτο λιτότητας, που προβλέπει περικοπές 15
δισ. ευρώ για το 2010-11 και μειώσεις μισθών κατά 5% στο Δημόσιο. Με
την ανακοίνωση του σχεδίου λιτότητας ήρθε και η δημοσκοπική βουτιά 10
μονάδων για την κυβέρνηση, που για πρώτη φορά εδώ και χρόνια χάνει την
εμπιστοσύνη της κοινωνικής βάσης των Σοσιαλιστών. Τα δύο μεγαλύτερα
ισπανικά συνδικάτα, οι προσκείμενες στην Αριστερά Εργατικές Επιτροπές
και η σοσιαλδημοκρατική UGT, ετοιμάζουν απεργία στο Δημόσιο στις 8
Ιούνη, ενώ το –πάγιο εδώ και μήνες– αίτημα των διαδηλωτών για μια
γενική απεργία επιτέλους συζητιέται πλέον ανοιχτά ως ενδεχόμενο τόσο
από τις Εργατικές Επιτροπές όσο και από την UGT. Παράλληλα με τις
κινητοποιήσεις, τα συνδικάτα κινούνται και δικαστικά ενάντια στα μέτρα
λιτότητας, καθώς ο Θαπατέρο παρέκαμψε το κοινοβούλιο με βασιλικό
διάταγμα.


Ιταλία
Στην Ιταλία, παρά τους
ισχυρισμούς του Μπερλουσκόνι ότι η χώρα δεν έχει χτυπηθεί άσχημα από
την κρίση, ετοιμάζονται νέες περικοπές στις δημόσιες δαπάνες (έχουν
προηγηθεί περικοπές που θα οδηγήσουν από του χρόνου στην απόλυση
δεκάδων χιλιάδων εκπαιδευτικών), ενώ συνεχίζεται αμείωτη η επίθεση στα
θεμελιώδη συνδικαλιστικά δικαιώματα, όπως οι συλλογικές συμβάσεις
εργασίας. Καθώς οι πιο μετριοπαθείς γενικές συνομοσπονδίες CISL και UIL
έχουν σηκώσει λευκή σημαία και έχουν στην ουσία παραιτηθεί από το ρόλο
τους εδώ και μήνες, η γενική συνομοσπονδία CGIL προσπαθεί
–αποσπασματικά– να ανακόψει την επίθεση. Απέναντι σε αυτή την
κατάσταση, ιδρύθηκε η USB, μια συνομοσπονδία που επιχειρεί να συνενώσει
πανεθνικά μια μεγάλη μερίδα των ιταλικών συνδικάτων βάσης και αριθμεί
σήμερα 250.000 μέλη. Η USB μαζί με τα COBAS και άλλα κλαδικά συνδικάτα
βάσης οργανώνουν πανεθνική διαδήλωση στη Ρώμη στις 5 Ιούνη, με σύνθημα
«Ούτε ένα ευρώ, ούτε μία θέση εργασίας λιγότερα για να σωθούν οι
τράπεζες, οι χρηματιστές και τα αφεντικά».


Αγγλία
Στην
Αγγλία τη νέα κυβέρνηση Συντηρητικών-Φιλελεύθερων θα «υποδεχτεί» το
προσωπικό της British Airways με ένα πρόγραμμα 20ήμερων απεργιακών
κινητοποιήσεων. Τα δικαστήρια έκριναν την απεργία παράνομη για
«παρατυπίες» στην ψηφοφορία των μελών, αλλά το συνδικάτο πέτυχε την
ανατροπή της απόφασης και ξεκινά την απεργία.


Από τις 27
Μάη ως τις 8 Ιούνη οι εργαζόμενοι σε διάφορες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες θα
είναι στους δρόμους. Είναι ένα πρώτο, ελπιδοφόρο δείγμα πανευρωπαϊκής
απάντησης σε μια πανευρωπαϊκή πλέον επίθεση. Ο καθένας στη μάχη ενάντια
στην κυβέρνηση και στην άρχουσα τάξη του, αλλά με την κατανόηση ότι
είναι όλες μάχες ενός ευρύτερου, πανευρωπαϊκού πολέμου.


Πολιτική μάχη
Και
ο αγώνας που έχουμε μπροστά μας είναι και πολιτικός. Στην Ελλάδα οι
φωνές για «τάξη και ασφάλεια», για «σεβασμό στο Σύνταγμα», πληθαίνουν
«από πάνω», ενώ «από κάτω» πληθαίνουν τα αιτήματα, τα συνθήματα, τα
πανό ενάντια συνολικά σε κυβέρνηση-ΕΕ-ΔΝΤ. Στην Ισπανία τα ΜΜΕ ήδη
γράφουν ότι απεργίες ενάντια απόφαση που έχει παρθεί με βασιλικό
διάταγμα θα σημάνουν «εξωθεσμική παρέκκλιση» των συνδικάτων. Στη
Βρετανία οι εργαζόμενοι στην British βρέθηκαν προς στιγμή απέναντι στην
πρόκληση να αγνοήσουν τη δικαστική απόφαση για να υπερασπιστούν το
δικαίωμα στην απεργία. Το ρουμανικό εργατικό κίνημα, πλάι στο «πάρτε
πίσω τα μέτρα», έχει βάλει το «Φύγετε», απέναντι σε μια κυβέρνηση που
μετράει μήνες στην εξουσία.
Αυτή η «υποχρεωτική» πολιτικοποίηση
των εργατικών αγώνων σε κάθε χώρα δείχνει και την κατεύθυνση του
πανευρωπαϊκού συντονισμού που συζητούν όλοι στην Αριστερά. Στη σημερινή
συγκυρία, ένας πανευρωπαϊκός συντονισμός, παίρνοντας πολιτικό
χαρακτήρα, θα βρεθεί απέναντι στις Συνθήκες που συγκροτούν τον πυρήνα
της ΕΕ του κεφαλαίου, και θα έχει να αναμετρηθεί μαζί τους.
Διαβάστε περισσότερα...

Παρασκευή, 28 Μαΐου 2010


Συνεχίζονται βία, κακομεταχείριση, διώξεις

http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=166575

Διαβάστε περισσότερα...

Μια παιδεια σαν πεταμενο αποτσιγαρο
Μεσημερακι στο χωρο αναμονης φοιτητων σε μια σχολη του Α.Π.Θ, περιμενω μια φιλη μου καθισμενη ησυχα ησυχα σε μια πλαστικη καρεκλα. Φοιτητες πηγαινοερχονται και ανεβοκατεβαινουν τους οροφους συζητωντας, γελωντας, ψαχνοντας, κοιτουν ανακοινωσεις και ανανεωνονται διαρκως απο νεα προσωπα. Στις διπλανες καρεκλες μια μεγαλη παρεα, μαλλον τριτοετων, συζηταει και φωναζει δυνατα παροτι στα χερια τους ακομη υπαρχουν ανοιχτα βιβλια η σημειωσεις. Προφανως καπου προκειται να εξεταστουν. Παρατηρω οτι ολοι ανεξαιρετως, αγορια-κοριτσια... καπνιζουν και μαλιστα καποιοι κανουν το ενα τσιγαρο μετα το αλλο. Αμιλητη, δυστυχως, τους παρακολουθω που τιναζουν τις σταχτες στο πατωμα αδιαφορα και για αποκορυφωμα, οταν πια μενει μοναχα η "γοπα", το ιδιο αδιαφορα πετουν κι εκεινη στο πατωμα σα να ειναι το φυσιολογικοτερο μερος για πεταξει κανεις τα σκουπιδια του. Το πρωην ασπρο πατωμα εγινε μεσα σε λιγα λεπτα γκριζο, γεμισε σταχτες, αποτσιγαρα και σε μια μερια μπορουσε να δει κανεις ακομη και καθε λογης αλλα πραγματα πεταμενα εξισου επιδεικτικα. Στους τοιχους του χωρου συνθηματα κυριως κομματων, κανουν λογο για δωρεαν παιδεια, καλυτερα πανεπιστημια, μορφωση, μαθηση, πτυχια και διαφορα αλλα μονιμως φλεγοντα ζητηματα, τα οποια μετατρεπονται ξαφνικα στα ματια μου σε τραγικη ειρωνια. Ριχνω ξανα μια ματια τριγυρω θελοντας να βρω δειγματα σεβασμου προς αυτα τα οποια απαιτουμε εμεις οι ιδιοι. Δεν ανακαλυψα τιποτε περισσοτερο περα απο τσιγαρα, βρωμια και παρατημενα ποτηρια απο take away καφε. Κουνησα το κεφαλι μου στη θεα των δυο καδων που υπηρχαν σε αποσταση αναπνοης απο τους φοιτητες που ειχαν σκορπισει νωριτερα τον "σεβασμο" τους με τη μορφη σκουπιδιων στο πατωμα. Καθως σκεφτομαι απορροφημενη τι προσφερουμε και τι ζηταμε, κανει την εμφανιση της μια κυρια συμπαθεστατη, στρουμπουλη, με μια σκουπα και μια τεραστια σακουλα στο χερι την οποια εσερνε πισω της. Ηταν μια απο της καθαριστριες. Οταν εφτασε σκουπιζοντας στο σημειο οπου καθομουν, σηκωθηκα για να μην την εμποδιζω. Μου χαμογελασε θερμα και ανταπεδωσα. "Καθε μερα ετσι ειναι", τη ρωταω δειχνοντας τα πεταμενα αποτσιγαρα. Κουνησε το κεφαλι της εξακολουθωντας να χαμογελαει, με διαφορετικο νοημα τωρα. Χαμογελο πικριας θα το ελεγα. "Χαρα στο κουραγιο σας!", απανταω αυθορμητα. "15 χρονια ειμαι εδω...", μου λεει. Μπορει να μου ειπε και πανω απο τοσα, δε θυμαμαι. Μια ζωη... "Εσυ, εδω σπουδαζεις;", ρωταει με το ιδιο ζεστο βλεμμα ενω συνεχιζει να μαζευει τα σκουπιδια μας. "Σε αλλη σχολη.", αποκρινομαι. "Ααα, γιατι δε σε θυμαμαι και τα ξερω τα παιδια εδω.". Οταν προφερε τη λεξη παιδια ηταν εμφανης η αγαπη της και η οικειοτητα της. Για τα παιδια των οποιων τα σκουπιδια μαζευε και μαζευει χρονα ολοκληρα. Απο το πατωμα. Οχι απο τους καδους. "Να παρετε κι εσεις με το καλο τα πτυχια σας...", συνεχιζει με λαχταρα. "...αλλα και παλι...εχετε τοσα προβληματα μετα ωσπου να βρειτε μια δουλεια.", κανει σκεπτικη ολο συμπονια και κατανοηση. Για τα παιδια τα οποια τη συμπονουν και την κατανοουν σε τοσο μεγαλο βαθμο που τη βαζουν να σκουπιζει δυο και τρεις φορες γοπες απο το πατωμα οταν οι καδοι ειναι διπλα τους. Ηταν σειρα μου πια να κουνησω το κεφαλι σε μια ενδειξη συγκαταβασης. Για εκεινη, για την κατασταση, για εμας, για τα χαλια μας. Λιγη ωρα μετα εκεινη πηγε σε αλλον οροφο και οι μελλοντικοι "μορφωμενοι επιστημονες", που απαιτουν καλυτερα πανεπιστημια και σωστη παιδεια, ξεχυνονται ξανα γυρω μου. Αυτη τη φορα θα πετουσαν κατω τα "μετα αγχους" τσιγαρα τους, αφου μολις ειχαν τελειωσει ο,τι εκαναν και προφανως ηθελαν να "χαλαρωσουν" με ενα ακομη τσιγαρακι...
Διαβάστε περισσότερα...

Όταν ξεφεύγεις απ’ το ψέμα, φοβάσαι να ξεφύγεις
Ό,τι πιστεύεις κρύβεται πίσω απ’ τον εαυτό σου
Τσαλακωμένοι ήρωες μιας άλλης εποχής
γκρέμισαν το μεγαλείο τους σε μια κρίση αλήθειας
κι εσύ γίνεσαι θύμα της πλανεύτρας αποχής
Η δειλία με χαμόγελο γλυκό σε βρήκε μόνο
  όταν κοιτούσες μες στα μάτια το χλωμό σου αρνητικό
Συνεργάστηκε από φόβο με τον πιο πικρό σου πόνο
κι εκείνος της άλλαξε μορφή με τρόπο μαγικό
Την έντυσε με τύψεις, την τρέλανε με λόγια,
την έκανε να μοιάζει με ασφάλειας λογική
Σε έπεισε κι εκείνη πως λάθος σου είναι όλα
Σέρνεσαι στην ψυχή σου, φιγούρα τραγική
Η βούληση σου κείτεται σαν τον νεκρό εχθρό της
Σε ανυπαρξία ειν’ οι λέξεις θέλω κι επιθυμώ
Σε ανυπαρξία η λέξη είμαι που φωνάζει στο χαμό της:
«Ό,τι είμαι είμαι για μένα κι όσα πιστεύω ειμ’ εγώ!»
Τις νύχτες ο εαυτός σου παλεύει μ’ ένα πλάσμα
που εσύ δε βρήκες θάρρος να σκοτώσεις εξαρχής
Αυτό που άλλων λόγια βασίστηκαν σε χάσμα
και συμβίβασαν κι εσένα να του μοιάσεις αδαής
Τα όπλα να σκοτώσεις το πλάσμα του μυαλού σου
τα έχει η καρδιά σου και ψάξε να τα βρεις
Να βρεις πρέπει το αντίδοτο του άλλου εαυτού σου
για να ξεφύγεις μια για πάντα από το ψέμα όπου ζεις.

Διαβάστε περισσότερα...

Πέμπτη, 27 Μαΐου 2010


Αφου τα μαθατε τα νεα σχολιαστε τα κιολας!
Ο Κορκονέας αποφυλακίζεται σε λίγες μέρες
http://www.madata.gr/epikairotita/social/63730.html Διαβάστε περισσότερα...

Kyriakatiko sxoleio metanastwn
1.Από τις 8 και 9 Μαΐου –όταν έγινε η επείγουσα σύσκεψη της ΕΚΤ, του
ΕΚΟΦΙΝ και του ΔΝΤ για να καταρτιστεί το σχέδιο οικονομικής βοήθειας
προς χώρες-μέλη της ΕΕ– όλες οι κυβερνήσεις αναγγέλλουν σχέδια
δημοσιονομικής σκληρότητας «για να σωθεί η ευρωζώνη»: ό,τι απομένει από
το κοινωνικό κράτος, όπως το γνωρίσαμε μετά τη λήξη του Β΄ Παγκοσμίου
Πολέμου, κινδυνεύει να καταστραφεί.

Μια μέρα αργότερα, ένας... άγγλος τραπεζίτης δήλωνε: «Είναι ευκολότερο να
περάσεις ένα τέτοιο σχέδιο, λέγοντας ότι πρέπει να χρησιμοποιηθεί για να
σώσει την Ελλάδα, την Ισπανία και την Πορτογαλία, από το να ομολογήσεις
ότι ο στόχος του είναι να σώσει τις τράπεζες». Αυτές οι τράπεζες
(γερμανικές, γαλλικές, ισπανικές) κατείχαν ένα βουνό τίτλων δημοσίου
χρέους. Η αξία τους κατέρρεε: Η Παρασκευή 7 Μαΐου ήταν μια σκέτη
καταστροφή. Οι ισολογισμοί τους συγκαλύπτουν και άλλα τοξικά προϊόντα,
που αποτιμώνται με πλασματικές τιμές.

2. Τελείωσε λοιπόν η εποχή των G20, του Σεπτεμβρίου του 2009 στο
Πίτσμπουργκ, όταν ο Σαρκοζί ανακοίνωνε: «Πρέπει να επανιδρύσουμε τον
καπιταλισμό». Οι αγορές –δηλαδή οι τράπεζες, τα επενδυτικά κεφάλαια, τα
συνταξιοδοτικά κεφάλαια, οι ασφάλειες, οι μεγάλες πολυεθνικές
επιχειρήσεις– έδειξαν πολύ απλά ποιος κυβερνάει στην πραγματικότητα.

Το σενάριο είναι αρκετά ξεκάθαρο. Οι τράπεζες και τα αμοιβαία κεφαλαία
σώθηκαν από τη χρεωκοπία το 2008 από τα κράτη, δηλαδή από τους
φορολογούμενους μισθωτούς. Από το 2009 οι χρηματοοικονομικοί
πρωταγωνιστές έβαλαν πάλι μεγάλους στόχους. Τράπεζες και Hedge funds,
που ανταγωνίζονται σφόδρα σε διεθνές επίπεδο, θέλουν να αποφύγουν μια
πιθανή πτώση των κερδών που προέρχονται από μερίσματα, διότι η ανάκαμψη
είναι πολύ ασθενική. Γι’ αυτό το λόγο επιβλήθηκε μια πολιτική:
εξασφάλιση της τοκογλυφίας πάνω στο δημόσιο χρέος και σταθεροποίηση των
κερδών που προέρχονται από κερδοσκοπικές πράξεις πάνω στα νομίσματα και
τα χρέη.

Το γεγονός ότι η γενικευμένη λιτότητα οδηγεί σε μια οικονομική και
κοινωνική ύφεση (όπως το παραδέχονται διάφοροι οικονομολόγοι ελάχιστα
ετερόδοξοι) δεν είναι πρόβλημά τους. Γίνεται πρόβλημα των κυβερνήσεων
–της κεντρο-δεξιάς ή της κεντρο-αριστεράς– που είτε στηρίζονται άμεσα
στους γραφειοκρατικούς συνδικαλιστικούς μηχανισμούς, είτε
μεταχειρίζονται τους «δισταγμούς τους» για κάθαρση του συστήματος. Κι
όλα αυτά στο όνομα «της εθνικής ενότητας», «της διάσωσης της χώρας»,
«του αναγκαίου παραγωγικού και διοικητικού εκσυγχρονισμού».

3. Τον Δεκέμβρη 2009, το μηνιαίο δελτίο της ΕΚΤ, στο κύριο άρθρο του,
πρότεινε δύο στόχους, προτεραιότητας για την ΕΕ.
Ο πρώτος στόχος: Ελαστικοποίηση της εργατικής νομοθεσίας. Το ΔΝΤ στην
έκθεσή του για την Ελλάδα, το Μάιο του 2009, τόνιζε με επιμονή αυτό το
στόχο, δηλαδή να εξοντωθούν τα υπόλοιπα εργασιακά δικαιώματα, σε ένα
πλαίσιο αυξανόμενης ανεργίας και μεγαλύτερης επισφάλειας, ώστε να
μειωθεί το «κόστος εργασίας».

Ο δεύτερος στόχος: Δραστική μείωση των ελλειμμάτων και του δημόσιου
χρέους σε πολύ σύντομο χρόνο. Δηλαδή: να μειωθεί το έλλειμμα στην
Ιρλανδία από 14% του ΑΕΠ το 2009 σε 2,9% το 2014, στην Ισπανία από 11%
του ΑΕΠ σε 3% το 2013 και στην Πορτογαλία από 9% του ΑΕΠ σε 2,8% το
2013. Με συνέπεια τη διάλυση των δημοσίων υπηρεσιών (παιδεία, υγεία
κ.λπ.), τη συντριβή των μισθών και των μισθωτών του δημόσιου τομέα, τη
συντριβή των συντάξεων και την επιτάχυνση των ιδιωτικοποιήσεων. Η
Ρουμανία είναι ένα καλό παράδειγμα για το πού οδηγεί αυτή η πολιτική.
Από την 1η Ιουνίου του 2010, οι μισθοί στο δημόσιο τομέα θα μειωθούν
κατά 25%, οι συντάξεις κατά 15% και όλα αυτά σε μια χώρα όπου ο
κατώτερος μισθός είναι περίπου 150 ευρώ το μήνα!

4. Η υστερία των εμπειρογνωμόνων ενάντια στα ελλείμματα αποσιωπά τέσσερα
στοιχεία: α) Αποσιωπά την αιτία των ελλειμμάτων και του δημόσιου
χρέους, δηλαδή την κρίση του 2007-2009, τη βοήθεια που δόθηκε στις
τράπεζες, στις βιομηχανίες και στην οικοδομή. β) Χωρίς τα «αμορτισέρ»
του δημόσιου τομέα (δημόσιες δαπάνες και κοινωνικές παροχές), η πτώση
του ΑΕΠ δεν θα ήταν 5%, αλλά 10%. γ) Η μείωση του δημόσιου ελλείμματος
στη Σουηδία τη δεκαετία του 90 –που αναφέρεται πάντα ως παράδειγμα– ήταν
εφικτή εξαιτίας της σημαντικής ανάπτυξης εκείνη τη δεκαετία, ήταν
εφικτή γιατί οι κοινωνικές δαπάνες ξεκινούσαν από ένα πολύ υψηλό επίπεδο
και γιατί η Σουηδία μπόρεσε να υποτιμήσει το νόμισμά της, με στόχο να
αναπτύξει τις εξαγωγές της. Διέθετε, παρεμπιπτόντως, δυνατότητες
εξαγωγών. δ) Η Ελλάδα, η Ισπανία, η Πορτογαλία κ.λπ. δεν έχουν
νομισματική κυριαρχία (δεν μπορούν να υποτιμήσουν το νόμισμα ή να
εκδώσουν νόμισμα). Επιπλέον, στη ζώνη του ευρώ δεν υπάρχει κοινή
οικονομική και δημοσιονομική πολιτική, ούτε ασφαλώς «αλληλεγγύη».

Αντίθετα, σήμερα
«οι αγορές» και οι κυρίαρχοι των χωρών του Κέντρου της ΕΕ (η Γερμανία
και οι σύμμαχοί της) επιβάλλουν μια πολιτική γενικής λιτότητας, με
ιδιαίτερο βάρος πάνω στους λαούς των «περιφερειακών» χωρών. Και όλα αυτά
στο όνομα μιας ανάκαμψης της δυναμικής των εξαγωγών, η οποία θα
στηρίζεται στη συρρίκνωση των άμεσων και έμμεσων μισθών.

Είναι μια επιλογή του γερμανικού κεφαλαίου (και των συμμάχων του) που
από τη μια μεριά χρησιμοποιεί προς όφελός του τον καταμερισμό της
εργασίας μέσα στην ΕΕ και από την άλλη σκοπεύει να μετακινήσει σταδιακά
το κέντρο βάρους των εξαγωγών της Γερμανίας έξω από την ΕΕ, κρατώντας
συγχρόνως μεγάλα μερίδια αγοράς μέσα στην ΕΕ.

Πρόκειται για μια πολιτική κοινωνικού και ανταγωνιστικού αντιπληθωρισμού
που θα οδηγήσει σε τεράστιες κοινωνικές απώλειες. Θα επιφέρει αποφάσεις
που ξεφεύγουν από τους στοιχειώδεις κανόνες της αστικής
κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Λοιπόν η ΕΚΤ θα δέχεται τους
υποβαθμισμένους τίτλους του δημόσιου χρέους που κατέχουν οι τράπεζες. Κι
αυτές θα αναχρηματοδοτούνται από την ΕΚΤ με επιτόκιο μικρότερο από 1%
και θα συνεχίζουν τις κερδοσκοπικές επιθέσεις τους, μεταξύ άλλων, στα
χρέη.

5. Η «New York Times», στις 23 Μαΐου 2010, έγραφε: «Αμφισβητείται το
κοινωνικό ευρωπαϊκό μοντέλο». Το αντικείμενο των αγώνων που έρχονται
(στη διάρκεια αυτού του πολέμου) είναι πρώτα απ’ όλα η κοινωνική
πολιτική. Στο στόχαστρο βρίσκονται οι ευρωπαίοι εργαζόμενοι που
διαθέτουν τις πιο μεγάλες κοινωνικές παραδόσεις, παρ’ όλες τις
υποχωρήσεις των τελευταίων ετών.

Οι αμυντικές ενωτικές κινητοποιήσεις –με συνθήματα μεταξύ άλλων την
άρνηση των περικοπών, την καταγγελία του χρέους, το άνοιγμα των
λογιστικών βιβλίων των επιχειρήσεων και την αλλαγή του φορολογικού
συστήματος– είναι αποφασιστικές. Κι αυτό για να συσσωρευτούν δυνάμεις
και να δημιουργηθεί η εκτίμηση για ικανότητα αντίστασης και αντεπίθεσης.
Για να μην αποδεχθούμε την «πολιτική του schock» που σκοτώνει. Μέσα στη
φούρια, στοιχειώδη και ουσιαστικά ερωτήματα θα τεθούν στο πολιτικό
προσκήνιο.

Μπορούμε να τα εκφράσουμε ως εξής: Για να προσανατολίσουμε τις
επενδύσεις προς την παραγωγή αγαθών και υπηρεσιών που θα ανταποκρίνονται
στις κοινωνικές και οικολογικές ανάγκες, είναι απαραίτητο οι
εργαζόμενοι να αποκτήσουν τον έλεγχο των μέσων παραγωγής. Χρειάζεται
επίσης ένα δημόσιο τραπεζικό σύστημα που θα ελέγχεται δημοκρατικά.
Αναγκαίος είναι και ο έλεγχος της λειτουργίας των επιχειρήσεων, της
ιδιοποίησης του πλούτου, της ανακατανομής του. Πρέπει επιπλέον να
μειωθεί ο χρόνος εργασίας. Ποιες είναι λοιπόν οι προτεραιότητες που
θέτουν οι κοινωνίες της Ευρώπης;

Η δυσκολία της κατάστασης δεν πρέπει να μας οδηγήσει στην εγκατάλειψη
της σοσιαλιστικής προοπτικής. Χωρίς αυτή την προοπτική δεν μπορούμε
πλέον να αποκλείσουμε μια δραματική ανατροπή των πολιτικών εξελίξεων
μετά από κάποιο χρονικό διάστημα.
Διαβάστε περισσότερα...


Alex Tsi
Διαβάστε περισσότερα...

Τετάρτη, 26 Μαΐου 2010

 Μουσικο διαλειμμα

Διαβάστε περισσότερα...

 Τα χρονια τρεχοντας
(τιτλος απο βιβλιο της Τουλας Τιγκα, αντιπροσωπευτικος των σκεψεων μου)
Τι τρεχει μεσα στο μυαλο μου τελικα; Πολλα και περιεργα...πραγματα που αλλοτε μπορω να τα εξηγησω αλλοτε οχι. Τωρα τελευταια ειδικα τα δευτερα υπερτερουν των πρωτων. Νιωθω λες και θελω να κανω τοσα πραγματα και τελικα δεν κανω τιποτα γιατι μπερδευομαι καπου στη μεση και δεν ξερω κατα που να παω. Ο χρονος τρεχει ετσι απλα και ενω απο τη μια δεν καταλαβα ποτε ξεφυγα απο τα 18 (για να σας πω την αληθεια εγω ακομη 18 νομιζω οτι ειμαι, μεταξυ μας)απο την αλλη... τα χρονια που περασαν μου φαινονται βουνο. Εγιναν τοσα πολλα και τοσα λιγα παραλληλα. Πολλα γιατι αλλαξε η ζωη μου αρδην. Λιγα γιατι τιποτε απο αυτα δεν ειχα επιλεξει εγω (η ετσι θελω να πιστευω μιας και ο κακος μας φοβισμενος εαυτος με τις μη επιλογες του καμια φορα επιλεγει για εμας)με αποτελεσμα να νιωθω θεατης στη ζωη μου. Κοιταζα απλως τον εαυτο μου να φευγει, να κανει πραγματα που εγω δε θα εκανα ποτε... και δεν ειμαι καν διχασμενη προσωπικοτητα! Ενταξει, το παραδεχομαι, δεν ηταν και η καλυτερη περιοδος της ζωης μου η προηγουμενη, αλλα νομιζω οτι μου εχει γινει πλεον συνηθεια να σκαλωνω ακομη και στα πιο απλα πραγματα σαν απο κεκτημενη ταχυτητα.  Εκανα αυτα που κοροιδευω δηλαδη. Και οσο να πεις δε θα ηθελα απο δικη μου χαζομαρα να ξυπνησω ενα ωραιο πρωι και να διαπιστωσω οτι τα χρονια κυλησαν σα νερο μεσα απο τα χερια μου. Μαλλον γι΄αυτο οπως θα εχετε ηδη καταλαβει εχω εμμονη με τη ζωη και το νοημα της. Την εκτιμω, θελω να τη ζησω γιατι εκανα πολλα λαθη και εξαιτιας τους καποια χρονια μου ξεφυγαν για πλακα. Μου εμειναν βεβαια οι εμπειριες...πολυτιμα λαφυρα για το μελλον αρκει να τις αξιοποιησω σωστα. Γιατι πραγματι, σας το λεω και σας το ξαναλεω, ο φοβος τυφλωνει και παραλυει τον ανθρωπο. Η δηλωση της ημερας ειναι οτι θελω να ζησω. Να ξανακολλησω τον χρονο εκει που τον εσπασα κατα λαθος και να τρεξει απο εκει που σταματησε. Νιωθω λες και η ζωη απο τα 18 μου και μετα ηταν ενα ποταμι μεσα στο οποιο καποιος εριξε ξαφνικα εναν βραχο, ενα κατι τελοσπαντων, που ανεκοψε την πορεια του και το εκανε να ξεχειλισει προς καθε αγνωστη για εμενα κατευθυνση. Κι ετρεχα εγω απο πισω να το προλαβω, να το ξαναβαλω στη σωστη του πορεια, να συμμαζεψω τα ασυμμαζευτα. Μεχρι που καταλαβα μετα απο τοσα χρονια οτι η λυση δεν ηταν απλα να το κηνυγαω. Η λυση ηταν να σηκωσω τον βραχο που τοσο απεφευγα να δω και να αντιμετωπισω. Και μετα το ποταμι θα επαιρνε τον δρομο του. Τωρα δε σας κρυβω οτι φοβαμαι. Φοβαμαι λιγακι μηπως ειναι καπως αργα για να σηκωσω αυτον τον βραχο. Μηπως μεγαλωσα και οι δυναμεις μου εξαντληθηκαν απο το ασκοπο τρεξιμο τοσων χρονων. Οταν συνερχομαι φυσικα καταλαβαινω οτι ποτε δεν ειναι αργα. Αργα ειναι μονο οταν παρατησεις κατι, τοτε ναι, εχεις χασει.

Εξομολογησεις μιας ιδιορυθμης κατα φαντασιαν εφηβης. Αλλα μηπως και τι μετραει στ' αληθεια; Το ποσο εισαι η το ποσο νιωθεις; Ισως και τα δυο και ευτυχως που μικροδειχνω για να μπορω να ειμαι οσο νιωθω ανετα. Οσο κι αν σας φαινεται περιεργο το συμπερασμα μετα απο ολα αυτα τα παραληρηματικα ακατανοητα που σας ειπα παλι σημερα, ειναι ενα και το αυτο με τα προηγουμενα. Μη σπαταλατε τον χρονο σας σε πραγματα που δεν αξιζουν τον κοπο, σε πραγματα που σας εχουν επιβαλλει οι αλλοι η οι φοβοι σας. Βαρεθηκατε να το ακουτε ε; Για πειτε μου ομως, το κανετε; Ενα ακομη ανουσιο κειμενο ελαβε τελος και σας χαιρετω και παλι προβληματισμενη με την ουσια των ανουσιων λεγομενων μου...Σας κερναω και εναν καφε ξανα μιας και ο δρομος μου με εβγαλε στη γνωστη καφετερια της γειτονιας μου με το "free wifi net" και τον ωραιο πικρουτσικο καφε (1,50 ευρω για τους φοιτητες). Ναι, σας ειπα ειμαι ακομη φοιτητρια. Και νομιζω οτι παντα θα ειμαι...Γεια σε ολους λοιπον! Τα ξαναλεμε συντομα στο γνωστο τραπεζι, στη γνωστη γωνια, διπλα στην ανοιχτη τζαμαρια. (Αααχ, ωραιο αερακι!)
Διαβάστε περισσότερα...

Kyriakatiko sxoleio metanastwn:
Μετανάστες: θύματα συστηματικών βασανιστηρίων του Ελληνικού Στρατού
Οι
καταγγελίες του μαχητικού δημοσιογράφου και πάντα ευαίσθητου στα
ζητήματα καταπίεσης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, Λεωνίδα Σακλαμπάνη, για
τη βάναυση και απάνθρωπη συμπεριφορά των εφέδρων στρατιωτών και των
...Επαγγελματιών Οπλιτών υπό την καθοδήγηση και ιδεολογική ποδηγέτηση των
αξιωματικών και του διοικητή φυλακίου στο Φαρμακονήσι, είναι μια γροθιά
στο καθρέφτη του δήθεν καθωσπρεπισμού της Δημοκρατικής Ευρώπης, που όπως
στο παρελθόν έτσι και στο μέλλον σχεδιάζει «ανθρωπιστικούς πολέμους»!

Η
Ευρώπη Φρούριο, με την Ελλάδα ανατολικό της σύνορο, έχει ανάγκη από
Πραιτοριανούς για να υλοποιήσουν τις απάνθρωπες διαταγές των κυβερνήσεων
ΠΑΣΟΚ-ΝΔ. Στο πλαίσιο της αποστολής «αποθάρρυνσης» των μεταναστών να
πλησιάσουν νησιά που είναι μόνο για τους τουρίστες και διακύβευμα του
ανταγωνισμού του ελληνοτουρκικού κατεστημένου, θα βασανίσουν, βιάσουν,
θα φτάσουν ακόμη και στο φόνο απροστάτευτων κατατρεγμένων ανθρώπων.

Με
την άνωθεν πάντα συνενοχή, συγκάλυψη!

«Σιγά η πατρίδα κοιμάται»:
κάνε ότι αρρωστημένο θέλεις εις βάρος αδύναμων και καταφοβισμένων
ανθρώπων, αρκεί επίσημα να μην το γνωρίζει η υπηρεσία, και προσοχή μην
το μάθουν οι δημοσιογράφοι και το Δίκτυο Ελεύθερων Φαντάρων Σπάρτακος.

Οι
συγκλονιστικές αποκαλύψεις του εν λόγω άρθρου δεν είναι κεραυνός εν
αιθρία. Την ίδια ακριβώς πολιτική βασανισμών, βιασμών, καταλήστευσης και
συχνά εκτέλεσης μεταναστών είχαν ακολουθήσει οι κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ-ΝΔ τη
δεκαετία του ΄90 απέναντι στα προσφυγικά κύματα, ιδιαίτερα από τις
βαλκανικές χώρες.

Όταν το ενδιαφέρον των ιμπεριαλιστικών χωρών
στοχοποίησε για μια ακόμη φορά
Ιράκ-Αφγανιστάν-Πακιστάν-Παλαιστίνη-Σομαλία, προκαλώντας τα νέα ποτάμια
προσφυγιάς και μετανάστευσης, πλέον τα νερά του Αιγαίου και του Έβρου
βάφονταν συχνά κόκκινα.

Ας μην ξεχνούμε ότι το Δίκτυο Ελεύθερων
Φαντάρων Σπάρτακος και η Επιτροπή Αλληλεγγύης Στρατευμένων είχαν
καταγγείλει περιστατικά όχι μόνο βάναυσης συμπεριφοράς του Λιμενικού και
των ανδρών που επάνδρωναν τα φυλάκια απομακρυσμένων νησιών, αλλά και
περιπτώσεις πυροβολισμών εναντίον άοπλων και απροστάτευτων μεταναστών,
με αποτέλεσμα και τη δολοφονία αυτών.

Αν και στις περισσότερες
περιπτώσεις, οι έφεδροι φαντάροι, υποκείμενα άγριας
εθνικιστικής-ρατσιστικής προπαγάνδας από διοικητές και αξιωματικούς, με
το φόβο της απομόνωσης από το κυρίαρχο στις μονάδες μιλιταριστικό,
μισαλλόδοξο και ακροδεξιό κλίμα, έμειναν απαθείς ή ακόμη και συμμετείχαν
στις βαναυσότητες, δεν έλειψαν και οι περιπτώσεις, όπου έφεδροι
συγκρούστηκαν με άνδρες των Ειδικών Δυνάμεων (συχνά ΟΥΚΑΔΕΣ) που
πρωτοστατούσαν στα ρατσιστικά εγκλήματα, κατήγγειλαν τα γεγονότα.

Δεν
πρέπει επίσης να ξεχνούμε ότι τόσο οι διοικήσεις των μονάδων, όσο και
το ΓΕΣ απέκρυψαν τα περιστατικά, άφησαν ατιμώρητους τους εγκληματίες και
απειλητικά νουθέτησαν τους καταγγέλλοντες στρατιώτες να σιωπήσουν.

Αυτός
είναι επομένως ο Ελληνικός Στρατός, αυτές τις διαταγές υλοποιεί, αυτές
τις πολιτικές των κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ-ΝΔ υπηρετεί.

Σήμερα απλώς όλα
αυτά, γίνoνται υπό την υψηλή εποπτεία της FRONTEX, στο πλαίσιο της
οποίας Λιμενικό και Ένοπλες Δυνάμεις διεκδικούν ηγετικό ρόλο.

ΑΝΤΙΠΟΛΕΜΙΚΗ
ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ
Διαβάστε περισσότερα...

Τρίτη, 25 Μαΐου 2010


Kyriakatiko sxoleio metanastwn:
Προς τιμήν του Εμιλιάνο Ζαπάτα
Ηγέτης της Μεξικανικής Επανάστασης, προστάτης των φτωχών αγροτών της
πατρίδας του. Γεννήθηκε στις 8 Αυγούστου του 1879 στο
χωριό Ανενκουίλκο. Γόνος ευκατάστατου κτηνοτρόφου, έμεινε ορφανός στα
16 του χρόνια και εργάστηκε ως εκπαιδευτής αλόγων.
Την εποχή εκείνη, τη χώρα κυβερνούσε ο στρατηγός Πορφίριο ... Ντίας, η
δικτατορία του οποίου σήμανε μια εποχή εγκατάλειψης των μεταρρυθμίσεων,
ενώ το 85% της γης ανήκε στο 2% του πληθυσμού. Ο Ζαπάτα ανέπτυξε από
νωρίς αντιπολιτευτική δράση και το 1909 εξελέγη πρόεδρος μιας τοπικής
ομάδας για τη διεκδίκηση της καλλιεργήσιμης γης, που είχε κατασχεθεί
προς όφελος των μεγαλογαιοκτημόνων. Εξαιτίας της δράση του, κλήθηκε στο
στρατό, όπου υπηρέτησε για επτά μήνες.
Το Νοέμβριο του 1910, η εξαθλίωση των αγροτών οδήγησε σε μία εξέγερση
υπό τον Μαδέρο. Ο Ζαπάτα τάχθηκε στο πλευρό του, πήρε τα όπλα και με
σύνθημα «γη κι ελευθερία» ηγήθηκε των επαναστατημένων αγροτών,
καταλαμβάνοντας όλο και περισσότερα εδάφη.
Όταν αντιλήφθηκε ότι το αίτημα για μεταρρυθμίσεις είχε εγκαταλειφθεί
από τον Μαδέρο, κατάρτισε το δικό του αγροτικό πρόγραμμα, γνωστό ως
Σχέδιο Αγιάλα. Με αυτό απαιτούσε την κατάσχεση της γης απ' όλους τους
ξένους και του 1/3 των εδαφών των φεουδαρχών, καθώς και την επιστροφή
των εδαφών που είχαν κατασχεθεί από τους ντόπιους. Σύμφωνα με το Σχέδιο
Αγιάλα, όλες οι κατασχεθείσες εκτάσεις θα αποτελούσαν κοινοκτημοσύνη των
ινδιάνικων κοινοτήτων.
Στο πλευρό του συγκεντρώνονταν όλο και περισσότεροι αγρότες, ενώ οι
απόψεις του υποστηρίχτηκαν και από πολλούς διανοούμενους, που συνέδεσαν
τις θεωρίες του με αυτές του Καρλ Μαρξ. Μετά την καταστολή της εξέγερσης
του Μαδέρο, το Φεβρουάριο του 1913, ο Ζαπάτα ένωσε τις δυνάμεις του με
αυτές του Πάντσο Βίλα στο βορρά και συνέχισε τον αγώνα του, ακόμα κι
όταν έπεσε η δικτατορία του Ντίας. Μαζί κατέλαβαν τρεις φορές την πόλη
του Μεξικού, αλλά αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν.
Στις 10
Απριλίου του 1919 ο Ζαπάτα έπεσε θύμα ενέδρας. Εκτελέστηκε εν ψυχρώ
από τις κυβερνητικές δυνάμεις, κατά τη συνάντησή του με έναν στρατηγό
που υποτίθεται ότι ήθελε να προσχωρήσει στην επανάσταση.
Για τους εχθρούς του, ο Εμιλιάνο Ζαπάτα υπήρξε ένας ακραίος
μηδενιστής και οι ενέργειές του είχαν ως μοναδικό σκοπό τη ληστεία. Για
τους αυτόχθονες λαούς, υπήρξε σωτήρας και ήρωας της επανάστασης. Έγινε
θρύλος ενώ ζούσε ακόμη. Αναρίθμητες ιστορίες και τραγούδια γι' αυτόν
λέγονται ακόμη και σήμερα, ενώ ο τάφος είναι ένα από τα πιο σεβάσμια
μνημεία για τους ιθαγενείς του Νότιου Μεξικού.
Διαβάστε περισσότερα...

Δευτέρα, 24 Μαΐου 2010

active member - pisw den gyrnaw

Μουσικο διαλειμμα







Διαβάστε περισσότερα...

Κυριακή, 23 Μαΐου 2010


 Random
Καθομαι σε μια καφετερια διπλα στο σπιτι οπου μπορω και πιανω ασυρματο ιντερνετ κι ετσι πολλες φορες παιρνω μαζι μου το νετμπουκ και γραφω, οπως τωρα. Σκεφτομαι τι να γραψω σημερα. Δε θελω πολιτικα, δε θελω κοινωνικα...δε θελω στεναχωρα πραγματα. Εξω βρεχει και παλι οπως εδω και τρεις μερες συνεχεια. Εχει δροσουλα και ο κοσμος πηγαινοερχεται με τις ομπρελες και τις ζακετες θυμιζοντας εντονα φθινοπωρο, οπως ειπα και στην προηγουμενη αναρτηση. Δε θα μιλησω για κατι συγκεκριμενο λοιπον. Απλως ρεμβαζω εξω στο δρομο την κινηση και θα μοιραστω μαζι σας... αυτες τις εικονες. Κι ο,τι σκεψη προκυψει, προεκυψε! Καθημερινες και παρεξηγημενες εικονες λοιπον, αλλα γεματες χρωματα, μυρωδιες κι αισθησεις. Καποιοι φοιτητες δε νοιαζονται αν θα βραχουν κι ετσι περπατανε γελωντας ξενοιαστα μεσα στη βροχη διχως ομπρελες. Καποιοι φορουν κοντομανικα, ακομη και σορτσακια. Η ατμοσφαιρα μυριζει βροχη και καφε, η μια μυρωδια ερχεται εξω απο την ανοιχτη τζαμαρια του μαγαζιου και η αλλη απο μεσα. Αυτη τη στιγμη ακουγεται ενα τραγουδι που θα μπορουσε να ειναι καλλιστα απο τη eurovision (αλλη ανοιχτη πληγη κι αυτο το θεμα) και ενα δροσερο αερακι αναζωογωνει τις αισθησεις μου μιας και καθομαι διπλα στο ανοιχτο τζαμι. Που και που παει να βγει ο ηλιος αλλα μετα απο λιγα δευτερολεπτα ξανακρυβεται λες και σκιαχτηκε απο κατι και το ξανασκεφτηκε πριν ξεμυτισει. Παρεμπιπτοντως ο καφες μου ειναι καπως πικρος αλλα ωραιος παροτι τον πινω γλυκο με γαλα... Η αχρηστη πληροφορια της ημερας. Σκεψεις περνανε απο το μυαλο μου. Εχω εντονη διαθεση για φλερτ (παλιομοδικτικη λεξη θα μου πειτε, που να σας ελεγα και κορτε, που λεει μια φιλη μου γελωντας) αλλα ειμαι δεσμευμενη και μαλιστα, εξι χρονια μετα, πολυ ερωτευμενη, οποτε μου φτανει να βλεπω αλλους να επιδιδονται στο αθλημα...ομως αυτο ειναι κατι που δε συμβαινει συχνα πια. Η τουλαχιστον απο ο,τι εχει πεσει στην αντιληψη τη δικη μου και της παρεας μου. Επι τη ευκαιρια, μιας και τα ερωτηματα γεννιουνται ενοσω γραφω, οπως η ορεξη που ερχεται τρωγοντας, τι συμβαινει με τις σχεσεις των δυο φυλων; Τα παραπονα φιλων και γνωστων μου και απο τα δυο φυλα αυξανονται και πληθυνονται με τα χρονια. Οι μεν αντρες φοβουνται την απορριψη και δε μας πλησιαζουν θεωρωντας οτι ευθυνομαστε εμεις που εχουμε γινει "ψωναρες" και "σνομπ", οι δε γυναικες θεωρουν οτι οι αντρες εχουν γινει υπερβολικα δειλοι, αδιαφοροι ως "ξενερωτοι" η "λιγουρια"...Ισως η αληθεια ειναι καπου στη μεση, δεν ξερω...αλλα το αποτελεσμα ειναι πολλοι ανθρωποι μονοι και στεναχωρημενοι που αναρωτιουνται τι στραβο εχουν και δεν μπορουν να βρουν καποιον να ενδιαφερθει γι' αυτους. Ξανακοιταζω εξω απο το παραθυρο, περναει μια παρεα γελωντας. Φιλοι...αλλο κεφαλαιο που με κανει να νοσταλγω καταστασεις. Αληθινες φιλιες...ποσοι απο εσας εχετε πραγματικους φιλους, χρονια τωρα, που σας αγαπανε γι' αυτο ακριβως που ειστε; Δε μου αρεσει να εχω ενα σωρο γνωστους και κανεναν φιλο, ουτε ατομα απλως για να βγαινω για εναν καφε. Θελω μια αληθινη παρεα. Χρονια απογοητευσεων μετα αρχιζει και χτιζεται...Οι εμπειριες μου ομως ως τωρα ηταν αρκετα τραυματικες. Εσεις τι εχετε να πειτε για το θεμα της φιλιας; Χμμμ νομιζω οτι το κειμενο μου εχει αρχισει να παιρνει τη μορφη παλιου παιδικου λευκωματος. Κι ομως ειναι κι αυτα θεματα για σκεψη...περα απο οικονομικα και βιοποριστικα ζητηματα που εχουν ρουφηξει ολη μας την ενεργεια, ενα θεμα ειναι και οι ανθρωπινες σχεσεις σημερα. Εχω γνωρισει αρκετους ανθρωπους που νιωθουν η ειναι μονοι και πιστεψτε με η μοναξια...δεν παλευεται, φανταζομαι το ξερετε. Παραλιγο να φαω μια μπαλα στο κεφαλι μολις τωρα απο ενα παιδακι που παιζει λιγα μετρα πιο διπλα απο την καφετερια...με απεσπασε απο το γραψιμο αλλα ευτυχως εσκασε διπλα μου κι οχι πανω μου. Εντωμεταξυ κατα τη διαρκεια που πληκτρολογω δινοντας "ζωη" σε αυτο το μικρο κειμενο ο ηλιος αποφασισε να βγει και παλι ανεξαρτητως του ποσο θα αποφασισει να παραμεινει εξω απο τη συννεφενια του κρυψωνα. Αντανακλα στους ασπρους τοιχους των πολυκατοικιων απεναντι προσπαθωντας να μας υπενθυμισει τι μηνα εχουμε. Ηλιος= αισιοδιξια. Οταν ομως δεν εισαι καλα ψυχολογικα ο ηλιος σε κανει να νιωθεις χειροτερα. Αυτο ισχυριζεται μια φιλη μου η οποια τωρα τελευταια δε νιωθει καλα για δικους της λογους κι ετσι ο ηλιος με ο,τι αυτος φερνει μαζι του την κανει χειροτερα. Βγαινουν ολοι εξω χαρουμενοι, ξεφυτρωνουν ολα τα ζευγρακια απο το πουθενα κι αρχιζουν να φιλιουνται στις γωνιες κι ετσι εκεινη νιωθει πιο εντονη την κακη της κατασταση μεσω αυτης της αντιθεσης. Μηπως ομως εχουμε υπερεκτιμησει καποια πραγματα κι εχουμε υποτιμησει καποια αλλα στη ζωη μας; Λεω εγω τωρα. Αυτη τη στιγμη θα ηθελα κατι γλυκο αν και το μαεσημερι εσκασα στο φαγητο. Τα κουλουρακια της καφετεριας με τα κομματακια σοκολατας μου γνεφουν προκλητικα. Οχι, οχι, οχι δε θα φαω...αντε, ενα δεν πειραζει. Μετα το γλυκο μικρο διαλειμμα λοιπον, επανερχομαι. Αν με ρωτησετε θεωρω οτι η ζωη ειναι πολυ ωραια και δεν ειμαι ανθρωπος χωρις προβληματα. Κι εγω εμαθα αφου επαθα και πιστευω οτι θα ηταν σε ορισμενες περιπτωσεις καλυτερο να ξερουμε προτου παθουμε οσα πρεπει να εκτιμαμε. Οχι, δε θα κανω παλι κατηχηση, εξαλλου θα πρεπει προς το παρον να σας αφησω. Ηταν ενα αδιαφορο ισως κειμενο, μια στιγμη, μια εικονα, δυο σκεψεις και τελος, που ηθελα απλως να εκφρασω γραπτως και να το μοιραστω μαζι σας. Συνεχιστε ο καθενας να κανει ο,τι εκανε ως τωρα. Αν σκοπευετε να πατε καμια βολτα καλα να περασετε. Αν σκοπευετε να μεινετε σπιτι καλη χαλαρωση. Αν σκοπευετε να κανετε οτιδηποτε αλλο καλη συνεχεια. Θα σας ξαναενοχλησω συντομα με κατι ισως λιγοτερο αδιαφορο...
Διαβάστε περισσότερα...


Έλλη Π. Διαβάστε περισσότερα...

Σάββατο, 22 Μαΐου 2010

Ψυχρα, μπουφανακια, βροχη, μπουμπουνιτα και χαλαζι. Κατι δεν παει καλα. Η εγω εχω μπερδευτει η οντως κατι δεν παει καλα εκει εξω. Ξανακοιταζω το ημερολογιο. 22 Μαιου ειναι, δεν τρελαθηκα. Καποια στιγμη ενιωσα οπως τοτε, αρχες φθινοπωρου με τα πρωτοβροχια και τη γλυκια δροσια που ετοιμαζομασταν και παλι για τα σχολεια μετα τις διακοπες. Λες και σε τρεις βδομαδες προκειται να εχω Αγιασμο σε μια ταξη μεγαλυτερη πια απο περσι. Εχω παθει κατι σαν jet lang εποχιακο και πανω που βολεψα τα μακρυμανικα αρχισα να ψαχνω παλι για καμια φθινοπωρινη μπλουζιτσα, γιατι οχι και κανενα ελαφρυ μπουφανακι ξαφνικα. Πολυ νοσταλγικη διαθεση, δε λεω...και σιγουρα ειχε πλακα οταν ειπα σε μια φιλη μου θελωντας να την πειραξω που εκνευριζεται με τον ηλιο: "Ειδε ο Θεος τα μουτρα σου κι ειπε να βρεξει."...Αλλα στ' αληθεια κατι γινεται με τον καιρο και φυσιολογικο δεν το λες. Να το συσχετισω με το περιβαλλον η δε μας παιρνει; Τι θα συμβει το καλοκαιρι αραγε; Τη μια μερα θα βραζουμε στο ζουμι μας και την αλλη θα ψαχνουμε για ζακετες; Θα πεθανουμε στην κουφοβραση; Ποσες ειναι πια οι καποτε 4 εποχες;...Τις τρελαναμε κι αυτες και παθανε κριση ταυτοτητας... Εδώ γράφουμε αυτά που θέλουμε να εμφανίζονται μετά το "Διαβάστε περισσότερα". Διαβάστε περισσότερα...

Kyriakatiko sxoleio metanastwn
Σαν σήμερα ο Μέγας Αλέξανδρος το 334 π.Χ νικησε τους Πέρσες στη Μάχη του
Γρανικού. Εμείς θα αναφερθούμε, όμως, σε ένα άλλο ιστορικό γεγονός ή μυθισορηματική αφήγηση, όπως λένε μερικοί, στη σφαγή των Βραγχιδών...

Ενώ η στρατιά ετοιμαζόταν να περάσει
τον Ώξο, ο Αλέξανδρος αποστράτευσε και
... έστειλε στις πατρίδες τους, όσους Μακεδόνες είχαν χάσει τη μαχητική
τους
ικανότητα λόγω τραυματισμών ή ασθενειών, καθώς και τους Θεσσαλούς,
που είχαν
παραμείνει εθελοντικά. Δεν θα μπορούσε να πράξει διαφορετικά, αν
είχαν
αρχίσει να αυθαδιάζουν κι αυτοί, και φυσικά δεν μπορούσε να τους
εντάξει στο

ατάκτων τάγμα χωρίς να του απαιτήσουν εξηγήσεις τα
θεσσαλικά κράτη
προέλευσής τους ή ακόμη χειρότερα το
Κοινό
των Θεσσαλών. Το ότι δεν
αποστράτευσε άλλους Έλληνες δείχνει ότι στα Εκβάτανα είχε
αποστρατεύσει
όλους όσους ανήκαν στις
αρχικές δυνάμεις του
Κοινού Συνεδρίου. Όσοι λοιποί
Έλληνες ακολουθούσαν εκείνη τη στιγμή, είχαν στρατολογηθεί σε
μεταγενέστερο
χρόνο και δεν υπήρχε λόγος αποστράτευσής τους. Κατά τον Κούρτιο η
αποστρατεία έγινε αμέσως μετά τη διάβαση του Ώξου, όπου ο Αλέξανδρος

αποστράτευσε 900 και έδωσε ως εφάπαξ
2 τάλαντα σε κάθε ιππέα και 3.000
δηνάρια
σε κάθε πεζό. Πρέπει ακόμη να επισημάνουμε ότι δεν καταγράφονται
ανάλογες αποστρατείες των Ιλλυριών, των Παιόνων και των Θρακών, που
ξεκίνησαν από την Ευρώπη μαζί με τους Έλληνες. Κάτι τέτοιο δεν το
επέτρεψε η
χαρακτηριστική περιφρόνηση προς τους βαρβάρους των Ελλήνων
ιστορικών, στους
οποίους βασίσθηκαν και οι Ρωμαίοι. Πάντως το σημαντικό είναι ότι και
ο
Αρριανός και ο Κούρτιος τοποθετούν την αποστρατεία στις όχθες του
ποταμού κι
αυτό ενισχύει τη βεβαιότητα ότι το δρομολόγιο από τα Βάκτρα ως τον
Ώξο δεν
ήταν θανατηφόρο.Η διάβαση του Ώξου δεν ήταν καθόλου εύκολη,
διότι ο Βήσσος είχε πυρπολήσει
όλα τα πορθμεία, το πλάτος του ποταμού ήταν γύρω στα 6 στάδια
(περίπου 1 χμ)
και το βάθος του πολύ μεγάλο, ο βυθός αμμώδης και το ρεύμα τόσο
ορμητικό,
ώστε παρέσερνε τους πασσάλους που έμπηγαν. Η έλλειψη ξύλου για
γεφύρωση
δυσκόλευε ακόμη περισσότερο τα πράγματα και θα καθυστερούσαν πολύ,
αν
αποφάσιζαν να μεταφέρουν ξυλεία από αλλού. Έτσι ο Αλέξανδρος διέταξε
τους
άνδρες του να γεμίσουν τα δερμάτινα αντίσκηνά τους με ξερά φρύγανα,
να τα
δέσουν μεταξύ τους και να φτιάξουν

ασκοσχεδίες, για να περάσουν απέναντι.
Μετά από 5 ημέρες όλη η στρατιά είχε περαιωθεί στη βόρεια όχθη του
Ώξου.
Λίγο μετά τη διέλευση του ποταμού
παρουσιάσθηκαν

πρέσβεις από μία μικρή
πόλη, της οποία οι κάτοικοι ήταν Έλληνες δίγλωσσοι (στα ελληνικά και
στα
βαρβαρικά), αν και τα ελληνικά τους
δεν ήταν πολύ καλά. Τους προϋπάντησαν με μεγάλη χαρά και τους
κάλεσαν στην
πόλη τους, για να τους την παραδώσουν μαζί με τον ναό του Διδυμαίου
Απόλλωνα
στη νότια όχθη του Ώξου. Ο Αλέξανδρος δεν πρέπει να χάρηκε καθόλου,
όταν
έμαθε ότι οι άνθρωποι αυτοί ήταν οι απόγονοι των Βραγχιδών. Οι
Βραγχίδες

υπήρξαν θερμοί συνεργάτες των Περσών και μετά την ήττα του στην
Ελλάδα, ο
Ξέρξης για να τους προστατεύσει από την εκδίκηση των Μιλησίων, τους
είχε
μετεγκαταστήσει σ’ εκείνη την περιοχή. Ο Αλέξανδρος είχε ανακηρυχθεί
από το

Κοινό Συνέδριο των Ελλήνων

στρατηγός αυτοκράτωρ,
υποσχόμενος να πάρει
εκδίκηση για τα δεινά, που προξένησε πριν 151 χρόνια ο Ξέρξης, και
στα
πλαίσια αυτής εκδίκησης κατέστρεψε την Περσέπολη και εξανδραπόδισε
τους
κατοίκους της. Τώρα, στα βάθη της Ασίας έπεσε πάνω στους απογόνους
των
στενότερων συνεργατών του Ξέρξη. Ασφαλώς θυμόταν ότι ένα από τα
επιχειρήματα, που προέβαλαν οι γείτονες των Θηβαίων, όταν ζητούσαν
την
καταστροφή της πόλης ήταν η συνεργασία της με τους Πέρσες. Ανέκαθεν,
οι
απηνέστεροι εχθροί και σκληρότεροι τιμωροί των Ελλήνων, που πρόδιδαν
την
Ελλάδα, ήταν οι ίδιοι οι συμπολίτες τους. Ήταν λοιπόν προφανές το
πώς έπρεπε
να αντιμετωπίσει αυτούς τους ανθρώπους. Βέβαια οι Βραγχίδες
παραδόθηκαν με
μεγάλη προθυμία, αλλά πόσο σημαντική μπορούσε να είναι αυτή η
λεπτομέρεια;
Ωστόσο, για να αποφύγει τυχόν
επιπλοκές, ο Αλέξανδρος ανέθεσε τη λήψη
απόφασης στους Μιλησίους συμμάχους, των οποίων η άποψη βάρυνε
περισσότερο
λόγω της κοινής καταγωγής με τους Βραγχίδες. Οι Μιλήσιοι άρχισαν μία
μακρά
συζήτηση χωρίς να καταλήγουν σε απόφαση και ο Αλέξανδρος
εκνευρισμένος
ξαναπήρε το θέμα πάνω του, διότι εκείνη τη στιγμή προείχε η σύλληψη
του
Βήσσου και όχι η τύχη μιάς χούφτας προδοτών. Την επομένη λοιπόν
μπήκε στο
Βραγχιδών άστυ επικεφαλής
λίγων ανδρών και, ενώ γινόταν δεκτός με
ενθουσιασμό, η φάλαγγα
περικύκλωσε την πόλη και η σφαγή άρχισε. Ούτε η κοινή
γλώσσα ούτε οι ικεσίες των άοπλων Βραγχιδών

μπόρεσαν να τους σώσουν από την
αγριότητα των Μακεδόνων. Οι κάτοικοι σφαγιάσθηκαν μέχρις ενός, τα
τείχη
κατεδαφίσθηκαν, τα δέντρα και τα ιερά άλση ξεριζώθηκαν και γενικά
κάθε ίχνος
της πόλης των προδοτών εξαλείφθηκε.
Η παραπάνω
περιγραφή είναι του Κούρτιου και ο μοναδικός άλλος σωζόμενος
ιστορικός, που φαίνεται ότι ανέφερε το ίδιο περιστατικό είναι ο
Διόδωρος. Το
βιβλίο του έχει χάσμα σ’ εκείνο το σημείο, ωστόσο η περιγραφή του
δεν μπορεί
να διέφερε πολύ από του Κούρτιου, αφού στα περιεχόμενα διαβάζουμε
ότι «ο
Αλέξανδρος εξολόθρευσε ως προδότες των Ελλήνων τους Βραγχίδες, τους
οποίους
οι Πέρσες είχαν μετεγκαταστήσει στις εσχατιές της αυτοκρατορίας τους».
Είναι
απόλυτα λογικό η τιμωρία των προδοτών να είναι σκληρότερη από την
τιμωρία
των εχθρών, ωστόσο γεννάται το ερώτημα αν το περιστατικό αυτό συνέβη

πράγματι. Οι αρχαιολόγοι ανακάλυψαν ότι στο Ντιλμπεργκίν Τεπέ, καθ’
οδόν από
το Μπάλκ προς το Κιλίφ, νότια του Αμού Ντάρυα στο σημερινό
Αφγανιστάν,
λατρευόταν ο Διδυμαίος Απόλλων σε μία ακμάζουσα πόλη με ελληνικούς
ναούς.
Στο Ταλασκάν Τεπέ, βόρεια του Αμού Ντάρυα και κοντά στην Τερμέζ του
σημερινού Ουζμπεκιστάν, ανακαλύφθηκαν αμφορείς με τη σφραγίδα των
Βραγχιδών,
υπολείμματα καταπελτικών
βελών,
πεσσοί
σφενδόνης και κανένα ίχνος ζωής
μεταγενέστερο της επιδρομής, που κατέστρεψε την πόλη. Αρκούν όμως
αυτά τα
ευρήματα, για να δεχθούμε ότι πράγματι επιβεβαιώνεται ο Κούρτιος; Οι
πολλοί
μελετητές, που τον αμφισβητούν και θεωρούν το περιστατικό ως ένα από
τα
εφευρήματά του, ίσως δεν κάνουν λάθος, έστω κι αν δεν γνώριζαν ή δεν
θέλησαν
να λάβουν υπόψιν τους τα αρχαιολογικά ευρήματα. Αφού οι άπειρες
ελληνικές
επιγραφές των Μακεδόνων, τόσο στη Μακεδονία όσο και στις χώρες που
κατέκτησαν, δεν πείθουν όλους τους μελετητές ότι οι Μακεδόνες ήταν
ένα από
τα πολλά ελληνικά

έθνη, γιατί να πεισθούν
όλοι από μία επιγραφή εδώ και μία
σφραγίδα μερικά χιλιόμετρα πιο μακρυά ότι το Βραγχιδών άστυ ήταν εκεί και
ότι αφανίσθηκε από τον Αλέξανδρο το καλοκαίρι του 329;
Διαβάστε περισσότερα...

Kyriakatiko sxoleio metanastwn:
Επιστολή - Καταγγελία
Χτές το βράδυ, (Πέμπτη
20-05-2010) αρκετή ώρα μετά τη
δύση του ηλίου, ήρθε στην κατοικία μας ισχυρή αστυνομική δύναμη.
Επικεφαλής ήταν ο διοικητής του αστυνομικού τμήματος Βουκολιών, ο οποίος
... συνοδεία πολλών τζιπ με ΤΑΕ και πλήθους πάνοπλων αστυνομικών εισέβαλε
στην αυλή και στο σπίτι μας, χωρίς κάποιο νομικό έγγραφο ή ένταλμα
εισαγγελέα που να δικαιολογεί την ενέργεια του αυτή.


Ο επικεφαλής διοικητής λοιπόν, μιλώντας ευθαρσώς και
αρπάζοντας βίαια το κινητό τηλέφωνο από τα χέρια της μητέρας μου,
απαιτούσε φωνάζοντας με την οπλισμένη ακολουθία του να πάμε στο τμήμα
εγώ και ο αδερφός μου για να μας ανακρίνει, χωρίς να μας εξηγεί το λόγο.


Στην ερώτηση μου αν έχουνε κάποιο νομικό έγγραφο να μου
παραδώσουν, που να με καλεί νόμιμα να καταθέσω, για να μπορέσω να τους
ακολουθήσω, απαντά ''όχι'' και με αυταρχικό ύφος δηλώνει πολλές φορές
και ο διοικητής και αστυνομικός που τον συνοδεύει, ότι αν δεν τους
ακολουθήσουμε θα μας πάνε μέσα με τη βία.

Όταν τους είπα κατηγορηματικά ότι χωρίς τη νόμιμη
διαδικασία, χωρίς παρουσία ή ένταλμα εισαγγελέα δέν μπορούν να
εισέρχονται σε οικεία πολίτη, να καταργούν το άσυλο του σπιτιού και να
τον παίρνουν βίαια για ανάκριση και ότι διαφυλάσσοντας τα συνταγματικά
κατοχυρωμένα δικαιώματα μου, έχω δικαίωμα και καθήκον να αρνηθώ μια
τέτοια αδικαιολόγητη προσαγωγή εμένα και του αδερφού μου, συνέβη το εξής
ανατριχιαστικό.

Ο αστυνομικός που συνοδεύει το διοικητή, απειλώντας
με , “θα δεις τι θα σου κάνουμε'' με σπρώχνει χτυπώντας με δυνατά στο
στήθος. Όταν διαμαρτυρήθηκα για την κατάχρηση εξουσίας και την άσκηση
βίας πάνω μου, φωνάζει προκλητικά τους δεκάδες αστυνομικούς των ΤΑΕ
λέγοντας “αντιστάθηκε, βάλτε του χειροπέδες , τώρα θα σε δέσουμε με τις
χειροπέδες και θα έρθεις μέσα με τη βία γιατί αντιστάθηκες". Την ίδια
στιγμή μου κάνουν επίθεση και με χτυπάνε μαζί με το διοικητή,
προκειμένου να με ακινητοποιήσουν και να μου
περάσουν χειροπέδες.

Την ώρα που με χτυπάνε είναι παρόντες το ανήλικο
αδερφάκι μου Αλέξανδρος Παναγιωτάκης ηλικίας 8 ετών, η αδερφή μου
Κυριακή Παναγιωτάκη μαθήτρια τρίτης Λυκείου, ένας οικογενειακός φίλος με
σοβαρό πρόβλημα υγείας, η μητέρα μου, ο ανάπηρος κατά 80% συνταξιούχος
πατέρας μου και ο φοιτητής αδερφός μου Σπύρος Παναγιωτάκης. Δηλώνοντας
τους ότι θα καταθέσω μήνυση εναντίον τους καταφέρνω να τους ξεφύγω και
έπειτα από τη δήλωση μου αυτή, μας λένε ότι θα έρθουν με χαρτί σε ένα
τέταρτο ή στις 4 τα μεσάνυχτα να μας
πάνε μέσα.

Σαν μέλη της πρωτοβουλίας κατοίκων Παλαιών Ρουμάτων
για την διάσωση του Αποπηγαδιού και εγώ και ο αδερφός μου Σπύρος
Παναγιωτάκης, εκτός από τους “υπαλλήλους” και τις πολλαπλές μηνύσεις της
Αιολικής Μουσούρων ΑΕ., έχουμε επανειλημμένα υποστεί σωματική και
ψυχολογική βία από τις αστυνομικές δυνάμεις της περιοχής. Θα πρέπει να
μάθουν λοιπόν οι παραπάνω, ότι εμείς τον έντιμο αγώνα μας για τη διάσωση
του Αποπηγαδιού θα τον συνεχίσουμε, παρά τις φασιστικές ταχτικές
ορισμένων ένστολων και μη.

Όσο για το διοικητή του τμήματος Βουκολιών και τον
αστυνομικό που βιαιοπράγησαν εναντίον μου μέσα στο ίδιο μας το σπίτι,
αρμόδια είναι στο εξής τα ελληνικά δικαστήρια. Οι ενέργειες τους
αντιβαίνουν εκτός των άλλων, στον άγραφο νόμο, στη λογική και στις
παραδόσεις του τόπου μας. Κλείνοντας έχω να πω ότι το ανήλικο αδερφάκι
μου υπέστη ισχυρό σοκ έκλαιγε και δε μπορεί να μιλήσει από τότε που είδε
να χτυπάνε την οικογένεια του ενώ η αδερφή μου δεν μπόρεσε να δώσει την
άλλη μέρα πανελλήνιες εξετάσεις καθώς
δεν έκλεισε μάτι, έπειτα από όλη αυτή τη βία που ασκήθηκε στο σπίτι
μας.

Τα σπίτια των πολιτών όλου του κόσμου πρέπει να
φυλάσσονται σαν χώροι ιεροί, από την εξουσία αυτών που δεν θέλω να
χαρακτηρίσω.




Λευτέρης Παναγιωτάκης

Χημικός - Οινολόγος ΕΚΠΑ
Διαβάστε περισσότερα...

Παρασκευή, 21 Μαΐου 2010

Πέμπτη, 20 Μαΐου 2010



Στον καπνό
Κάποιος βάζει ένα τραγούδι στο ράδιο
Ξεπετιέται απ’ το χτες μου το αύριο
Απροσκάλεστα ήρθαν και πάλι
τ’ απωθημένα μου μέσα στη ζάλη
Μες στον καπνό των τσιγάρων μου χάθηκα
κι όπως με είδα και πάλι ταράχτηκα
Έτσι σκεφτόμουν την άδεια ζωή μου
μες στον καπνό να ξεχνάει μαζί μου
Πόνος στο στήθος σαν φλόγα που καίει
Ένας βραχνάς που κι αυτός υποφέρει
για όσες μνήμες με πιάσαν στον ύπνο
και δε μ’ αφήσαν το χτες ν’ αποφύγω
Όσα δεν ξέχασα πληρώνω ακόμα
Στα μάτια δάκρυ, τσιγάρο στο στόμα
Δυο μαύροι κύκλοι προδίδουν τις νύχτες
που είναι κι αυτές σαν εμένα ξενύχτες
 Μες στον καπνό κρύβω απόψε τα λάθη
Μες στον καπνό διαλύω τα πάθη
Μες στον καπνό ξεπηδάνε μορφές
έρωτες θύελλες, μίση κι ευχές
Αυτή η λύτρωση  αγάπες θεριεύει
κι η συντροφιά του καπνού με πλανεύει
Έτσι μ’ αρέσει τις νύχτες να λιώνω
Μες στον καπνό τις πληγές μου πληγώνω
Έτσι μ’ αρέσει τα βράδια να καίγομαι
Μες στον καπνό μ’ αναμνήσεις μπερδεύομαι
Έτσι μ’ αρέσει ξανά να θυμάμαι
όλα εκείνα γλυκά που πονάνε

(Το καπνισμα αποτελει ποιητικη αδεια. Φανατικη αντικαπνιστρια γαρ!)
Διαβάστε περισσότερα...

Τετάρτη, 19 Μαΐου 2010


Kyriakatiko sxoleio metanastwn
Προς τιμήν του Malcolm X...

Η «έκρηξη» του 1968 και ο επαναστατικός του χαρακτήρας είχε να κάνει σε
μεγάλο βαθμό με τη «συνάντηση» διαφορετικών κινημάτων και αγώνων, μέσα
από την οποία απέκτησαν έναν πολιτικό, ριζοσπαστικό χαρακτήρα. Ισχυρός παράγοντας αυτού του εκρηκτικού μείγματος ήταν το κίνημα των μαύρων στις
ΗΠΑ.

Το κίνημα αυτό μετρούσε χρόνια ιστορίας, διαφορετικών μορφών πάλης και
εμπειριών για τους μαύρους και τους λευκούς αντιρατσιστές αγωνιστές
μέχρι να φτάσει στη ριζοσπαστική στροφή και το ξέσπασμα του 1968.

Οι ρίζες του βρίσκονται...στα γεγονότα του Μοντγκόμερι το 1955. Η
Αφροαμερικανή Ρόζα Παρκς αρνήθηκε να παραχωρήσει τη θέση της στο
λεωφορείο σε ένα λευκό επιβάτη και συνελήφθη από την αστυνομία. Η
σύλληψή της πυροδότησε ένα καθολικό μποϊκοτάζ των λεωφορείων από τον
μαύρο πληθυσμό, το οποίο παρά τις απειλές και τις επιθέσεις ρατσιστών
και αστυνομίας άντεξε 13 μήνες και πέτυχε την κατάργηση του φυλετικού
διαχωρισμού στις θέσεις των λεωφορείων. Αυτή η πρώτη νίκη των
Αφροαμερικανών αποτέλεσε ουσιαστικά τη γέννηση του «Κινήματος για τα
Πολιτικά Δικαιώματα».

Τα επόμενα χρόνια οι προσπάθειες των μαύρων, μεμονωμένα, να καταργήσουν
τους διαχωρισμούς στην πράξη συνάντησαν την αντίδραση των λευκών του
Νότου. Ανασυγκροτημένες συμμορίες της Κου-Κλουξ-Κλαν και Συμβούλια
Λευκών Κατοίκων πραγματοποιούσαν επιθέσεις σε μαύρους και κινητοποιούσαν
τον λευκό πληθυσμό υπέρ της ρατσιστικής νομοθεσίας των Νοτίων
Πολιτειών.

Για πολλούς Αφροαμερικανούς γινόταν ξεκάθαρο ότι χρειαζόταν η μαζική
τους δράση για να καταργήσουν τις διακρίσεις. Ξεκινώντας από μια
διαμαρτυρία σε ένα εστιατόριο από 4 μαύρους φοιτητές το 1960, ένα κίνημα
«καθιστικών διαμαρτυριών» σε δημόσιους χώρους εξαπλώθηκε σε ολόκληρο το
Νότο. 50.000 μαύροι φοιτητές συμμετείχαν στο κίνημα μέσα σ’ ένα μήνα.
Μέσα από καταλήψεις δημόσιων χώρων, πορείες, «διαδρομές ελευθερίας» (με
λεωφορεία γεμάτα μαύρους και λευκούς αντιρατσιστές), τις προσπάθειες για
εγγραφή Αφροαμερικανών στους εκλογικούς καταλόγους που αντιμετωπίζονταν
από την άγρια καταστολή της τοπικής αστυνομίας, το Κίνημα για τα
Πολιτικά Δικαιώματα ερχόταν στο προσκήνιο της πολιτικής ζωής και κέρδιζε
τη συμπάθεια της κοινής γνώμης στο Βορρά.

Μάρτιν Λούθερ Κινγκ

Κορυφαία στιγμή του κινήματος ήταν η διάσημη τεράστια πορεία στην
Ουάσινγκτον, τον Αύγουστο του 1963, όπου ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ εκφώνησε
σε παγκόσμια τηλεοπτική μετάδοση τον περίφημο λόγο I have a dream…

Όμως παρά τον ενθουσιασμό, η πορεία στην Ουάσινγκτον θα αποδείκνυε τα
όρια της πολιτικής των ηγετών του κινήματος. Μέχρι τότε, κυρίαρχη
επιλογή ήταν η πολιτική της «μη βίας» την οποία κήρυττε ο Λούθερ Κινγκ,
ένας μαύρος ιερέας που αναδείχθηκε στο μποϊκοτάζ του Μοντγκόμερι. Ο
Κινγκ δήλωνε διαρκώς πως δεν είναι ριζοσπάστης και διατηρούσε πολύ καλές
σχέσεις με τον Λευκό Οίκο και τον πρόεδρο Κένεντι. Στόχος του ήταν να
πείσουν το Δημοκρατικό Κόμμα να ψηφίσει την κατάργηση των ρατσιστικών
νόμων. Γι’ αυτό απέφευγαν κάθε κριτική στο Δημοκρατικό Κόμμα θεωρώντας
ότι οποιαδήποτε ριζοσπαστικοποίηση του κινήματος θα τρόμαζε την ηγεσία
του. Όμως ενώ οι ηγέτες του κινήματος έκαναν συμβιβασμούς για να μη
διαταραχθεί η ενότητα με τους Δημοκρατικούς, ο Κένεντι τους άφηνε
απροστάτευτους απέναντι στις ρατσιστικές επιθέσεις για να μη χάσει την
επιρροή του στους λευκούς ψηφοφόρους του Νότου.

Ένας άλλος ηγέτης του μαύρου κινήματος, ο Μάλκολμ Χ, χαρακτήρισε την
πορεία «φάρσα της Ουάσινγκτον». Ο ίδιος ήταν πρώην μέλος του Έθνους του
Ισλάμ, μιας μουσουλμανικής οργάνωσης που εξέφραζε έναν αυστηρά ηθικό
μαύρο εθνικισμό. Ένα ταξίδι του όμως στην Αφρική και τη Μέση Ανατολή
όπου αναπτύσσονταν τα αντιιμπεριαλιστικά, απελευθερωτικά κινήματα τον
έκανε να αντιληφθεί ότι η πάλη για την απελευθέρωση των μαύρων ήταν
δεμένη με την παγκόσμια αντιιμπεριαλιστική πάλη. Η αγανάκτηση από τη
στάση των Δημοκρατικών και η συνεχιζόμενη πάλη του Απελευθερωτικού
Μετώπου στο Βιετνάμ έκαναν αυτές τις ιδέες του Μάλκολμ Χ όλο και πιο
δημοφιλείς στους Αφροαμερικανούς αγωνιστές.

Σταθμό στη ρήξη του κινήματος με τη λογική της «μετριοπάθειας» στο όνομα
μιας συμμαχίας με τους Δημοκρατικούς αποτέλεσε το συνέδριο του
Δημοκρατικού Κόμματος στην Ατλάντα. Αγωνιστές της «Φοιτητικής Μη Βίαιης
Συντονιστικής Επιτροπής» (SNCC) επιχείρησαν να εκλέξουν μαύρους
αντιπροσώπους από τον βαθιά συντηρητικό Μισισιπή για το συνέδριο. Ο
πρόεδρος Τζόνσον αρνήθηκε να δεχτεί τους Αφροαμερικανούς συνέδρους και
διέλυσε τη συγκέντρωσή τους με την αστυνομία. Κάθε αυταπάτη είχε πλέον
διαλυθεί. Με τα λόγια των ηγετών της SNCC: «Η διαχωριστική ανάμεσα στην
κεντρική κυβέρνηση και τις πολιτειακές κυβερνήσεις που χρησιμοποιούσαμε
για να χτίσουμε το κίνημα είχε διαλυθεί. Τώρα η αντιπαράθεση ήταν
ανάμεσα στο λαό και τόσο τις πολιτειακές όσο και την κεντρική
κυβέρνηση». «Μετά τα γεγονότα στην Ατλάντα, ο αγώνας μας δεν ήταν πια
για τα πολιτικά δικαιώματα, αλλά για την απελευθέρωσή μας».

Η μαζικότητα του κινήματος και η συμπαράσταση που συγκέντρωνε υποχρέωσαν
τον πρόεδρο Τζόνσον να ψηφίσει το νόμο για τα πολιτικά δικαιώματα και
να κατοχυρώσει το δικαίωμα ψήφου για τους Αφροαμερικανούς.

Μάλκολμ Χ

και «Μαύρη Δύναμη»

Όλες αυτές οι εμπειρίες έστρεφαν το κίνημα αριστερά. Το «Κίνημα για τα
Πολιτικά Δικαιώματα» έδινε τη θέση του στο ανερχόμενο ορμητικό κίνημα
της «Μαύρης Δύναμης» («Black Power»). Ο Μάλκολμ Χ είχε καθοριστική
συμβολή σε αυτή τη ριζοσπαστικοποίηση. Στις ομιλίες του επιτιθόταν στους
Δημοκρατικούς και το αμερικανικό πολιτικό σύστημα συνολικά. Κατήγγειλε
την υποκρισία των φιλελεύθερων του Βορρά που έδειχναν με αγανάκτηση τον
ρατσιστικό Νότο, ενώ στις πόλεις τους οι μαύροι ζούσαν εξαθλιωμένοι στα
γκέτο. Στις ομιλίες του συνέδεε την αντιρατσιστική πάλη με την
αντιιμπεριαλιστική: «Η εξέγερση των μαύρων δεν είναι μια φυλετική
διαμάχη μεταξύ μαύρων και λευκών. Είναι κομμάτι της παγκόσμιας εξέγερσης
που ζούμε σήμερα, της εξέγερσης των καταπιεσμένων ενάντια στους
καταπιεστές τους». Απέναντι στις ρατσιστικές επιθέσεις και την
αστυνομική βία ο Μάλκολμ Χ δεν απαντούσε με τη «μη βία», αλλά με την
αυτοάμυνα και την προτροπή για απελευθέρωση των μαύρων «με οποιοδήποτε
μέσο» («by any means necessary»). Το κάλεσμά του ήταν για επαναστατική
δράση, για το χτίσιμο μιας νέας κοινωνίας. Ο Μάλκολμ Χ δολοφονήθηκε το
Φλεβάρη του 1965. Αλλά η δολοφονία του δεν μπορούσε να ανακόψει τη
ριζοσπαστικοποίηση του κινήματος των Αφροαμερικανών. Ο ίδιος ο Μάρτιν
Λούθερ Κινγκ, ζώντας με τη φτώχεια των μαύρων του Βορρά -όπου κάθε
απόπειρά του για κινητοποίηση συναντούσε την εχθρότητα των Δημοκρατικών-
και την άνοδο του αντιπολεμικού κινήματος στράφηκε αριστερά.

Τον Απρίλη του 1967, στην Εκκλησία του Ριβερσάιντ ο Κινγκ έβγαλε ένα
λόγο κατά του πολέμου στο Βιετνάμ «…βλέπουμε στην τηλεόραση μαύρους και
λευκούς νέους να σκοτώνουν και να πεθαίνουν μαζί για ένα έθνος που δεν
μπόρεσε να τους βάλει να καθίσουν στο σχολείο μαζί. Τους βλέπουμε σε μια
βάρβαρη αλληλεγγύη να καίνε τις καλύβες ενός φτωχού χωριού, αλλά
συνειδητοποιούμε ότι δε θα ζήσουν ποτέ στην ίδια γειτονιά στο
Ντιτρόιτ…Δε θα μπορούσα να σιγήσω μπροστά σε μια τόσο σκληρή χειραγώγηση
των φτωχών». Το κίνημα των μαύρων ταυτιζόταν με το αντιπολεμικό κίνημα.
Ο διάσημος Αφροαμερικανός πυγμάχος Μοχάμεντ Άλι εξέφρασε τη «συνάντηση»
των κινημάτων με την άρνησή του να υπηρετήσει. «Δεν έχω κανένα πρόβλημα
με τους Βιετναμέζους. Κανένας Βιετκόνγκ δεν με αποκάλεσε ποτέ νέγρο».

Το επιθετικό σύνθημα της «Μαύρης Δύναμης» ξεσήκωνε και τους
Αφροαμερικανούς εργάτες του Βορρά. Πιο χαρακτηριστική ήταν η εξέγερση
του Ντιτρόιτ τον Ιούλιο του 1967. Με αφορμή την έφοδο της αστυνομίας σε
ένα παράνομο μπαρ και τη σύλληψη των 82 θαμώνων, 10.000 κάτοικοι της
περιοχής κατέβηκαν στους δρόμους και συγκρούστηκαν με την αστυνομία. Η
εξέγερση κράτησε μια βδομάδα, στη διάρκεια της οποίας είχε δημιουργηθεί
μια «απελευθερωμένη ζώνη» όπου μαύροι και λευκοί, σύμφωνα με τις
περιγραφές, «ανέμελοι μπαινόβγαιναν στα μαγαζιά, έπαιρναν ό,τι ήθελαν,
γελούσαν, αστειεύονταν, νέοι άνθρωποι χόρευαν ανάμεσα στις φλόγες…». Ο
γερουσιαστής του Δημοκρατικού Κόμματος που πήγε να «μιλήσει» στους
εξεγερμένους φυγαδεύτηκε ανάμεσα σε αποδοκιμασίες και μια «βροχή» από
μπουκάλια. Χρειάστηκε η κυβέρνηση να στείλει το στρατό στο Ντιτρόιτ και
να καταπνίξει την εξέγερση μετά από σκληρές μάχες που κόστισαν 7.200
συλλήψεις και 43 νεκρούς.

Η εξέγερση του Ντιτρόιτ όξυνε την αντιπαράθεση των Αφροαμερικανών με το
σύστημα. Ο Λούθερ Κινγκ δήλωνε σε μια συγκέντρωση: «Πρέπει κάποτε να
αναρωτηθούμε: γιατί υπάρχουν 40 εκατομμύρια φτωχοί εδώ; Και όταν κάνεις
αυτή την ερώτηση, αναρωτιέσαι για το οικονομικό σύστημα, για τη διανομή
του πλούτου. Και όταν αναρωτιέσαι για αυτά, αρχίζεις να αμφισβητείς την
καπιταλιστική οικονομία».

Οι Μαύροι Πάνθηρες

Το 1968 είχε ξεκινήσει με τη σαρωτική αντεπίθεση των Βιετκόνγκ, την
επίθεση του Τετ. Η ένοπλη πάλη των Βιετκόνγκ αλλά και των άλλων
αποικιοκρατούμενων λαών ενέπνευσε τη «Μαύρη Δύναμη». Το σύνθημα του
Μάλκολμ Χ «by any means necessary» έγινε «σημαία» για το Κόμμα των
Μαύρων Πανθήρων, μια μαχητική οργάνωση που αναφερόταν στην ανατροπή του
καπιταλισμού, συγκρότησε ένοπλες πολιτοφυλακές για την αυτοάμυνα των
Αφροαμερικανών και έθετε τις -πολύτιμες μέχρι σήμερα για το κίνημα-
διαχωριστικές ανάμεσα στους μαύρους καταπιεσμένους και τους μαύρους
καταπιεστές, όπως και στους λευκούς καταπιεσμένους και καταπιεστές.

Τον Απρίλη του 1968 ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ δολοφονήθηκε στο Μέμφις, όπου
είχε πάει για να υποστηρίξει μια απεργία μαύρων εργατών. Σε πάνω από 100
πόλεις των ΗΠΑ ξέσπασαν μαζικές, βίαιες εξεγέρσεις. Όλο το «καυτό»
1968, στις τεράστιες αντιπολεμικές διαδηλώσεις και στο κίνημα της
νεολαίας με τις καταλήψεις πανεπιστημίων, ενεργό ρόλο έπαιξαν οι
μαχητικές οργανώσεις Αφροαμερικανών, όπως οι Μαύροι Πάνθηρες και ο
Σύνδεσμος Επαναστατών Μαύρων Εργατών.
Η «κληρονομιά» αυτής της περιόδου της «Μαύρης Δύναμης» είναι μεγάλη.

Με τη μαχητική διεκδίκηση το κίνημα ανέτρεψε την κυριαρχία της
ρατσιστικής ιδεολογίας και επέβαλε υλικές κατακτήσεις για τους
Αφροαμερικανούς. Αν σήμερα πολλές από τις κατακτήσεις τους
αμφισβητούνται, παραμένει πολύτιμο μάθημα η αδιάλλακτη αντιρατσιστική
και αντικαπιταλιστική τους πάλη. Όπως έγραφε μια επαναστατική
αφροαμερικάνικη εφημερίδα τότε: «Ακόμη καταπιεζόμαστε από το σύστημα,
και ακόμη έχουμε την ευθύνη να τσακίσουμε τον κορμό αυτού του
συστήματος...Η Επανάσταση πρέπει να συνεχίσει».


Πάνος Πέτρου
Διαβάστε περισσότερα...

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα