Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Τετάρτη, 30 Ιουνίου 2010


Σημερα θα σας ταξιδεψω και παλι στον χρονο και θα σας συστησω τα "Τρυγονια". Ενα ακομη παιχνιδι που επαιζαν τα παιδια στα πιο παλια χρονια...


ΤΡΥΓΟΝΙΑ

Υπάρχει η μάνα του παιχνιδιού που διαλέγει απ’ την ομάδα το πιο γερό παιδί το γεράκι της .Τα υπόλοιπα παιδιά πιάνονταν από τα χέρια σφιχτά.  Η μάνα άρχιζε να τραγουδάει:
<<Πολλές τρυγόνες έχετε κι εγώ καμιά δεν έχω. Θα στείλω το γεράκι μου ν’ αρπάξει μια τρυγόνα>>.
      Και τα υπόλοιπα παιδιά απαντούσαν :<<Για στείλε το, για στείλε το, να δεις κλωτσιές που θα φάει>>.
      Το γεράκι απομακρύνονταν απ’ τα άλλα παιδιά για να πάρει φόρα. Έπειτα  έτρεχε προς κάποια ενωμένα χέρια. Αν κατάφερνε να τα ανοίξει έπαιρνε μαζί του το ένα παιδί. Αν δεν μπορούσε τον κρατούσαν στην ομάδα. Αυτό συνεχιζόταν μέχρι να πάρει η μάνα αρκετά παιδιά.

πηγη: http://lyk-agrias.mag.sch.gr/Trigonia.htm Διαβάστε περισσότερα...

Η 30 Ιουνιου 1934 έμεινε γνωστη ως η "νύχτα των μεγάλων μαχαιριών"...
(aπο Kyriakatiko sxoleio metanastwn)
Μια φάλαγγα απο καμια δεκαριά αυτοκίνητα βγαίνει νότια του Μονάχου και κατευθύνεται προς το θέρετρο του Βίσζεε στις όχθες της λίμνης Τέγκερν.Στα περισσότερα αυτοκίνητα ξεπροβάλλουν μυδράλια και στο μπροστινό δίπλα απο τον σωφέρ κάθεται σιωπηλός ο Χίτλερ.
Τα αυτοκίνητα σταματούν μπροστά σε ένα ξενοδοχείο βουτηγμένο στην πρωϊνή σιωπή. Δεν είναι καλά καλά 7 η ώρα και μπρός στην είσοδο του κτιρίου δύο φρουροί των S.A.(παραστρατιωτική οργάνωση του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος της Γερμανίας , που βοήθησε τα μέγιστα στην άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία, με τις τρομοκρατικές μεθόδους, που εφάρμοσε) αναπηδούν σαστισμένοι καθώς βλέπουν τον Φύρερ να προχωρεί καταπάνω τους και του παρουσιάζουν όπλα.Ο Χίτλερ τους αγνοεί και μπαίνει στο κτίριο ακολουθούμενος απο μια κουστωδία αντρών των S.S. Ζητάει να του δείξουν το δωμάτιο που κοιμάται ο Ερνστ Ραιμ.Η πόρτα δεν είναι κλειδωμένη και... ο Χίτλερ την ανοίγει απότομα. Ξυπνημένος απότομα ο αρχηγός των ταγμάτων εφόδου (S.A), ο παλιός σύντροφος στον αγώνα, ο παλιόφιλος , ο μόνος συνεργάτης που ο Χίτλερ του μιλούσε στον ενικό, ορθώνει το τεράστιο κορμί του το διάστικτο απο ουλές.
Σαστιμένος και πρίν προλάβει να μιλήσει ο Χίτλερ τον περιλούζει με βρισιές . Αντρες των S.S. που έχουν μπεί στο δωμάτιο , του περνούν χειροπέδες και τον σέρνουν έξω προς ένα λεωφορείο που περνούσε τυχαία (?) και το επιτάξανε. Μέσα σ΄ αυτό σωριάζουν κι άλλους αρχηγούς των των S.A. που συλλαμβάνουν στα άλλα δωμάτια του ξενοδοχείου. Πυροβολισμοί αντηχούν στο κτίριο και δύο σώματα κείτονται κάτω. Το αίμα του Χάϊνες αρχηγού των S.A. της Σιλεσίας ενώνεται με το αίμα του νεαρού σωφέρ του. Τους βρήκαν να κοιμούνται αγκαλιασμένοι και όταν κάποιος απο τους δύο θέλησε να αντιδράσει στην σύλληψη τους τους πυροβόλησαν. (σημ. Ο Ραίμ ήταν γνωστός για την ομοφυλοφιλία του πραγμα που ποτέ δεν έκρυψε. Το αναφέρω διότι αποτέλεσε μια απο τις αφορμές για την εξόντωσή του). Ολη η αναταραχή κράτησε το πολύ μια ώρα. Σιωπηλός ο Χίτλερ παίρνει το δρόμο της επιστροφής για το Μόναχο ακολουθούμενος πάντα απο την συνοδεία του και απ΄ λεωφορείο με του συλληφθέντεςΚατευθύνεται στο υπουργείο Εσωτερικών της Βαυβαρίας. Μια ομάδα από 800 επίλεκτους των S.S. με διοικητή τον Σεπ Ντηντριχ ( λιγα χρόνια αργότερα θα μπεί σαν αρχηγός των δυνάμεων κατοχής στην πόλη των Αθηνών) το έχουν ήδη καταλάβει καθώς και το κοντινό κτίριο των φυλακών του ΣτάντελχάϊμΑπιστευτη κινητικότητα επικρατεί ανάμεσα στα δυό κτίρια.Λιστες με ονόματα περνούν και τσεκάρονται απο το χέρι του Χίτλερ και τα S.S. του Ντήντριχ πιάνουν δουλειά . Δεν προλαβαίνουν να κουβαλούν αγουροξυπνημένους «αξιωματικούς» των S.A. και τα αποσπάσματα, καπάκι , πιάνουν δουλειά.Το σκηνικό είναι πάντοτε το ίδιο. Ενα απόσπασμα απο 8 μαυροφορεμένους άντρες των S.S. απο τους οποίους οι τέσσερις έχουν στα ντουφέκια τους αληθινές σφαίρες . Παρατάσσονται σε γραμμή προς τον κατάδικο. Μια σύντομη διαταγή ακούγεται και πύρ.
Οι περισσότεροι από τα θύματα αυτής της εκκαθάρισης αστραπής δεν παίρνουν καλά καλά χαμπάρι τι τους βρήκε. Ο υψηλόβαθμος των S.A. Αύγουστος Σαϊντχούμπερ ουρλιάζει στους εκτελεστές του :- Δεν ξέρω τι γίνεται , αλλά σημαδέψτε τουλάχιστον καλά , γουρούνια.
Κάποιοι άλλοι πιστεύουν ότι έγινε πραξικόπημα εναντίον του Χίτλερ και φωνάζουν «Χάιλ Χίτλερ» πριν σωριαστούν νεκροί.
Οσο για τον Ερνστ Ραίμ ο Αδόλφος του επιφυλάσσει ευνοϊκότερη μεταχείριση. Διατάζει να του ακουμπήσουν ένα περίστροφο στο κελλί του για να αυτοκτονήσει «αξιοπρεπώς». Αλλα ο Ραίμ δεν τα γουστάρει αυτά. Πετάει κάτω το περίστροφο και ουρλιάζει:- Αν πρέπει να σκοτωθώ , άς με σκοτώσει ο ίδιος ο Αδόλφος.Δύο αξιωματικοί των S.S. μπαίνουν τότε στο κελλί του , και εξ΄ επαφής αδειάζουν τα όπλα τους πάνω στον Ραίμ
Ολο το απόγευμα έκεινης της μακάβριας ημέρας κυλάει χωρίς να σταματήσουν οι πυροβολισμοί από το Σαντελχάϊμ.Ο Χίτλερ ανησυχεί. Στο Μόναχο η δουλειά τελειώνει αλλά δεν γνωρίζει ακόμα τι γίνεται στο Βερολίνο που την δουλειά έχουν αναλάβει να διεκπεραιώσουν ο Χίμλερ με τον Γκαίρινγκ.Κάποια στιγμή επικοινωνεί με Βερολίνο και ο Χίμλερ στο τηλέφωνο πληροφορεί :
- Μαιν Φύρερ, αναγκαστήκαμε να επεκτείνουμε την αποστολή ...

Και στο Βερολίνο όπως ήταν προγραμματισμένο η επιχείρηση ξεκίνησε από τα ξημερώματα. Τα S.S. με την συνδρομή της Γκεστάπο του Γκαίρινγκ ακολούθησαν την ίδια μέθοδο. Μόνο που μαζί με τους αξιωματικούς των S.A. φρόντισαν να «λύσουν» και κάποιες παλιές διαφορές .

Ο Ραίμ με τον υφιστάμενό του, αρχηγό των S.S. Κουρτ Χάινριχ Χίμλερ

Κατάλογοι και φάκελοι πηγαινοέρχονται προς το κτίριο της Σχολής Ευελπίδων που καταλήφθηκε με την ανοχή του στρατού και μεταβλήθηκε σε φυλακή, με μια μονότονη εντολή « Schiessen , Schiessen » (τουφεκίστε, τουφεκίστε)Λέγεται ότι το μακελειό πήρε τέτοιες διαστάσεις που μερικοί από τους εκτελεστές των S.S. σωριάζονταν κάτω με νευρικούς σπασμούς και χρειάστηκε μέρες πολλές να καθαριστούν οι τοίχοι και το έδαφος από το αίμα των θυμάτων.
Οι νεκροί αυτής της ημέρας και της νύχτας που θα ακολουθησει ξεπέρασαν τους χίλιους.Ολη η ηγεσία των S.A εξοντώθηκε. Ανάμεσά τους και ο «στρατηγός» Κάρλ Ερνστ αρχηγός των S.A. του Βερολίνου (δολοφονήθηκε ενώ ξεκινούσε το γαμήλιο ταξίδι του) ο μοναδικός που γνώριζε πραγματικά ποιος έβαλε την πυρκαγιά στο κτίριο της Ράιχσταγκ (Γερμανικής Βουλής) παραμονές των εκλογών, που προκάλεσε το σόκ στην κοινή γνώμη και έκανε τον Χίτλερ απόλυτο κυρίαρχο της Γερμανίας.Καμια δεκαριά μόνο γλύτωσαν που η τύχη το έφερε να ποντάρουν στο ανατέλλον άστρο του αρχηγού των S.S. και να προδόσουν έγκαιρα, τον Ραίμ και τους συναγωνιστές τους.Μαζί δολοφονήθηκαν :- ο πρώην πρόεδρος του υπουργικού συμβουλίου της Βαυαρίας φον Καρ . Ο άνθρωπος που έκανε 10 χρόνια πρίν, να αποτύχει το πραξικόπημα του Χίτλερ στην μπυραρία.- Ο στρατηγός φον Σλάιχερ , ο τελευταίος καγκελάριος πρίν τον Χίτλερ ο άνθρωπος που προσπάθησε να γκρεμίσει το Ναζιστικό καθεστώς- Ο παλιός αρχηγός του Ναζιστικού κόμματος Γκρέγκορ Στράσσερ , που είχε διακόψει επαφές με τον Αδόλφο. Ο Χίτλερ ήταν νονός των δυό δίδυμων παιδιών του και λέγεται ότι αργότερα ένα από τα δίδυμα όταν έμαθε τον υπεύθυνο του φόνου του πατέρα του είπε το ανατριχιαστικό « στο κάτω κάτω είναι ο Φύρερ μας»- Πολλοί στενοί συνεργάτες των παραπάνω- Ο αρχηγός των καθολικών του Βερολίνου Εριχ Κλαουζενερ στενότατος συνεργάτης του φον Πάπεν καθώς και ο προϊστάμενος του ιδιαίτερου του γραφείου. Το μήνυμα ήταν ξεκάθαρο προς τον αντικαγκελάριο. « Κάτσε καλά γιατί θα σε πάρει ο διάολος »- Ο πάτερ Στεμπλφλ αποσχηματισμένος Ιησουίτης και παλιός συνεργάτης του Χίτλερ. Γνώριζε για κάτι ανήθικα γράμματα που είχε γράψει παλιά ο Αδόλφος στην ανηψιά του Γκέλι .- Μερικοί πολίτες που βρέθηκαν σε λάθος σημείο την λάθος ώρα.
Τι ήταν, όμως, αυτό που έκανε τον Χίτλερ να προχωρήσει σε αυτό το μακελειό.
Η επίσημη εκδοχή των Ναζί μιλά για απόπειρα πραξικοπήματος, ύστερα από συνωμοσία σε συνεννόηση με δεξιούς !!! και αριστερούς κύκλους υποκινούμενη από μια ξένη δύναμη (φωτογράφιζαν τους Γάλλους). Γίνεται αναφορά στην σεξουαλική διαφθορά των S.A. και σε γενικόλογες προδοσίες. Ειδικά για τον Σλάϊχερ επειδή ήταν κομμάτι βαριά η εξόντωσή του , η εκδοχή ανέφερε ότι γενικά συνωμότησε εναντίον του καθεστώτος και ότι έκανε το λάθος να αντισταθεί στην σύλληψή του.
Η πραγματικότητα είναι λίγο διαφορετική.
Η δύναμη των τεσσάρων εκατομμυρίων S.A. ανησυχούσε τον Χίτλερ και από την στιγμή που έγινε παντοδύναμος καγκελάριος η αποστολή τους είχε τελειώσει. Ετσι δεν ήθελε και πολύ να πιστέψει τις εκθέσεις του Χίμλερ και του Γκαίρινγκ για δήθεν συνωμοσίες. Ο Ραίμ στέκονταν εμπόδιο στις φιλοδοξίες και των δύο και τα πράγματα πήραν το δρόμο τους.
Ο πιο κερδισμένος από την ιστορία βγήκε ο Κούρτ Χάιρινχ Χίμλερ και τα S.S. που το αμέσως επόμενο διάστημα εξαργύρωσαν και με το παραπάνω την απόλυτη πίστη τους στον Αδόλφο.
Τα S.A. έγιναν ιστορία. Το «αστείο» της περίπτωσης ήταν ότι ο ύμνος τους έλεγε« Ας τροχίσουμε τα μεγάλα μαχαίρια μας στην άκρη του πεζοδρομίου.Και σαν έρθ' η ώρα της τιμωρίας , θα βρεθούμε έτοιμη για την σφαγή»
Την 30 Ιουνίου 1934 την "Nύχτα των μεγάλων μαχαιριών" (αν και οι περισσότερες σφαγές έγιναν με το φώς της ημέρας ) η Γερμανία μπήκε στον γύψο και η ταφόπλακα στο τάφο της Δημοκρατίας έκλεισε οριστικά. Η βία και η τρομοκρατία των Ναζί θα γίνει καθημερινό φαινόμενο και οι πνευματικοί άνθρωποι του τόπου ένας ένας θα εγκαταλείψουν την χώρα.
Διαβάστε περισσότερα...

Τρίτη, 29 Ιουνίου 2010

 ΕΛΕΗΣΤΕ
την...ΕΛΛΑΔΑ
Ενα περιστατικο:


Πριν λιγους μηνες μια γνωστη μου κοπελα πηγε για Erasmus στη Φιλανδια. Καποια στιγμη, λοιπον, την επισκεφτηκε μια φιλη της για καποιες μερες. Οπως ειναι αναμενομενο γνωριστηκαν με παιδια κι απο αλλες χωρες που ηταν εκει για τον ιδιο λογο. Κατι που μου εκανε μεγαλη εντυπωση οταν μου το διηγηθηκαν γυρνωντας ηταν, το γεγονος οτι οι υπολοιποι φοιτητες μολις μαθαιναν οτι οι κοπελες ειναι απο Ελλαδα το πρωτο που θα ελεγαν συνοδευομενο με μια εκφραση λυπησης η συμπονιας ηταν : "Αχ καημενοι Ελληνες" και αλλα τετοια παρομοια. Με αποκορυφωμα εναν Νιγηριανο που μολις εμαθε την καταγωγη τους προσφερθηκε να τους πληρωσει το εισητηριο, μιας και περιμενε μαζι τους σε μια σταση, και τους εδωσε 5 ευρω εχοντας την πεποιθηση οτι τα λεφτα δε μας φτανουν ουτε για τα στοιχειωδη. Η κοπελα μας ειπε οτι πρωτη φορα στη ζωη της ντραπηκε τοσο λεγοντας οτι ειναι απο Ελλαδα. Πολλα μου ηρθαν στο μυαλο ακουγοντας αυτο το περιστατικο. Ενα απο αυτα ηταν το ποσο μπορει μια ηδη σοβαρη κατασταση να διογκωθει ως εκει που δεν παει αλλο απο ολους τους αρμοδιους για την ενημερωση του κοσμου...Ποσο μεγαλη δυναμη εχουν ολοι αυτοι και ποσο ευκολα μπορουμε να γινουμε πιονια στη σκακιερα τους χωρις να το 'χουμε παρει χαμπαρι...Θα μου πειτε...τωρα το καταλαβες εσυ αυτο; Σαφως και οχι. Αλλα καθε μερα μπαινει αλλο ενα λιθαρακι στη βεβαιοτητα μου. Σιγουρα ειμαστε στο χειλος του γκρεμου αλλα απο αυτο μεχρι το να θεωρουν οτι εχουμε βγει ολοι στους δρομους και ζητιανευουμε, για παραδειγμα, απεχει καμποσο. Τουλαχιστον ακομη. Μας εχουν κανει να ζουμε οσα ασχημα μας συμβαινουν χιλιες φορες πιο εντονα και φυσικα μας τα υπενθυμιζουν με τον πιο πανικοβλητο τροπο καθε ωρα και στιγμη μην τυχον και ξεχαστουμε και αχνοφανει κανα χαμογελο στην ακρη των χειλιων μας. Ακομη κι εμας τους ιδιους....σκεφτειτε τι μπορει να πιστευουν οι ανθρωποι αλλων χωρων οτι συμβαινει εδω. Τελικα ποια ειναι η απολυτα αντικειμενικη πραγματικοτητα μας; Υπαρχει αυτη; Εγω παντως οντως ντρεπομαι. Οχι γιατι με λενε καημενη Ελληνιδα αλλα γιατι με οσα εχουν διαδραματιστει στη χωρα οπου ζω πιστευω οτι εν μερει εχουν δικιο. Ως Ελλαδα δε θα ντρεπομουν επειδη εχω οικονομικη αναγκη...θα ντρεπομουν και ντρεπομαι για την αιτια που με οδηγησε στην αναγκη αυτη. Και η χωρα τουτη, οντως, γι' αυτο πρεπει να ντρεπεται. Για τις αιτιες...
Διαβάστε περισσότερα...

Προς τιμήν του Antoine de Saint-Exupery...
(Απο: Kyriakatiko sxoleio metanastwn)Η ΑΛΕΠΟΥ(Κεφάλαιο 21)
Τότε λοιπόν εμφανίστηκε η αλεπού.- Καλημέρα, είπε η αλεπού.- Καλημέρα, απάντησε ευγενικά ο μικρός πρίγκιπας και στράφηκε, μα δεν είδε τίποτα.- Εδώ είμαι, είπε η φωνή, κάτω απ’ τη μηλιά.- Ποια είσαι; είπε ο μικρός πρίγκιπας. Είσαι πολύ όμορφη…- Είμαι μια αλεπού, είπε η αλεπ...ού.- Έλα να παίξεις μαζί μου, της πρότεινε ο μικρός πρίγκιπας. Είμαι τόσο λυπημένος…- Δεν μπορώ να παίξω μαζί σου, είπε η αλεπού. Δεν είμαι εξημερωμένη.- Α, συγνώμη, είπε ο μικρός πρίγκιπας.Όμως, μετά από σκέψη, πρόσθεσε:- Τι πάει να πει «εξημερώνω»;- Εσύ δεν είσαι από εδώ, είπε η αλεπού, τι γυρεύεις;- Γυρεύω τους ανθρώπους, είπε ο μικρός πρίγκιπας. Τι πάει να πει «εξημερώνω»;- Οι άνθρωποι, είπε η αλεπού, έχουν τουφέκια και κυνηγάνε… Μεγάλος μπελάς. Εκτρέφουν και κότες. Είναι το μόνο τους καλό. Κότες γυρεύεις;- Όχι, είπε ο μικρός πρίγκιπας. Γυρεύω φίλους. Τι πάει να πει «εξημερώνω»;- Είναι κάτι που έχει ξεχαστεί από καιρό, είπε η αλεπού. Σημαίνει «δημιουργώ δεσμούς…».- Δημιουργώ δεσμούς;- Βέβαια, είπε η αλεπού. Για μένα ακόμα δεν είσαι παρά ένα αγοράκι ολόιδιο μ’ άλλα εκατό χιλιάδες αγοράκια. Και δε σε χρειάζομαι. Κι ούτε εσύ με χρειάζεσαι. Για σένα δεν είμαι παρά μια αλεπού ίδια μ’ εκατό χιλιάδες άλλες αλεπούδες. Αν όμως μ’ εξημερώσεις, θα χρειαζόμαστε ο ένας τον άλλο. Θα είσαι για μένα μοναδικός στον κόσμο. Θα είμαι για σένα μοναδική στον κόσμο…- Αρχίζω να καταλαβαίνω, είπε ο μικρός πρίγκιπας. Ξέρω ένα λουλούδι… νομίζω πως μ’ εξημέρωσε…- Πολύ πιθανόν, είπε η αλεπού. Βλέπει κανείς στη Γη τα πιο τρελά πράματα…- Α, δεν είναι στη Γη, είπε ο μικρός πρίγκιπας.Η αλεπού φάνηκε πολύ παραξενεμένη:- Σ’ έναν άλλο πλανήτη;- Ναι.- Υπάρχουν κυνηγοί σ’ εκείνο τον πλανήτη;- Όχι.- Ενδιαφέρον. Και κότες;- Όχι.- Τίποτα δεν είναι τέλειο, αναστέναξε η αλεπού.Όμως η αλεπού ξαναγύρισε στην προηγούμενη σκέψη της:- Η ζωή μου είναι μονότονη. Κυνηγάω κότες, οι άνθρωποι με κυνηγάν. Όλες οι κότες μοιάζουν κι όλοι οι άνθρωποι μοιάζουν. Γι’ αυτό λοιπόν, βαριέμαι λίγο. Αν όμως μ’ εξημερώσεις, η ζωή μου θα γίνει ηλιόλουστη. Θ’ αναγνωρίζω το θόρυβο ενός βήματος διαφορετικού απ’ όλα τα’ άλλα. Τα άλλα βήματα θα με κάνουν να κρύβομαι κάτω απ’ τη γη. Το δικό σου, σαν μουσική, θα με τραβάει έξω απ’ τη φωλιά μου. Κι έπειτα κοίτα. Βλέπεις εκεί πέρα, τα χωράφια με το στάρι; Δεν τρώω ψωμί. Το στάρι για μένα είναι άχρηστο. Τα χωράφια με το στάρι δε μου θυμίζουν τίποτα. Κι αυτό είναι λυπηρό. Όμως εσύ έχεις μαλλιά χρυσαφένια. Θα είναι υπέροχο λοιπόν όταν θα με έχεις εξημερώσει. Το στάρι, που είναι χρυσαφένιο, θα μου θυμίζει εσένα. Και θα μ’ αρέσει ν’ ακούω τον άνεμο μέσα στα στάχυα…Η αλεπού σώπασε και κοίταξε ώρα πολλή το μικρό πρίγκιπα:- Σε παρακαλώ… εξημέρωσέ με, είπε.- Το θέλω, απάντησε ο μικρός πρίγκιπας, αλλά δεν έχω πολύ χρόνο. Έχω ν’ ανακαλύψω φίλους και πολλά πράματα να γνωρίσω.- Γνωρίζουμε μονάχα τα πράματα που εξημερώνουμε, είπε η αλεπού. Οι άνθρωποι δεν έχουν πια καιρό να γνωρίζουν τίποτα. Τ’ αγοράζουν όλα έτοιμα απ’ τους εμπόρους. Επειδή όμως δεν υπάρχουν έμποροι που να πουλάν φίλους, οι άνθρωποι δεν έχουν πια φίλους. Αν θέλεις ένα φίλο, εξημέρωσέ με.- Τι πρέπει να κάνω; είπε ο μικρός πρίγκιπας.- Χρειάζεται μεγάλη υπομονή, απάντησε η αλεπού. Στην αρχή θα καθίσεις κάπως μακριά μου, έτσι, στο χορτάρι. Θα σε κοιτάζω με την άκρη του ματιού κι εσύ δε θα λες τίποτα. Ο λόγος είναι πηγή παρεξηγήσεων. Κάθε μέρα, όμως, θα μπορείς να κάθεσαι όλο και πιο κοντά…Την επομένη ο μικρός πρίγκιπας ξαναήρθε.- Θα ήταν καλύτερα αν ερχόσουν την ίδια πάντα ώρα, είπε η αλεπού. Αν έρχεσαι, για παράδειγμα, στις τέσσερις τα’ απόγευμα, από τις τρεις θ’ αρχίζω να είμαι ευτυχισμένη. Όσο περνάει η ώρα τόσο πιο ευτυχισμένη θα νιώθω. Στις τέσσερις πια θα κάθομαι σε αναμμένα κάρβουνα και Θ’ ανησυχώ. Θ’ ανακαλύψω την αξία της ευτυχίας. Αν έρχεσαι όμως όποτε λάχει, δε θα ξέρω ποτέ τι ώρα να φορέσω στην καρδιά μου τα γιορτινά της… Χρειάζεται κάποια τελετή.- Τι πάει να πει τελετή; είπε ο μικρός πρίγκιπας.- Είναι κι αυτό κάτι που έχει ξεχαστεί από καιρό, είπε η αλεπού. Είναι αυτό που κάνει μια μέρα να μη μοιάζει με τις άλλες, μια ώρα με τις άλλες ώρες. Υπάρχει, για παράδειγμα, μια τελετή στους κυνηγούς. Χορεύουν την Πέμπτη με τα κορίτσια του χωριού. Η Πέμπτη λοιπόν είναι υπέροχη μέρα. Πάω και κάνω βόλτα ίσαμε τ’ αμπέλι. Αν οι κυνηγοί χόρευαν οποτεδήποτε, οι μέρες θα έμοιαζαν όλες, κι εγώ δε θα είχα ποτέ διακοπές.Έτσι ο μικρός πρίγκιπας εξημέρωσε την αλεπού. Κι όταν πλησίασε η ώρα του αποχωρισμού:- Αχ, είπε η αλεπού… Θα κλάψω.- Εσύ φταις, είπε ο μικρός πρίγκιπας, εγώ δεν ήθελα το κακό σου, εσύ θέλησες να σε εξημερώσω…- Σωστά, είπε η αλεπού.- Όμως θα κλάψεις, είπε ο μικρός πρίγκιπας.- Σωστά, είπε η αλεπού.- Τι κέρδισες λοιπόν;- Κέρδισα, είπε η αλεπού, το χρώμα του σταριού.Έπειτα πρόσθεσε:- Πήγαινε να ξαναδείς τα τριαντάφυλλα. Θα καταλάβεις πως το δικό σου είναι μοναδικό στον κόσμο. Θα ξανάρθεις να με αποχαιρετήσεις και θα σου χαρίσω ένα μυστικό.Ο μικρός πρίγκιπας πήγε να ξαναδεί τα τριαντάφυλλα.- Δε μοιάζετε καθόλου με το δικό μου τριαντάφυλλο, δεν είσαστε τίποτα ακόμα, τους είπε. Κανείς δε σας έχει εξημερώσει και δεν έχετε εξημερώσει κανέναν. Είσαστε όπως ήταν η αλεπού μου. Μια αλεπού ίδια μ’ άλλες εκατό χιλιάδες. Γίναμε όμως φίλοι και τώρα είναι μοναδική στον κόσμο.Και τα τριαντάφυλλα στέκονταν θιγμένα.- Είσαστε όμορφα, όμως είσαστε άδεια, τους είπε ακόμα. Δεν πεθαίνει κανείς για σας. Βέβαια, το δικό μου τριαντάφυλλο ένας απλός περαστικός θα έλεγε πως σας μοιάζει. Όμως εκείνο μόνο του έχει περισσότερη σημασία απ’ όλα εσάς, αφού εκείνο είναι που πότισα. Αφού εκείνο έβαλα κάτω απ’ τη γυάλα. Αφού εκείνο προστάτεψα με το παραβάν. Αφού σ’ εκείνο σκότωσα τις κάμπιες (εκτός από δυο τρεις για να γίνουν πεταλούδες). Αφού εκείνο άκουσα να παραπονιέται ή να κομπάζει ή κάποιες φορές ακόμα να σωπαίνει. Αφού είναι το τριαντάφυλλό μου.Και ξαναγύρισε στην αλεπού:- Αντίο, είπε…- Αντίο, είπε η αλεπού. Να το μυστικό μου. Είναι πολύ απλό: μόνο με την καρδιά βλέπεις καλά. Την ουσία τα μάτια δεν τη βλέπουν. - Την ουσία τα μάτια δεν τη βλέπουν, επανέλαβε ο μικρός πρίγκιπας για να το θυμάται.- Είναι ο χρόνος που ξόδεψες για το τριαντάφυλλό σου που το κάνει τόσο σημαντικό.- Είναι ο χρόνος που ξόδεψα για το τριαντάφυλλό μου…, είπε ο μικρός πρίγκιπας για να το θυμάται.- Οι άνθρωποι έχουν ξεχάσει αυτή την αλήθεια, είπε η αλεπού. Εσύ όμως δεν πρέπει να την ξεχάσεις. Θα είσαι υπεύθυνος για πάντα για ό,τι έχεις εξημερώσει. Είσαι υπεύθυνος για το τριαντάφυλλό σου…- Είμαι υπεύθυνος για το τριαντάφυλλό μου…, επανέλαβε ο μικρός πρίγκιπας για να το θυμάται.
Antoine de Saint Exupéry-Ο μικρός πρίγκηπας-
Διαβάστε περισσότερα...

Δευτέρα, 28 Ιουνίου 2010

Σχετικα με τη Μαριναλεντα


( http://ramnousia.blogspot.com/2010/04/blog-post_4561.html )

Διαβάστε περισσότερα...
Μεγαλες αληθειες
Μια εικονα=χιλιες λεξεις

Για την κατασκευή 1 γούνας απαιτούνται 120 δέρματα μικρών ζώων. 

Το 50% των αυτοχείρων είναι ηλικιωμένοι
 
Η φτώχεια δεν πρέπει να είναι ισόβια καταδίκη. 

10% των θυμάτων τροχαίων χρησιμοποιούν ακουστικά 
 
Τα ζώα δεν είναι επαγγελματίες κλόουν. Μην πληρώνετε για να τα δείτε να βασανίζονται στο Τσίρκο.


Σταματήστε την καταστροφή.

Το κάπνισμα καταπιέζει. 
 
Μην αγοράζετε αναμνηστικά από εξωτικά ζώα. 
 
Ένα «κλικ» μπορεί να αλλάξει το μέλλον σου. 
 
Σταματήστε την κλιματική αλλαγή προτού εκείνη αλλάξει εσάς.
 
Μην αποδέχεστε την ανορεξία ως πρότυπο
 
Υποστηρίξτε ψυχολογικά τα άτομα με ανορεξία ή βουλιμία. 
 
Εκείνος που κακοποιεί, ποτέ δεν βλέπει τον εαυτό του όπως πραγματικά είναι. 


Η κακοποίηση δεν είναι άθλημα. 

Η φύση δεν ανακυκλώνεται. 
 
Η σιωπή είναι επώδυνη. 
 
Κόβοντας τα δέντρα , κονταίνουμε την ζωή μας

Οι ζώνες ασφάλειας κρατούν τους ανθρώπους ενωμένους 

Μην κάνεις ότι δεν θέλεις να σου κάνουν. 

Το 80% των παιδικών καθισμάτων δεν τοποθετούνται σωστά. 

 
Δεν γεννήθηκε για να φορεθεί. 

Το Δάσος είναι ζωή. 

 
Τα κατοικίδια δεν είναι παιχνίδια 
 
Και η προφορική κακοποίηση είναι τρομαχτική 
 
Το παιδικό δέρμα είναι 10 φορές πιο απαλό και καίγεται 40 φορές ταχύτερα από των ενηλίκων. Η πλειοψηφία θανατηφόρων εγκαυμάτων ανηλίκων συμβαίνουν σε ηλικίες μικρότερες των 4 ετών. 
 
Τα παιδιά καπνιζόντων γονέων πάνε στον παράδεισο νωρίτερα 
 
Το αλκοόλ για τον οδηγό είναι πιο επικίνδυνο από ένα όπλο.
 
Την διαφορά μεταξύ ζωής και θανάτου ορίζει ένα κομματάκι latex πάχους 0,003 mm 
 
ΣΚΕΦΤΕΙΤΕ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΜΑΣ
 
πηγη: http://greendim.blogspot.com/
Διαβάστε περισσότερα...

Mε αφορμή τη γέννηση σαν ασημερα το 1867 του Luigi Pirandello δημοσιεύω το διήγημα του "Ένα φέρετρο στην άκρη".

(απο: Kyriakatiko sxoleio metanastwn)


Οταν το αμαξάκι έφτασε στο ύψος της εκκλησίας του 'Αϊ- Βλάση, στο μεγάλο δρόμο, ο Μέντολα που γύριζε από το κτήμα του, σκέφτηκε να λοξοδρομήσει για να σκαρφαλώσει ως το νεκροταφείο και να δει με τα μάτια του αν ήταν τίποτα σωστό απ' όσα λέγανε τα γράμματα διαμαρτυρίας που είχε λάβει το δημοτικό συμβούλιο για τον φύλακα, τον Νότσιο Παμπίνα, τον επιλεγόμενο 'Πανάθεμα'. Αναπληρωτής του δημάρχου εδώ κι ένα χρόνο, ο Νίνο Μέντολα είχε χάσει την υγεία του από τη μέρα που ανέλαβε το πόστο. Υπέφερε από ιλίγγους. Χωρίς να το μολογά στον εαυτό του, φοβόταν μήπως του 'ρθει αποπληξία, στα καλά καθούμενα: όλοι οι δικοί του είχαν πάει έτσι, πριν της ώρας τους. Γι' αυτό ήτανε συνέχεια στις κακές του και ξέσπαγε στο καημένο το αλογάκι. Αλλά κείνη τη μέρα την είχε περάσει όλη στο ύπαιθρο κι αισθανότανε καλά. Η κίνηση, το ξαλάφρωμα... Κι αψηφώντας το μυστικό... του φόβο, αποφάσισε ξαφνικά να κάνει αυτή την επιθεώρηση στο νεκροταφείο, που 'χεν υποσχεθεί από καιρό στους συναδέλφους του της δημαρχίας και που όλο την ανέβαλε. "Σα να μη φτάναν οι ζωντανοί", έλεγε μέσα του ανεβαίνοντας τον ανήφορο, "πρέπει ν' ασχολούμαστε και με τους πεθαμένους σ' αυτό τον παλιότοπο. Και πάλι όμως οι ζωντανοί κάνουνε τη φασαρία! Σκοτίστηκαν οι πεθαμένοι αν τους φυλάνε καλά ή άσχημα! Ας είναι ωστόσο όταν συλλογιέσαι ότι θα πεθάνουμε και θα μας παρατήσουν να μας φυλάει ο Παμπίνα, ο κουρελιάρης, ο μπέκρος, δεν είναι κι ευχάριστο... Τα λόγια είναι φτώχεια, θα πάω να δω μόνος μου. Συκοφαντίες και πάλι συκοφαντίες". Ως φύλακας νεκροταφείου ο Νότσιο Παμπίνα, ο 'Πανάθεμας', ήταν ιδεώδης. Ίσκιος έτοιμος να πετάξει στο παραμικρότερο φύσημα, με μάτια ανοιχτόχρωμα και με βλέμμα σβησμένο, με μια φωνίτσα που ακουγόταν όσο ακούγεται το κουνούπι. 'Ενας πεθαμένος, θα 'λεγες, που σηκώθηκε να συγυρίσει όσο καλύτερα μπορούσε το σπίτι. Εξάλλου τα πολλά που είχε να κάνει. 'Καθώς πρέπει' άνθρωποι ήταν όλοι -από τότε τουλάχιστον που μέναν εκεί -ήσυχοι νοικάρηδες. 'Ητανε βέβαια τα φύλλα. Τα φύλλα που πέφτανε και γεμίζανε τις αλέες. Τίποτε αγριόχορτα, από 'δω, από κει. Κι εκείνα τα σπουργίτια που δεν έχουν σέβας και που, μη ξέροντας πως οι επιγραφές δε θέλουνε στίξη, είχανε παρεμβάλει, ανάμεσα στις τόσες αρετές που μαρτυρούσαν οι επιτύμβιες πλάκες, ένα σωρό κόμματα και θαυμαστικά. Μικροπράγματα. Όταν όμως μπήκε στο σπιτάκι του φύλακα, δεξιά από την είσοδο, ο Μέντολα έμεινε κόκαλο. Τί είναι τούτο; Ο Νότσιο Παμπίνα, ο 'Πανάθεμας', άφησε κάτι σα χαμόγελο να περάσει πάνω στα ξεθωριασμένα χείλια του και μουρμούρισε: -"Κάσα είναι, εξοχότατε". Κι ήτανε πραγματικά ένα φέρετρο, ένα πολύ ωραίο φέρετρο. Λουστραρισμένο, από ξύλο καστανιάς, με στολίσματα και με χρυσά. 'Ενα φέρετρο πολυτελείας, που 'ρθε και θρονιάστηκε στο στενόχωρο δωμάτιο. "Είναι του κυρίου Πικαρόνε, εξοχότατε". -"Του Πικαρόνε; Πώς γίνεται; Δε πέθανε, απ' ότι ξέρω"! -"Όχι, όχι εξοχότατε. Κι ο Θεός να του δίνει χρόνους!" είπεν ο Παμπίνα. "Αλλά, όπως ξέρει η αφεντιά σας, έχασε τη καημένη τη γυναίκα του, τον περασμένο μήνα". -"Λοιπόν"; -"Λοιπόν τη κατευόδωσε ως εδώ, πεζή, μ' όλο που τα 'χει τα χρονάκια του. 'Οπως σας τα λέω. 'Επειτα με φώναξε: 'Ακου, Πανάθεμα, μου λέει, σ' ένα μήνα θα με παραλάβεις και μένα". Αστειεύεται η αφεντιά σας!, του απαντάω. Σώπα, μου λέει, κι άκου. Τούτο το φέρετρο μου κόστισε μια περιουσία. Βλέπεις τι ωραίο που 'ναι. Αφού ήτανε για τη καημένη τη μακαρίτισσα, καταλαβαίνεις, δε κοίταξα τιμή. Τώρα όμως, μου λέει, τέλειωσε η παράσταση. Τί να το κάνει η μακαρίτισσα αυτό το ωραίο φέρετρο μες στο χώμα; Κρίμα είναι, μου λέει, να χαλάσει. Να τι θα κάνουμε. Θα κατεβάσουμε τη καημένη τη μακαρίτισσα όμορφα-όμορφα, στο τσίγκινο φέρετρο που 'χει από μέσα και τούτο θα το βάλουμε στην μπάντα, για μένα. Και μια απ' αυτές τις μέρες, μου λέει, κει κατά το σούρουπο, θα στείλω να το πάρω". O Mέντολα ούτε που θέλησε να δει ή να ακούσει παραπάνω. Δεν έβλεπε την ώρα να γυρίσει στο χωριό και να διαλαλήσει την ιστορία της κάσας που 'χει βάλει στη μπάντα ο Πικαρόνε για τον εαυτό του. Ο Τζερόλιμο Πικαρόνε, δικηγόρος, κι επί Βουρβόνων, ιππότης του Αγίου Ιανουαρίου, ήτανε πασίγνωστος για τη τσιγκουνιά και τη πονηριά του. Σα να μη φτάνανε τ' άλλα, ήτανε και κακοπληρωτής. Τα όσα λέγαν εις βάρος του, ήταν να μένεις με το στόμα ανοιχτό. Αλλά τούτο πια, έλεγε ο Μέντολα καταχαρούμενος καθώς κατέβαζε το καμτσίκι στη ράχη του δύστυχου του αλόγου, τούτο πια τα ξεπερνά όλα. Κι είναι αυθεντικό, αυθεντικό! Μόλις είχε δει τη κάσα με τα μάτια του. Απολάμβανε εκ των προτέρων τα γέλια που θα υποδέχονταν την ιστορία του κι έλεγε να τη διηγηθεί κάνοντας τη ψιλή φωνίτσα του Παμπίνα. Δεν είχε προσέξει το σύννεφο σκόνης που σήκωνε το αμαξάκι με τον ξέφρενο καλπασμό του αλόγου, ως ότου άκουσε φωνές: -"Σιγά! Πρέσεχε!", περνώντας μπροστά στο Πανδοχείο Των Κυνηγών του Ντολτσεμάσκολο. 'Ηταν δυο φίλοι, ο Μπάρτολο Γκάλιο κι ο Γκασπάρε Φικάρα, μανιώδεις κυνηγοί κι οι δυο, που είχαν αρχίσει να φωνάζουν, νομίζοντας πως το άλογο ξέφυγε απ' το χέρι του Μέντολα κι αφηνίασε. -"Δεν αφηνίασε καθόλου! Κάλπαζα..." -"Α, ώστε έτσι καλπάζεις; Θα 'χεις φαίνεται κεφάλι ανταλλακτικό σπίτι", είπεν ο Γκάλια. -"Πού να σας τα λέω, πού να σας τα λέω!" φώναξεν ο Μέντολα, πηδώντας απ' το αμάξι ιλαρός και λιγάκι λαχανιασμένος. Και στη στιγμή διηγήθηκε στους φίλους του την ιστορία της κάσας. Οι δυο κυνηγοί κάνανε τάχα πως δεν το πιστεύανε, αλλά ήταν μόνο για να δείξουνε τι κατάπληξη τους είχε κάνει. Κι ο Μέντολα ορκιζότανε πια πως είδε τη κάσα ο ίδιος -λόγω τιμής!- στο σπίτι του Πανάθεμα. Αρχίσανε τότε κι οι δυο άλλοι να διηγούνται τα ήδη γνωστά κατορθώματα του Πικαρόνε κι ενώ ο Μέντολα ήθελε να φύγει αμέσως, τον κράτησαν να πιει μαζί τους ένα ποτήρι κρασί που 'χανε παραγγείλει κιόλας του Ντολτσεμάσκολο. Ο Ντολτσεμάσκολο καθόταν όμως εκεί ακίνητος, σα να τον είχανε μπήξει στη γη. -"Ε, Ντολτσεμάσκολο, κοιμάσαι;" του φώναξε ο Γκάλιο. Ο ξενοδόχος, με το γούνινο σκουφί του βαλμένο λοξά στ' αφτί, χωρίς σακάκι, με τα μανίκια του πουκάμισου ανασκουμπωμένα στα μαλλιαρά του μπράτσα, συνήλθε κι αναστέναξε: -"Nα με συμπαθάτε", είπε, "αλλά βράζω που σας ακούω. 'Ισα-ίσα σήμερα το πρωί, ο σκύλος του κ. Πικαρόνε, ο Τούρκος, αυτό το βρωμόσκυλο που τ' αφήνει και σεργιανά λυτό από τη βίλα του ως τα κτήματά του, στο Κανατέλο, ξέρετε τί μου 'κανε; Μου 'κλεψε πάνω από είκοσι κομμάτια λουκάνικα που 'χα έξω στη προθήκη. Κακό ψόφο να 'χει! 'Εχω όμως δυο μάρτυρες, ευτυχώς"! Ο Μέντολα, ο Γκάλιο κι ο Φικάρα σκάσαν στα γέλια: -"Ναι, τώρα σώθηκες", του 'κανε ο Μέντολα. Ο Ντολτσεμάσκολο σήκωσε τη γροθιά του. Τα μάτια του πέταγαν φωτιές: -"Α! όσο γι' αυτό, όχι! Θα μου τα πληρώσει τα λουκάνικα. Ναι, ναι. Θα μου τα πληρώσει, θα μου τα πληρώσει!" έλεγε και ξανάλεγε μπροστά στα δύσπιστα γέλια και στις επίμονες αρνήσεις των τριών φίλων που κουτσόπιναν. "Θα δείτε. Βρήκα το κόλπο. Τη ξέρω τη γριά αλεπού". Και με μια χειρονομία που συνήθιζε, έπηξε το 'να μάτι και με την άκρη του δάχτυλου τράβηξε κάτω-κάτω το βλέφαρο του άλλου. Με κανένα τρόπο δε δέχτηκε να φανερώσει το κόλπο του. Δε περίμενε πια παρά να γυρίσουν απ' τα χωράφια οι δυο εργάτες, που 'τανε μπρος το πρωί στη κλεψιά, για να πάνε μαζί, πριν νυχτώσει, στη βίλα του Πικαρόνε. Ο Μέντολα ανέβηκε στ' αμάξι του, ο Γκάλιο κι ο Φικάρα πλήρωσανε κι αφού συμβούλεψανε το ξενοδόχο για το ίδιο του το συμφέρο, να μη περιμένει αποζημίωση, φύγαν κι οι τρεις μαζί. Για να κτίσει τη μικρή μονόπατη βιλίτσα του, που βλέπει στη λεωφόρο, στην έξοδο του χωριού, ο Τζερόλιμο Πικαρόνε, δικηγόρος κι ιππότης του Αγίου Ιανουαρίου, τον καιρό του βασιλιά Μπόμπα, είχε πασχίσει είκοσι χρόνια και πολλοί υποστήριζαν ότι δεν του 'χε κοστίσει δεκάρα. Οι κακές γλώσσες λέγαν ότι είχε κτιστεί από χαλίκια του δρόμου, που τα 'χε μαζέψει ένα-ένα, κλώτσα-κλώτσα, ο ίδιος ο Πικαρόνε. Ωστόσο ο Πικαρόνε ήτανε, παρολαυτά, διακεκριμένος νομομαθής, άνθρωπος μ' εξαιρετική διάνοια και προικισμένος με βαθύ φιλοσοφικό πνεύμα. 'Ενα βιβλίο του για το Γνωστικισμό κι ένα άλλο για τη Φιλοσοφία του Χριστιανισμού, είχαν μάλιστα, καταπώς λέγαν, μεταφραστεί και στα γερμανικά. Τί τα θες όμως που ήτανε λυσσασμένος αντιδραστικός και φανατικός εχθρός κάθε νεωτερισμού. Ντυνόταν ακόμα σύμφωνα με τη μόδα του 1820, είχε μια λουρίδα γένι που πήγαινε από το 'να αφτί στ' άλλο, ήτανε κοντόχοντρος, αγριωπός, με το λαιμό χωμένο στους ώμους, έσμιγε ολοένα τα φρύδια, μισόκλεινε τα μάτια, έξυνε απ' το πρωί ως το βράδυ το πηγούνι του κι επιδοκίμαζε τις μυστικές του σκέψεις με γρυλίσματα. -"Χμ... χμ... χμ... η Ιταλία... τη φτιάξανε την Ιταλία... ωραία τη κάνανε... χμ... η Ιταλία. Δημόσια έργα... χμ... Φωτισμός. Στρατός και στόλος... χμ... χμ... χμ... Υποχρεωτική εκπαίδευση...Κι αν θέλω να μείνω τούβλο εγω; 'Οχι, κύριε. Υποχρεωτική εκπαίδευση... Φόροι! Πλήρωνε Πικαρόνε". Στη πραγματικότητα δε πλήρωνε τίποτα ή ελάχιστα, χάρη σε δεξιοτεχνικούς συνδυασμούς που εξαντλούσανε, εξαγρίωνανε και τη πιο δοκιμασμένη υπομονή. 'Εφτανε πάντα στο ίδιο συμπέρασμα: "Τίποτ' απ' όλ' αυτά δε μ' ενδιαφέρει. Οι σιδηρόδρομοι; Δε ταξιδεύω ποτέ. Φωτισμός των δρόμων; Δε βγαίνω ποτέ βράδυ. Δε γυρεύω τίποτα. Αν είναι για μένα φχαριστώ πολύ, δεν έχω ανάγκη από τίποτα. Μονάχα λίγο αέρα για ν' αναπνέω. Εσείς τον κάνατε κι αυτόν; Μήπως και θέλετε να πληρώσω για τον αέρα που αναπνέω"; Είχεν αποτραβηχτεί στη βιλίτσα του, αφ' ότου άφησε τη δουλειά του, που ως τα τελευταία χρόνια του 'χε αποφέρει παχυλές αμοιβές. Θα 'χε οπωσδήποτε βάλει στη πάντα ένα γενναίο ποσό. Σε ποιόν θα τ' άφηνε όλ' αυτά πεθαίνοντας; Δεν είχε μήτε κοντινούς, μήτε μακρυνούς συγγενείς. Τις μπανκανότες θα μπορούσε στην ανάγκη να τις πάρει μαζί του, στον τάφο, σε κείνο το ωραίο φέρετρο που 'χε βάλει κατά μέρος. Μα τη βίλα; Μα τα κτήματα του Κανατέλο; Όταν ο Ντολστεμάσκολο, με τους δυο χωριάτες, φάνηκε στη καγκελόπορτα, ο Τούρκος, ο φοβερός σκύλος, λες και κατάλαβε πως ο ξενοδόχος ερχότανε γι' αυτόν, χίμηξε με λύσσα στα κάγκελα. Ο γερο-υπηρέτης, που ήρθε ν' ανοίξει, δε κατάφερε ούτε να τον κρατήσει, ούτε να τον διώξει. Χρειάστηκε να του σφυρίξει ο Πικαρόνε, που 'τανε καθισμένος και διάβαζε στη μέση του κήπου και να τον κρατήσει ο ίδιος από το λουρί του λαιμού για να του περάσει ο υπηρέτης την αλυσίδα. Ο τετραπέρατος Ντολτσεμάσκολο είχε βάλει τα καλά του και καθώς ήτανε φρεσκοξυρισμένος, φαινόταν ανάμεσα στους δυο τους καψερούς τους μεροκαματιάρηδες, που ό,τι γύριζαν απ' τα χωράφια κουρασμένοι κι ελεεινοί, πιο καλοστεκούμενος και πιο κύριος από ποτέ, με το ροδαλό του πρόσωπο, που χαιρόσουν να το βλέπεις, και με τη συμπαθητική κρεατοελιά στο δεξί μάγουλο, στην άκρη των χειλιών, με τις χνουδωτές, μισόσγουρες τριχίτσες της. Μπήκε στο κήπο αναφωνώντας με προσποιητό θαυμασμό: -"Τι ωραίο σκυλί! Α, τι ωραίο ζώο! Και τι καλός φύλακας! Μάλαμα"! Ο Πικαρόνε, με τα φρύδια σμιχτά και τα μάτια μισόκλειστα, άφησε ν' ακουστούν κάτι επιδοκιμαστικά γρυλίσματα, από κοινού με κάτι κουνήματα του κεφαλιού, και ρώτησε: -"Σε τί μπορώ να σας φανώ χρήσιμος; Καθίστε...", κι έδειξε τα σιδερένια σκαμνάκια γύρω του. Ο Ντολτσεμάσκολο κάθισε κοντά του κι είπε στους μεροκαματιάρηδες: -"Σεις καθίστε κει..." Και γυρνώντας στον Πικαρόνε: "Έρχομαι στην αφεντιά σας, που ξέρει το νόμο, για μια συμβουλή". Ο Πικαρόνε γούρλωσε τα μάτια: -"Mα, αγαπητέ μου, πάει καιρός που δε κάμω πια τον δικηγόρο". -"Το ξέρω, το ξέρω", βιάστηκε ν' απαντήσει ο Ντολτσεμάσκολο. "Η αφεντιά σας δε παύει όμως να ξέρει το νόμο και μάλιστα όπως το ξέρανε στα παλιά χρόνια. Κι οπατέρας μου μου 'λεγε πάντα: 'Γιε μου ν' ακούς τις συμβουλές των παλιών!'. Ξέρω και πόση ευσυνειδησία έδειχνε η αφεντιά σας στη δουλειά. Στους νεαρούς δικηγόρους, σήμερα, δεν έχω εμπιστοσύνη. Δε κατηγορώ κανένα, σημειώστε. Δεν είμαι τόσον ελαφρόμυαλος... 'Ηρθα δω για μιαν απλή συμβουλή που μόνον η αφεντιά σας μπορεί να μου δώσει". Ο Πικαρόνε ξανάκλεισε τα μάτια. "Η αφεντιά σας ξέρει..." άρχισεν ο Ντολτσεμάσκολο, αλλά ο Πικαρόνε, που ανυπομονούσε, ξέσπασε. -"Ξέρω αυτό που ξέρω. 'Ασε τα ξέρω, ξέρεις, ξέρει κι έλα στο θέμα. Στο θέμα..." Ο Ντολτσεμάσκολο συγχίστηκε. Χαμογέλασε ωστόσο και ξανάρχισε: -"Ήθελα να πω πως η αφεντιά σας ξέρει πως έχω πανδοχείο στο μεγάλο δρόμο..." -"Το 'Πανδοχείο των Κυνηγών', ναι. Περνώ συχνά από κει..." -"Πηγαίνοντας για το Κανατέλο, μάλιστα. Θα 'τυχε λοιπόν να δείτε ότι βγάζω έξω λίγα πράγματα: ψωμί, φρούτα, κανένα χοιρομέρι. Θα τα είδατε, ε"; Ο Πικαρόνε έκανε "ναι" με το κεφάλι και πρόσθεσε, με μυστηριώδες ύφος: -"Τα είδα και τα μύρισα κιόλας". -"Τα μυρίσατε"; -"Ναι, κάτι σα χωματίλα. Φυσικό είναι όμως, μ' όλη τη σκόνη του μεγάλου δρόμου... Ας τ' αφήσουμε όμως αυτά κι ας έρθουμε στο θέμα". -"Ερχόμαστε", είπε ο Ντολτσεμάσκολο καταπίνοντας το κομπλιμέντο. "Ας πούμε πως έχω για μόστρα... ας υποθέσουμε... λίγα λουκάνικα. Η αφεντιά σας ξ... συγγνώμη.. πήγαινα να πω πάλι... είναι νευρικό. Η αφεντιά σας δε ξέρει ίσως πως αυτές τις μέρες έχουμε ένα πέρασμα ορτύκια. Στο δρόμο λοιπόν, όλο σούρτα-φέρτα κυνηγοί με τα σκυλιά τους... 'Ερχομαι, έρχομαι στο θέμα! Περνάει ένα σκυλί, σινιόρ καβαλιέρε, δίνει ένα σάλτο και μου αρπάζει τα λουκάνικα. Μάλιστα. Το παίρνω στο κυνηγητό, μαζί με τους δυο φουκαράδες που 'χαν μπει στο μαγαζί, να πάρουνε τίποτα ν' αλείψουν το ψωμί τους, προτού πάνε στα χωράφια, στη δουλειά τους. 'Ετσι δεν είναι ε; Τρέχουμε κι οι τρεις στο κατόπι, αλλά πού να τον πιάσεις... 'Αλλωστε και να τον πιάναμε ας μου πει η αφεντιά σου, τι να τα 'κανα πια τα λουκάνικα, που τα 'χε δαγκώσει, που τα 'χε σύρει σ' όλο το δρόμο, μες στη σκόνη. Ούτε να σκύψεις να τα πάρεις δεν άξιζε... Αλλά το σκυλί το γνώρισα και ξέρω τίνος είναι". -"Χμ... μια στιγμή", διέκοψε ο Πικαρόνε "ο αφέντης του σκύλου δεν ήτανε μπροστά"; -"Όχι", βιάστηκε ν' απαντήσει ο Ντολτσεμάσκολο. "Δεν ήταν με τους κυνηγούς. Αυτό το σκυλί το 'χε σκάσει από το σπίτι. Είναι ζώα που τα μυρίζονται όλα, καταλαβαίνετε; Το νιώθουν το κυνήγι, υποφέρουν που τα 'χουνε κλεισμένα και το σκάνε. Να μη σας τα πολυλογώ, ξέρω, όπως σας είπα, τίνος είναι το σκυλί. Και τα παιδιά εδώ, που ήταν μπροστά στην κλεψιά, το ξέρουν κι αυτά. Υπό αυτούς τους όρους θέλω να μου πει η αφεντιά σας που ξέρει το νόμο: είναι ή δεν είναι υποχρεωμένος ο αφέντης του σκύλου να μου πληρώσει τη ζημιά; Αυτό θέλω"! Η απάντηση του Πικαρόνε δεν αργοπόρησε καθόλου: -"Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία πως είναι υποχρεωμένος". Ο Ντολτσεμάσκολο πήγε να πηδήξει απ' τη χαρά του, αλλά κρατήθηκε. Γύρισε στους δυο μεροκαματιάρηδες: -"Ακούσατε; Ο κυρ-δικηγόρος λέει, πως ο αφέντης του σκύλου είναι υποχρεωμένος να μου πληρώσει τη ζημιά". -"Υποχρεωμένος πέρα για πέρα" βεβαίωσε για δεύτερη φορά ο Πικαρόνε. "Σου 'χε πει κανείς το αντίθετο"; -"Όχι", απάντησε ο Ντολτσεμάσκολο ενώνοντας τα χέρια, γεμάτος χαρά. "Αλλά η αφεντιά σας πρέπει να με συχωρέσει που, σαν αμόρφωτος άνθρωπος που 'μαι, έκανα αυτό το μεγάλο γύρο για να πω στην αφεντιά σας ότι πρέπει να μου πληρώσει τα λουκάνικα, αφού το σκυλί που μου τα 'κλεψε είναι ο Τούρκος, που είναι της αφεντιάς σας". Ο Πικαρόνε έμεινε πολλή ώρα κοιτάζοντας τον Ντολτσεμάσκολο. Φαινόταν αποβλακωμένος. Κι έπειτα κατέβασε απότομα τα μάτια και βυθίστηκε στο διάβασμα του χοντρού βιβλίου που είχε μείνει ανοικτό δίπλα του. Οι δυο μεροκαματιάρηδες κοιτάχτηκαν. Ο Ντολτσεμάσκολο τους έκανε νόημα να μη βγάλουν άχνα. Ο Πικαρόνε, κάνοντας πως διαβάζει, έξυνε το πηγούνι του. Γρύλισε και είπε: -"Ωστε ο Τούρκος είναι ο ένοχος"; -"Μπορώ να σας ορκιστώ, σινιόρ καβαλιέρε", είπε δυνατά ο Ντολτσεμάσκολο. Και για να δώσει μεγαλύτερη επισημότητα στον όρκο του σηκώθηκε και σταύρωσε τα χέρια στο στήθος. -"Κι ήρθες να με βρεις", συνέχισε βαρύς κι ήρεμος ο Πικαρόνε, "με δυο μάρτυρες, έτσι δεν είναι"; -"Όχι", διαμαρτυρήθηκε ο Ντολτσεμάσκολο. "Ήτανε για τη περίπτωση που η αφεντιά σας δε θα με πίστευε". -"Α, γι' αυτό ήτανε", μουρμούρισε ο Πικαρόνε. "Σε πιστεύω. Κάθισε. Είσαι ένας εντιμότατος άνθρωπος. Σε πιστεύω και σε πληρώνω. 'Εχω τη φήμη πως είμαι κακοπληρωτής, έτσι δεν είναι"; -"Ποτέ κανείς δεν είπε τέτοιο πράμα, σινιόρ καβαλιέρε". -"Όλος ο κόσμος το λέει και το ξαναλέει. Και συ την ίδια γνώμη έχεις. Δυο...χμ...δυο μάρτυρες". -"Τόσο για σας όσο και για μένα, σας βεβαιώ". -"Δίκιο έχεις τόσο για μένα όσο και για σένα. Σωστά μιλάς. Τους φόρους δε θέλω να τους πληρώσω γιατί είναι άδικοι. Ό,τι είναι δίκαιο όμως το πληρώνω ευχαρίστως. Πάντα το πλήρωνα. Σου 'κλεψε ο Τούρκος τα λουκάνικα; Πες μου πόσο κάνουνε και θα σ' τα δώσω". Ο Ντολτσεμάσκολο, που 'χε έρθει με την ιδέα ότι θα 'πρεπε να δώσει μάχη με τις παγίδες και τα τσαλίμια του γερο-βάθρακου, κλονίστηκε μπροστά σε τόση συγκατάβαση κι είπε, πολύ μαλακωμένος. -"Α, μικροπράγματα, σινιόρ καβαλιέρε. Είκοσι κομμάτια, πάνω κάτω... Δεν αξίζει που λέει ο λόγος, να μιλάμε..." -"Όχι, όχι", είπεν ο Πικαρόνε μ' αποφασιστικότητα, "να μου πεις πόσο κάνει. Τα λουκάνικα στα χρωστώ και θέλω να στα πληρώσω. Κι αμέσως μάλιστα. Εργαζόμενος είσαι, ζημιά υπέστης, πρέπει να αποζημιωθείς. Πόσο"; Ο Ντολτσεμάσκολο σήκωσε τους ώμους, χαμογέλασε κι είπε: -"Είκοσι κομμάτια... δυο κιλά... από μία κι είκοσι το κιλό..." -"Τόσο φτηνά τα πουλάς"; -"Καταλαβαίνετε" έκανε ο Ντολτσεμάσκολο, "όλο ζάχαρη και μέλι. Αυτά τα λουκάνικα δεν τα 'φαγε η αφεντιά σας. Σας τα χρεώνω λοιπόν -και κάλλιο θα το 'χα να μη σας γυρέψω τίποτα- στη τιμή του κόστους". -"Δεν το δέχομαι", φώναξε ο Πικαρόνε. "Αν δεν τα 'φαγα γω, τα 'φαγε ο σκύλος μου. Λοιπόν έχουμε... κάπου δυο κιλά. Από δυο λιρέτες το κιλό, είναι εντάξει"; -"Όπως νομίζει η αφεντιά σας". -"Τέσσερες λιρέτες. Σύμφωνοι. Και τώρα πες μου πόσο κάνει: τέσσερα από εικοσιπέντε; Είκοσι ένα, αν δεν κάνω λάθος. Μάλιστα. Δώσμου είκοσι μία λιρέτες και το ζήτημα είναι τελειωμένο". Ο Ντολτσεμάσκολο, στη στιγμή πάνω, είπε πως δε θ' άκουσε καλά. -"Τί είπατε"; -"Εικοσιμία λιρέτες", ξανάπε με απάθεια ο Πικαρόνε. "Έχουμε δυο μάρτυρες εδώ για να εξακριβώσουμε την αλήθεια, τόσο για μένα όσο και γα σένα -σύμφωνοι; Ήρθες να με δεις για να μου ζητήσεις μια συμβουλή. Ε, λοιπόν, για τις συμβουλές, για τις νομικές συμβουλές, παίρνω εικοσιπέντε λιρέτες. Αυτή είναι η ταρίφα. Σου θέλω τέσσερις για τα λουκάνικα, δώσ' μου εικοσιμία λιρέτες κι ας λήξει η συζήτηση". Ο Ντολτσεμάσκολο τον κοίταξε κατάματα, διστακτικός, μη ξέροντας αν έπρεπε να γελάσει ή να κλάψει, λέγοντας ότι δε μπορούσε να μιλά σοβαρά ο Πικαρόνε, αλλά έχοντας ωστόσο την εντύπωση ότι δεν αστειευόταν. -"Εγώ... εσάς;" ψέλλισε. -"Το πράμα μου φαίνεται σαφές", εξήγησε ο Πικαρόνε. "Συ είσαι ξενοδόχος, εγώ είμαι δικηγόρος. 'Οπως εγώ δεν αρνούμαι πως είναι δίκαιο ν' αποζημιωθείς έτσι και συ δεν θ' αρνηθείς ότι είναι δίκαιο ν' αμειφθώ για τα φώτα που μου ζήτησες και που σου 'δωσα. Από δω και πέρα θα ξέρεις πως, αν σου κλέψει σκύλος λουκάνικο, ο αφέντης του σκύλου οφείλει να σου καταβάλει το αντίτιμο. Το 'ξερες πριν; Όχι! Η γνώση πληρώνεται, αγαπητέ μου. Εγώ κοπίασα και ξόδεψα πολλά λεφτά για να μορφωθώ. Σου φαίνεται να αστειεύομαι"; -"Μάλιστα", ομολόγησε ο Ντολτσεμάσκολο, με δάκρυα στα μάτια και με χέρια σταυρωμένα. "Σας χαρίζω τα λουκάνικα, σινιόρ καβαλιέρε... Είμαι ένας φουκαράς αμόρφωτος... να με συμπαθάτε... κι ας μη μιλήσουμε πια γι' αυτό". -"Α, όχι! Καθόλου!" φώναξε ο Πικαρόνε. "Εγώ δε σου χαρίζω τίποτα. Ο νόμος είναι νόμος και για σένα και για μένα. Εγώ πληρώνω και θέλω να πληρωθώ. Εικοσιμία λιρέτες. Αυτή είναι η ταρίφα. Αν δεν το πιστεύεις πήγαινε να βρεις ένα δικηγόρο και ρώτα τον αν δικαιούμαι αυτό το ποσό. Σου δίνω τρεις μέρες. Αν σε τρεις μέρες δε μ' έχεις πληρώσει, να 'σαι βέβαιος ότι θα σε πάω δικαστικώς". -"Μα, σινιόρ καβαλιέρε...", εκλιπάρησε πάλι ο Ντολτσεμάσκολο με τα χέρια ενωμένα και το πρόσωπο αλλοιωμένο. Ο Πικαρόνε σήκωσε το πιγούνι, σήκωσε και το χέρι: -"Δεν ακούω τίποτα. Σε πάω δικαστικώς". Τότε πια ο Ντολτσεμάσκολο βγήκε από τα ρούχα του. Ο θυμός τον έπνιγε. Δεν ήταν η ζημιά που τον ένοιαζε. Συλλογιζόταν τα χωρατά που θα πέφτανε βροχή και μπορούσε να τα μαντέψει κιόλας κοιτάζοντας τους δυο χωριάτες που σπάζανε κέφι. Αυτός που θεωρούσε τον εαυτό του τετραπέρατο, που 'χε προετοιμάσει μαστορικά το κόλπο του κι είχε για μια στιγμή νομίσει πως κέρδισε το παιγνίδι! Ήτανε τόσο έξαλλος που πιάστηκε κει που δεν το περίμενε στη φάκα που έστησε ο ίδιος, ώστε έγινε θηρίο ανήμερο: -"A!" έκανε πλησιάζοντας τον Πικαρόνε με το χέρι σηκωμένο και τις γροθιές κλειστές. "Να, γιατί κλέβει το σκυλί σας... Δασκαλεμένο δεν το 'χετε"; Ο Πικαρόνε σηκώθηκε σκυθρωπός, ύψωσε κι αυτός το χέρι: -Έξω! Θα 'χεις να δώσεις λόγο για εξύβριση ενός εντίμου ανθρώπου, που..." -"Εντίμου ανθρώπου;" βρυχήθηκε ο Ντολτσεμάσκολο, αρπάζοντάς τον από το μπράτσο και τραντάζοντάς τον με μανία. Οι δυο μεροκαματιάρηδες όρμησαν να τον κρατήσουν. Αλλά ξαφνικά, να που ο γέρος τα παρατάει όλα και μένει ντούρος, γαντζωμένος από το μπράτσο στα άγρια χέρια του Ντολτσεμάσκολο. Κι όταν αυτός τον άφησε, κατασαστισμένος, έπεσε πρώτα καθιστός στο σκαμπό, έγειρε μετά στο πλάι και σωριάστηκε καταγής μονοκόμματος. Μπροστά στον τρόμο που έπιασε τους χωριάτες, ο Ντολτσεμάσκολο άρχισε να κάνει κάτι γκριμάτσες σα να γέλαγε. Τι συνέβαινε; Αφού δεν τον είχε αγγίξει καλά-καλά. Οι δυο εργάτες σκύψανε πάνω στον Πικαρόνε, του ανασηκώσανε το 'να χέρι: -"Δίνε του, δίνε του..." Ο Ντολτσεμάσκολο τους κοίταζε χαμένος. Να του δίνει; Την ίδια στιγμή ακούστηκε το τρίξιμο της καγκελόπορτας και το φέρετρο, που 'χε βάλει στη μπάντα ο γέρος για τον εαυτό του, έκανε θριαμβευτική είσοδο στους ώμους δυο καταλαχανιασμένων νεκροθαφτών. Κέρωσαν όλοι. Ο Ντολτσεμάσκολο δε σκέφτηκε ούτε στιγμή ότι ο Νότσιο Παμπίνα, ο Πανάθεμας, ύστερα από την επίσκεψη και τη παρατήρηση του Αναπληρωτή, έσπευσε να στείλει το φέρετρο, για να 'ναι εντάξει. Αλλά θυμήθηκε ξαφνικά αυτό που 'χε πει ο Μέντολα στο πανδοχείο και, μονομιάς, ανάμεσα σ' αυτή την άδεια κάσα, που έφτανε στην ώρα της, υπακούοντας θα 'λεγες σ' ένα μυστηριώδες κάλεσμα, του φάνηκε πως έβλεπε τη μοίρα που τον μεταχειρίστηκε αυτόν και το χέρι του. Έπιασε το κεφάλι του κι άρχισε να ωρύεται: -"Νάτη! Νάτη! Αυτή τονε φώναξε! Είσαστε όλοι μάρτυρες πως δεν τον άγγιξα! Τονε καλούσε το κιβούρι του! Το 'χε βάλει στη μπάντα για τον εαυτό του! Και να το που 'φτασε γιατί ήτανε να πεθάνει!" Κι αρπάζοντας απ' το μπράτσο τον ένα από τουςνεκροθάπτες: "Έτσι δεν είναι; Έτσι δεν είναι; Πέστε το κι εσείς". Αλλά οι νεκροθάφτες δεν ήτανε καθόλου ξαφνιασμένοι. Απ' τη στιγμή που φέρνανε του Πικαρόνε το φέρετρο, θεωρούσανε πολύ φυσικό να τονε βρούνε πεθαμένο. Σήκωσαν τους ώμους: -"Έτσι είναι", είπαν. "Να 'μαστε". Διαβάστε περισσότερα...

Επιστρεφοντας σας χαιρετω μετα απο αυτο το ολιγοημερο διαλειμμα και θελω να σας πω οτι χαιρομαι πολυ που ειμαι ξανα συγγραφικα στην ομορφη συντροφια σας! Το ταξιδακι μου, αν και αρχικα ειχε ως αιτια κατι δυσαρεστο, το οποιο εληξε αισιως, με εφερε κοντα σε ανθρωπους που αγαπω και με αγαπουν πολυ, κατι που παντα δινει δυναμη στον ανθρωπο να σταθει στα ποδια του και να παλεψει. Και τωρα που γυρισα ειμαι χαρουμενη γιατι ξυπναω και παλι διπλα στον ανθρωπο που αγαπαω και μ' αγαπαει. Συμπερασμα: Οι δικοι μας ανθρωποι ειναι δωρο ζωης που πρεπει να εκτιμαμε στο επακρο! Αυτες τις μερες δεν ειχα επαφη με την πραγματικοτητα. Εννοω με αυτο, πως δεν ενημερωθηκα για την επικαιροτητα, αν και κατι μου λεει πως ξερω τι θα ακουσω οταν αποφασισω να ενημερωθω...Οχι, δεν πηγα σε καποιο απομακρυσμενο μερος, ουτε ανεβηκα στα κατσαβραχα οπου δεν πιανει τιποτε απο τα τεχνολογικα επιτευγματα του ανθρωπου. Απ' ολα ειχα! Εκτος απο ιντερνετ. Απλως επι τη ευκαιρια εκανα ξανα μια μικρη αποτοξινωση. Ευεργετικη θα ελεγα απο μια αποψη. Ελπιζω τωρα που ειμαστε στην καρδια του καλοκαιριου να εχετε κι εσεις λιγο χρονο για τον εαυτο σας και αυτους που αγαπατε, να πατε για κανενα μπανακι, να πατε καπου διακοπες...ενταξει, καπου κοντα αν δεν υπαρχει δυνατοτητα για κατι ξεχωριστο. Ξεχωριστη χροια σε ολα, ειπαμε, πως δινουν οσοι αγαπαμε και μας αγαπουν. Να θυμαστε λοιπον που και που να τους παιρνετε καμια αγκαλια, να τους λετε κανεναν καλο λογο, να αρθρωνετε αυτο το πολυτιμο "σ'αγαπω" που λειτουργει σα βαλσαμο στην ψυχη ενος ανθρωπου κι ας μην τολμαμε να το πουμε πολλες φορες ουτε σε αυτους που το αξιζουν. Δε στοιχιζει τιποτε και προσφερει πολλα! Αρκει φυσικα ο δεκτης να αξιζει την αγαπη μας διοτι ως γνωστον δεν πρεπει να χαραμιζομαστε και να ξοδευομαστε σε ανθρωπους και καταστασεις που δεν το αξιζουν. Δε θα συνεχισω με "αμπελοφιλοσοφιες" παροτι πιστευω οτι τα απλα συμπερασματα που βγαζει κανεις μεσα απο την καθημερινοτητα του κρυβουν οντως μεγαλες αληθειες. Καλως σας ξαναβρηκα λοιπον! Να εχετε ολοι μια υπεροχη εβδομαδα!
Διαβάστε περισσότερα...

Τρίτη, 22 Ιουνίου 2010


Ευχαριστιες!

Καταρχην πρεπει να σας πω οτι σημερα, φιλοι μου, ειναι τα γενεθλια μου (ναι ναι σαν σημερα βγηκα εγω και μετα το καλουπι εσπασε!). Γιορταζω, λοιπον, αν και ουσιαστικα θα το γιορτασω και στην πραξη μαλλον μεσα στην επομενη εβδομαδα μιας και ενα δυσαρεστο γεγονος, απο αυτα που ονομαζουμε απροοπτα, δε μου επιτρεπει να το κανω τωρα. Το σημαντικο ειναι πανω απο ολα υγεια, να ειμαστε καλα φιλοι μου και ολα μα ολα τα υπολοιπα ειναι στο χερι μας να τα προσπαθησουμε, να τα παλεψουμε μεχρι τελους και ο,τι βγει. Ειμαστε εδω, ειμαστε γεροι (αν και πολυ αγχωδης η συγγραφεας του παροντος, με συχνες ταχυκαρδιες και τα συναφη αλλα το παλευει), ειμαστε δυνατοι και αυτο ειναι τελικα που μετραει! Μην το ξεχνατε αυτο ποτε, μην αφηνετε τις καθημερινες σκοτουρες να μπαινουν εμποδιο στη χαρα της ζωης. Βρισκεται παντου και την εκτιμαει κανεις, δυστυχως, μονο οταν κινδυνευει να τη χασει η οταν μπαινει στον κοπο να δει αλλιως τα πραγματα...Οι δυσκολιες ειναι πολλες, κι εγω παραπονιεμαι, κι εγω οργιζομαι (ποσες φορες εξαλλου δε σας εχω κουρασει και με τα δικα μου), κι εγω στεναχωριεμαι και τα βαζω ολα μεσα μου... Αλλα ειμαι ενας υγιης ανθρωπος με δυνατοτητες και ευκαιριες που σιγουρα θα βρεθουν στο διαβα του αργα η γρηγορα και δε θελω να θυσιασω τη ζωη μου στο βωμο του αγχους και της καθημερινοτητας! Προσπαθω τουλαχιστον και το ιδιο ζητω να κανετε κι εσεις! Μετα απο αυτο το γνωστο στους παλιους μου αναγνωστες λογιδριο περι ζωης (μιας και δεν ειναι η πρωτη φορα που τα λεω ολα αυτα), θα ηθελα να ευχαριστησω μεσα απο την καρδια μου τον φιλο μου κατοχο του blog ΟΝΕΙΡΟΚΟΥΤΙ για την πολυ ομορφη αναρτηση που μου αφιερωσε σημερα για τα γενεθλια μου, οπως και τη φιλη μου κατοχο του blog Mamma El
για το βραβειο που μου χαρισε! Θελω ομως να ευχαριστησω και ολους εσας που με στηριζετε στην προσπαθεια αυτου του ιστολογιου το οποιο ξεκινησα με ορεξη και αγαπη θελοντας να τα πω, να ξεσπασω, να τα μοιραστω, να συζητησω. Ευχαριστω πολυ λοιπον για τη συμμετοχη σας και για την ομορφη παρεα που εχετε δημιουργησει, να ειστε καλα! Καπου εδω, ομως, σταματω γιατι ετσι οπως εχω παρει φορα θα αρπαξω τη βουρτσα των μαλλιων, θα τρεξω στον καθρεφτη του μπανιου και θα ευχαριστησω τον Θεο, τους γονεις κλπ κλπ για το ανυπαρκτο οσκαρ...Ξερετε, γνωστη η σκηνη! Θα ηθελα να σας ενημερωσω πως εξαιτιας του απροοπτου που λεγαμε παραπανω θα πρεπει να λειψω απο αυριο ως την Κυριακη κι εκει οπου θα ειμαι μαλλον δε θα εχω internet...Το ξερω οτι θα σας λειψω :) Υπομονη για 5 μερες και θα τα ξαναπουμε. Ως τοτε θα σας παραπεμψω ξανα σε παλιοτερες αναρτησεις, κυριως για οσους προστεθηκαν τωρα στην παρεα μας, ωστε να γνωρισετε καλυτερα το παρον ιστολογιο και την αρθρογραφο του (τρομαρα μου!). Το βραβειακι ειναι το παρακατω:

το οποιο και θα παραδωσω κι εγω με τη σειρα μου κατα τους blogoκανονες στους παρακατω blogoφιλους μου:

...Nostalgiane...*

Irene La Gamatius
Creep

Marouli 
 
Γυναικειες ... Σταχτες

κατάδικο
  
adamhbl
  
Ονειροπαγίδα

Αυτα φυσικα προς το παρον γιατι οπως σας ειπα θα ακολουθησουν και αλλα προς αλλους με την επιστροφη μου!
Διαβάστε περισσότερα...

Δευτέρα, 21 Ιουνίου 2010

  
Νεα στηλη!
Επιστρεφω απο ενα ταξιδι χρονολογικο που σταθηκε αφορμη μιας ομορφης ιδεας! Σκεφτηκα,λοιπον, να φτιαξω μια νεα "στηλη" στο blog η οποια θα ασχολειται με την ιστορια παλιων αντικειμενων, παιχνιδιων, λαογραφικων στοιχειων (που μου αρεσαν απο μικρη γιατι μου θυμιζαν παντα παραμυθια) κ.λ.π. Ελπιζω να σας φανει ενδιαφερουσα η διαδρομη στις αναμνησεις (για τους μεγαλυτερους) και στις γνωσεις (για τους πιο μικρους).

Να σας συστησω λοιπον με το ανοιγμα της νεας στηλης τα "ΚΟΥΙΝΑΚΙΑ". Αυτη η αγνωστη μεχρι πριν λιγο για μενα λεξη, μου εδωσε την ιδεα των χρονολογικων περιηγησεων μας. Την ανεφερε ο πατερας μου καθως μου διηγουνταν ενα αστειο περιστατικο με τον πολυαγαπημενο μου παππου (τον πατερα του) τον οποιο δεν γνωρισα, αλλα ειναι σα να τον ξερω τοσο μα τοσο καλα...

Ιδου μια συντομη περιγραφη για τα Κουνακια λοιπον την οποια βρηκα εδω:
ΚΟΥΙΝΑΚΙΑ

Τα παιδιά ζωγράφιζαν ένα τόξο και μια γραμμή παραπέρα. Όποιος έριχνε πιο κοντά στη γραμμή έπαιζε πρώτος.

Μέσα στο τόξο έβαζαν χωμάτινες μπαλίτσες και προσπαθούσαν να τις πετύχουν, με γυάλινες μπαλίτσες. Αν πετύχαινες την πρώτη, την έπαιρνες. Μετά αν πετύχαινες τη δεύτερη την έπαιρνες, την τρίτη την έπαιρνες κ.ο.κ

Απ' ο,τι μου ειπε ο πατερας μου ηταν οι γνωστες σε εμας μπιλιες η αλλιως βωλοι, μονο που ηταν φτιαγμενοι απο χωμα η πηλο! Οποιος θελει να προσθεσει κατι περισσοτερο, ας αφησει ενα σχολιο!
Διαβάστε περισσότερα...

And the award goes to...
Λιγα λεπτα πριν διαβασα οτι οι κανονες του blogging οριζουν να δινεις κι εσυ με τη σειρα σου το βραβειο που σου χαρισε καποιος σε εναν αλλον blogger...Θελω λοιπον να δωσω αυτο το βραβειο που εδωσε σε μενα το Μαρουλακι στον κατοχο του blog ΟΝΕΙΡΟΚΟΥΤΙ γιατι ειναι πραγματικος φιλος και το αξιζει ετσι κι αλλιως! Δε θελω να ειναι ομως κανεις σας παραπονεμενος μιας και θα ακολουθησουν μεσα στις επομενες μερες κι αλλα βραβειακια...
Διαβάστε περισσότερα...


Kyriakatiko sxoleio metanastwn

Σαν σήμερα το 1908 πάνω από 250.000 γυναίκες συγκεντρώνονται στο Χάιντ Παρκ του Λονδίνου για να ζητήσουν δικαίωμα ψήφου.Με αφορμή το γεγονός αυτό μερικές σκέψεις πάνω στους γυναικείους αγώνες...
Στις 8 Mάρτη του 1857, στη Nέα Yόρκη των HΠA, οι γυναίκες, που δούλευαν στα εργοστάσια υφαντουργίας και ιματισμού, ξεσηκώθηκαν. Έκαναν την πρώτη καταγεγραμμένη στην ιστορία απεργία γυναικών εργαζομένων και διαδήλωσαν διεκδικώντας μείωση των ωρών εργασίας, ίσα μεροκάματα με τους άνδρες και ανθρώπινες συνθήκες δουλειάς και ζωής. H συγκέντρωση πνίγηκε στο αίμα. Δύο χρόνια αργότερα, πάλι το Mάρτιο, ξανά οι «εργάτριες ρούχων» οργάνωσαν την πρώτη εργατική ένωση, προσπαθώντας να προστατεύσουν τους εαυτούς τους και να κερδίσουν μερικά...
βασικά δικαιώματα στο χώρο εργασίας τους. Στις 22 Νοέμβρη 1909, στη Νέα Υόρκη, μετά από 11 εβδομάδες απεργιών, περιορισμένες σε συγκεκριμένες βιοτεχνίες, χιλιάδες εργάτες και εργάτριες υφαντουργίας συγκεντρώθηκαν στο Cooper Union, για να αποφασίσουν αν θα κλιμακώσουν τις κινητοποιήσεις. Καθώς οι συνδικαλιστές ηγέτες, άντρες στην πλειοψηφία τους, εφιστούν την προσοχή στους κινδύνους που εγκυμονεί η κήρυξη γενικής απεργίας, ανεβαίνει στο βήμα η νεαρή εργάτρια Κλάρα Λέμλικ, υποβασταζόμενη. Μόλις είχε βγει από το νοσοκομείο, όπου είχε νοσηλευτεί μετά τον ξυλοδαρμό της από τραμπούκους στη διάρκεια πικετοφορίας (ενώ είχε συλληφθεί 17 φορές στο διάστημα της απεργίας). Τα λόγια της μεταφράζονταν ταυτόχρονα στα αγγλικά και τα ιταλικά από τα γίντις, ξεσηκώνοντας τον ενθουσιασμό των εργατριών: "Άκουσα όλους τους ομιλητές και δεν διαθέτω πια άλλη υπομονή. Είμαι εργάτρια, μια απ’ όλες αυτές που απεργούν ενάντια στις αφόρητες συνθήκες. Κουράστηκα να ακούω τους ομιλητές να μιλούν με γενικότητες. Εδώ ήρθαμε να αποφασίσουμε αν θα κατέβουμε σε απεργία ή όχι. Εγώ προτείνω να κατέβουμε σε γενική απεργία - τώρα!" Τα λόγια της ξεσήκωσαν τον ενθουσιασμό των γυναικών, που ψήφισαν υπέρ της απεργίας και βγήκαν στο δρόμο –σε σύγκρουση με την αστυνομία, τους δικαστές, τους εργοδότες, αλλά συχνά και τις ίδιες τις οικογένειές τους. Ήταν μια από τις σκληρότερες απεργίες γυναικών, η γνωστή σαν "εξέγερση των 20.000" εργατριών στις βιοτεχνίες ιματισμού της Νέας Υόρκης, που διήρκησε από το Νοέμβρη του 1909 ως το Φλεβάρη του 1910.

Κλάρα Τσέτκιν
Το 1910 η Γερμανίδα σοσιαλίστρια Kλάρα Tσέτκιν, διεθνής αγωνιστική φυσιογνωμία του εργατικού και γυναικείου κινήματος, για να τιμήσει τους μεγαλειώδεις αγώνες των γυναικών εργατριών της Nέας Yόρκης και να πολιτικοποιήσει παραπέρα τους στόχους του γυναικείου κινήματος, πρότεινε στη Δεύτερη Διεθνή Διάσκεψη Σοσιαλιστριών στην Kοπεγχάγη της Δανίας να καθιερωθεί η 8 του Mάρτη ως παγκόσμια μέρα της γυναίκας. Η πρόταση έγινε δεκτή.
Από τότε, η 8 Μάρτη έγινε μέρα για να τιμούμε τους αγώνες των γυναικών στο παρελθόν και να συνεχίζουμε την πάλη μας σήμερα. Και σαν τέτοια “γιορτάζεται”: με διαδηλώσεις, εκδηλώσεις και πορείες σε όλες τις χώρες του κόσμου.
Αξίζει να θυμίζουμε ότι ο πρώτος πραγματικός γιορτασμός της μέρας της Γυναίκας έγινε το 1917 στη Pωσία, όταν οι διαδηλώσεις των γυναικών σηματοδότησαν την επανάσταση του Φλεβάρη. Eκείνη τη μέρα, στις 8 του Mάρτη (23 Φλεβάρη με το παλιό ημερολόγιο), οι γυναίκες της Πετρούπολης κατέβηκαν σε απεργία στις βιοτεχνίες της κλωστοϋφαντουργίας, διεκδικώντας «ψωμί και ειρήνη» και βελτίωση της ζωής των γυναικών.
H Oκτωβριανή Eπανάσταση μερικούς μήνες μετά “άνοιξε” μια νέα εποχή για τις γυναίκες. Μεταξύ άλλων καθιερώθηκε νομικά η ισότητα ανδρών και γυναικών (και ο ίσος μισθός για ίση εργασία), το δικαίωμα να εκλέγουν ΚΑΙ να εκλέγονται, καταργήθηκε η πατρική και ανδρική εξουσία, αναγνωρίστηκε το αυτόματο διαζύγιο, οι εκτρώσεις έγιναν ελεύθερες και δωρεάν, η παροχή αντισύλληψης ήταν δωρεάν. Ταυτόχρονα αποποινικοποιήθηκε η ομοφυλοφιλία όπως και κάθε σεξουαλική προτίμηση ή πρακτική –«εφόσον δεν βλάπτονταν κανένας». Οργανώθηκαν κοινοτικά εστιατόρια, παιδικοί σταθμοί, πλυντήρια για να μειωθεί η εξάρτηση των γυναικών από τις «οικογενειακές δουλειές», που τις καθηλώνουν στο σπίτι. Mέσα σε μήνες πάρθηκαν μέτρα και αναγνωρίστηκαν δικαιώματα και αιτήματα, που για δεκάδες χρόνια ο καπιταλισμός αρνείται –ακόμα και σήμερα– στις γυναίκες. Aυτές οι κατακτήσεις έδιναν τη δυνατότητα στις γυναίκες της εργατικής τάξης να αποβάλλουν τα βάρη του νοικοκυριού και να «μπορούν να κυβερνούν» με τη συμμετοχή τους στα σοβιέτ. Aυτό άλλαξε τα μέχρι τότε δεδομένα για το κίνημα των γυναικών. Tο ζήτημα πια για τις γυναίκες δεν ήταν η κατάκτηση της ψήφου σε μια αστική κοινωνία, αλλά η απελευθέρωσή τους σε μια νέα κοινωνία χωρίς καταπίεση. Όμως, η αντεπανάσταση και η πλήρη επικράτηση του σταλινισμού στη δεκαετία του ’30 αντέστρεψε και πήρε πίσω τις περισσότερες από τις κατακτήσεις των γυναικών.
Αυτό όμως δεν πρέπει να μας κάνει να ξεχνάμε το εφικτό της γυναικείας απελευθέρωσης, όπως και τους τρόπους και τα μέτρα που μπορούν να οδηγήσουν σ’ αυτή.
Διαβάστε περισσότερα...
 Μουσικο διαλειμμα



Διαβάστε περισσότερα...

Τα banners του blog μεχρι πριν λιγο οδηγουσαν σε αλλη διευθυνση και οχι σε αυτη του ιστολογιου, οπως θα επρεπε. Μετα απο την πολυτιμη για ακομη μια φορα βοηθεια του Χρηστου Παπαδοπουλου απο το
http://www.xaxa.gr λειτουργουν κανονικα και ειναι στη διαθεση σας! Ελπιζω καποιο απο αυτα να σας αρεσει και να σας βολευει (θα φτιαξω κι αλλα) ωστε να το προσθεσετε στο δικο σας blog, εφοσον βρισκετε το Logos_en_drasei ενδιαφερον. Φυσικα οποιος απο εσας θελει μπορει να επικοινωνησει μαζι μου ωστε να κανουμε ανταλλαγη και να βαλω κι εγω δικο του banner η link στην αντιστοιχη καρτελα του blog.  Διαβάστε περισσότερα...

Κυριακή, 20 Ιουνίου 2010

Απο:
Alex Tsi
Διαβάστε περισσότερα...

Kyriakatiko Sxoleio Metanastwn
Οι συνθήκες εργασίας των μεταναστών που ζουν στη Δύση είναι σήμερα στο επίκεντρο της συζήτησης από τις κυβερνήσεις που σχεδιάζουν τις σύγχρονες «μεταναστευτικές» πολιτικές, αλλά και από το εργατικό και αντιρατσιστικό κίνημα και την Αριστερά. Για τον εργοδότη ο μετανάστης εργαζόμενος αποτελεί χρυσή ευκαιρία ως προς την αύξηση της κερδο...φορίας των επιχειρήσεών του, ενώ για τα ταμεία του κράτους αστείρευτη πηγή εσόδων μέσα από τις δαπάνες της διαδικασίας νομιμοποίησης και ανανέωσης της άδειας παραμονής. Για τους εργαζομένους, όμως (ντόπιους και μετανάστες), η πάλη για τα εργασιακά δικαιώματα του μετανάστη εργάτη εξελίσσεται ίσως στο πιο κεφαλαιώδες ζήτημα – με κρίσιμη σημασία για τα δικαιώματα και τη ζωή όλων μας, στην εποχή του πιο άγριου νεοφιλελευθερισμού, που βάζει αδιάκριτα στο στόχαστρο κατακτήσεις και δικαιώματα δεκαετιών. Η ομηρία και η υπερεκμετάλλευση με αριθμούς...
Σύμφωνα με τον ΟΟΣΑ, 190.000.000 άνθρωποι παγκόσμια είναι μετανάστες, από τους οποίους οι 90.000.000 ζουν και εργάζονται σε αναπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες της Ευρώπης και της αμερικάνικης ηπείρου. Η συντριπτική πλειονότητα των μεταναστών είναι μισθωτοί εργάτες, που έφυγαν από τις χώρες προέλευσής τους κυνηγημένοι από τη φτώχεια και την ιμπεριαλιστική καταλήστευση, τον πόλεμο και τους εμφυλίους. Σχεδόν το σύνολο των μεταναστών εργατών «εισέβαλαν» τις τελευταίες δεκαετίες στην πλούσια Δύση χωρίς χαρτιά, διεκδικώντας μια καλύτερη ζωή για τους ίδιους και τις οικογένειές τους, με αντίτιμο τη σκληρή δουλειά τους. Με την πάροδο των χρόνων, ένα ποσοστό έχει αποκτήσει νομιμοποιητικά έγγραφα με τους όρους της ισχύουσας ανά χώρα νομοθεσίας, πληρώνοντας με το παραπάνω στο κράτος, ενώ οι υπόλοιποι (στις ΗΠΑ πάνω από 60% των μεταναστών εργατών) εξακολουθούν να ζουν και να εργάζονται στη σκιά, χωρίς ασφάλιση και δικαιώματα, αποτελώντας βορά στην αδηφαγία των αφεντικών τους.
Στην Ελλάδα οι μετανάστες είναι πάνω από 1.200.000, από τους οποίους το 90% είναι μισθωτοί εργάτες. Δουλεύουν σε δύσκολες χειρωνακτικές δουλειές, με χαμηλές απαιτήσεις εξειδίκευσης, δουλειές με τις οποίες συνήθως οι ντόπιοι δεν ασχολούνται: στις κατασκευές (όπου πάνω από το 60% των οικοδόμων είναι πια μετανάστες), στην ένδυση (πάνω από 50%), στην οικιακή εργασία (όπου οι μετανάστριες αποτελούν την πλειοψηφία), στα συνεργεία καθαρισμού, στις σκληρές εποχιακές αγροτικές εργασίες, στη ναυτιλία (όπου απασχολούνται ως κατώτερο πλήρωμα), στα εστιατόρια, στην αλιεία.
Σύμφωνα με μελέτες του ΙΜΕΠΟ (Ινστιτούτο Μεταναστευτικής Πολιτικής) που δημοσιεύτηκαν το 2007, οι μετανάστες συμβάλλουν στην ελληνική οικονομία, αυξάνοντας κατά 2,7% το ΑΕΠ – αριθμός τεράστιος και συγκρίσιμος, π.χ., με τις ετήσιες δαπάνες του προϋπολογισμού για την Παιδεία. Καταναλώνουν προϊόντα και υπηρεσίες που στηρίζουν ολόκληρους τομείς απασχόλησης. Σύμφωνα με τις ίδιες έρευνες, αν αύριο έφευγαν οι μετανάστες από την Ελλάδα, πέρα από την ολοκληρωτική καταστροφή ολόκληρων κλάδων της Οικονομίας, θα χάνονταν περίπου 100.000 θέσεις εργασίας για Έλληνες εργαζομένους, που δημιουργήθηκαν αποκλειστικά από την κατανάλωση των μεταναστών.
Παρ’ όλα αυτά, όμως, οι μισοί μετανάστες στην Ελλάδα παραμένουν χωρίς χαρτιά. Το σύνολο των αδειών παραμονής των μεταναστών που βρίσκονται σε ισχύ, μαζί και με τις εκκρεμούσες αιτήσεις ανανέωσης (από τις οποίες ένα ποσοστό θα απορριφθεί), σύμφωνα με επίσημα στοιχεία του υπουργείου Εσωτερικών, ποτέ δεν ξεπέρασαν τις 650.000.
Οι μετανάστες εργάτες αμείβονται λιγότερο από τους ντόπιους, αφού ο μέσος μισθός τους κυμαίνεται στο 65-70% του αντίστοιχου Έλληνα εργάτη. Στο ΙΚΑ, σύμφωνα με τα πιο πρόσφατα διαθέσιμα στοιχεία, είναι ασφαλισμένοι μόνο 400.000, ενώ οι εργοδότες τρίβουν με χαρά τα χέρια τους για το τεράστιο κόστος ασφάλισης που γλιτώνουν από τους υπόλοιπους. Επιπλέον, ακόμη και οι μετανάστες που είναι εγγεγραμμένοι στο ΙΚΑ είναι μερικά ανασφάλιστοι σε μεγαλύτερα ποσοστά από τους ντόπιους (ο μετανάστης έχει 14 ένσημα το μήνα, κατά μέσον όρο, έναντι 17,6 του Έλληνα εργάτη). Ακόμα όμως και από τα ένσημα αυτά, ένα μεγάλο ποσοστό το πληρώνει από την τσέπη του, καθώς η νομοθεσία ορίζει ότι απαιτείται η συλλογή 200 ενσήμων ανά έτος για την ανανέωση της άδειας – και όσα από αυτά δεν εξασφαλίζει από τον εργοδότη, τα εξαγοράζει ο ίδιος, για να μη γίνει παράνομος.
Τέλος, όσον αφορά τα συντάξιμα χρόνια, δεν αναγνωρίζονται τα ένσημα που τυχόν απέκτησε με την εργασία του στην πατρίδα του, πριν έρθει στην Ελλάδα – ή αφότου επέστρεψε εκεί, καθώς (εκτός από την Αίγυπτο και την Πολωνία – η οποία πρόσφατα εντάχθηκε στην Ε.Ε.) δεν υπάρχουν διακρατικές συμφωνίες της Ελλάδας με άλλες χώρες προέλευσης μεταναστών. Έτσι, πολλοί μετανάστες, που δουλεύουν στην Ελλάδα για δεκαετίες, δεν θα καταφέρουν ποτέ να συνταξιοδοτηθούν και οι εισφορές τους θα μείνουν για πάντα στα ασφαλιστικά ταμεία (για να τζογάρονται, βεβαίως, στα ομόλογα…).
Αν, σε όλα αυτά, προσθέσει κανείς και τις απολύσεις χωρίς αποζημίωση, τις υπερωρίες που ποτέ δεν πληρώνονται, τις ρατσιστικές διακρίσεις που υφίστανται οι μετανάστες στο εργασιακό τους περιβάλλον, το φόβο και την εξάρτηση από το αφεντικό, αλλά και τη στέρηση στοιχειωδών κοινωνικών δικαιωμάτων για τα παιδιά και τις οικογένειές τους, τη δυσκολία πρόσβασης στο σύστημα υγείας και στην εκπαίδευση, τα ανύπαρκτα πολιτικά δικαιώματα… το συμπέρασμα είναι αβίαστο: η εργασιακή ομηρία του μετανάστη εργάτη είναι βασικό στοιχείο για την ανάπτυξη της καπιταλιστικής οικονομίας και για την εξασφάλιση των κερδών των αφεντικών στην Ελλάδα και στη Δύση. Συντηρείται από τους νόμους και αναπαράγεται από τις οικονομικές κοινωνικές δομές, καθώς βολεύει τους καπιταλιστές και το κράτος. Τι σημαίνει, όμως, η απαράδεκτη αυτή κατάσταση για τους ντόπιους εργαζομένους;

Φταίνε οι μετανάστες για
την ανεργία και για τα χαμηλά μεροκάματα;
Πολλοί ντόπιοι εργαζόμενοι αναγνωρίζουν ότι οι μετανάστες στερούνται στοιχειώδη δικαιώματα και ελευθερίες. Όμως, αξίζει τον κόπο να παλέψουν οι ίδιοι μαζί τους για να τα αποκτήσουν; Ή μήπως, αντίθετα, η παρουσία των μεταναστών δημιουργεί περισσότερα προβλήματα στους ντόπιους απ’ ό,τι αν οι μετανάστες είχαν μείνει στις χώρες τους; Μήπως, τελικά, χάνονται δουλειές για τους ντόπιους εργάτες, επειδή οι εργοδότες προτιμούν τους μετανάστες που είναι πιο φτηνοί και έτσι πέφτουν και τα μεροκάματα των ντόπιων; Οι απαντήσεις στα ερωτήματα αυτά είναι ιδιαίτερα σημαντικές για την υπόθεση του κοινού αγώνα ντόπιων και μεταναστών.
Όσον αφορά την ανεργία, πολλά από τα στοιχεία που έχουν ήδη αναφερθεί παραπάνω, αποδεικνύουν ότι οι περισσότεροι μετανάστες κάνουν δουλειές που δεν προτιμούν οι ντόπιοι, καθώς είναι ιδιαίτερα σκληρές. Αν δεν δούλευαν οι μετανάστες σ’ αυτές, απλώς οι δουλειές αυτές δεν θα γίνονταν από κανέναν. Για παράδειγμα, τα σπαράγγια στη Βόρεια Ελλάδα το χειμώνα του 2007 σάπισαν λόγω της πρόωρης καλοκαιρίας, επειδή δεν είχαν ακόμα προλάβει να έρθουν οι εποχιακοί εργάτες γης από γειτονικές χώρες.
Επίσης, με τη μετανάστευση παράγονται τελικά περισσότερα αγαθά και υπηρεσίες, που εξαρτώνται από την αυξημένη προσφορά εργασίας χαμηλής εξειδίκευσης. Για παράδειγμα, στην ύπαιθρο, η παρουσία Αλβανών μαστόρων που χτίζουν με πέτρα, οδήγησε στην ανακαίνιση χιλιάδων παλιών σπιτιών στα χωριά, που διαφορετικά θα έμεναν ερειπωμένα. (Το ίδιο συνέβη στην κεντρική Ευρώπη με τους Πολωνούς υδραυλικούς. Άνθρωποι που διαφορετικά δεν θα έφτιαχναν τα μπάνια τους, τα επισκεύασαν – και η αγορά υδραυλικών υπηρεσιών μάλλον επεκτάθηκε, παρά δημιουργήθηκε ανταγωνισμός για τις ήδη υπάρχουσες δουλειές.)
Πιο πάνω παρατέθηκαν στοιχεία ερευνών που αποδεικνύουν ότι η κατανάλωση των μεταναστών ανοίγει νέες δουλειές για τους ντόπιους. Σ’ αυτά πρέπει να προστεθεί ότι οι μετανάστες, όταν έρχονται στη Δύση, φέρνουν μαζί και τις οικονομίες τους, που τις επενδύουν στις χώρες προορισμού, καθώς επίσης και το ότι αρκετοί ανοίγουν μαγαζιά, που με τη σειρά τους δίνουν νέες δουλειές σε ντόπιους και μετανάστες. Έρευνες που έγιναν σε Ευρώπη και ΗΠΑ αποδεικνύουν ότι η μικρομεσαία «επιχειρηματικότητα» των μεταναστών είναι μεγαλύτερη από εκείνη των ντόπιων.
Η αλήθεια, λοιπόν, είναι ότι οι μετανάστες όχι μόνο δεν αυξάνουν την ανεργία, αλλά –αντίθετα– διευρύνουν τις θέσεις εργασίας. Η ανεργία συντηρείται από το κλείσιμο εργοστασίων, τις περικοπές των κυβερνήσεων στον δημόσιο τομέα, τις ιδιωτικοποιήσεις και τις απολύσεις ντόπιων και μεταναστών συμβασιούχων, την υποχρηματοδότηση της υγείας, της παιδείας, την έλλειψη προσωπικού πυροπροστασίας στα δάση και τόσα άλλα.
Και όσον αφορά τα μεροκάματα; Μήπως αυτά πέφτουν από την προσφορά φτηνών εργατικών χεριών των μεταναστών εργατών; Και αυτό το επιχείρημα είναι παραπλανητικό. Κατ’ αρχάς, αυτό δεν ισχύει στους κλάδους που απασχολούνται κατά κύριο λόγο οι μετανάστες, αφού δεν υπάρχει ανταγωνισμός με ντόπιους εργαζομένους. Ακόμα όμως και στις δουλειές χαμηλής εξειδίκευσης, τις οποίες ένα τμήμα ντόπιων εργατών και οι μετανάστες μπορεί να διεκδικούν από κοινού, ισχύει το εξής: αν σε μια αρχική περίοδο οι καπιταλιστές προτιμούν τους «φτηνούς» μετανάστες από τους «ακριβούς» ντόπιους, αυτό που σύντομα γίνεται είναι μετακινήσεις εργατών από κλάδο σε κλάδο δουλειάς και από πόλη σε πόλη, με στόχο την εξεύρεση υψηλότερων ημερομισθίων και περιοχών με μικρότερη ανεργία. Η όποια πτώση των ημερομισθίων σε κάποιους κλάδους ή περιοχές προσελκύει νέες επενδύσεις από καπιταλιστές που σπεύδουν να εκμεταλλευτούν το χαμηλό κόστος εργασίας. Έτσι, η παραγωγή αυξάνεται, νέες θέσεις εργασίας δημιουργούνται, με αποτέλεσμα να αυξάνονται και τα μεροκάματα.
Ακόμα και με τα τεράστια κύματα εισόδου μεταναστών (όπως, π.χ., με τη μαζική εισροή Αλβανών μεταναστών στην Ελλάδα στις αρχές της δεκαετίας του ’90), ενώ σε μια αρχική περίοδο τα ημερομίσθια στην οικοδομή χτυπήθηκαν από τους εργολάβους, μέσα σε ελάχιστα χρόνια έγιναν μετακινήσεις εργαζομένων σε άλλους κλάδους και ειδικότητες και η κατάσταση στην αγορά εργασίας εξισορροπήθηκε.
Η πραγματικότητα είναι ότι, με την ύπαρξη εργατών σημαντικά μικρότερου κόστους για τους καπιταλιστές σε κάποιους κλάδους ή περιοχές, η πτώση των ημερομισθίων σύντομα μετακυλίεται και «μοιράζεται» στο σύνολο των εργαζομένων χαμηλής εξειδίκευσης σε εθνική κλίμακα. Και εάν δεν πραγματοποιηθούν αγώνες υπεράσπισης των εργασιακών δικαιωμάτων και των μισθών από τα συνδικάτα, τελικά η προς τα κάτω πίεση αυτή παραμένει για τις αμοιβές όλων των εργατών χαμηλής εξειδίκευσης – σε πολύ μικρότερα, βέβαια, ποσοστά από την αρχική πτώση του ημερομισθίου.
Αυτό, ωστόσο, είναι εγγενές στοιχείο του καπιταλισμού –πολύ πριν υπάρξουν μεγάλα μεταναστευτικά ρεύματα– και αφορά εξίσου τους ντόπιους ανέργους ή τους ντόπιους εργαζομένους που έρχονται από μια περιοχή με χαμηλότερα ημερομίσθια και μεγαλύτερη ανεργία σε κάποιαν άλλη, για να βρουν καλύτερη τύχη, από την ύπαιθρο στην πόλη κ.ο.κ.
Αν κανείς ισχυρίζεται ότι οι μετανάστες φταίνε για την πίεση στα ημερομίσθια και πρέπει να φύγουν, τότε μπορεί επίσης να ισχυριστεί ότι ντόπιοι και μετανάστες άνεργοι πρέπει να εξαφανιστούν, αφού όλοι αυτοί ρίχνουν τα μεροκάματα των υπολοίπων, το ίδιο δε μπορεί να απαιτήσει και για τους νέους εργαζομένους, που αγωνιούν να βρουν μία –έστω και κακοπληρωμένη– πρώτη δουλειά.
Σύμφωνα με τον Μαρξ, οι άνεργοι και οι υποαπασχολούμενοι είναι ο «εφεδρικός στρατός της εργατικής τάξης», που τον χρησιμοποιούν τα αφεντικά για να μειώνουν το εργασιακό τους κόστος. Οι μετανάστες είναι απλώς τμήμα αυτού του «εφεδρικού στρατού», ενός «υπερπληθυσμού» της εργατικής τάξης, που το σύστημα χρειάζεται ακόμα και σε περιόδους μεγάλης ανάπτυξης – οπότε γεννιούνται νέοι κλάδοι της οικονομίας, ώστε να μη μετατοπίζονται οι εργάτες από τον έναν τομέα στον άλλο και να μην ερημώνουν οι παλιοί τομείς. Από τη μεριά των εργατών και των συνδικάτων, το ζητούμενο είναι να υπάρχουν διεκδικήσεις για νέες θέσεις εργασίας και μεγαλύτερα ημερομίσθια για όλους τους εργάτες, ντόπιους και μετανάστες, απέναντι στην αδηφαγία των αφεντικών και την αγαστή συνέργεια του κράτους και των κυβερνήσεων.
Επομένως, η πάλη για τα δικαιώματα των μεταναστών εργατών είναι απαραίτητη προϋπόθεση και για τη διεκδίκηση των δικαιωμάτων των ντόπιων. Στις ΗΠΑ, η τελευταία ευρεία νομιμοποίηση μεταναστών χωρίς χαρτιά συνέβη το 1986. Οι μισθοί αυξήθηκαν τότε σημαντικά μετά τη νομιμοποίηση 2,7 εκατομμυρίων μεταναστών. Μέσα σε πέντε χρόνια οι πραγματικοί μισθοί των πρώην παράνομων εργατών αυξήθηκαν κατά μέσον όρο κατά 15%, σύμφωνα με στοιχεία του υπουργείου Εργασίας των ΗΠΑ. Τα ημερομίσθια σε πολλές ειδικότητες έπεφταν συνεχώς πριν από τη νομιμοποίηση αυτή. Για τους ντόπιους εργαζομένους, που δούλευαν σε παρόμοιες δουλειές με τους μετανάστες, επίσης υπήρχαν σημαντικές αυξήσεις στα μεροκάματα μετά τη νομιμοποίηση. Έρευνα πανεπιστημίου του Λος Άντζελες της Καλιφόρνιας, το 2002, υπολόγισε ότι –αν όλοι οι μετανάστες εργάτες χωρίς χαρτιά νομιμοποιούνταν–στις ΗΠΑ οι μισθοί όλων των εργατών γης τότε θα αυξάνονταν κατά 5%, στις υπηρεσίες κατά 2,75% και στη βιομηχανία κατά 2,5%.

Έλληνες και μετανάστες
εργάτες ενωμένοι
Για να μπορούν να αυξάνουν τα κέρδη τους αφεντικά, ΜΜΕ και κυβερνήσεις χρησιμοποιούν ρατσιστικά επιχειρήματα, με στόχο να διασπούν την ενότητα των ντόπιων και μεταναστών εργατών, να τους βάζουν να τσακώνονται μεταξύ τους, να υποβαθμίζουν τις διεκδικήσεις τους, να τους αποπροσανατολίζουν από τα πραγματικά αίτια των προβλημάτων τους. Οι μετανάστες επιδιώκεται να γίνουν εξιλαστήρια θύματα για όλα τα δεινά και οι ντόπιοι εργαζόμενοι –που είναι ευάλωτοι στις ρατσιστικές ιδέες– να στρέφονται ενάντια στους μετανάστες εργάτες για τα προβλήματα που τους προκαλεί το σύστημα. Το ίδιο ακριβώς προσπαθούν να πετύχουν και με τη διάκριση ανδρών - γυναικών, δημόσιων και ιδιωτικών υπαλλήλων, νέων και παλιών εργαζομένων, μόνιμων και συμβασιούχων, πνευματικής και χειρωνακτικής εργασίας.
Από τη μεριά του αντιρατσιστικού κινήματος και των συνδικάτων χρειάζεται να κάνουμε αμέσως αποφασιστικά βήματα υπεράσπισης των εργασιακών και κοινωνικών δικαιωμάτων των μεταναστών και όλων των εργατών:
• Πρώτα πρώτα, χρειάζεται να εγγράφονται στα σωματεία οι μετανάστες – άσχετα αν έχουν ή όχι τα απαραίτητα για το κράτος χαρτιά.
• Μαζί με τις αυξήσεις και τις προσλήψεις για όλους, να διεκδικήσουμε τη νομιμοποίηση των μεταναστών χωρίς προϋποθέσεις, την αποσύνδεση των αδειών παραμονής από τα ένσημα.
• Να απαιτήσουμε άδειες εργασίας και διαμονής χωρίς χαράτσια και πρόστιμα, άδεια αορίστου χρόνου με τη συμπλήρωση 5 ετών.
• Διακρατικές συμφωνίες για την αναγνώριση του ασφαλιστικού και εργάσιμου βίου με όλες τις χώρες προέλευσης των μεταναστών και δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη για όλους.
• Να δικαιούνται οι μετανάστες τις ίδιες παροχές και τα επιδόματα που παίρνουν και οι Έλληνες εργαζόμενοι και να γίνει υποχρεωτική η ασφάλιση όλων, ανεξάρτητα από το αν έχουν ή όχι άδεια παραμονής.
• Να δίνεται αποζημίωση για τα χαμένα μεροκάματα από τις ρατσιστικές εξακριβώσεις στοιχείων και τις προσαγωγές των μεταναστών στα τμήματα.
• Ίσα κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα για όλους τους μετανάστες και τις οικογένειές τους, αυτόματη οικογενειακή συνένωση και υπηκοότητα σε όλα τα παιδιά των μεταναστών, εφόσον το επιθυμούν.
• Να ψηφίζουν οι μετανάστες στις τοπικές και εθνικές εκλογές.
• Να αντιταχθούμε αποφασιστικά στις ρατσιστικές «μεταναστευτικές πολιτικές» – που καλωσορίζουν την είσοδο νέων επενδυτών και τα κεφάλαιά τους στη Δύση, αλλά δολοφονούν τους μετανάστες εργάτες στα σύνορα όταν, ακολουθώντας την κίνηση του κεφαλαίου, έρχονται να βρουν δουλειά για να ζήσουν.
• Να απαιτήσουμε την άμεση κατάργηση των συνοροφυλάκων, των ναρκοπεδίων και των στρατοπέδων συγκέντρωσης μεταναστών και προσφύγων, το σταμάτημα των απελάσεων και των επαναπροωθήσεων – να απαιτήσουμε τη χορήγηση ασύλου σε όλους τους πρόσφυγες!
Διαβάστε περισσότερα...

Kyriakatiko Sxoleio Metanastwn
Παγκόσμια μέρα του πρόσφυγα σήμερα και συμπληρώνεται 10ος μήνας που η Διεύθυνση Αλλοδαπών Αθήνας συνεχίζει να δίνει 20 (!) ραντεβού κάθε Σάββατο, όταν στις ουρές βρίσκονται μερικές χιλιάδες αιτούντων. Δικαιολογία είναι η υπολειτουργία των Επιτροπών Ασύλου που, σύμφωνα με την αστυνομία, οφείλεται στις Περιφέρειες του Υπουργείου Εσωτερικών.
Η κυβέρνηση, από τον περασμένο Νοέμβρη, ανακοινώνει... την κατάθεση νέας νομοθετικής ρύθμισης για το άσυλο, που τελικά ποτέ δεν έρχεται. Όμως γίνονται νέες επιχειρήσεις «σκούπα» σε περιοχές μεγάλης συγκέντρωσης προσφύγων ή ακόμα και μέσα στα σπίτια τους και η σοδειά είναι άνθρωποι που στερούνται το δικαίωμα της αίτησης ασύλου. Εκφράζουμε την αλληλεγγυη μας στους προσφυγες για τις απαράδεκτες συνθήκες που βιώνουν, τις άτυπες απελάσεις, για την απάνθρωπη αδιαφορία για τα δικαιώματά τους. Βασικά μας αιτήματα είναι να φύγει η διαδικασία του ασύλου από τα χέρια της αστυνομίας, να εφαρμοσθούν οι διεθνείς νόμοι για προνοιακές παροχές και κάλυψη των στοιχειωδών αναγκών όσων ζητούν άσυλο, να δημιουργηθούν κέντρα υποδοχής ανοιχτά στους πρόσφυγες, να σταματήσουν οι απελάσεις, να καταργηθεί η Συνθήκη του Δουβλίνου, να αποχωρήσουν οι ελληνικές δυνάμεις από το Αφγανιστάν. Διαβάστε περισσότερα...

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα