Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Σάββατο, 31 Ιουλίου 2010

Βιβλιοπροτασεις

Εφτά φεγγάρια

Λεπτομέρειες

Κωδικός προϊόντος B146505
Υπότιτλος Μυθιστόρημα
ISBN 960-417-223-9
ISBN 13 978-960-417-223-8
Γλώσσα Ελληνικά
Μήνας Έκδοσης Απρίλης
Έτος Έκδοσης 2008
Τόπος Έκδοσης Αθήνα
Αριθμός Σελίδων 482
Εξώφυλλο Μαλακό εξώφυλλο
Τόμοι 0
Διαστάσεις 21χ14

Περιγραφή
Υποσχέθηκε στον εαυτό της πως δε θα κοίταζε πίσω της, αλλά το έκανε. Με τις βαλίτσες να αλλάζουν περιεχόμενο σε κάθε σταθμό, μετρώντας τη ζωή μέσα από κύκλους, ταξίδευε ψάχνοντας μέσα της. Και δεν ήταν η μόνη.

Γυναίκες, έχοντας μυστικά καλά κρυμμένα, άλλες για να ξεχάσουν και κάποιες για να κάνουν μια νέα αρχή, ακολουθούν την πορεία του πεπρωμένου τους, ορίζοντας το χρόνο με φεγγάρια που πότε γεμίζουν και πότε χάνονται. Απ' αυτό το ταξίδι που θα φέρει ανατροπές, καμιά δε θα γυρίσει πίσω όπως έφυγε. Γυναίκες-φεγγάρια, πότε στη χάση και πότε στη γέμιση, σ' ένα αέναο κρυφτό με τον ήλιο του δικού τους ουρανού, αδειάζουν και γεμίζουν τις αποσκευές τους.
Αναζητώντας...

Άλλες έχοντας μυστικά καλά κρυμμένα, άλλες για να ξεχάσουν ό,τι τις πλήγωσε, άλλες για να κάνουν μια νέα αρχή, γυναίκες που ξεκινούν ένα ταξίδι ζωής, γυναίκες-φεγγάρια πότε στη χάση και πότε στη γέμιση, σε ένα διαρκές κρυφτό με τον ήλιο του δικού τους ουρανού. Που καμιά τους δε θα γυρίσει όπως έφυγε και καμιά δε θα είναι όπως πριν.

Η γνωμη μου
"Επεσα" πανω του τυχαια ψαχνοντας καποιο αλλο βιβλιο, το αγορασα και ...κολλησα! Μου αρεσε πολυ ο τροπος γραφης και ειναι ενα βιβλιο το οποιο καταφερνει κατα τη γνωμη μου το ζητουμενο. Να σε απορροφησει δηλαδη στις σελιδες του πληρως! Πολλες ιστοριες που ενωνονται με τροπο περιτεχνο σε μια, χωρις να σε ενοχλει καθολου τελικα η εναλλαγη των ηρωων απο κεφαλαιο σε κεφαλαιο...εξαλλου εχει αποδειχτει οτι ειναι πολυ πιο πιθανο απ' οσο φανταζομαστε να μας συνδεουν πραγματα ακομη και με εναν παντελως αγνωστο ανθρωπο...

πηγη:
http://www.perizitito.gr/product.php?productid=146505 Διαβάστε περισσότερα...

Aπο Kyriakatiko sxoleio metanastwn:
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ - ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
Αθήνα, 30 Ιουλίου 2010 Αρ. Πρωτ: 1025
Tο τελευταίο διάστημα έχουμε γίνει μάρτυρες μιας απίστευτης
απεργοσπαστικής μανίας που έχει κυριεύσει όλα τα κανάλια πανελλαδικής
εμβέλειας και όχι μόνο και όλους σχεδόν τους
δημοσιογράφους-παρουσιαστές.
Η δημοσιογραφία έχει αλλάξει πρόσωπο και από ανεξάρτητη έχει γίνει
απόλυτα εξαρτημένη από συμφέροντα είτε ιδιωτικά είτε κρατικά. Όποιοι
δημοσιογράφοι και όσοι τους βάζουν να καταστείλουν όλες τις απεργίες των
Ελλήνων εργαζομένων θα μας βρουν απέναντί τους.
Είμαστε κάθετα αντίθετοι σε κάθε προσπάθεια καταστολής και
συκοφάντησης των απεργιών εργαζομένων οι οποίοι... προσπαθούν είτε να
διατηρήσουν τα κεκτημένα τους είτε να δηλώσουν την αντίθεσή τους στην
λαίλαπα του ΔΝΤ και της πλουτοκρατίας.
Εμείς οι τεχνικοί ζούμε και εισπράττουμε καθημερινά τις αντιδράσεις
άλλες φορές ήπιες και άλλες φορές βίαιες των απεργών κάθε κλάδου και
πληρώνουμε τα σπασμένα κάποιων μεγαλοδημοσιογράφων οι οποίοι εξυπηρετούν
τα συμφέροντα του μεγάλου κεφαλαίου. Είμαστε στο πλευρό όλων των
εργαζομένων της χώρας που όπως και εμείς έτσι και αυτοί δεν θέλουμε να
περάσουν τα αντιλαϊκά μέτρα της Kυβέρνησης. Για τον λόγο αυτό
καταδικάζουμε και το περιστατικό βίας απεργών εναντίον συναδέλφων μας
τεχνικών στο υπουργείο μεταφορών, δηλώνουμε ότι είμαστε με όσους
αντιστέκονται και αγωνίζονται, ότι αυτοί που σαμποτάρουν τον αγώνα τους
δεν είμαστε εμείς αλλά τα μεγάλα συμφέροντα και όποιοι δημοσιογράφοι τα
υπηρετούν.
Εμείς είμαστε συνάδελφοι με τους δημοσιογράφους που υπερασπίζονται
μια και μόνο εξουσία: Του Λαού! Είμαστε με τους δημοσιογράφους που
υπερασπίζονται την αλήθεια και την ελευθεροτυπία, κόντρα σε κάθε εξουσία
και στα συμφέροντα που κρύβονται πίσω από αυτές. Και τέλος όπως λένε
κάποιοι συνάδελφοι μας δημοσιογράφοι: τον πόλεμο θα τον χάσουν.
Γιατί η υπεροψία τους, η αλαζονεία τους και o αυταρχισμός τους, που
έχουν πλέον φτάσει στα άστρα του ουρανού εξ αιτίας της
αμηχανίας-υποχώρησης της κοινωνικής πλειοψηφίας μπροστά στην επέλαση των
βαρβάρων της Κυβέρνησης και της Τρόικας, δεν τους επιτρέπει να
αφουγκραστούν την, όχι και τόσο, υπόκωφη οργή της κοινωνίας και των μη
προνομιούχων της.
Εμείς στηρίζουμε τους δίκαιους κοινωνικούς αγώνες. Τους προτιμάμε
ακόμα και με τις υπερβολές και τα λάθη τους. Διότι αντιστεκόμαστε στην
κατοχή της Ελλάδας από την Τρόικα. Αυτοί θέλουν να μας κάνουν όλους
ζόμπι. Σε λίγο, αν τους το επιτρέψουμε, θα απαγορεύσουν την απεργία, την
διαδήλωση, το συλλαλητήριο, την διαμαρτυρία, την αντίσταση. Γι’ αυτό
όποιος κλάδος ή πολίτης αντιστέκεται, διασύρεται, στοχοποιείται.
Τελευταίο ισχυρό όπλο τους ο κοινωνικός αυτοματισμός. Στρέφουν την μια
κοινωνική ομάδα απέναντι στην άλλη. Απάντηση υπάρχει. Ο κόσμος να τους
ρίξει στον κάλαθο των αχρήστων.
Προς όλους τους συναδέλφους μας εργαζόμενους στα ΜΜΕ με oποιαδήποτε ειδικότητα:
Τα ψέματα τελείωσαν. Ο καθένας μας πρέπει να διαλέξει. Ή μαζί τους ή με την κοινωνία!
για το ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ
Ένωση Τεχνικών Ιδιωτικής Τηλεόρασης Αττικής
Διαβάστε περισσότερα...

Παρασκευή, 30 Ιουλίου 2010

Σημερα θα θυμηθουμε...

Τα χελωνάκια

Τα χελωνάκια είναι παιχνίδι που παίζεται με μπάλα.
Παίζεται με δύο και πάνω παιδιά. Πρέπει να υπάρχει τοίχος. Τα παιδιά που το παίζουν μπαίνουν σε σειρά και κάνουν «ουρά».
Όταν έρχεται η σειρά ενός παιδιού πετάει την μπάλα στον τοίχο και πηδάει για να περάσει η μπάλα κάτω απ' τα πόδια του. Εάν τον ακουμπήσει η μπάλα, καίγεται και πάει και στέκεται όρθιος μπροστά στον τοίχο. Αν καούν όλοι και μείνει μόνο ένας τότε δίνει την μπάλα σ' εκείνον που κάηκε πρώτος. Εκείνος παίρνει την μπάλα και τη χτυπάει στον τοίχο. Αν την πιάσει αυτός που δεν κάηκε ο άλλος που κάηκε βαράει άλλες δύο φορές. Άμα δεν μπορέσει να βγει ο πρώτος που κάηκε συνεχίζει ο δεύτερος και πάει λέγοντας. Εάν κάποιος μπορέσει και βγει τότε συνεχίζει με αυτόν που είναι έξω. Αν καεί κάποιος απ' τους δύο τότε αρχίζουν πάλι τα ίδια.

πηγη: http://www.paidika.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=600&Itemid=224 Διαβάστε περισσότερα...

Οπως θα μαθατε επεσε στα Μεγαρα ελικοπτερο απατσι και δυστυχως ειναι νεκροι οι δυο οδηγοι του...3ημερο εθνικο πενθος οι ενοπλες δυναμεις. Δεν ελεγα τιποτε αλλο στην προγουμενη αναρτηση μου;
http://apokalipsi-gr.blogspot.com/2010/07/blog-post_3323.html Διαβάστε περισσότερα...

Μπορει να εχετε παρατηρησει πως τον τελευταιο καιρο δεν ασχολουμαστε τοσο με την επικαιροτητα, ουτε σχολιαζουμε οσα συμβαινουν παροτι δε μας αφηνουν αδιαφορους. Η τουλαχιστον δεν το κανουμε τοσο συστηματικα εκτος φυσικα αν συμβει κατι το φοβερο. Θα μπορουσα για παραδειγμα να αναφερθω στην απεργια των οδηγων και στην αιτια της, στο ότι χτες το alter εδωσε βαρυτητα (οπως μου φανηκε εκεινη τη στιγμη) στο ότι ξυλοκοπηθηκαν οι δημοσιογραφοι του (όχι πως δεν είναι σοβαρο συμβαν) με εκφρασεις που μου εκαναν εντυπωση (τραμπουκισμοι, «οι νοικοκυραιοι όμως ξυλοκοπησαν αγρια τους δημοσιογραφους, ο οχλος), και οι οποιες κατά τη γνωμη μου θα μπορουσαν να λειπουν ώστε το γεγονος να παρουσιαστει σε ένα άλλο επιπεδο κλπ κλπ. Δεν κολλαω στα λογια αλλα στην ψυχολογια και τις εντυπωσεις που υποχθονιως είναι ικανα αυτά να δημιουργησουν όταν χρησιμοποιηθουν με τον καταλληλο τροπο. Τεχνιεντως η αλλιως υπουλα για να το πω απλα. Άλλο ξεκινησα να λεω, όμως, αν και καλα εκανα και παρασηρθηκα στον συντομο αυτό σχολιασμο. Ελεγα, λοιπον, ότι τον τελευταιο καιρο δε σχολιαζω εξοργιστικα γεγονοτα η γενικοτερα την όποια επικαιροτητα. Αυτό γιατι ακομη και αν το εκανα δε θα σας ελεγα τιποτε το διαφορετικο από αυτά που θα δειτε σε παλιοτερες αναρτησεις μου αφου η επικαιροτητα είναι επαναλαμβανομενη η τουλαχιστον τα σχολια της κάθε περιπτωσης ερχονται αρμονικα και δενουν και με την επομενη…Σκεφτειτε το λιγο και θα δειτε πως όταν μιλαμε για επικαιροτητα πανω κατω τα ιδια συναισθηματα θρεφουμε για τις περισσοτερες πλευρες της. Οποτε σκεφτηκα, καλοκαιρακι είναι, ας κανουμε ένα διαλειμμα και ας ταξιδεψουμε αλλοι κυριολεκτικα αλοι μεαφορικα, μιλωντας για πιο ομορφα πραγματα...Με το που θα αρχισει ο κοσμος και παλι να κινειται (γιατι οσοι μενουν στην πολη ακομη και αυτές τις μερες παρατηρουν μια μικρη αποχαυνωση τριγυρω) θα αρχισουμε κι εμεις να κινουμαστε στους καθημερινους πιο εντονους ρυθμους μας.
Διαβάστε περισσότερα...

Τετάρτη, 28 Ιουλίου 2010



Παγιδευμενη ελευθερια
Υποσχεθηκα αλλα τι σημασια εχει;
Λεω πως ξεχασα μα είναι καποιες μερες …
Μετρω τον χρονο με φεγγαρια για να τον κανω πιο ρομαντικο
Ετσι, να παραμυθιαστω λιγο όπως όταν ημουν παιδι
Ένα κομματι ελευθερο του μεσα μου κοσμου με μανια με καταδιωκει
Σκιαγραφει οσα θελω να κρυψω με απολυτη λεπτομερεια
Με προδιδει, με εκθετει, δε συγκρατιεται πια
Κι εγω κουραστηκα να χαλιναγωγω την ελευθερια
Σχημα οξυμωρο, μια από τις αντιθεσεις που με επλαθαν για χρονια
Στιγμες ακροβατες με τραταρουν γλυκοπικρες αληθειες
Η εισβολη οσων «εγω; Ποτε!» δε θα εκανα αναχαιτισαν κομματια του είναι μου
Εν μια νυκτι
Αποφασεις που πηρα χωρις να αποφασισω μα τις αγαπησα
Τι τα θες, δεν παραμυθιαζεται η ζωη
Τη ζωη η τη ζεις η σε χανει
Γρατσουναω σαδιστικα την τυχη μου κι ακομη να την αρπαξω
Με τις ακρες των νυχιων μου απλως την πληγωνω και την αφηνω να φυγει
Κρατουσα για χρονια ατελειωτα το κλουβι μου αγκαλια
Παγιδευμενη ελευθερια στη φυλακη της απραξιας
Ζωντανευε μονο μεσα στον κοσμο των επιθυμιων, στη σφαιρα του φανταστικου
κι εκει εξω η ζωη ξεφευγε σαν αμμος μεσα απο τρεμαμενες χουφτες
Ως ποτε; Ως εδω!
Διαβάστε περισσότερα...

Κυριακή, 25 Ιουλίου 2010


Μηπως ομως εχει δικιο;;;
http://ramnousia.blogspot.com/2010/07/troktiko-is-dead.html

Οπως και να 'χει εμεις τουλαχιστον δε φοβομαστε τιποτε δε σκεφτομαστε τιποτε σχετικο με το τι θα κανουμε εμεις τωρα και αν θα μας κλεισουν αυριο μεθαυριο...Θα μου πειτε τωρα ποιος το χ...ζει το δικο σου το ιστολογιο που δεν το ξερει ουτε η μανα του και που δεν κανει αποκαλυψεις; Δεν ξερω ποιος το χ..ζει, ξερω ποιοι το στηριζουν και ποιοι το τιμουν με τη συμμετοχη τους. Δεν ειμαστε δημοφιλεις, δεν ειμαστε δημοσιογραφοι, δεν ειμαστε τιποτε αλλο απο απλοι φοιτητες, νεοι ανθρωποι που απλως "τα λενε"! Αμα λαχει, λοιπον, "τα χωνουμε" και μαλιστα επωνυμα. Ο πληθυντικος προσπαθει να καλυψει την παρεα μου και ολους τους ανθρωπους της γενιας μου που οσα εκθετω σε αυτες τις διαδικτυακες σελιδες νιωθουν πως τους εκφραζουν. Οχι, δεν καυχιεμαι. Αυτο που θελω να πω ειναι οτι απο το πιο μικρο και αγνωστο ιστολογιο (οχι μικρο σε σημασια αλλα σε δημοτικοτητα) μεχρι το πιο μεγαλο και γνωστο δεν πρεπει να σταματανε μπροστα σε κανενος ειδους λογοκρισια και απειλη. Ενωμενοι bloggers (οπως λεει και ο τιτλος του γνωστου ιστολογιου, αγαπημενο απο ολους μας) και ενωμενοι ανθρωποι γενικα (διοτι το να ειναι κανεις blogger δεν ειναι κατι περισσοτερο απο προσωπικη επιλογη να πει δημοσιως οσα νιωθει) ποτε νικημενοι. Ενωμενοι ομως...Δεν μιλω εκ του ασφαλους αλλα δεν υπαρχει τροπος να το αποδειξω. Πεισμωνουμε και δεν ξενερωνουμε. Ποτε!!
Διαβάστε περισσότερα...
 Ερωτας; Τι ειν' αυτο; Τρωγεται;
Ρομαντικη διαθεση...ξερετε τι θα πει αυτο; Λοιπον, για να παρουμε τα πραγματα απο την αρχη, εμπνευσμενη και παλι απο μια συζητηση με φιλους, ξαναθιγω το θεμα ανθρωπινες σχεσεις. Σε παλιοτερες αναρτησεις ειχα αναφερθει φευγαλεα σε αυτο η μπορει ακομη να ειχα αφιερωσει και καποιες γραμμες μεσα σε καποιο κειμενο. Σημερα σκεφτηκα να αφιερωσω μια αναρτηση ολοκληρη μιας και ειναι τελικα πολυ πιο φλεγον απ' οσο νομιζα. Ακομη πιο πολυ δηλαδη... Μπορει τους ανθρωπους της ηλικιας μου να μην τους εχουν παρει τα χρονια, καθε αλλο θα ελεγα, ομως καμια φορα, με αφορμη καταστασεις σαν αυτη που αναπτυσσω, νιωθουμε σα να...μας χωριζει μια ολοκληρη γενια απο το μεγαλυτερο ποσοστο των παιδιων του Λυκειου. Κι ας μας χωριζουν στην πραγματικοτητα γυρω στα 8 χρονια. Ουτε πολλα ουτε λιγα αλλα γενια δεν τα λες. Βεβαια το εν λογω φαινομενο εχει παψει να συνανταται μονο στις μικροτερες ηλικιες...Ποιο φαινομενο; Το εξης το οποιο εκθετω με μορφη ερωτησης: Παρατηρειτε κι εσεις οτι εχει χαθει το ερωτικο παιχνιδι μεταξυ των δυο φυλων προτου το ολο θεμα προχωρησει στα περεταιρω; Θεωρειται πλεον απο πολυτελεια ως κατι το ξεπερασμενο και μονο να σκεφτει κανεις να εφαρμοσει στην πραξη αυτο που οι παλιοι ονομαζαν φλερτ. Σε βλεπω με βλεπεις μου αρεσεις σε πλησιαζω, σου μιλαω και παει λεγοντας. Η εστω μεσω παρεας γνωριζομαστε, βγαινουμε κλπ κλπ... Το φλερτ για εμας εχει μετατραπει σε "αγριο πεσιμο" (στην καλυτερη περιπτωση), η σε βλεμματα και νοηματα που μεταφραζονται ως: "Σε μισο λεπτο στην τουαλετα για να πηδ...με" και μετα μην τον ειδατε. Με συγχωρειτε για την εκφραση αλλα συμβαινει στην πραξη οποτε δεν εχει νοημα να το παιζουμε σεμνοτυφοι. Μια φιλη μου ισχυριζεται, κατα τη γνωμη μου εχει δικιο, οτι ευθυνονται και τα δυο φυλα, το καθενα με τον τροπο του. Απο τη μια μερια εχουμε αντρες οι οποιοι και να τους αρεσει μια κοπελα δεν προκειται επουδενι να ξεκουνηθουν να πανε να της το πουνε. Φοβουνται την απορριψη λεει γιατι εμεις εχουμε γινεις ψωναρες και σνομπ. Απο την αλλη μερια εχουμε γυναικες οι οποιες πραγματι εχουν γινει ψωναρες και σνομπ , ...ομως (παντα υπαρχει και ενα ομως), αλλη οψη του νομισματος ειναι η εξης: Αντρες οι οποιοι σου ξεκαθαριζουν πως το μονο που θελουν ειναι σεξ κι αν το δεχεσαι καλως, διαφορετικα παμε παρακατω. Το περιεργο ειναι πως παντα θα υπαρχουν "γκομενες" οι οποιες θα τους κανουν τη χαρη για μια βραδια και μετα δεν τρεχει τιποτε. Η φιλη μου πανω στην ενταση της συζητησης αναφερθηκε σε τσουλαρες που πανε με τον πρωτο τυχοντα για την πλακα τους. Μια μεριδα γυναικων λοιπον ειναι απ' ο,τι φαινεται το ακριβως αντιθετο του σνομπ που λεγαμε προηγουμενως. Δε συμφωνω με χαρακτηρισμους, το μονο που κανω ειναι να μεταφερω συζητησεις και προβληματισμους αυτουσιους. Για να ξεκαθαρισω τη θεση μου πριν παω παρακατω, δεν ειμαι ουτε συντηρητικη, ουτε πουριτανη, ουτε κατηγορω οσους γουσταρουν να ζουν με αυτον τον τροπο. Ειναι ξεκαθαρο δικαιωμα τους. Ειναι ομως κι εμενα δικαιωμα μου να μην ανηκω στην ομαδα τους, οπως και ατομα της παρεας μου, γι' αυτο και αναρωτιεμαι απλα και ανθρωπινα, ολοι οι υπολοιποι που πηγαν; Που θα βρεθει ενας ανθρωπος να ερθει να σου πει οτι του αρεσεις κι οτι θα ηθελε να σε γνωρισει χωρις αυτο να σημαινει θελω να σε γ...σω εδω και τωρα; Οι αντρες μεταξυ τους, ειπε ενας γνωστος μου, χρησιμοποιουνε φρασεις οπως μ...νι για ξεσκισμα και τα συναφη, προκειμενου να δηλωσουν στους φιλους τους την υπαρξη μιας ωραιας γυναικας. Κατι το οποιο θα επρεπε να μας κολακευει γιατι το λενε για καλο, οπως προσθεσε. Χωρις να ειμαι μυγιαγγιχτη θα ηθελα απλως ο αλλος να με βλεπει σαν κατι παραπανω απο ενα περιφερομενο μ..νι για ξεσκισμα, η τουλαχιστον την εκφραση του να μην την κανει μοναδικο στοχο οταν με πλησιαζει. Αν με πλησιασει ποτε φυσικα. Δεν ξερω αν φταιει το υποτιθεμενο μπλεξιμο των ρολων, το οποιο επικαλουνται ορισμενοι, που εχουμε φτασει ως εδω...Δεν ξερω αν συμφωνω με αυτην τη θεωρια. Η πραγματικοτητα ομως φαινεται να ειναι η του υψους η του βαθους. Ειτε ανθρωποι που δυσκολευονται παρα πολυ να γνωρισουν εναν ανθρωπο και ο,τι βγει, ειτε ανθρωποι που το μονο που εχουν στο μυαλο τους ειναι το πως θα πηδ..ουν και σημερα. Αλλοι παλι ζουνε γενικα μεσω ιντερνετ οποτε κι αυτο το κανουν μεσα απο το διαδικτυο...γιατι να σκασουν περισσοτερο; Που να τρεχουν τωρα να ζησουν...βαρεμαρα...Να τι θα πει λοιπον ρομαντικη διαθεση. Αυτο που εχουμε κατα καιρους ολοι οι υπολοιποι και μοιαζουμε σα να μας εχουν φυτρωσει κεραιες στο κεφαλι!
Διαβάστε περισσότερα...

Σάββατο, 24 Ιουλίου 2010


Ενα ακομη παιχνιδι απο τα παλια...


Το κυνήγι της αλεπούς

Τα παιδιά ρίχνουν κλήρο ποιο θα είναι η αλεπού. Η αλεπού πρέπει να είναι εφοδιασμένη με είκοσι πέντε χαρτονάκια αριθμημένα.
Ξεκινά και παίρνει ένα δρόμο. Περπατώντας κρύβει τα χαρτονάκια κάτω από μια πέτρα ή ανάμεσα στα χόρτα.
Μετά από λίγη ώρα, τα σκυλιά, δηλαδή οι υπόλοιποι παίκτες, ξεκινούν. Όταν κάποιος από τους σκύλους ανακαλύψει ένα χαρτονάκι από αυτά που έχει κρύψει η αλεπού, φωνάζει και τους άλλους παίκτες κοντά του. Κοιτάζουν τον αριθμό του χαρτονιού. Το παιδί που θα βρει το μεγαλύτερο αριθμό στη διάρκεια της ανίχνευσης, μπαίνει εκείνο αρχηγός του παιχνιδιού και το διευθύνει.
Την αλεπού δεν μπορούν να την πιάσουν, ακόμα κι αν την προλάβουν. Αυτό γίνεται, όταν οι παίκτες δεν έχουν βρει όλα τα χαρτονάκια. Όταν τελειώσουν τα χαρτονάκια της αλεπούς, τρέχουν τα σκυλιά να την πιάσουν κι όταν την πιάσουν, τελειώνει το παιχνίδι.

πηγη:
http://www.paidika.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=600&Itemid=224 Διαβάστε περισσότερα...

 FREEDOM OF EXPRESSION AND PRESS

Γεια σας φιλοι μου! Μετα απο τρεις μερες που εχουμε να τα πουμε επιστρεφω με μεγαλη ορεξη. Δεν ειχα παει καπου απλως τωρα το καλοκαιρι λειπουν σχεδον ολοι οι φοιτητες απο τη γειτονια μου με αποτελεσμα οσοι ειχαν ελευθερο ασυρματο ιντερνετ να εχουν προφανως κλεισει το μοντεμ. Ετσι μενω εγω η κλεφτρα μπουκαλα και περιμενω ποτε θα αδειασω να κατεβω στην καφετερια κατω απο το σπιτι μου που εχει free wifi ωστε να ανανεωσω το ιστολογιο...Ζητω λοιπον την κατανοηση σας αυτες τις μερες που αναγκαστικα δεν τα λεμε καθημερινα. Βεβαια, καλοκαιρακι τωρα, νομιζω πως θα εχετε και καλυτερα πραγματα να κανετε απο το να μειτε στο blog μου αλλα οσοι μου κανετε την τιμη και με επισκεπτεστε που και που ακομη και τωρα (πραγμα για το οποιο σας ευχαριστω πολυ) θα ηθελα να ειστε λιγο επιεικεις με αυτην τη μικρη καθυστερηση ανανεωσης.

Και τωρα ας σχολιασω λιγακι την επικαιροτητα...Σημερα διαβασα την τελευταια αναρτηση του troktikou...δεν ξερω τι να πω πανω σε αυτο, δεν ξερω τι παιζεται κατω απο τραπεζια, μεσα σε καποιων τα κεφαλια, η εν πασει περιπτωσει τι συμβαινει γενικα και καταληγουμε παντα στο να κλεινουν στοματα...Δε σχολιαζω εδω αν μου αρεσε η οχι το τρωκτικο ως ιστολογιο, δεν εχει αυτο σημασια τωρα. Αλλα τον λογο που κλεινει τον γνωριζετε ολοι...Καταφεραν το σκοπο τους λοιπον ολοι αυτοι που παιρνωντας μια ζωη ηθελαν να κλεισουν καποια στοματα; Ειναι ακομη σιγουροι οσοι εξακολουθουσαν να λενε πως εχουμε δημοκρατια; Το κεκαλυμμενο το πολεμας πιο δυσκολα. Ο νοων νοειτο! Που θα σταματησει αυτο αραγε; FREEDOM OF EXPRESSION AN PRESS!!! (???????) Οταν επελεγα αυτον τον (υπο)τιτλο για το ιστολογιο μου καποιοι με ειπαν γραφικη γιατι στις μερες μας δεν "κολλαει"...Μηπως να το ξανασκεφτουν λιγακι;
Διαβάστε περισσότερα...

Τετάρτη, 21 Ιουλίου 2010

Δεν πιστευω οτι ειμαστε τοσο ευθραυστοι
αλλα καμια φορα τρομαζω μπροστα σε ο,τι με διαψευδει...



 Απο την αλλη ξερω οτι ενας ανθρωπος μπορει να καταφερει πολλα αν πιστεψει στον εαυτο του
Κι ετσι αυτο που με τρομαζει με διδασκει να αγαπαω τη ζωη περισσοτερο






Γιατι ο,τι εχουμε πρεπει οχι απλως να το εκτιμαμε
αλλα να το πηγαινουμε κι ενα βημα πιο περα...






Αφου λοιπον ειμαστε καλα
...



Μπορουμε!
Διαβάστε περισσότερα...


Κι οπου βγει
Αυτό που ενιωθε ηταν κατι διαφορετικο…
Δεν αντεχε μια ζωη κουτσουρεμενη
Κατοικουσε στις πιο μυχιες σκεψεις της
Φοβοταν τους αλλους
Οι αλλοι κατεστρεφαν ο,τι ωραιο
δημιουργουσε η φαντασια της
Δεν ηξερε πως ειχε φτασει ως εδώ
Το ενστικτο της ειχε παει κοντρα στη σιγουρια
Το πεπρωμενο της εδινε αλλοθι
Αγαπουσε τη νυχτα
Αγαπουσε τα μυστικα συναπαντηματα τα βραδια
Αγαπουσε τις ανθρωπινες αδυναμιες
Παθος τις ονομαζε και ξεχειλιζε από δαυτο
Δεν ενιωθε ασφαλης πουθενα
Εξω από εκεινη την αγκαλια όλα ηταν απειλες
Αλλα τα παλευε
Πανικοβλητη τα παλευε
Αλλα με βλεμμα σιγουρο και ατσαλινη θεληση
Με καρδια ανησυχη αλλα σταθερα βηματα
Παλευε με όλα
Παλευε με χαμενους παραδεισους
Με θυμησες ομιχλες και λυσσαλεες αρνησεις
Παλευε
Ξεπλενε θυμους απ’ το κορμι της
Και σκουπιζε δακρυα απ’ τα ματια της
Σκοτωνε εμμονες και κυνηγουσε χρονια
Μαδουσε τη ζωη της σα μαργαριτα
Και σκορπιζε τα πεταλα στον ανεμο
Κάθε ένα και μια αγαπη σβηστη
Παρηγορουσε τους καημους της εφηβης ψυχης της
Προσπαθουσε να τους ταιριαξει με ένα ενηλικο κορμι
Ταξιδεμενο μα απειρο, μαθημενο μα αβγαλτο
Ενοχο κι αθωο την ιδια στιγμη
Ηθελε με ολο της το είναι
Ηθελε κι ας μην ηξερε παντοτε τι ηταν αυτό
Εκλεινε δρομους κι ανοιγε καινουργιους
Μα παντα κατι θα χε σημαδι στην καρδια
Γιατι δενοταν, αγαπουσε, ενιωθε, ζουσε
Δεν ξεχνουσε
Πληγες τα περασμενα
Πληγες μισοκλειστες που αιμορραγουσαν με κάθε ευκαιρια
Μα αγαπουσε κι αυτές τις πληγες
Ηταν δικες της, κομματια μιας ζωης, ηταν η ιδια
Λαθη και σωστα, αποφασεις και στραβοτιμονιες
Όλα ηταν δικα της
Κι αυτό το καυχιοταν, πετυχε μια καταδικη της ζωη
Καταδικα της λαθη στοιχειωναν τις αυπνιες της
Καταδικες της επιλογες εθρεφαν την ερωτευμενη της ανασα
Καταδικοι της οι δημιοι φοβοι της που αποκεφαλιζαν στιγμες
Καταδικη της η επανασταση εναντιον τους
Καταδικα της ολα
Παντα ερωτευμενη, παντα διαφορετικη, παντα διχασμενη
Παντα γυναικα, παντα ασυμβιβαστη…
Κι οπου βγει

Διαβάστε περισσότερα...
Δυστυχως αυτη η αναρτηση γινεται με καθυστερηση δυο ημερων λογω του οτι δεν ειχα ιντερνετ...Ωστοσο ποτε δεν ειναι αργα..
Γιατι πολυ απλα τα εχουμε κανει μανταρα και γιατι παντα ενα νομισμα εχει δυο οψεις...

ΞΕΠΟΥΛΗΜΕΝΕΣ ΠΕΝΕΣ ΣΤΗ ΔΟΥΛΕΨΗ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΦΕΝΤΙΚΟΥ

http://anergoidimosiografoi.blogspot.com/2010/07/blog-post_1466.html
Διαβάστε περισσότερα...

Δευτέρα, 19 Ιουλίου 2010


Επανασταση στην "επανασταση"
Οταν η λεξεις επανασαση και επαναστατες πεσουν σε λαθος χερια και χρησιμοποιηθουν με λαθος τροπο να τι μπορει να συμβει: Νεκρος ο Σωκρατης Γκιολιας (η ο εκαστοτε Σωκρατης Γκιολιας), χηρα η νεα γυναικα του, ορφανο το παιδακι του...Οχι δεν ειναι μελο αυτα που γραφω ειναι η αληθεια και η αληθεια δεν ειναι μελο ειναι τραγικη. Επαναστατες...δεν ξερω τι και πως δεν ξερω που και γιατι αλλα το αποτελεσμα μου δινει το δικαιωμα να αναρωτηθω...αυτο λεγεται επανασταση; Ναι, μια επανασταση μπορει να εχει και το αναλογο κοστος, αλλα επιμενω: Αυτο που εγινε λεγεται επανασταση; Αν ναι τοτε ας βρουμε εναν αλλο ορισμο, εντελως καινουργιο και αμολυντο για να ονομασουμε αυτο που θελουμε να κανουμε ολοι εμεις που δηλητηριασμενοι απο οργη θρεμενη απο ξενα χερια επιδιωκουμε με τον εναν η τον αλλον τροπο να παταξουμε την αδικια, τα συμφεροντα, τα οικονομικα και μη εγκληματα, την εξουσια, τις διεφθαρμενες κυβερνησεις, τους αδιαφορους μεχρι εγκληματος πολιτες...Ας βρουμε μια αλλη λεξη αν αυτη επαψε να σημαινει ο,τι ειχα στο μυαλο μου ως τωρα....Ας την πουμε οπως να 'ναι. Αρκει να μην εμπλεκεται με αυτο που εγινε σημερα...Συλλυπητηρια και απο το δικο μας μη δημοφιλες η ενημερωτικο ιστολογιο. Απλα και ανθρωπινα συλλυπητηρια.
Διαβάστε περισσότερα...
Δεσμιοι
Καποια πραγματα ειμαι η πολυ αθωα η πολη χαζη για να τα συλλαβει το μυαλο μου...Που κολλαει αυτο που λεω; Φοβαμαι οτι κολλαει παντου πια...Γινεται κατι γυρω σας που να μπορειτε να το εξηγησετε, να το κατανοησετε, να το δικαιολογησετε η εστω να το αιτιολογησετε; Βλεπετε τιποτε στις ειδησεις η αλλου που να εχει εστω και κατι το λογικο, κατι το καλο, κατι το συναισθηματικο, κατι το ανθρωπινο; Παλι τα ιδια σας λεω...Παλι χρησιμοποιω φθαρμενες και σκονισμενες λεξεις ακαταλαβιστικες η αλλοιωμενες. Παλι σαλιωνω φθογγους και συλλαβες που κανεις ποτε δεν εχει δει να παιρνουν σαρκα και οστα ως αφηρημενες εστω εννοιες για να σωσουν ο,τι σωζεται...Σχεδον ποτε θα μου πειτε. Γιατι ομως εγω αυτο το ποτε δεν το θελω ουτε καν διπλα στο σχεδον; Ποτε θα παψουμε να ειμαστε μαριονετες συμφεροντων και ενστικτων; Ποτε θα σπασουμε τα σχοινια που μας κρατουν δεσμιους αλλων, του κακου μας εαυτου, του φοβου μας, της δειλιας μας, των ανασφαλειων μας, της αδιαφοριας μας...δεν εχει τελος ο καταλογος. Παρακολουθω εξεληξεις σα να βλεπω θριλερ και μου βγαινει να πω: Δε θελω να βλεπω! Ελα ομως που για να αντιμετωπισεις κατι πρεπει να το κοιταξεις καταματα...Τι σας λεω παλι...
Διαβάστε περισσότερα...

Εν ψυχρώ δολοφονία του Σωκράτη Γκιόλια

http://freskakoulouria.blogspot.com/2010/07/blog-post_19.html Διαβάστε περισσότερα...

Προς τιμήν του Degas
(απο κυριακατικο σχολειο μεταναστων)
Ένα από τα αγαπημένα θέματα του Ντεγκά
είναι σίγουρα οι χορεύτριες. Χωρίς να
γοητεύεται από τη χάρη του χορού ή από
την ομορφιά τους, ο Ντεγκά μελετά τις
χορεύτριες σαν να είναι μικρά ρομπότ,
μηχανές σε κίνηση, και αναλύει τα λεπτά τους
μέλη καθώς υποβάλλονται σε συστροφές,
προσπαθώντας να συλλάβει την πολυπλο-
κότητα των κινήσεών τους. Σ αυτό τον...
διάσημο πίνακα ο Ντεγκά απεικονίζει με μεγάλη
φρεσκάδα μια στιγμή από ένα μάθημα
χορού. Ο δάσκαλος προσπαθεί να επαναφέρει
στην τάξη τις μάλλον αφηρημένες
μαθήτριές του. Πολύ λίγες όμως φαίνεται να τον
παρακολουθούν. Για να ζωγραφίσει τη
σκηνή ο Ντεγκά επιλέγει μια πολύ πρωτότυπη
οπτική γωνία στην άκρη της αίθουσας και
με εκπληκτική ικανότητα οργανώνει τον χώρο
με τρόπο ώστε να οδηγήσει το βλέμμα του
θεατή κατά μήκος του προοπτικού άξονα
της σκηνής, ο οποίος υπογραμμίζεται από
τη σειρά των χορευτριών. Για να εμπλουτίσει
τη σύνθεση εισάγει λεπτομέρειες όπως το
ποτιστήρι στην αριστερή γωνία και το σκυλάκι
στα πόδια της μπαλαρίνας σε πρώτο
πλάνο.
Ο Ντεγκα ερευνά με χαρούμενη διάθεση
τις περιεργες κινήσεις των χορευτριών
που καμμιά φορά δεν έχουν χάρη. Μια από
αυτές συλλαμβάνεται καθώς ξύνει την
πλάτη της.
Στην άλλη πλευρά της αίθουσας μια άλλη
δένει με απεγνωσμένες κινήσεις
τη μαύρη κορδέλα γύρω από τον λαιμό
της. Άλλες μιλούν μεταξύ τους, παρατηρούν
το χέρι τους, τακτοποιούν το λουλούδι
στα μαλλιά τους ή στρέφουν αλλού το βλέμμα.. Τα μοντέλα του -και αυτό ισχύει για το σύνολο του έργου του- φαίνεται
ότι δεν έχουν καμία συνείδηση της θέσης τους. “Θέλω να κοιτάζετε μέσα
από την κλειδαρότρυπα, το ίδιο κάνω και εγώ” έλεγε ο Ντεγκά στους
συνομιλητές του.
Η πόρτα οδηγεί στη διπλανή αίθουσα,
όπου ένα παράθυρο βλέπει σ' ένα δρόμο του
Παρισιού. Η πρωτοτυπία της σκηνής είναι
χαρακτηριστικό της τέχνης του Ντεγκά,
αποκλείει μέρος της αίθουσας από τον
χώρο του πίνακα, κόβοντας τη φούστα της
χορεύτριας στο πλάι της σκηνής..Ετσι ο
θεατής έχει την εντύπωση ότι ο χώρος
συνεχίζεται έξω από τη ζωγραφική
επιφάνεια..
Διαβάστε περισσότερα...

Απο Κυριακατικο σχολειο μεταναστων:
Με αφορμή τη νίκη των Σαντινίστας το 1979 στη Νικαραγουα
H κατάληψη της
πρωτεύουσας Mανάγκουα από το Σαντινιστικό Mέτωπο Eθνικής Aπελευθέρωσης
(FSLN) τον Iούλη του 1979 γκρεμίζει το λαομίσητο καθεστώς της
οικογένειας Σομόζα που εξουσίαζε τη χώρα αυτή της Kεντρικής Aμερικής από
τα μέσα του ‘30. H επανάσταση έχει συνδυάσει μια δεκαετία παρατεταμένου
ένοπλου αγώνα στην ύπαιθρο με μια μαζική εξέγερση στις πόλεις.
Aνατρέπει έτσι μια από τις δεκάδες στρατιωτικές χούντες της Λατινικής
Aμερικής που έχουν στήσει και στηρίξει οι HΠA μεταπολεμικά, και
ιδιαίτερα στη δεκαετία του ‘70 για να ανακόψουν μια ορμητική
ριζοσπαστικοποίηση σε όλη την ήπειρο. Πρόκειται για φασιστικά καθεστώτα
όπου τα βασανιστήρια, οι εξαφανίσεις και η δράση παραστρατιωτικών
ταγμάτων θανάτου με την καθοδήγηση αμερικανών συμβούλων βρίσκονται... στην
ημερήσια διάταξη. Mόνο στη Γουατεμάλα, στρατός και παραστρατιωτικοί
ευθύνονται για το θάνατο πάνω από 200.000 αμάχων, τη γενοκτονία
ολόκληρων ιθαγενικών φυλών και τον ξεριζωμό εκατομμυρίων χωρικών, στο
πλαίσιο του αμερικανικής έμπνευσης αντι-αντάρτικου πολέμου. Στο Eλ
Σαλβαδόρ οι αλλεπάλληλες χούντες, με άμεση ανάμιξη και καθοδήγηση των
HΠA, δολοφόνησαν και «εξαφάνισαν» 100.000 προοδευτικούς πολίτες, από
απλούς χωρικούς ως και τον αρχιεπίσκοπο της χώρας, που είχε τολμήσει να
καταγγείλει τη φασιστική βία του καθεστώτος.Mια
νέα ελπίδα γεννιέταιMέσα σ’ εκείνη
τη μαυρίλα η επανάσταση των Σαντινίστας, είκοσι χρόνια μετά την Kούβα,
αποτελούσε μια νέα αχτίδα ελπίδας και για τους άλλους λαούς της
περιοχής. Mα όχι μόνο γι’ αυτούς, και όχι μόνο γι’ αυτό το λόγο. Στα
τέλη της δεκαετίας του ‘70 οι HΠA δεν βρίσκονται στα καλύτερά τους μετά
το στραπάτσο του Bιετνάμ και την απώλεια του Σάχη από την επανάσταση στο
Iράν. Kι απ’ την άλλη πλευρά, το «επίσημο» κομμουνιστικό κίνημα είχε
μεταλλαχθεί, αποποιούμενο την επανάσταση. Oι σοβιετικοί είχαν από καιρό
πάψει να ενισχύουν την επανάσταση στην Kεντρική και Nότια Aμερική,
περιοριζόμενοι στην αξιοποίηση καταστάσεων για την αντιπαράθεσή τους με
τις HΠA. Kορύφωμα αυτής της «υπεύθυνης» σοβιετικής πολιτικής αποτέλεσε
το ειδύλλιο με τον δικτάτορα Bιντέλα της Aργεντινής και την καταγγελία
κάθε διεθνούς καταδίκης της αργεντινής χούντας ως «επέμβασης στα
εσωτερικά της πράγματα». Eυθυγραμμισμένη με τη Σοβιετική Ένωση, η Kούβα
θα ακολουθήσει κι αυτή μια «συνετή» διεθνή πολιτική στη Λατινική
Aμερική, και θα συστήνει την ίδια «σύνεση» στα ανατρεπτικά κινήματα της
περιοχής. Tο από κοινού «πούλημα» του ίδιου του Tσε στη Bολιβία από
Kάστρο και Σοβιετικούς ήδη το 1967, είναι ενδεικτικό.Συνεπώς, η
επιτυχία των Σαντινίστας μέσα σ’ αυτή τη μπερδεμένη κατάσταση έχει και
άλλα μηνύματα να δώσει. Xιλιάδες άνθρωποι σε όλο τον κόσμο θα
ενδιαφερθούν ενεργά και πολλοί, από τα πιο διαφορετικά ρεύματα της
αριστεράς, θα ταξιδέψουν στην επαναστατημένη Nικαράγουα, συνήθως σαν
μέλη των μπριγάδων διεθνιστικής αλληλεγγύης. Aλλά κι εδώ τα πράγματα δεν
είναι λιγότερο μπερδεμένα.Tο FSLN ήταν
από το ξεκίνημά του, στη δεκαετία του ‘60, ένας ετερόκλητος συνασπισμός
δυνάμεων με μάλλον ασαφή μαρξιστικό προσανατολισμό, αποτελώντας
περισσότερο ένα μέτωπο παρά κόμμα, αλλά και χωρίς την ύπαρξη ενός
καθοδηγητικού κέντρου. H πολυσυλλεκτικότητα αυτή και η ιδεολογική
βεντάλια θα μεγαλώσει καθώς φτάνουμε στο 1979. H κομμουνιστική του
συνιστώσα, που έγινε γνωστή αργότερα ως MAP M-L (Kίνημα Λαϊκής Δράσης
Mαρξιστικό-Λενινιστικό), έχει αποχωρήσει στις αρχές της δεκαετίας του
‘70 από τις δομές του FSLN, αν και θα πάρει ενεργά μέρος στην εξέγερση
του 1979 θέτοντας τις αντάρτικες δυνάμεις του υπό τη στρατιωτική
διοίκηση των Σαντινίστας. Όταν, για να συγκροτήσει επαναστατική
κυβέρνηση από την Kόστα Pίκα λίγο πριν την τελική έφοδο, το FSLN θα
χρειαστεί να συμμαχήσει με ένα ευρύτατο φάσμα δυνάμεων, περιλαμβανομένων
και δεξιών αντι-σομοζικών, ακόμη και πρώην στελεχών της χούντας, το
πρόβλημα βρίσκεται λιγότερο ή καθόλου στο ευρύ αυτό φάσμα και
περισσότερο στον προσανατολισμό του ίδιου του FSLN. Ήδη πριν καταλάβει
την εξουσία το FSLN είχε δεσμευτεί πως θα διατηρήσει μια μικτού τύπου
οικονομία, και δεν αθέτησε την υπόσχεσή του αυτή.Ένα
μεγάλο βήμαH αλλαγή και ο άνεμος ελευθερίας που
φύσηξε στη Nικαράγουα με την επικράτηση των Σαντινίστας μετά από μισό
αιώνα σομοζικής χούντας ήταν από μόνα τους ένα μεγάλο βήμα για τη χώρα
και την κοινωνία. Oι πολιτικές και συνδικαλιστικές ελευθερίες που
δόθηκαν στο λαό ήταν άγνωστες στο μεγαλύτερο μέρος της Λατινικής
Aμερικής ακόμη και πριν την επιβολή φασιστικών καθεστώτων. Σε κοινωνικό
και οικονομικό επίπεδο οι αλλαγές και τα άλματα ήταν εξίσου μεγάλα.
Tεράστιες εκτάσεις γης που ανήκαν στο Σομόζα και την κλίκα του δόθηκαν
σε ακτήμονες, ενώ εθνικοποιήθηκαν οι τράπεζες, όπως και ορισμένα τμήματα
της μεγάλης βιομηχανίας. Mειώθηκαν οι ώρες εργασίας, εξασφαλίστηκαν
μέγιστες τιμές για τα βασικά είδη διατροφής και ελάχιστες τιμές για τα
αγροτικά προϊόντα. H θέση της γυναίκας αναβαθμίστηκε όσο σε καμιά άλλη
αμερικανική χώρα εκτός της Kούβας. Tέλος, στην καμπάνια ενάντια στον
αναλφαβητισμό το 1980, 100.000 εθελοντές «δάσκαλοι» έμαθαν γραφή και
ανάγνωση σε μισό εκατομμύριο νικαραγουανούς, μειώνοντας σε ένα μόλις
εξάμηνο τον αναλφαβητισμό από το 50% σε λιγότερο από 12%. Aκόμη και η
Oυνέσκο βράβευσε τότε την κυβέρνηση με το διεθνές βραβείο Kρούπσκαγια.
Tρανταχτή απόδειξη για άλλη μια φορά στην ιστορία για το πώς «μεγάλα»
προβλήματα, που ταλανίζουν για δεκαετίες τα αστικά καθεστώτα μοιάζοντας
τάχα δισεπίλυτα, μπορούν να λυθούν τόσο απλά και γρήγορα κάτω μια λαϊκή
εξουσία, ακόμα και φτωχή.Oι πρώτες
εκλογές του 1984 επιβεβαίωσαν την υπόσχεση του FSLN για πολυκομματική
δημοκρατία, όπως και την ενθουσιώδη στήριξη του λαού στην κυβέρνηση.
Aλλά στην πρώτη δεκαετία της επανάστασης ο λαός αυτός θα έρθει
αντιμέτωπος με δύο μεγάλα προβλήματα. Tο ένα είναι η εξωτερική επέμβαση
των HΠA, που μετά την ήττα του Bιετνάμ θα εγκαινιάσουν την τακτική των
χαμηλής έντασης πολέμων, εξαπολύοντας τους μισθοφόρους Kόντρας στη
Nικαράγουα και επιχειρώντας και τον οικονομικό στραγγαλισμό της χώρας με
την επιβολή εμπάργκο. Tαυτόχρονα, η Oυάσιγκτον θα εκμεταλλευθεί στο
έπακρο την πολυκομματική δημοκρατία, ενισχύοντας ανοιχτά και την
«ειρηνική» αντιπολίτευση στους Σαντινίστας, τόσο οικονομικά όσο και
πολιτικά.Tο δεύτερο και πιο κρίσιμο πρόβλημα είναι το
«πάγωμα» της επανάστασης στις δύσκολες συνθήκες που δημιουργεί ο πόλεμος
(πάνω από 60.000 νεκροί, πολλαπλάσιοι πρόσφυγες και λευκή τρομοκρατία
από τους Kόντρας). Aκόμη και στο αγροτικό, οι Σαντινίστας περιορίστηκαν
να κατασχέσουν τα κτήματα του Σομόζα και της κλίκας του. Δεν πείραξαν
τις περιουσίες άλλων μεγαλογαιοκτημόνων. Tο εγχείρημα ανάπτυξης κρατικών
και συνεταιριστικών καλλιεργειών έμεινε στη μέση και στηρίχτηκε κυρίως
στην αξιοποίηση νέας και λιγότερο γόνιμης γης. Στη βιομηχανία, η μικτή
οικονομία αφορούσε ακόμη και τη μεγάλη ιδιοκτησία, και όσο περνούσαν τα
χρόνια αυτό παγιωνόταν υπέρ του ιδιωτικού κεφάλαιου. Tο MAP M-L τέθηκε
από τις πρώτες μέρες σε περιορισμούς και διώξεις ακριβώς γιατί στήριξε
την αυτενέργεια των μαζών, δηλαδή την κατάληψη εργοστασίων και κτημάτων
από τους άμεσους παραγωγούς.Tο λάθος των
ΣαντινίσταςO σαντινιστικός στρατός νίκησε κατά
κράτος τους μισθοφόρους Kόντρας, αναγκάζοντας τις HΠA σε συμφωνία
ειρήνης το 1988, ακριβώς γιατί είχε την πλατιά στήριξη και κινητοποίηση
του λαού. Όμως δίπλα στην κούραση από τον πόλεμο ερχόταν να προστεθεί η
δυσαρέσκεια και η απογοήτευση από το σταμάτημα της επανάστασης, όπως κι
αν αυτό εκφραζόταν. Mε δυο κουβέντες, το μεγάλο αμάρτημα των Σαντινίστας
ήταν ότι δεν έβαλαν ποτέ σκοπό τους να ξεμπερδεύουν με την άρχουσα
τάξη, ούτε καν με την αριστοκρατία της γης που απέμεινε μετά τον Σομόζα.
Προσανατολίστηκαν εξαρχής σε ένα «σοσιαλισμό μικτής οικονομίας».
Στηρίχτηκαν στο λαό για να αντιμετωπίσουν τη στρατιωτική ιμπεριαλιστική
επέμβαση, αλλά όχι για να αντιμετωπίσουν την ίδια την ολιγαρχία και να
προχωρήσουν προς το σοσιαλισμό. Kαι είναι ζήτημα, τουλάχιστον για την
ηγεσία τους, αν θέλησε ποτέ κάτι τέτοιο.Tο 1990 οι
Σαντινίστας, εντελώς αναπάντεχα για τους ίδιους, χάνουν τις εκλογές.
Eξίσου αναπάντεχα για τους οπαδούς τους στη Nικαράγουα και σ’ όλο τον
κόσμο, παραδίδουν την εξουσία σαν κύριοι, σεβόμενοι το «παιχνίδι της
δημοκρατίας». Ποια δημοκρατία όταν οι HΠA-Kόντρας απειλούν με νέο
μεγαλύτερο πόλεμο αν ξανακερδίσουν τις εκλογές οι Σαντινίστας, και ενώ η
ξένη ανάμιξη οργιάζει με την ανοιχτή οικονομική και άλλη στήριξη της
αντιπολίτευσης; Aλλά η ηγεσία Oρτέγκα είχε προφανώς κάνει τις επιλογές
της. Mε τις χώρες του ανατολικού μπλοκ σε κατάρρευση, με τις HΠA σε
ρεβανσιστική άνοδο και μόλις πριν λίγους μήνες να εισβάλλουν στον Παναμά
αφήνοντας 25.000 νεκρούς και ισοπεδωμένα προάστια, με την «κατανόηση»
Γκορμπατσόφ, για τη σαντινιστική ηγεσία το ρίσκο ήταν μάλλον μεγάλο για
να επιχειρηθεί κάτι άλλο, αφού δεν υπήρχε κατά νου μια πορεία
διαφορετική από τη «μικτή οικονομία». Έτσι, χρειάστηκε να περάσουν και
πάλι 16 ολόκληρα χρόνια για να πάψει να επιβάλλει ο εκάστοτε πρέσβης των
HΠA τα εκλογικά αποτελέσματα...
Διαβάστε περισσότερα...

Κυριακή, 18 Ιουλίου 2010


Ειχα ενα ονειρο που παρατησα απροσεκτα πανω στην "καποια στιγμη"
Πιστευα σε θαυματα μεχρι που καταλαβα
Πως το μεγαλυτερο θαυμα ειναι αυτο που μπορουμε να καταφερομε εμεις οι ιδιοι
αν πιστεψουμε στις δυναμεις μας
Ενα μικρο θαυμα υπαρχει μεσα στην καθε στιγμη που περναει, μεσα σε καθε ανασα μας

Ειχα μια αγαπη που βαφτισα τελεια κοιτωντας τη με ματια κλειστα
Πιστευα σε οσα ενιωθα εγω μεχρι που καταλαβα
πως η πραγματικη αγαπη γεννιεται σε μια καρδια αλλα για να μεγαλωσει χρειαζεται δυο
Γεννιεται στα ματια καποιου αλλα τρεφεται με το αγγιγμα δυο χεριων
που κρατιουνται σφιχτα καθως περπατουν μαζι πανω στη ζωη

Ειχα μια ελπιδα που εκανε την καρδια μου να χτυπαει γρηγορα
Στηριζομουν πανω της μεχρι που καταλαβα
πως οι ελπιδες δεν ειναι πραξεις αλλα κινητρα για να πραξουμε εμεις
Ειναι το εναυσμα αλλα οχι το τελος, ειναι η αρχη αλλα οχι η ολοκληρωση
Χρειαζεται προσπαθεια για να ανασανει μια ελπιδα

Ειχα ενα ονειρο μια ψευτικη αγαπη και μια ελπιδα
Εκανα το ονειρο αληθεια οταν πιστεψα σε μενα
βρηκα την αληθινη αγαπη οταν ανοιξα τα ματια μου και ειδα
εδωσα ζωη στην ελπιδα οταν αρχισα να στηριζομαι στον εαυτο μου
Κι ετσι καταλαβα οτι δεν ειναι αναγκη να ψαχνει κανεις για το νοημα της ζωης
Αρκει να καταλαβει πως η ιδια η ζωη ειναι τελικα το νοημα...! Διαβάστε περισσότερα...

Απιστευτες αυξησεις στην κινητη τηλεφωνια
Δειτε το φιλικο blog:
http://oneirokouti.blogspot.com/2010/07/blog-post_6389.html

(Εκτος απο την αναρτηση την οποια επελεξα να αναρτησω κι εγω μιας και εκνευριστηκα διαβαζοντας την, το συγκεκριμενο ιστολογιο ειναι καινουργιο με γενικοτερη ενδιαφερουσα θεματολογια και τροπο εκφρασης αμεσο, σχεδον προφορικο κατι που δινει ζωντανια στη γραφη του. Οπως εχω ξαναπει, ειναι μια αξιολογη προσπαθεια, βρισκεται ακομη σε αρχικο σταδιο αλλα εξελισσεται σε κατι ομορφο...Καλη συνεχεια στον φιλο μου Lyricmyth!) Διαβάστε περισσότερα...

Summer memories
Το καλοκαιρι ειναι μια εποχη αντιφατικη και απο την καλη της πλευρα πολυ ομορφη...Αντιφατικη γιατι στην πολη επικρατει ο καυσωνας και η απολυτη βαρεμαρα κατα κυριο λογο, ιδιαιτερα αν η πολη αυτη δεν εχει θαλασσα καπου κοντα. Γιατι οπως καθε χρονο δαση καιγονται (συνεχεια βρισκονται καινουργιες εκτασεις να παραδοθουν στις φλογες θαρρεις και εχουμε αμετρητα στρεμματα δασικων εκτασεων και δεν ξερουμε τι να τα κανουμε) και μας εχει γινει πλεον κακια συνηθεια καθε φορα που ανοιγουμε την τηλεοραση τετοια εποχη να ακουμε για πυρκαγιες και καταστροφες. Γιατι απο την αλλη πλευρα αν εχεις τη δυνατοτητα να πας διακοπες με καλη παρεα, μπορεις να χαρεις τη θαλασσα, τον ηλιο (με μετρο), την ξενοιασια, να κανεις καμπινγκ, να γνωρισεις κοσμο, καινουργια μερη, ακομη κι αν ο δρομος σε βγαλει καπου κοντα...δεν εχει σημασια, τα πιο μακρινα ταξιδια τα κανει το μυαλο μας και σε αυτο βοηθανε οι ανθρωποι που αγαπαμε και μας αγαπουν. Αν και δεν ξερω κατα ποσο η εποχη αυτη βοηθαει στην ενασχοληση με τα blogs μιας και οι περισσοτεροι ειμαστε ειτε σε μια διαρκη νιρβανα λογω ζεστης ειτε εξω με φιλους, για μπανιο και αλλες χαρουμενες δραστηριοτητες, θα τολμησω να σας ρωτησω ποιο ηταν το καλυτερο ως τωρα καλοκαιρι σας...Αυτο που εστω και καιρο μετα θυμαστε με νοσταλγια και που σας κανει να χαμογελατε αυθορμητα οταν το φερνετε ξανα στο μυαλο σας. Δεν ξερω ποσοι απο εσας θα απαντησουν υπο τις παραπανω συνθηκες που περιεγραψα, αλλα οσοι πιστοι προσελθετε και καντε μια προσπαθεια να μοιραστειτε μαζι μας ομορφες στιγμες. Για να κανω μια αρχη θα σας πω ποιο ηταν το δικο μου καλυτερο καλοκαιρι, ως τωρα φυσικα. 2006 διακοπες στη Σαντορινη για 10 μερες με φιλους και τον ανθρωπο που αγαπω πολυ...Παροτι φυσουσε και η θαλασσα ηταν αρκετα κρυα, περασαμε πολυ ομορφα...Στο τελος θελαμε τοσο πολυ να μεινουμε λιγο ακομη που καποιος μας ακουσε, χαλασε το καραβι με το οποιο θα φευγαμε και καθισαμε δυο μερες παραπανω. Πηραμε τελικα το fast χωρις να πληρωσουμε τη διαφορα και εξουθενωμενοι γυρισαμε ξημερωμα στην πολη μας...
Διαβάστε περισσότερα...
 
Απο Κυριακατικο σχολειο μεταναστων:
Συμμορία εκβιαστών
Το Ανώτατο Δικαστήριο της Ρουμανίας έκρινε
αντισυνταγματικά διάφορα μέρη της συμφωνίας της κυβέρνησης με ΕΕ και ΔΝΤ για το
συνταξιοδοτικό. Η απάντηση από τους «δανειστές» ήταν άμεση. Εκβίασαν με διακοπή
της χρηματοδότησης τη χώρα και η κυβέρνηση επέβαλε τελικά ΦΠΑ 25% και πήρε τη
...δόση του δανείου. Σύνταγμα, «ανεξάρτητη δικαιοσύνη» και κουραφέξαλα, σου λένε οι
«αγορές»… Η συμμορία της «τρόικας» κάνει τους παλιούς, παραδοσιακούς, μαφιόζους
τοκογλύφους να μοιάζουν αθώοι ερασιτέχνες…
Διαβάστε περισσότερα...
 
Απο Κυρικατικο σχολειο μεταναστων:
Βασανιστές
Πρόσφατη έκθεση της οργάνωσης Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων
Δικαιωμάτων αποκάλυψε τη συστηματική συνεργασία των γαλλικών, γερμανικών και
αγγλικών μυστικών υπηρεσιών με μυστικές υπηρεσίες χώρων του Τρίτου Κόσμου στη
διεξαγωγή βασανιστηρίων. Προφανώς δεν «πέσαμε απ’ τα σύννεφα» με την είδηση.
...Φαίνεται όμως για άλλη μια φορά η υποκρισία της «πολιτισμένης Δύσης», όταν
καταγγέλλει τους «υπανάπτυκτους» του Τρίτου Κόσμου. Είναι αυτοί οι ίδιοι
ιμπεριαλιστές που αναλαμβάνουν στο Ιράκ, το Αφγανιστάν, την Παλαιστίνη να
«εξάγουν τη δημοκρατία»…
Διαβάστε περισσότερα...

Απο Κυριακατικο σχολειο μεταναστων
Mε αφορμή το πραξικόπημα, σαν σήμερα, το 1936 του στρατηγου Φράνκο στην Ισπανία μερικές σκέψεις γύρω από την ισπανική επανάσταση
Η
Ισπανία τη δεκαετία του ‘30 βρισκόταν σε μια βαθιά κρίση. Η παγκόσμια
οικονομική κρίση του 1929 είχε κτυπήσει πολύ άσχημα τη χώρα, της οποίας
το 70% του πληθυσμού ζούσε απ’ την γεωργία. Οι μεγάλοι γαιοκτήμονες
κατείχαν όλη την πλούσια και εύφορη γη αφήνοντας τα εκατομμύρια των
φτωχών αγροτικών μαζών στα όρια της πείνας. Αλλά και ο κοινωνικός
ανταγωνισμός στις πόλεις ήταν επίσης αγεφύρωτος και εκφραζόταν συνέχεια
με άγριους ταξικούς αγώνες ανάμεσα στους βιομηχάνους και την εργατική
τάξη.



Πάνω σ’ αυτή τη βάση αναπτυσσόταν η... ισπανική αντίδραση με δύο άξονες:
τον καθολικισμό και το στρατό. Ο καθολικισμός προσπαθούσε να έχει
υποταγμένες τις αγροτικές μάζες στη μεγάλη γαιοκτησία μέσα απ’ την
αγραμματοσύνη και τις προλήψεις, ενώ ο στρατός είχε σφυρηλατηθεί μέσα
στους αποικιακούς πολέμους. Το 1936 αυτές οι δύο δυνάμεις αποτέλεσαν
τους δύο βασικούς βραχίονες του ισπανικού φασισμού.



Στις εκλογές, τον Φλεβάρη του 1936, επικράτησαν οι δυνάμεις του Λαϊκού
Μετώπου ενάντια στο συνασπισμό των Καθολικών και Μοναρχικών. Η
κυβέρνηση του Λαϊκού μετώπου (που την αποτελούσαν σοσιαλιστές,
σταλινικοί και φιλελεύθεροι) δεν μπόρεσε να συγκρατήσει τις μάζες που
ξεδίπλωσαν την επίθεσή τους ενάντια στις άρχουσες τάξεις με καταλήψεις
γης, εργοστασίων, επιβολή 8ωρου, αναγκαστικές επαναπροσλήψεις
απολυμένων, κάψιμο εκκλησιών και εκτελέσεις αντιδραστικών. Αυτή ήταν η
εκδίκηση των μαζών για τα μαύρα χρόνια της άγριας καταπίεσης που είχαν
προηγηθεί. Η πραγματικά μεγάλη δύναμη που δέσποζε στο κίνημα ήταν η
CNT, η αναρχοσυνδικαλιστική συνομοσπονδία εργατών με 1,5 εκατομμύριο
μέλη.



Σ’ αυτό το φόντο οι άρχουσες τάξεις εγκατέλειψαν τη μέθοδο της
κοινοβουλευτικής δημοκρατίας και επέλεξαν το δρόμο του φασιστικού
πραξικοπήματος για να διασώσουν τα προνόμια και τα κέρδη τους. Τον
Ιούλη του 1936 ξέσπασε, σ’ όλη τη χώρα, το φασιστικό πραξικόπημα κάτω
απ’ την ηγεσία του στρατηγού Φράνκο. Η απάντηση της κυβέρνησης του
Λαϊκού Μετώπου ήταν δειλή και συμβιβαστική και έδωσε χρόνο και
ευκαιρίες στους πραξικοπηματίες να προωθήσουν τα σχέδιά τους. Όμως η
λαϊκή αντιφασιστική εξέγερση των μαζών, που εξοπλίστηκαν σπάζοντας
στρατιωτικές αποθήκες, κατάφερε να τσακίσει τους φασίστες στις
περισσότερες περιοχές. Από τότε άρχισε ο αντιφασιστικός πόλεμος που
διάρκεσε μέχρι το 1939.

Η σταλινική προδοσία



Κάθε εργατική επανάσταση σηματοδοτείται από το φαινόμενο της δυαδικής
εξουσίας στην έναρξή της. Απέναντι στο παλιό κράτος με την ιεραρχία
του, τις παραδόσεις του και τους μηχανισμούς του υψώνεται μια αντίπαλη
εξουσία, η εργατική, που έχει βάση τους χώρους δουλειάς, την εκλογή και
την ανάκληση των αντιπροσώπων της κάθε στιγμή και ξεπηδάει απ’ τη
δυναμική της ταξικής πάλης. Το τέλος της επανάστασης σημαδεύεται απ’
την αδυσώπητη σύγκρουση των δύο αντίπαλων εξουσιών.



Η μεγάλη κατάκτηση των ημερών του Ιούλη ήταν οι αντιφασιστικές
πολιτοφυλακές που συγκροτούσαν ουσιαστικά τη σπονδυλική στήλη της
ισπανικής επανάστασης και το πιο προχωρημένο κομμάτι της.



Οι αντιφασιστικές πολιτοφυλακές, οι αγροτικές κολεκτίβες και τα
κατειλημμένα εργοστάσια, ασυντόνιστα έστω και χωρίς ενιαίο κέντρο,
συναπάρτιζαν κατ’ αρχάς τον πόλο της εργατικής εξουσίας. Η εργατική
εξουσία είχε απέναντί της όχι μόνο τον φασιστικό στρατό αλλά και το
κράτος της ισπανικής δημοκρατίας. Η ιδιομορφία της ισπανικής
επανάστασης ήταν αυτή: ενώ διεξαγόταν ο πόλεμος ενάντια στο φασιστικό
στρατό ταυτόχρονα ξετυλιγόταν και η αδυσώπητη αντιπαράθεση μέσα στο
αντιφασιστικό στρατόπεδο μεταξύ εργατικής και αστικής εξουσίας, μεταξύ
δεξιάς και αριστεράς πτέρυγας.



Σημαία της αστικής δημοκρατικής εξουσίας, με επικεφαλής τους υπουργούς
της και τη γραφειοκρατία της, έγινε το σύνθημα «πρώτα ο Φράνκο και μετά
οι μεταρρυθμίσεις» ή αλλιώς «πρώτα ο πόλεμος και μετά η επανάσταση».
Σημείο αφετηρίας γι’ αυτό ήταν η στρατηγική του Λαϊκού Μετώπου που
θεμελιωνόταν στη θέση: ο αγώνας είναι για την Ισπανία, τη δημοκρατία
και τη νομιμότητα ενάντια στη φασιστική ανταρσία και γι’ αυτό η
συμμαχία με την προοδευτική αστική τάξη είναι κρίσιμης σημασίας.
Βέβαια την εποχή που εμφανίστηκε ο φασισμός, την εποχή του
ιμπεριαλισμού, προοδευτική αστική τάξη δεν υπήρχε στην Ισπανία, όπως
και σ’ όλο τον κόσμο. Ακόμη και να υπήρχε όμως μια τέτοια αστική τάξη,
η συμμαχία εργατών και καπιταλιστών, με τα αντίθετα κοινωνικά
συμφέροντα που αντιπροσωπεύουν, όχι μόνο δεν θα λειτουργούσε προσθετικά
αλλά διαιρετικά, εκτός αν η εργατική τάξη εγκατέλειπε την πολιτική της
ανεξαρτησία. Αυτή ήταν ακριβώς και η σημασία του Λαϊκού Μετώπου.
Το τι σήμαινε αυτό στην πράξη φαινόταν καθαρά στο πρόγραμμα όλων των
κυβερνήσεων του Λαϊκού Μετώπου σ’ όλη την περίοδο του ισπανικού
εμφυλίου πολέμου (1936-39): 1) όχι εθνικοποίηση όλης της γης και
μοίρασμα της στους αγρότες, 2) όχι νομιμοποίηση των καταλήψεων γης και
των κολεκτίβων, 3) όχι νομιμοποίηση των καταλήψεων των εργοστασίων, 4)
όχι αναγνώριση του δικαιώματος εθνικής αυτοδιάθεσης για το Μαρόκο 5)
όχι αναγνώριση των αντιφασιστικών πολιτοφυλακών. Ήταν μια πολιτική που
όχι μόνο δεν στηριζόταν στην κινητοποίηση των μαζών αλλά φοβόταν τις
μάζες.



Αυτούς τους φόβους της αστικής δημοκρατικής εξουσίας ανέλαβε να
καθησυχάσει το σταλινικό Κ.Κ. Ισπανίας, εξουδετερώνοντας κάθε
αντιπολίτευση κοινωνική και πολιτική και ξαναστήνοντας στα πόδια του το
ξεχαρβαλωμένο αστικό κράτος. Το ΚΚΙ ήταν στην αρχή ένα μικρό εργατικό
κόμμα. Προς τα τέλη του 1936 έγινε μεγάλη πολιτική δύναμη με το κύρος
που απολάμβανε από τις σχέσεις με την ΕΣΣΔ. Έγινε ισχυρό κόμμα στη
δημοκρατική Ισπανία και διείσδυσε πολύ βαθιά σε κάθε τομέα του κρατικού
μηχανισμού.



Η πολιτική του σταλινισμού στην Ισπανία πέρασε μέσα από ένα
καλοσχεδιασμένο πλάνο επιθέσεων. Με τις τράπεζες και τον έλεγχο του
χρήματος στραγγάλισε σιγά σιγά τα κατειλημμένα εργοστάσια. Επέβαλε όπου
μπορούσε λογοκρισία στον επαναστατικό Τύπο για να έχει το μονοπώλιο της
προπαγάνδας. Διέλυσε τις πολιτοφυλακές αφού τις δυσφήμησε. Φυλάκισε,
βασάνισε και δολοφόνησε πολλούς αγωνιστές σε ιδιωτικές φυλακές της
σταλινικής Γκεπεού. Τέλος διέβρωσε το πνεύμα αντίστασης και
αυτοπεποίθησης των επαναστατημένων μαζών με την εξάρτηση του
αντιφασιστικού πολέμου από τη ρωσική πολεμική βοήθεια. Έτσι έφραξε το
δρόμο στην επανάσταση, αλλά άνοιξε και την πόρτα στο φασισμό.

Το αδιέξοδο του αναρχισμού



Η διαμάχη των δύο αντίπαλων εξουσιών στο δημοκρατικό στρατόπεδο πήγαινε
μαζί με τον αντιφασιστικό αγώνα. Ορθόδοξος στρατιωτικός πόλεμος ενάντια
στο φασισμό ή επαναστατικός πόλεμος, έγινε το ζήτημα ζωής ή θανάτου για
τις εξεγερμένες μάζες. Ο επαναστατικός πόλεμος
προϋπέθετε ένα δημοκρατικό στρατό με εκλεγμένες επιτροπές φαντάρων.



Στην Ισπανία αυτός ο στρατός είχε όνομα και λεγόταν αντιφασιστικές
πολιτοφυλακές. Αυτές οι πολιτοφυλακές ήταν το κέντρο της εργατικής
εξουσίας και έγιναν αναπόφευκτα ο στόχος της επίθεσης της
«δημοκρατικής» αντίδρασης. Έτσι ξεκίνησαν τα γεγονότα του Μάη στην
Βαρκελώνη το 1937. Αυτή ήταν και η πιο κρίσιμη στιγμή της ισπανικής
επανάστασης μετά τον Ιούλη του ’36. Αυτή ήταν η αποφασιαστική μάχη
μεταξύ αστικής και της εργατικής εξουσίας.



Τα γεγονότα είχαν ξεκινήσει βδομάδες πριν με τη σταδιακή προσπάθεια της
νέας Ρεπουμπλικανικής Φρουράς να αφοπλίζει εργατικές περιπόλους από
μαχητές της CNT και του POUM (ένα μικρό φιλοτροσκιστικό κόμμα, πάντα σε
συμμαχία με τη CNT). H κατάσταση ήταν τόσο οξυμένη που η Πρωτομαγιά
απαγορεύτηκε στη Βαρκελώνη, για να μη μετατραπεί σε μετωπική αναμέτρηση
μεταξύ αναρχικών εργατών και κυβερνητικών δυνάμεων. Η αναμέτρηση ήταν
όμως αναπόφευκτη και έτσι όταν μια αστυνομική μονάδα κατέλαβε το
τηλεφωνικό κέντρο που είχε μεγάλη συμβολική και στρατιωτική σημασία για
το κίνημα των Καταλανών εργατών, τότε ξέσπασε η καταιγίδα. Μια γενική
απεργία παρέλυσε τα πάντα, οδοφράγματα στήθηκαν παντού και οι
κυβερνητικές δυνάμεις απομονώθηκαν στην καλή συνοικία της πόλης από
χιλιάδες εξαγριωμένους πολιτοφύλακες και εργάτες.



Αυτή ήταν η στιγμή που η ιστορία δοκίμασε τον αναρχισμό ως πολιτικό
ρεύμα. Ο ισπανικός αναρχισμός ήταν το
μεγαλύτερο πολιτικό ρεύμα στο αντιφασιστικό στρατόπεδο. Η παράδοσή του
κρατούσε ακόμη από την εποχή του Μπακούνιν, αλλά απέκτησε έντονα
εργατικό χαρακτήρα στην Βαρκελώνη που ήταν το βιομηχανικό κέντρο της
Ισπανίας. Η ιστορία του ήταν γεμάτη σκληρές και αυθόρμητες απεργίες,
ηρωικούς αγωνιστές απ’ αυτούς που αφήνουν ίχνη στο πέρασμά τους. Η CNT
που ιδρύθηκε το 1910 είχε πολεμήσει αδιάλλακτα κάθε κυβέρνηση,
δημοκρατική ή δικτατορική, αλλά πάντα από θέση αντιπολιτευτικής άμυνας.
Αυτή τη φορά τα πράγματα ήταν εντελώς διαφορετικά: η σύγκρουση τον Μάη
γινόταν σε μια συγκυρία δυαδικής εξουσίας και ακόμη χειρότερο στην
αντίπαλη πλευρά, την κυβερνητική, οι αναρχικοί εργάτες είχαν να
αντιμετωπίσουν τους ηγέτες τους που συμμετείχαν στην κυβέρνηση!



Οι αναρχικοί πάντα διακήρυσσαν ότι ήταν ενάντια σε κάθε εξουσία και
κυβέρνηση, ακόμη και των σοβιέτ, γιατί εκπροσωπούσε την εξουσία μιας
μειοψηφίας πάνω στην πλειοψηφία. Αυτή η
διακήρυξη δεν θα εμπόδιζε καθόλου την αφρόκρεμα του ισπανικού
αναρχισμού να συμμετάσχει με 4 υπουργούς στην ισπανική κυβέρνηση, στην
ίδια κυβέρνηση δίπλα δίπλα με τους εκπροσώπους του σταλινισμού!



Από την στιγμή όμως που κάποιος εγκαταλείπει τους σκοπούς του τι νόημα
έχουν πια τα μέσα; Ο ισπανικός αναρχισμός, παρά τις εμφανείς
στρατηγικές αδυναμίες του πάντα προωθούσε και υπεράσπιζε την «άμεση
δράση» των μαζών που ξεσπούσε αυθόρμητα και ήταν «σκληρή και καθαρή σαν
μέταλλο». Αυτό του έδινε τεράστιο ηθικό και πολιτικό κύρος στα μάτια
των απλών ανθρώπων, αλλά ακόμη και των αντιπάλων του. Ακριβώς στα
γεγονότα του Μάη, οι αναρχικοί ηγέτες εγκατέλειψαν και τα μέσα…
Αποκήρυξαν την αυθόρμητη αντίσταση των αναρχικών εργατών και
προσπάθησαν να ηρεμήσουν τις μάζες και να τις γυρίσουν πίσω. Και όταν
τα κατάφεραν μίλησαν για ένα ατυχές γεγονός (που ήδη είχε στοιχίσει
πάνω από 500 νεκρούς).



Αυτό το «ατυχές γεγονός» σήμαινε το τέλος της περιόδου της δυαδικής
εξουσίας και της ισπανικής επανάστασης. Το πογκρόμ που επακολούθησε
εκμηδένισε σε μερικούς μήνες κάθε κατάκτηση των εργαζόμενων μαζών και
κορυφώθηκε με ένα ανελέητο κυνήγι κάθε αντιπολίτευσης. Το POUM
διαλύθηκε και οι περισσότεροι ηγέτες του δολοφονήθηκαν. Η ίδια μοίρα
επιφυλασσόταν και στην αριστερή πτέρυγα των αναρχικών και σοσιαλιστών.
Η ισπανική επανάσταση είχε καταλήξει σε τραγωδία.



Όταν οι φασίστες, την άνοιξη του 1939, κατέλαβαν την Βαρκελώνη και τη
Μαδρίτη δεν είχαν να πανηγυρίσουν τη νίκη τους πάνω στην επανάσταση,
αλλά πάνω στον νεκροθάφτη της, το Λαϊκό Μέτωπο, τη συμμαχία σταλινικών
και φιλελευθέρων.

Παναγιώτης Λίλης
Διαβάστε περισσότερα...
Απο Κυριακατικο σχολειο μεταναστανων:
Γεννήθηκα μέσα στη γη μια ντάλα μεσημέρι
και σε πλατεία φύτρωσα,
σ'έμα μικρό παρτέρι
στένεψε ο κόσμος στένεψε, στέρεψε η έμπνευσή μου
ο αέρας μου λιγότερος απ'την αναπνοή μου
Ειμ'ένα φαλακρό βουνό , γη
καταπατημένη 
μπουλντόζα ακυβέρνητη, από κλωστή δεμένη.


Διαβάστε περισσότερα...

Απο Κυριακατικο σχολειο μεταναστων (χθεσινη δημοσιευση):
Με αφορμή σαν σήμερα το 1955 το άνοιγμα της πρώτης Disneyland στην Καλιφόρνια, μερικές σκέψεις γύρω από το βιβλίο "Ντοναλντ ο απατεώνας"
Στην ιστορία το "Ολόχρυσο φεγγάρι" ο Σκρουτζ, ο Ντόναλντ και τα ανίψια του μαθαίνουν ότι υπάρχει ένα δεύτερο φεγγάρι πίσω από τη Σελήνη, το οποίο είναι φτιαγμένο από ατόφιο χρυσάφι. Και, φυσικά, ο Σκρουτζ θέλει να το αποκτήσει, όπως και καθετί πολύτιμο. Όταν, λοιπόν, φτάνουν στο φεγγάρι (το οποίο, σύμφωνα με τους υπολογισμούς του Σκρουτζ, κοστολογείται στα διακόσια εβδομήντα εφτά απιθανικομμύρια, εξακόσια έξι απιστευτικομμύρια, διακόσια ογδόντα οκτώ φανταστικομμύρια και κάτι ψιλά), ανακαλύπτουν ότι το χρυσό φεγγάρι κατοικείται από έναν εξωγήινο, και άρα του ανήκει. Ο εξωγήινος ήταν ο πιο πλούσιος κάτοικος της Αφροδίτης, μέχρι που αποφάσισε, όπως και ο Σκρουτζ, να κατακτήσει το φεγγάρι. Ωστόσο, το διαστημόπλοιο που τον άφησε εκεί έφυγε και... δεν επέστρεψε ποτέ, με αποτέλεσμα να μείνει στο χρυσό φεγγάρι για 700 χρόνια!
Ο εξωγήινος προτείνει μια συμφωνία στα παπιά: Τους παραχωρεί την ιδιοκτησία του πλανήτη, με αντάλλαγμα…μια χούφτα χώμα! Η ανταλλαγή φαίνεται αρχικά αστεία: Ένας ολόκληρος χρυσός πλανήτης, σε αντάλλαγμα για μια χούφτα ταπεινό χώμα. Τα ανίψια του Ντόναλντ σχολιάζουν: “Φανταζόσουν ότι ο τύπος θα έκανε μια τόσο άνιση ανταλλαγή;” “Δεν θα είναι πολύ ξύπνιος”.
Φυσικά, στο χρυσό φεγγάρι δεν υπάρχει χώμα, παρά μόνο ατόφιο χρυσάφι, όμως, για καλή τους τύχη, τα παπιά έχουν στο διαστημόπλοιο ένα κουτί γεμάτο με χώμα από τη Γη, το οποίο είχε φέρει ο Σκρουτζ, ώστε ο φοβητσιάρης Ντόναλντ να νιώθει ότι “πατάει γερά στη Γη”. Έτσι, δίνουν μια χούφτα χώμα στον εξωγήινο και αποκτούν το χρυσό φεγγάρι. Τι κάνει, όμως, ο εξωγήινος με το χώμα; Το βάζει σε μία εντυπωσιακή κατασκευή, η οποία μετατρέπει το χώμα σε έναν ολόκληρο, ολοκαίνουργιο πλανήτη, ο οποίος τίθεται αμέσως σε τροχιά στο διάστημα. Φεύγοντας πάνω στον καινούργιο του πλανήτη, ο εξωγήινος λέει στα παπιά:
“Ήμουν τόσο φτωχός εδώ πέρα! Υπάρχουν μόνο άτομα χρυσού! Τι να τα κάνεις; Τώρα, όμως, έχω έναν κόσμο δικό μου! Έναν κόσμο με τροφή και νερό και ζωή! Και επιπλέον, ένα μέσο να γυρίσω στην πατρίδα!”
Κατόπιν αυτού, στα τελευταία πάνελς της ιστορίας, ο Σκρουτζ δηλώνει:
“Αυτός πήρε το χώμα κι εγώ πήρα το περίφημο ολόχρυσο φεγγάρι. Πεντακόσια μίλια πάχος. Ολοκάθαρο χρυσάφι! Τελικά…Στην οργή! Νομίζω ότι αυτός βγήκε κερδισμένος!”
Για μερικούς το νόημα αυτής της ιστορίας είναι ότι τα πλούτη δεν φέρνουν την ευτυχία. Κάποιοι άλλοι, όμως, όπως οι συγγραφείς του βιβλίου “Ντόναλντ, ο Απατεώνας” ερμηνευουν την ιστορία διαφορετικά. Πάμε, λοιπόν:
(σελ. 101-102)
Ο Σκρουτζ αποκτά το φεγγάρι των εικοσιτεσσάρων καρατίων που “το χρυσάφι του είναι τόσο καθαρό, τόσο εύπλαστο, που μοιάζει με βούτυρο”. Παρουσιάζεται όμως ο νόμιμος ιδιοκτήτης, ο Βικτόρ Ντ’Ορμπόρ, ένας κάτοικος της Αφροδίτης, “ο πιο πλούσιος κάτοικος της Αφροδότης”, που ήρθε να πάρει πίσω αυτό το περιφερόμενο χρυσάφι και είναι πρόθυμος να το πουλήσει στο Σκρουτζ για μια φούχτα χώμα. “Ω, θα’ναι η καλύτερη συναλλαγή που έχει κάνει ποτέ στη ζωή του ο Σκρουτζ” φωνάζει ο Λιούη· και ο Ντιούη προσθέτει: “Αυτός ο κάτοικος της Αφροδίτης, θα πρέπει να είναι τρελός”. Αλλά ο Βικτόρ Ντ’Ορμπόρ είναι ένας κακός απατεωνάκος με διακαή πόθο την επιστροφή στη φύση. Με τη μαγνητική έλξη του μεταμορφώνει αυτή τη χούφτα χώμα σε πλανήτη, με τις ηπείρους του, τους ωκεανούς του, τα δέντρα του. “Αντίο, κύριε! Σε αυτό το ολόχρυσο φεγγάρι ήμουν ο πιο φτωχός από όλους τους φτωχούς”. Εξόριστος μακριά από την αθώα φύση, διψασμένος για λίγη βροχή και μερικά ηφαίστεια, ο Βικτόρ Ντ’Ορμπόρ απαρνιέται το χρυσάφι για να ξαναγυρίσει στη μητέρα γη, όπου αρκείται να ζήσει με τα ελάχιστα δυνατά μέσα (“Τριφύλλι! Νιώθω σα να ξαναγεννιέμαι!”). “Τώρα έχω ένα δικό μου κόσμο, με ό,τι μου χρειάζεται, για να ζήσω απλά”. Ο Σκρουτζ δεν του κλέβει το χρυσάφι του. Από τη μια έχει την ευγένεια να τον απαλλάξει από αυτό το διεφθαρμένο μέταλλο και να του διευκολύνει την επιστροφή του στην πρωτόγονη λιτότητα. Από την άλλη: “Χμ…διερωτώμαι αν έκανα μια έξυπνη εμπορική πράξη. Βέβαια, έχω το ολόχρυσο φεγγάρι, πάχους 8,5 χιλιομέτρων. Αλλά, παρ’όλα αυτά, νομίζω ότι εκείνος πήρε το καλύτερο κομμάτι”. Τελικά, ο φτωχός προτρέπεται να γιορτάσει τη λιτή ζωή. Για μια ακόμη φορά βρισκόμαστε μπροστά στον παλιό αφορισμό: Οι φτωχοί ζουν δίχως προβλήματα. Τα πλούτη δημιουργούν ένα σωρό φροντίδες. Ας κλέψουμε τους φτωχούς, τους υπανάπτυκτους, χωρίς το παραμικρό συναίσθημα ενοχής!
Διαβάστε περισσότερα...

Παρασκευή, 16 Ιουλίου 2010

Με...ματασιανε!
Ειχατε μερες να με δειτε κι ελπιζω να σας ελειψα εστω και λιγουλακι...Αυτην τη φορα δεν προλαβα να σας ειδοποιησω οπως συνηθιζω να κανω οταν πηγαινω καπου, μιας και το ιντερνετ που "κλεβω" απο τους καλους μου γειτονες, με εγκατελειψε μια μερα πριν αποχωρησω. Απ' ο,τι βλεπω ομως επεστρεψε σημερα μαζι μ' εμενα, κι ετσι εχω την ευχαριστηση να ξαναμπω δυναμικα στην παρεα μας κανοντας την αρχη με αυτη τη μικρη αναρτηση. Πηγα να δω τους δικους μου στην πολη μου, ηταν ηρεμα, αλλα μπανιο δεν εκανα διοτι εκει που ετοιμαζομουν μεσα στην καλη χαρα για παραλια μου συνεβη ενα βλακωδες ατυχηματακι με το ματι μου. Απο αυτα που δεν εχουν λογο να συμβουν κι ομως συμβαινουν. Και μαλιστα συνεβη τη μονη μερα που οι γιατροι ειναι κλειστοι το απογευμα. Μετα κοπων και βασανων που λετε αφου κανεις αλλος δεν απαντουσε, προθυμοποιηθηκε ενας καλος ανθρωπος και γιατρος να ανοιξει το ιατρειο του μονο για παρτη μου. Πηγα κι εγω αρον αρον με το μαγιο και τη σαγιοναρα να με εξετασει, μονο η ψαθα παραμασχαλα μου ελειπε, το μαλλι ανακατο και το ματακι κοκκινο με ενα κομματακι φακου επαφης πιθανοτατα να κοβει βολτες μεσα του.εκτος  των αλλων... Ευτυχως η περιπετειουλα ειχε αισια εκβαση κι εσεις μολις μαθατε την αχρηστη πληροφορια της ημερας για ακομη μια φορα! Καλωσηρθα και παλι πισω λοιπον και καλως σας βρηκα!!!
Διαβάστε περισσότερα...

Κυριακή, 11 Ιουλίου 2010


 Οι τυχεροι σημερα!
Συμφωνα με τους blogoκανονες το βραβειακι που ελαβα απο την αγαπητη Αδικη καταρα θα πρεπει να το δωσω κι εγω σε αλλους. Γνωστο πια. Παρακατω λοιπον ειναι τα ονοματα των φιλων που θα λαβουν αυτο το μαγικο βραβειακι!


Ταξιδευτης και ονειρευτης
 Γιατι το ιστολογιο του εκπεμπει κατι μαγικο...και μ'αρεσει!


Αερικα και ξωτικα

Γιατι πολυ απλα μου αρεσει το ιστολογιο αυτο και γιατι φυσικα ταιριαζει γαντι το βραβειο με τον τιτλο του!

By our moonlight

Γιατι με ταξιδευει σε κοσμους μαγικους...

Επεται συνεχεια...

Διαβάστε περισσότερα...
 
Οταν εχω αφεντικα (κυριολεκτικα και μεταφορικα) πανω απο το κεφαλι μου γινομαι αυτοματως δυστυχισμενη και φαινομενικα ανικανη. Αλλοι θα το παλευαν, ολοι το παλευουν, εγω οχι δυστυχως. Παραλυω.. Εν ολιγοις δεν αποδιδω.
Δε θα ηθελα ουτε εγω να ειμαι αφεντικο κανενος.
Διαβάστε περισσότερα...

Σάββατο, 10 Ιουλίου 2010


Σωρεία αντιφάσεων στην απολογία Κορκονέα
http://www.axiaplus.gr/Default.aspx?id=211858&nt=108&lang=1
Διαβάστε περισσότερα...
Με μεγαλη μου χαρα σημερα ελαβα το τριτο μου βραβειακι απο μια περιπλανωμενη ψηχη της οποιας το blog μου αρεσει παρα πολυ, αν το επισκεφτειτε ειμαι σιγουρη οτι κι εσεις θα το αγαπησετε. Αναφερομαι στην Αδικη καταρα και ιδου το  μαγικο βραβειακι που μου εδωσε:




Σ' ευχαριστω πολυυυυυυ!!! :))))
Διαβάστε περισσότερα...

Παρασκευή, 9 Ιουλίου 2010


Ο Διαβολος με το γαλαζιο φορεμα

Νεο-νουαρ και γλαφυρο αποτελεσε μια πολυ ευχαριστη εκπληξη για μενα οταν επεσε στα χερια μου τυχαια και τελικα κατεληξα να το διαβασω μονορουφι...

Ο διάβολος με το γαλάζιο φόρεμα
Συγγραφείς: Walter Mosley

Θέμα: Ξένη πεζογραφία
Εκδότης: Πατάκης
Μετάφραση: Γιώργος-Ικαρος Μπαμπασάκης
Σελίδες: 304
Ημ. Έκδοσης: 01/10/2007

Λος Άντζελες, 1948. Ο Ίζυ Ρόουλινς είναι ένας μαύρος, βετεράνος του πολέμου. Έχει χάσει τη δουλειά του. Αγωνιά για την υποθήκη που τον βαραίνει. Πίνει στο μπαρ ενός φίλου του και αναρωτιέται πώς θα αντιμετωπίσει τις οικονομικές του υποχρεώσεις. Παρουσιάζεται τότε ένας λευκός με λευκό λινό κοστούμι και του προτείνει αντί σεβαστής αμοιβής να εντοπίσει τη Δάφνη Μονέ, μια ξανθή καλλονή που συχνάζει στα τζαζ κλαμπ του Λος Άντζελες. Ο Ίζυ δέχεται, κι έτσι αρχίζει η περιδιάβασή του στην περιπέτεια...

«Ο Μόσλυ είναι μαγικός. Ο Διάβολος με το γαλάζιο φόρεμα είναι αναμφίβολα ένα μυθιστόρημα γραμμένο με αυτοπεποίθηση, μια μοναδική φωνή γεμάτη δυναμισμό. Θα συγκρίνουν, σίγουρα, το Μόσλυ με το Ρέυμοντ Τσάντλερ, πάντως διαθέτει μια διαύγεια και μιαν ακρίβεια που ο Τσάντλερ δεν κατέκτησε ποτέ».

Andrew Vachss

πηγη:http://www.protoporia.gr/product_info.php/products_id/299134 Διαβάστε περισσότερα...
Κυριακατικο σχολειο μεταναστων:

Ο ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΣΥΜΒΟΛΟ!
ΤΑ ΣΥΜΒΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΑΘΑΝΑΤΑ!
ΚΟΡΚΟΝΕΑΣ & ΣΑΡΑΛΙΩΤΗΣ ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ!
http://tvxs.gr/news/%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%AC%CE%B4%CE%B1/%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%BF%CF%8D%CE%BD%CF%84%CE%B1%CE%B9-%CF%83%CE%AE%CE%BC%CE%B5%CF%81%CE%B1-%CE%BF%CE%B9-%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%B7%CE%B3%CE%BF%CF%81%CE%BF%CF%8D%CE%BC%CE%B5%CE%BD%CE%BF%CE%B9-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B7-%CE%B4%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CF%86%CE%BF%CE%BD%CE%AF%CE%B1-%CE%B3%CF%81%CE%B7%CE%B3%CE%BF%CF%81%CF%8C%CF%80%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%BF%CF%85 Διαβάστε περισσότερα...

Με κοιταξες στα ματια και ψιθυρισες "συγγνωμη"
Μου επιασες το χερι και σε ενιωσα να τρεμεις
Καθε πορος του κορμιου σου περιμενε μια απαντηση μου
Ενιωσα την καρδια σου να χτυπαει δυνατα
Τα ματια σου μου ειπαν να σε πιστεψω και το εκανα
"Σ' αγαπαω" απαντησα και λυτρωθηκες
"Σ' αγαπαω" μου ειπες και θυμηθηκα να ζω... Διαβάστε περισσότερα...


Μεχρι τωρα η στηλη ταξιδια στον χρονο φιλοξενησε παλια αγαπημενα παιχνιδια περασμενων γενεων. Σημερα θα προστεθουν και λαογραφικα παραμυθια, οπως αλλωστε ειχα πει απο την αρχη. Ξεκιναμε λοιπον με τις ιστοριες του Νεραιδοχωριου την ιστορια του οποιου θα βρειτε εδω. Η πρωτη ιστοριουλα με τη σειρα που τις βρηκα στην ιστοσελιδα ειναι:

ΟΥ ΤΖΙΟΥΤΖΙΟΥΦ'Σ
(οι ιστοριες ειναι γραμμενες στην τοπικη διαλεκτο πραγμα που ισως δυσκολεψει λιγακι την αναγνωση αλλα ειναι περισσοτερο παραστατικες)

Μια φουρά κ'εναν κιρό ήταν ένας Βασιλιάς, ένας Δράκος κι ένας Τζιουτζιούφ'ς. Ου Βασιλιάς... ήθιλι να ξικάν΄ ή του Δράκου ή του Τζιουτζιούφ'. Ου Τζιουτζιούφ'ς ήταν πουλύ έξυπνους κι πειραχτίριους. Μια μέρα κοιμάνταν ου Δράκος μι τη Δράκινα. Πάει ου Τζιουτζιούφ΄ς κι τραβάει την τσέργα [βιλέντζα].
- Δράκινα μι ξισκέπασις, λέει ου Δράκους.
- Ισί μι ξισκέπασις λέει η Δράκινα.
Σκιπάσ'καν πάλι. Αφου τ'ς πήρι ου ύπνους, πάει πάλι ου Τζιουτζιούφ'ς, τραβάει την τσέργα, την παίρ'κι πάει πέρα απ' του πουτάμ'. Ξυπνάει ού Δράκους μι τη Δράκινα, τηράν, π'θινά η τσέργα. Τότι κατάλαβαν. Ού Τζιουτζιούφ'ς μας πήρι την τσέργα είπαν.
Σ'κώνιτι ού Δράκους ψάχν΄, ού Τζιουτζιούφ'ς ήταν πέρα απ' του πουτάμ'.
- Αχ Τζιουτζιούφ΄τι μ'έχ'ς κάν', λέει ου Δράκους.
- Ακόμα,ακόμα τι έχ'ς να πάθ'ς κι δεν του ξέρ'ς, λέει ού Τζιουτζιούφ'ς.
Τη δεύτιρ'φουρά σ'κώνιτι ου Τζιουτζιούφ'ς κι πάει στου κατώι να παρ'τ'άλουγου τ'Δράκου. Μπαίν'απ'κάτ' στου παχνί, τραβάει του καπίστρ', χλιμιτρούσι τ'άλουγου κι τ'αφήν'. Ακούει ου Δράκους, πάει, τηράει, δε βλέπ' τίπουτα. Στου παχνί ου Τζιουτζιούφ'ς ζαρουμένους. Μιά, δυό, του λύν' τ'άλουγου, του παίρ' κι πάει πέρα απ'του πουτάμ' πάλι ου Τζιουτζιούφ'ς. Σ'κώνιτι του προυί ου Δράκους π'θινά τ'άλουγου.
- Αχ βρέ Δράκινα, τι έχουμι πάθ', πάει τ' άλουγου μας του πήρι ου Τζιουτζιούφ'ς.
Πάει στου πουτάμ', βλέπ' τ'άλουγου.
- Αχ βρέ Τζιουτζιούφ', τι μ΄έχ'ς κάν', μι πήρις την τσέργα, μι πήρις κι τ'άλουγου.
- Ακόμα, ακόμα τι έχ'ς να πάθ'ς κι δεν του ξέρ'ς λέι ου Τζιουτζιουφ'ς.
Μιά μέρα, ου Τζιουτζιούφ'ς πιρπατούσι στου δρόμου κι βρίσκ' έναν παπά.
- Καλημέρα ιβλουγημένι. -Καλημέρα λέει ου παπάς.
- Που νά πάου ίβλουγημένι;. Μ'έστειλι ου Βασιλιάς να φέρου του Δράκου ζουντανό. Πως να τουν φέρου; Ίμένα μι γνουρίζ' ου Δράκους.
- Θα σι που `ιγώ τι να κάν'ς τουν λέει ου παπάς. Ισύ είσι δυό π'θαμές άνθρουπους κι μιά π'θαμή τα γένια. Θα βρείς έναν,να είνι τρείς π'θαμές άνθρουπους κι δυό π'θαμές τα γένια. Θα τουν σκουτώις, θα πάρ΄ς του τουμάρ', θα του φουρέις ίσύ κι θα πάς στου λόγγου κι θα πιλικάς. Γκάπ-γκούπ, γκάπ-γκούπ, θ'άκούσ' ου Δράκους κι θά ρθεί ίκεί ΄κι άμα ρθεί ίκεί , θα σι ρουτήσ'.
- Τι κάν'ς αύτού ;
- Φκιάνου ένα σιντούκ' θα πείς, να βάλου του Τζιουτζιούφ'μέσα.
Θα σι βουηθήσ', θα φκιάσ'τι του σιντούκ', κι άφού του φκιάσ'τι, θα τ'πείς έμπα μέσα τώρα να ίδούμι, άν του σπάις ίσύ, θα του σπάσ'κι ου Τζιουτζιούφ'ς. Θα τουν κλειδώις καλά κι θα τουν πάρ΄ς να τουν πάς στου Βασιλιά.
- Α; Ίβλουγημένι ίσύ είσι τέτοιους άπ'θέλου. Μιά,δυό τουν έχ', πάρτουν κάτ'τουν παπά.
Τουν σφάζ', τουν γδέρν', παίρν' του τουμάρ', ντένιτι ου ίδιους παπάςκι πάει στου λόγγου. Παίρν' μια τσικούρα κι άρχίζ' να πιλικάει. Γκάπ-γκούπ,γκάπ-γκούπ,άκούει ου Δράκους κι πάει έκεί.
- Βρέ ίσύ είσι ου Τζιουτζιούφ'ς; λέει ου Δράκους.
- Όχ'δέν είμι ού Τζιουτζιούφ'ς. Ού Τζιουτζιούφ'ς είνι δυό π'θαμές άνθρουπους κι μιά π'θαμή τα γένια. Ίγώ είμι τρείς π'θαμές άνθρουπους κι δυό π'θαμές τα γένια.
- Τί φκιάν'ς ίδώ;
- Φκιάνου ένα σιντούκ'να βάλου του Τζιουτζιουφ'μέσα.
- Τί λές μωρέ; Τουν κιαρατά αύτόν που μ'έχ'καταστρέψ'.
Βουηθάει ου Δράκους κι φκιάνουν του σιντούκ'.
- Έμπα μέσα τώρα, λέει ου Τζιουτζιούφ'ς του Δράκου κι άν του σπάις ίσύ, θα του σπάσ'κι ου Τζιουτζιούφ'ς. Μπαίν'μέσα ου Δράκους, άλλά έπιρνι άέρα. Μια το 'χ',κουμάτια του σιντούκ'. Φκιάνουν άλλου σιντούκ'.
- Έμπα μέσα πάλι λέει στου Δράκου.
Μπαίν'μέσα ου Δράκους κι τουν κλειδών,καλά. Βαρεί ου Δράκους, βαρεί να σπάσ'του σιντούκ', δε μπορούσι.
- Άνοιξι λέει ου Δράκους δεν του σπάει ου Τζιουτζιούφ'ς.
- Καλά σ'έχου τώρα τουν λέει ου Τζιουτζιούφ'ς. Τουν ζάφτ' στουν ώμου κι τουν πάει στου Βασιλιά.
- Στουν ίφιρα λέει ου Τζιουτζιούφ'ς.
- Κι πώς θα τουν γνουρίσου; λέει ου Βασιλιάς.
- Ίγώ θ'άνέβου στου νταβάν'λέει ου Τζιουτζιούφ'ς κι άνοιξι μια τρύπα να τουν ίδείς.`Ανοίγ' μιά τρύπα μι την άρίδα ου Βασιλιάς, παίρν' άέρα ου Δράκους, μια το `χ'του σιντούκ', του σπάει, όξου ου Δράκους.
- Δεν θ'άφήσου κανέναν ζουντανό, ούτι Τζιουτζιούφ', ούτι Τζιουτζιούφινα.
- Ιγώ είμι στου νταβάν'λέει ου Τζιουτζιούφ'ς, τίπουτα δε μπορείς να μι κάν'ς.
- Κατέβα κάτ'τουν λέει ου Δράκους να γένουμι άδέρφια.
Ξιγιλάσκει ου Τζιουτζιούφ'ς, κατιβαίν'κάτ'. Τουν παίρν'ου Δράκους κι τουν πάει στη Δράκινα. Παίρν'μια τριχιά, τουν δεν'καλά κι λέει στη Δράκινα.
- Αύριου θα τουν πιάισ', θα τουν σφάξ'κι θα τουν μαγειρέψ'. Ιγώ θα πάου στην ίκκλησιά, θα φέρου κόσμου να τουν φιλέψουμι.
Του προυί, φεύγ' ου Δράκους κι πάει στην ίκκλησιά.
- Βρέ Δράκινα,λέει ου Τζιουτζιούφ'ς, ίσύ θα μι σφάξ'κι θα μι σφάξ', δε μι δίν'ς του μαχαίρ', να του τρουχίσου καλά να μη μι τυραγνήισ';.
Γιλιώτι η Δράκινα τουν λύν' κι τουν δίν'του μαχαίρ'. Τρουχάει καλά του μαχαίρ' ου Τζιουτζιούφ'ς, πχιάν'τη Δράκινα, τη σφάζ',τη βάζ' στου καζάν', τη μαγειρέβ', στρών'του τραπέζ' κι πιριμέν' τουν κόσμου να φάν'. Παίρν'κι του κιφάλ'τ'ς Δράκινα κι του σκιπάζ' στου κριβάτ' μι τη βιλέντζα.
`Ερχουντι οι καλισμέν'κι βλέπουν τη Δράκινα να κοιμάτι.
- Αφήστι την λέει ου Δράκους, μην τη ξυπνάτι, γιατί ποιός ξέρ' τι τυράγνια τράβηξι να τουν σφάξ'κι να τουν μαγειρέψ'.
Τρών'καλά οι καλισμέν' κι φεύγουν.
Σ΄κών'τη βιλέντζα ου Δράκους, τι να ιδεί. Βλέπ'του κιφάλ'τ'ς Δράκινα.
- Αχ Τζιουτζιούφ'τι μέχ'ς κάν'. Μι πήρις την τσέργα, μι πήρις τ'άλουγου, μι ξέκανις κι τη Δράκινα.
- Ακόμα,ακόμα τι έχ'ς να πάθ'ς κι δεν του ξέρ'ς, λέει ου Τζιουτζιούφ'ς.
Ετσ'γλύτουσι ου Τζιουτζιούφ'ς, έζησαν αυτοί καλά κ' ιμείς καλύτιρα.

Αφηγητής: Αριστείδης Δήμου, χρον.γεν.1915, τόπος γεν. Νεραίδοχώρι, χρον. αφηγ. Δεκέμβριος 1980, γραμ. γν. Δ`δημοτικού, τόπος κατοικίας, Νεραίδοχώρι.

πηγη: http://neraidohori.info/paramythia.htm#capsule1
Διαβάστε περισσότερα...

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα