Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Πέμπτη, 30 Σεπτεμβρίου 2010


Ζωη
( Ευχαριστω τον καλο μου φιλο Κ. που με αφορμη καποιες συζητησεις μας με κανει να σκεφτομαι κι αλλο λιγο...)
Οι ανθρωποι ειναι τα πιο χαζα οντα γιατι εγκλωβιζονται μεσα στο ιδιο τους το λογικο. Δεν ξερουν πως να το χειριστουν, οσο εχει ο καθενας, με αποτελεσμα να φερονται ηλιθιωδως...

Καθε στιγμη του παροντος ειναι παρελθον και μελλον μαζι. Το παρον μας ειναι το μονο που εχουμε για να κρατησουμε ζωντανα οσα ομορφα περασαν και για να χτισουμε αυτο που λεμε μελλον απλως ζωντας το τωρα, αλλα ολοι το προσπερναμε αβιαστα σα να μην εχει καμια σημασια συγκρινομενο με το μακρινο αυριο. Μα αν δε ζησεις σημερα ποτε θα ζησεις; Αν δε ζησεις σημερα τι θα εχεις να θυμασαι αυριο, πως θα χτισεις για να ερθει αυτο το αυριο; Με την εννοια οτι το σημερα ειναι το αυριο του χτες...χτες ζουσαμε για το σημερα το οποιο τωρα που ηρθε δεν το ζουμε επειδη ζουμε ακομη για το αυριο που οταν ερθει και εκεινο αμφιβαλλω για το αν θα το ζουμε διοτι θα εχει γινει παρον και θα σκεφτομαστε ξανα το απιαστο για εμας τελικα μελλον. Τα μπερδεψα λιγο...δυσκολο να εκφραστω. Εν ολιγοις το μονο απτο, το μονο σιγουρο, η ζωη με την εννοια της δρασης και της ζωντανιας ειναι το τωρα...Ειναι δυνατον λοιπον να χαραμιζουμε ετσι τη ζωη μας; Κι ομως... Διαβάστε περισσότερα...

 

Σημερα θα παιξουμε...

το τζαμί

Έφτιαχναν με πανιά μια μπάλα κι έπειτα σε ένα χώρο έφτιαχναν ένα κέντρο κι εκεί έβαζαν στρογγυλές κεραμίδες. Μετά έκαναν δυο ομάδες. Η μια στεκόταν σε κάποια απόσταση (όριο) και η άλλη ομάδα ήταν στις κεραμίδες. Άμα η μπάλα έριχνε τις κεραμίδες, η ομάδα που ήταν εκεί χωριζόταν πάνω και κάτω και η άλλη ομάδα σκορπιζόταν παντού. Η μπάλα πήγαινε από χέρια σε χέρια από την ομάδα που ήταν στα κεραμίδια. Άμα η μπάλα ακουμπούσε την άλλη ομάδα και τους " έκαιγε ", τότε γινόταν το αντίθετο. Αλλιώς, προσπαθούσαν να στήσουν τα κεραμίδια από το μεγαλύτερο στο μικρότερο και το πιο μικρό το έλεγαν "κούκο". Αφού τα έστηναν όλα και δεν έμενε κανένα, έλεγαν τη λέξη "τζάμος". Τότε έλεγαν ότι έχουν μία νίκη.
 πηγη: http://www.paidika.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=600&Itemid=224
Διαβάστε περισσότερα...

Διαβάστε περισσότερα...

Τρίτη, 28 Σεπτεμβρίου 2010


Kyriakatiko Sxoleio Metanastwn
Σαν σήμερα το 1974 καθιερώνεται με νόμο η δημοτική γλώσσα στα ελληνικά δημοτικά σχολεία. Με αφορμή το γεγονός αυτό λίγα λόγια για τον Εμμανουηλ Κριαρα.
Ο Ε.Κριαράς δεν είναι μόνο δεινός φιλόλογος, πρωτοπόρος νεοελληνιστής και συγκριτικός γραμματολόγος, αλλά και ρηξικέλευθος λεξικογράφος, ο οποίος συνδυάζει την απαραίτητη βαθιά παιδεία και καλλιέργεια με τον στέρεο θεωρητικό και πρακτικό οπλισμό. Ως homo universalis διαθέτει αξιοθαύμαστο φιλολογικό υπόβαθρο που του επιτρέπει να κινείται με άνεση σε πληθώρα επιμέρους γνωστικών αντικειμένων και να εποπτεύει το αχανές φιλολογικό πεδίο με σιγουριά και αυτοπεποίθηση,η οποία διαφαίνεται πίσω από τις γραμμές του συνετού και άριστα τεκμηριωμένου επιστημονικού του λόγου. Με το εκπληκτικό σε εύρος και ποιότητα ερευνητικό του έργο, με το σπάνιο ήθος, την παρρησία και σεμνότητά του,με τη νηφάλια αγωνιστικότητά του για την καθιέρωση της δημοτικής και τη βελτίωση της ποιότητας του νεοελληνικού λόγου, όπως και με τη γενικότερη ακαδημαϊκή, εκπαιδευτική και κοινωνική του προσφορά, ανήκει, με ομόθυμη επιδοκιμασία, στη χορεία των Διδασκάλων του Γένους,τιμής που ελάχιστοι απολαύουν εν ζωή. Ο Εμμανουήλ
Κριαράς αποτελεί... ακραία περίπτωση χαλκέντερου ερευνητή. Εχει καλύψει
ερευνητικά μια περίοδο χιλίων χρόνων (11ος-20ός αιώνας) σε ένα
ασυνήθιστα ευρύ φάσμα γνωστικών αντικειμένων. Και ως δάσκαλος υπήρξε
χαρισματικός. Δίδαξε σε διάφορα Πανεπιστήμια της Ευρώπης και της
Αυστραλίας. Διακρίθηκε ως εκδότης βυζαντινών και μεταβυζαντινών
κειμένων και έργων της κρητικής γραμματείας. Ξεχωρίζουν τα Βυζαντινά ιπποτικά μυθιστορήματα, Το Ανακάλημα της Κωνσταντινόπολης, η Λεηλασία της παροικίας της Πάρου, ο Γύπαρις και η Πανώρια του Γ. Χορτάτση. Η συμβολή του στην επτανησιακή γραμματεία είναι μεγάλη. Το βιβλίο του Διονύσιος Σολωμός, ο βίος και το έργο (1957,
2η έκδ. 1972) έχει χαρακτηριστεί «κλασικό κείμενο». Ο Κριαράς έχει ένα
ακόμα προνόμιο: είναι ο εισηγητής της συγκριτικής γραμματολογίας στην
Ελλάδα. Τα πολυπληθή δημοσιεύματά του για τη δημοτική γλώσσα και τον
δημοτικισμό επιβεβαιώνουν τη βαθύτατη παιδεία, τη διορατικότητα και την
ευαισθησία του σε θέματα χρήσης της γλώσσας. Η μονογραφία του Ψυχάρης. Ιδέες, αγώνες, ο άνθρωπος (2η έκδ., 1981) είναι υποδειγματική στο είδος της. Στο Ανθολόγιο Ψυχάρη (2007)
φωτίζει κατά τον καλύτερο τρόπο πτυχές του έργου του. Ο Κριαράς άσκησε
αποτελεσματική γλωσσική πολιτική, υποδεικνύοντας τρόπους εξόδου από
τη «γλωσσική σύγχυση». Τα βιβλία του Αρθρα και σημειώματα ενός δημοτικιστή (1979), Τα πεντάλεπτά μου στην ΕΡΤ και άλλα γλωσσικά (1987), Η γλώσσα μας,παρελθόν και παρόν (1992) και Θητεία στη γλώσσα (1992)
συνέβαλαν αποφασιστικά στην καλύτερη χρήση της γλώσσας και την παγίωση
αποδεκτών εκφράσεων κατά το κρίσιμο πέρασμα από την καθαρεύουσα στη
δημοτική. Οι Ανιχνεύσεις (2004) συνεχίζουν επάξια τον ίδιο προβληματισμό με καίρια συμβολή στο χρονολόγιο του δημοτικισμού. Το ίδιο ισχύει και για τα Ερευνητικά (2005). Ενα νέο κεφάλαιο για την καλύτερη κατανόηση της πνευματικής ζωής της Ελλάδας ανοίγει η Αλληλογραφία Κριαρά
με λογίους, επιστήμονες και λογοτέχνες του εικοστού αιώνα. Το Ιδρυμα
Μανόλη Τριανταφυλλίδη, το Μουσείο Μπενάκη και οι Εκδόσεις «Πολύτυπο»
έχουν ήδη δημοσιεύσει μεγάλο μέρος από το πλήθος των επιστολών που
υπάρχουν στο Αρχείο Κριαρά. Το αποκορύφωμα του ένθεου ζήλου του
για την ελληνική γλώσσα στη διαχρονική της διάσταση και στη συγχρονική
της ιδιαιτερότητα είναι αναμφισβήτητα το Λεξικό της μεσαιωνικής ελληνικής δημώδους γραμματείας 1100-1669 σε 16 ως τώρα πυκνογραμμένους και ογκώδεις τόμους (Θεσσαλονίκη 1969-2008), οι οποίοι περιλαμβάνουν τα λήμματα α- πνεύμονας. Κατά τον επίσης χαλκέντερο λεξικογράφο αείμνηστο Δημήτριο Γεωργακά,
το λεξικό αυτό «είναι θαυμάσιο μνημείο της ισχυρής θέλησης, της
επιμέλειας, του μόχθου και της επιστημονικής ιδιοφυίας του Κριαρά».
Η ανάγκη ολοκλήρωσης του έργου καθίσταται επιτακτικό εθνικό χρέος,
όπως και η ηλεκτρονική αξιοποίηση του πολύτιμου υλικού. Και τα δύο αυτά
έργα έχει αναλάβει το Κέντρο Ελληνικής γλώσσας, στο οποίο ο
Εμμ. Κριαράς δώρισε τον Αύγουστο του 1999 τα πολύτιμα Αρχεία του
Λεξικού και τμήμα της Βιβλιοθήκης του. Παραχώρησε, επίσης, το δικαίωμα
συνέχισης και ολοκλήρωσης του έργου, το οποίο προβλέπεται να ανέλθει
στους 19 τόμους. Πολύτιμη είναι και η Επιτομή του λεξικού που εκδίδει το Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας. Ως τώρα έχουν εκδοθεί δύο τόμοι (2001-2003). Στον Εμμ. Κριαρά ανήκει η τιμή ότι εγκαινίασε πρώτος τη σύγχρονη λεξικογραφική έρευνα με το σπουδαίο Νέο ελληνικό λεξικό της σύγχρονης δημοτικής γλώσσας, γραπτής και προφορικής (1995).
Η διαύγεια του πνεύματός του μας αφήνει ενεούς. Πριν από μία μόλις
εβδομάδα είδε το φως της δημοσιότητας στο περιοδικό «Φιλόλογος» μια
εκτενέστατη εργασία του με θέμα «Ο Ελευθέριος Βενιζέλος και το άρθρο
του συντάγματος για τη γλώσσα (1911)». Ο Κριαράς φέρνει στην επιφάνεια
εντυπωσιακά νέα στοιχεία. Ελάχιστοι πνευματικοί άνθρωποι έχουν
τύχει εν ζωή ή και μεταθανατίως τόσων τιμητικών διακρίσεων, 105
συνολικά, χωρίς να έχω ολοκληρώσει τον σχετικό κατάλογο. Από τις
πρόσφατες διακρίσεις αναφέρω ενδεικτικά μόνο τρεις, κάθε μια από τις
οποίες περικλείει έναν ιδιαίτερο συμβολισμό: Το 1998 του απένειμε ο
Πρόεδρος της Δημοκρατίας το παράσημο του Ταξιάρχη του Τάγματος της
Τιμής. Το 2006 ανακηρύχθηκε επίτιμος διδάκτορας του Πανεπιστημίου
Αθηνών. Την ίδια χρονιά του απονεμήθηκε ο «Χρυσός Αριστοτέλης», ύψιστη
διάκριση που έχει απονείμει ως τώρα μόνο άλλες δύο φορές το Πανεπιστήμιο
Θεσσαλονίκης. Πλήθος δημοσιευμάτων αναφέρονται στον Κριαρά, ορισμένα
από τα οποία είναι αυτοτελείς επιμέρους έρευνες, οι οποίες φωτίζουν
πτυχές του πολυσχιδούς έργου του. Κυκλοφορεί ήδη μια εκτενής μονογραφία
(Παν. Ζιώγας, Εμμανουήλ Κριαράς, Θεσσαλονίκη, 2008, 461σσ.), ενώ η καθηγήτρια Αλεξάνδρα ΛαμπράκηΠαγανού ασχολείται συστηματικά με την Εργογραφία του (Ηράκλειο 2001). Οι Πραγματώσεις και όνειρα. Σταθμοί μιας πορείας (2001) και η αυτοβιογραφία του Μακράς ζωής αγωνίσματα (2009),
που έχει παρουσιαστεί εκτενώς και από τις στήλες του «Βήματος»,
αποτελούν απαραίτητα βοηθήματα για τον μελλοντικό μελετητή της ζωής και
του έργου του, ενώ παράλληλα, καθοδηγούν και εμπνέουν ως «καταθέσεις
ψυχής» ενός Ανθρώπου που συνδυάζει τέλεια την επιστημονική κατάρτιση, το
σπάνιο ήθος και την κοινωνική προσφορά. Στη συνείδηση πολλών
Νεοελλήνων ο Εμμανουήλ Κριαράς έχει καταστεί θρύλος. Ετσι μόνο μπορώ να
ερμηνεύσω τον ανυπόκριτο θαυμασμό μιας φοιτήτριάς μου που την άκουσα
στο Πανεπιστήμιο, εντελώς τυχαία, να λέει σε συμφοιτητή της μια μέρα
μετά την εκδήλωση που έγινε προς τιμήν του σοφού Δασκάλου στην Αθήνα
στις 20 Μαρτίου του 2001: «Είδα τον Κριαρά με τα ίδια μου τα μάτια!». Ο κ. Χριστόφορος Χαραλαμπάκης είναι καθηγητής Γλωσσολογίας στο Τμήμα Φιλολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Οι σταθμοί της ζωής του * 1906, 28 Νοεμβρίου: Γεννήθηκε στον Πειραιά από κρητικούς γονείς (Σφακιά). * 1914: Εγκατάσταση
της οικογένειάς του στα Χανιά, όπου ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές
του. Φοίτηση, ως την τρίτη τάξη, στο δημοτικό σχολείου του Αδάμαντα
Μήλου. * 1924-1929: Σπουδές στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. * 1930: Μεταπτυχιακά
με υποτροφία για ένα εξάμηνο στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου.- Συντάκτης
του Μεσαιωνικού Αρχείου της Ακαδημίας Αθηνών. * 1938: Αριστούχος διδάκτορας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών με τη διατριβή Μελετήματα περί τας πηγάς του Ερωτοκρίτου. Μεταπτυχιακές σπουδές στο Παρίσι. * 1939: Διευθυντής του Μεσαιωνικού Αρχείου της Ακαδημίας Αθηνών. * 1944: Εγκλεισμός στο στρατόπεδο Χαϊδαρίου. Σώθηκε ως εκ θαύματος. * 1945-1948: Μεταπτυχιακές σπουδές στο Παρίσι στη βυζαντινή και νεοελληνική φιλολογία και τη συγκριτική γραμματολογία. * 1950: Τακτικός καθηγητής της Μεσαιωνικής Ελληνικής Φιλολογίας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο. * 1954-1955: Κοσμήτορας της Φιλοσοφικής Σχολής. * 1956: Μέλος
του Διοικητικού Συμβουλίου του Ιδρύματος Μανόλη Τριανταφυλλίδη, σύμφωνα
με τη διαθήκη του δωρητή, και αργότερα Γενικός Γραμματέας του. * 1968: Απόλυση
από το Πανεπιστήμιο με απόφαση της χούντας των συνταγματαρχών για τα
δημοκρατικά του φρονήματα και την αντιδικτατορική του στάση. Το γαλλικό
κράτος τον διόρισε καθηγητή στη Σχολή Ανατολικών Γλωσσών του Παρισιού,
η δικτατορία όμως δεν του επέτρεψε την έξοδο από τη χώρα. * 1969: Εκδοση του πρώτου τόμου του Λεξικού της μεσαιωνικής ελληνικής δημώδους γραμματείας. * 1974-2000: Εκστρατεία για τη δημοτική γλώσσα.- 1982: Πρόεδρος της Επιτροπής για την καθιέρωση του μονοτονικού και για τη χρήση της δημοτικής στη δικαιοσύνη. * 2001-2009: Ακαταπόνητη ερευνητική δραστηριότητα. Εκδοση σειράς τόμων με την αλληλογραφία του. Σειρά τιμητικών εκδηλώσεων και διακρίσεων.
Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&artid=296958&ct=114&dt=01%2F11%2F2009#ixzz10mqtVIrX
Διαβάστε περισσότερα...

Kyriakatiko Sxoleio Metanastwn
Mε αφορμή σαν σήμερα τη γεννηση του Φ.Ένγκελς παραθέτουμε τις αποψεις του για την εξουσια.
Πλήθος σοσιαλιστών έχει εσχάτως εξαπολύσει μια συστηματική εκστρατεία
ενάντια σε αυτό που αποκαλούν αρχή της εξουσίας. Επαρκεί να τους
πούμε ότι κάθε πράξη είναι εξουσιαστική για αυτό καταδικαστέα. Αλλά
επειδή αυτή η διαδικασία της κριτικής της εξουσίας έχει καταχραστεί
τόσο, είναι πλέον απαραίτητο να δούμε το θέμα πιο
συγκεκριμένα.Η εξουσία με την έννοια που χρησιμοποιείται η
λέξη εδώ σημαίνει η επιβολή της θέλησης ενός πάνω στην δίκη μας
επιπρόσθετα η εξουσία προϋποθέτει την υποταγή. Τώρα, μιας και αυτές
οι δύο λέξεις ακούγονται κάπως άσχημες, και η σχέση που
αντιπροσωπεύουν είναι δυσμενής για το υποταγμένο μέρος, το ερώτημα
είναι να εξακριβώσουμε αν υπάρχει τρόπος να απαλλαχτούμε από αυτήν ,
με δοσμένες τις συνθήκες της υπάρχουσας κοινωνίας, αν μπορούμε να
δημιουργήσουμε ένα κοινωνικό σύστημα στο οποίο η εξουσία δεν θα έχει
κανένα σκοπό και κατά συνέπεια θα εξαφανιστεί.Εξετάζοντας τις...
οικονομικές, βιομηχανικές και αγροτικές συνθήκες που διαμορφώνουν την
βάση της σημερινής αστικής κοινωνίας βρίσκουμε ότι τείνουν ολοένα και
περισσότερο να αντικαθιστούν την μεμονωμένη πράξη με την συνδυασμένη
πράξη ατόμων. Η σύγχρονη βιομήχανο με τα μεγάλα εργοστάσια όπου
εκατοντάδες εργάτες επιτηρούν πολύπλοκες μηχανές κινούμενες με ατμό
έχει υπερβεί τα μικρά εργαστήρια των μεμονωμένων παραγωγών, τα κάρα
και οι άμαξες των λεωφόρων έχουν αντικατασταθεί από τα σιδηροδρομικά
τραίνα, όπως και οι μικρές βάρκες από ατμόπλοια. Ακόμα και η γεωργία
υποκύπτει στην κυριαρχία της μηχανής και του ατμού που αργά αλλά
αμείλικτα βάζει στην θέση του μικρού ιδιοκτήτη μεγάλους καπιταλιστές
που με την βοήθεια μισθωμένων εργατών καλλιεργεί μεγάλες εκτάσεις
γης.Παντού η συνδυασμένη πράξη, η πλοκή διαδικασιών που
αλληλεπιδρούν μεταξύ τους, εκτοπίζει την ανεξάρτητη δράση από
μεμονωμένα άτομα. Αλλά οποιοσδήποτε μιλά για συνδυασμένη πράξη μιλάει
για οργάνωση. Είναι δυνατόν να έχεις οργάνωση χωρίς εξουσία
;Υποθέτοντας ότι μια κοινωνική επανάσταση ανέτρεπε τους
καπιταλιστές που τώρα ασκούν την εξουσία τους πάνω στην παραγωγή και
διανομή του πλούτου. Υποθέτοντας ότι υιοθετώντας πλήρως την θέση των
αντιεξουσιαστών ότι η γη και τα εργαλεία της εργασίας γινόντουσαν
συλλογική ιδιοκτησία των εργατών που τα χρησιμοποιούν. Μήπως τότε η
εξουσία θα εξαφανιζόταν ή θα άλλαζε μόνο μορφή ; Για να δούμε.Ας
πάρουμε για παράδειγμα ένα κλωστοϋφαντουργικό εργοστάσιο. Το βαμβάκι
πρέπει να περάσει τουλάχιστον από 6 διαδοχικές διαδικασίες προτού
καταλήξει στην μορφή της κλωστής και αυτές οι διαδικασίες λαμβάνουν
χώρα κατά κύριο λόγο σε διαφορετικά δωμάτια. Επιπλέον κρατώντας σε
λειτουργία τις μηχανές απαιτεί έναν μηχανικό που θα επιβλέπει την
ατμομηχανή, τεχνικούς να κάνουν τις επιδιορθώσεις και πολλούς άλλους
εργάτες που η δουλειά τους θα είναι να μεταφέρουν τα προϊόντα από ένα
δωμάτιο στο άλλο και ούτω καθεξής. Όλοι αυτοί οι εργάτες , άνδρες
γυναίκες παιδιά είναι υποχρεωμένοι να ξεκινήσουν και να τελειώσουν
την δουλειά τους υπό την εξουσία του ατμού που ποσώς τον ενδιαφέρει
για την προσωπική ανθρώπινη αυτονομία. Οι εργάτες πρέπει εκ τούτου να
εξετάσουν τις κατάλληλες ώρες εργασίας/χρονοδιάγραμμα και εφόσον
αυτές οι ώρες ορισθούν οφείλουν να τηρούνται από όλους χωρίς
εξαίρεση.Όσο συγκεκριμένα ζητήματα ανακύπτουν σε κάθε δωμάτιο
ανά πάσα στιγμή σε σχέση με τον τρόπο παραγωγής, διανομής του υλικού
κτλ. πρέπει να λύνονται από μια απόφαση ενός εκπρόσωπου τοποθετημένου
σε κάθε κλάδο εργασίας η αν είναι δυνατόν με μια ψηφοφορία με όρους
πλειοψηφίας. Η θέληση του ατόμου θα πρέπει πάντα να υποτάσσεται σε
αυτήν την απόφαση που σημαίνει ότι τα ζητήματα του τρόπου παραγωγής
θα λύνονται με εξουσιαστικό τρόπο. Η αυτόματη μηχανή του μεγάλου
εργοστασίου είναι πολύ πιο δεσποτική από όσο ήταν οι μικροί
καπιταλιστές που έχουν υπάλληλους. Σε σχέση με τις ώρες εργασίας
κάποιος θα μπορούσε να γράψει στην πύλη αυτών των εργοστασίων
Lasciate ogni autonomia, voi che entrate! “Άφησε, εσύ που
μπαίνεις, κάθε αυτονομία πίσω σου!.”Αν ο άνθρωπος με
την γνώση του και το εφευρετικό του πνεύμα έχει καθυποτάξει τις
δυνάμεις της φύσης, οι τελευταίες παίρνουν εκδίκηση υποβάλλοντας τον
, όσο τις χρησιμοποιεί, σε έναν αληθινό δεσποτισμό ανεξάρτητο από
κάθε κοινωνική οργάνωση. Το να θέλεις να καταργήσεις την εξουσία στην
μεγάλη βιομηχανία είναι ισάξιο με το να θέλεις να καταργήσεις την
βιομηχανία καθεαυτή να καταργήσεις την ατμομηχανή για να γυρίσεις
στον τροχό.Ας πάρουμε άλλο ένα παράδειγμα, τον σιδηρόδρομο.
Εδώ και πάλι η συνεργασία ενός άπειρου αριθμού ατόμων είναι απολύτως
απαραίτητη και αυτή η συνεργασία πρέπει να ασκείται με ακριβείς
καθορισμένες ώρες έτσι ώστε να μην γίνουν ατυχήματα. Εδώ πάλι η κύρια
συνθήκη της δουλειάς είναι η κυρίαρχη θέληση που καθορίζει όλα τα
υπόλοιπα ζητήματα είτε είναι η θέληση ενός εκπροσώπου είτε μιας
επιτροπής υπεύθυνης με την εκτέλεση των αποφάσεων μιας πλειοψηφίας
ατόμων. Όποια και αν είναι η περίπτωση υπάρχει μια σαφής εξουσία.
Επιπλέον τι θα γινόταν αν η εξουσία των υπαλλήλων πάνω στους επιβάτες
καταργηθεί ;Αλλά η αναγκαιότητα της εξουσίας, και δεσποτική
μάλιστα, δεν θα μπορούσε να βρεθεί περισσότερο παρά σε ένα καράβι εν
πλω. Εκεί σε συνθήκες κινδύνου, οι ζωές όλων στηρίζονται στην
ακαριαία και απόλυτη πειθαρχία στην θέληση του ενός.Όταν
υπέβαλα αυτά τα επιχειρήματα στους πιο λυσσαλέους αντιεξουσιαστές την
μόνη απάντηση που μπορούσαν να δώσουν ήταν η ακόλουθη. Ναι , αυτό
είναι αλήθεια, αλλά δεν είναι εξουσία που παραχωρούμε στους
διαμεσολαβητές μας αλλά μια εντολή εμπιστοσύνης. Αυτοί οι κύριοι
νομίζουν ότι με το να αλλάζουν τα ονόματα των πραγμάτων αλλάζουν και
τα πράγματα τα ίδια. Έτσι κοροϊδεύουν τον κόσμο αυτοί οι βαθυστόχαστα
διανοητές.Είδαμε λοιπόν, ότι από τη μια, κάποια εξουσία,
ανεξαρτήτως πόσο διαμεσολαβημένη, και από την άλλη μια κάποια υποταγή
είναι πράγματα που ανεξαρτήτως όλων των κοινωνικών οργανώσεων
επιβάλλονται πάνω μας μαζί με τις υλικές συνθήκες κάτω από τις οποίες
παράγουμε και διανέμουμε προϊόντα.Είδαμε, εξάλλου, ότι οι
υλικές συνθήκες παραγωγής και διανομής αναπόφευκτα αναπτύσσονται με
την μεγάλη βιομηχανία και την μεγάλης κλίμακας γεωργία και αυξανόμενα
τείνουν να μεγεθύνουν το εύρος της εξουσίας. Εκ τούτου είναι παράλογο
να θεωρείς ότι η αρχή της εξουσίας είναι απόλυτα κακή και η αρχή της
αυτονομίας απόλυτα καλή. Η εξουσία και η αυτονομία είναι σχετικά
πράγματα που οι σφαίρες του κυμαίνονται μαζί με τις διάφορες φάσεις
της ανάπτυξης της κοινωνίας. Αν οι αυτόνομοι περιορίζονταν στο να
πουν ότι η μελλοντική κοινωνική οργάνωση θα περιορίσει την εξουσία
μέσα στα όρια των συνθηκών παραγωγής που την καθιστούν αναπόφευκτη,
θα μπορούσαμε να το κατανοήσουμε, αλλά είναι τυφλοί σε όλα τα
στοιχεία που την κάνουναπαραίτητη και με πάθος πολεμάνε την ίδια την
πραγματικότητα.Γιατί οι αντιεξουσιαστές δεν περιορίζονται με
το να ωρύονται ενάντια στην πολιτική εξουσία και το κράτος; Όλοι οι
Σοσιαλιστές συμφωνούν ότι το πολιτικό κράτος και μαζί με αυτό η
πολιτική εξουσία θα εξαφανιστούν ως τελικό αποτέλεσμα της επικείμενης
κοινωνικής επανάστασης, δηλαδή, οι δημόσιες υποθέσεις θα χάσουν τον
πολιτικό τους χαρακτήρα και θα μεταμορφωθούν σε απλές διοικητικές
λειτουργίες που θα συμβάλλουν στα πραγματικά συμφέροντα της
κοινωνίας. Αλλά οι αντιεξουσιαστές απαιτούν το πολιτικό κράτος να
καταργηθεί με ένα χτύπημα, ακόμη και πριν οι κοινωνικές συνθήκες που
το γέννησαν έχουν καταστραφεί. Απαιτούν η πρώτη πράξη της κοινωνικής
επανάστασης να είναι η κατάργηση της εξουσίας. Αυτοί οι κύριοι έχουν
δει ποτέ τους μια επανάσταση; η επανάσταση είναι σίγουρα το πιο
εξουσιαστικό πράγμα που υπάρχει, είναι η πράξη όπου μια μερίδα του
πληθυσμού επιβάλλει την θέληση του στην άλλη μερίδα, με τουφέκια,
ξιφολόγχες και κανόνια, εξουσιαστικά μέσα, και εφόσον η νικήτρια
μερίδα δεν θελήσει ο αγώνας της να είναι μάταιος, θα πρέπει να
διατηρήσει την εξουσία της μέσω του τρόμου που αποθαρρύνει τους
αντιδραστικούς. Θα είχε κρατήσει η Παρισινή Κομμούνα έστω μια μέρα αν
δεν είχε χρησιμοποιήσει την εξουσία του οπλισμένου λαού ενάντια στην
αστική τάξη; Μήπως αντίθετα θα πρέπει να την κατακρίνουμε που δεν την
χρησιμοποίησε τόσο ελεύθερα όσο χρειαζόταν;Κατά συνέπεια,
συμβαίνει ένα από τα δύο , είτε οι αντιεξουσιαστές δεν ξέρουν γιατί
μιλάνε, σε αυτήν την περίπτωση σπέρνουν σύγχυση είτε όντως ξέρουν και
σε αυτήν την περίπτωση προδίδουν το προλεταριακό κίνημα. Όπως και να
έχει εξυπηρετούν την αντίδραση.

.
Πηγη:Πλήθος
Σοσιαλιστών έχει εσχάτως εξαπολύσει μια συστηματική εκστρατεία
ενάντια σε αυτό που αποκαλούν αρχή της εξουσίας. Επαρκεί να τους
πούμε ότι κάθε πράξη είναι εξουσιαστική για αυτό καταδικαστέα. Αλλά
επειδή αυτή η διαδικασία της κριτικής της εξουσίας έχει καταχραστεί
τόσο, ώστε είναι πλέον απαραίτητο να δούμε το θέμα πιο
συγκεκριμένα.Η εξουσία με την έννοια που χρησιμοποιείται η
λέξη εδώ σημαίνει η επιβολή της θέλησης ενός πάνω στην δίκη μας
επιπρόσθετα η εξουσία προϋποθέτει την υποταγή. Τώρα, μιας και αυτές
οι δύο λέξεις ακούγονται κάπως άσχημες, και η σχέση που
αντιπροσωπεύουν είναι δυσμενής για το υποταγμένο μέρος, το ερώτημα
είναι να εξακριβώσουμε αν υπάρχει τρόπος να απαλλαχτούμε από αυτήν ,
με δοσμένες τις συνθήκες της υπάρχουσας κοινωνίας, αν μπορούμε να
δημιουργήσουμε ένα κοινωνικό σύστημα στο οποίο η εξουσία δεν θα έχει
κανένα σκοπό και κατά συνέπεια θα εξαφανιστεί.Εξετάζοντας τις
οικονομικές, βιομηχανικές και αγροτικές συνθήκες που διαμορφώνουν την
βάση της σημερινής αστικής κοινωνίας βρίσκουμε ότι τείνουν ολοένα και
περισσότερο να αντικαθιστούν την μεμονωμένη πράξη με την συνδυασμένη
πράξη ατόμων. Η σύγχρονη βιομήχανο με τα μεγάλα εργοστάσια όπου
εκατοντάδες εργάτες επιτηρούν πολύπλοκες μηχανές κινούμενες με ατμό
έχει υπερβεί τα μικρά εργαστήρια των μεμονωμένων παραγωγών, τα κάρα
και οι άμαξες των λεωφόρων έχουν αντικατασταθεί από τα σιδηροδρομικά
τραίνα, όπως και οι μικρές βάρκες από ατμόπλοια. Ακόμα και η γεωργία
υποκύπτει στην κυριαρχία της μηχανής και του ατμού που αργά αλλά
αμείλικτα βάζει στην θέση του μικρού ιδιοκτήτη μεγάλους καπιταλιστές
που με την βοήθεια μισθωμένων εργατών καλλιεργεί μεγάλες εκτάσεις
γης.Παντού η συνδυασμένη πράξη, η πλοκή διαδικασιών που
αλληλεπιδρούν μεταξύ τους, εκτοπίζει την ανεξάρτητη δράση από
μεμονωμένα άτομα. Αλλά οποιοσδήποτε μιλά για συνδυασμένη πράξη μιλάει
για οργάνωση. Είναι δυνατόν να έχεις οργάνωση χωρίς εξουσία
;Υποθέτοντας ότι μια κοινωνική επανάσταση ανέτρεπε τους
καπιταλιστές που τώρα ασκούν την εξουσία τους πάνω στην παραγωγή και
διανομή του πλούτου. Υποθέτοντας ότι υιοθετώντας πλήρως την θέση των
αντιεξουσιαστών ότι η γη και τα εργαλεία της εργασίας γινόντουσαν
συλλογική ιδιοκτησία των εργατών που τα χρησιμοποιούν. Μήπως τότε η
εξουσία θα εξαφανιζόταν ή θα άλλαζε μόνο μορφή ; Για να δούμε.Ας
πάρουμε για παράδειγμα ένα κλωστοϋφαντουργικό εργοστάσιο. Το βαμβάκι
πρέπει να περάσει τουλάχιστον από 6 διαδοχικές διαδικασίες προτού
καταλήξει στην μορφή της κλωστής και αυτές οι διαδικασίες λαμβάνουν
χώρα κατά κύριο λόγο σε διαφορετικά δωμάτια. Επιπλέον κρατώντας σε
λειτουργία τις μηχανές απαιτεί έναν μηχανικό που θα επιβλέπει την
ατμομηχανή, τεχνικούς να κάνουν τις επιδιορθώσεις και πολλούς άλλους
εργάτες που η δουλειά τους θα είναι να μεταφέρουν τα προϊόντα από ένα
δωμάτιο στο άλλο και ούτω καθεξής. Όλοι αυτοί οι εργάτες , άνδρες
γυναίκες παιδιά είναι υποχρεωμένοι να ξεκινήσουν και να τελειώσουν
την δουλειά τους υπό την εξουσία του ατμού που ποσώς τον ενδιαφέρει
για την προσωπική ανθρώπινη αυτονομία. Οι εργάτες πρέπει εκ τούτου να
εξετάσουν τις κατάλληλες ώρες εργασίας/χρονοδιάγραμμα και εφόσον
αυτές οι ώρες ορισθούν οφείλουν να τηρούνται από όλους χωρίς
εξαίρεση.Όσο συγκεκριμένα ζητήματα ανακύπτουν σε κάθε δωμάτιο
ανά πάσα στιγμή σε σχέση με τον τρόπο παραγωγής, διανομής του υλικού
κτλ. πρέπει να λύνονται από μια απόφαση ενός εκπρόσωπου τοποθετημένου
σε κάθε κλάδο εργασίας η αν είναι δυνατόν με μια ψηφοφορία με όρους
πλειοψηφίας. Η θέληση του ατόμου θα πρέπει πάντα να υποτάσσεται σε
αυτήν την απόφαση που σημαίνει ότι τα ζητήματα του τρόπου παραγωγής
θα λύνονται με εξουσιαστικό τρόπο. Η αυτόματη μηχανή του μεγάλου
εργοστασίου είναι πολύ πιο δεσποτική από όσο ήταν οι μικροί
καπιταλιστές που έχουν υπάλληλους. Σε σχέση με τις ώρες εργασίας
κάποιος θα μπορούσε να γράψει στην πύλη αυτών των εργοστασίων
Lasciate ogni autonomia, voi che entrate! “Άφησε, εσύ που
μπαίνεις, κάθε αυτονομία πίσω σου!.”Αν ο άνθρωπος με
την γνώση του και το εφευρετικό του πνεύμα έχει καθυποτάξει τις
δυνάμεις της φύσης, οι τελευταίες παίρνουν εκδίκηση υποβάλλοντας τον
, όσο τις χρησιμοποιεί, σε έναν αληθινό δεσποτισμό ανεξάρτητο από
κάθε κοινωνική οργάνωση. Το να θέλεις να καταργήσεις την εξουσία στην
μεγάλη βιομηχανία είναι ισάξιο με το να θέλεις να καταργήσεις την
βιομηχανία καθεαυτή να καταργήσεις την ατμομηχανή για να γυρίσεις
στον τροχό.Ας πάρουμε άλλο ένα παράδειγμα, τον σιδηρόδρομο.
Εδώ και πάλι η συνεργασία ενός άπειρου αριθμού ατόμων είναι απολύτως
απαραίτητη και αυτή η συνεργασία πρέπει να ασκείται με ακριβείς
καθορισμένες ώρες έτσι ώστε να μην γίνουν ατυχήματα. Εδώ πάλι η κύρια
συνθήκη της δουλειάς είναι η κυρίαρχη θέληση που καθορίζει όλα τα
υπόλοιπα ζητήματα είτε είναι η θέληση ενός εκπροσώπου είτε μιας
επιτροπής υπεύθυνης με την εκτέλεση των αποφάσεων μιας πλειοψηφίας
ατόμων. Όποια και αν είναι η περίπτωση υπάρχει μια σαφής εξουσία.
Επιπλέον τι θα γινόταν αν η εξουσία των υπαλλήλων πάνω στους επιβάτες
καταργηθεί ;Αλλά η αναγκαιότητα της εξουσίας, και δεσποτική
μάλιστα, δεν θα μπορούσε να βρεθεί περισσότερο παρά σε ένα καράβι εν
πλω. Εκεί σε συνθήκες κινδύνου, οι ζωές όλων στηρίζονται στην
ακαριαία και απόλυτη πειθαρχία στην θέληση του ενός.Όταν
υπέβαλα αυτά τα επιχειρήματα στους πιο λυσσαλέους αντιεξουσιαστές την
μόνη απάντηση που μπορούσαν να δώσουν ήταν η ακόλουθη. Ναι , αυτό
είναι αλήθεια, αλλά δεν είναι εξουσία που παραχωρούμε στους
διαμεσολαβητές μας αλλά μια εντολή εμπιστοσύνης. Αυτοί οι κύριοι
νομίζουν ότι με το να αλλάζουν τα ονόματα των πραγμάτων αλλάζουν και
τα πράγματα τα ίδια. Έτσι κοροϊδεύουν τον κόσμο αυτοί οι βαθυστόχαστα
διανοητές.Είδαμε λοιπόν, ότι από τη μια, κάποια εξουσία,
ανεξαρτήτως πόσο διαμεσολαβημένη, και από την άλλη μια κάποια υποταγή
είναι πράγματα που ανεξαρτήτως όλων των κοινωνικών οργανώσεων
επιβάλλονται πάνω μας μαζί με τις υλικές συνθήκες κάτω από τις οποίες
παράγουμε και διανέμουμε προϊόντα.Είδαμε, εξάλλου, ότι οι
υλικές συνθήκες παραγωγής και διανομής αναπόφευκτα αναπτύσσονται με
την μεγάλη βιομηχανία και την μεγάλης κλίμακας γεωργία και αυξανόμενα
τείνουν να μεγεθύνουν το εύρος της εξουσίας. Εκ τούτου είναι παράλογο
να θεωρείς ότι η αρχή της εξουσίας είναι απόλυτα κακή και η αρχή της
αυτονομίας απόλυτα καλή. Η εξουσία και η αυτονομία είναι σχετικά
πράγματα που οι σφαίρες του κυμαίνονται μαζί με τις διάφορες φάσεις
της ανάπτυξης της κοινωνίας. Αν οι αυτόνομοι περιορίζονταν στο να
πουν ότι η μελλοντική κοινωνική οργάνωση θα περιορίσει την εξουσία
μέσα στα όρια των συνθηκών παραγωγής που την καθιστούν αναπόφευκτη,
θα μπορούσαμε να το κατανοήσουμε, αλλά είναι τυφλοί σε όλα τα
στοιχεία που την κάνουναπαραίτητη και με πάθος πολεμάνε την ίδια την
πραγματικότητα.Γιατί οι αντιεξουσιαστές δεν περιορίζονται με
το να ωρύονται ενάντια στην πολιτική εξουσία και το κράτος; Όλοι οι
Σοσιαλιστές συμφωνούν ότι το πολιτικό κράτος και μαζί με αυτό η
πολιτική εξουσία θα εξαφανιστούν ως τελικό αποτέλεσμα της επικείμενης
κοινωνικής επανάστασης, δηλαδή, οι δημόσιες υποθέσεις θα χάσουν τον
πολιτικό τους χαρακτήρα και θα μεταμορφωθούν σε απλές διοικητικές
λειτουργίες που θα συμβάλλουν στα πραγματικά συμφέροντα της
κοινωνίας. Αλλά οι αντιεξουσιαστές απαιτούν το πολιτικό κράτος να
καταργηθεί με ένα χτύπημα, ακόμη και πριν οι κοινωνικές συνθήκες που
το γέννησαν έχουν καταστραφεί. Απαιτούν η πρώτη πράξη της κοινωνικής
επανάστασης να είναι η κατάργηση της εξουσίας. Αυτοί οι κύριοι έχουν
δει ποτέ τους μια επανάσταση; η επανάσταση είναι σίγουρα το πιο
εξουσιαστικό πράγμα που υπάρχει, είναι η πράξη όπου μια μερίδα του
πληθυσμού επιβάλλει την θέληση του στην άλλη μερίδα, με τουφέκια,
ξιφολόγχες και κανόνια, εξουσιαστικά μέσα, και εφόσον η νικήτρια
μερίδα δεν θελήσει ο αγώνας της να είναι μάταιος, θα πρέπει να
διατηρήσει την εξουσία της μέσω του τρόμου που αποθαρρύνει τους
αντιδραστικούς. Θα είχε κρατήσει η Παρισινή Κομμούνα έστω μια μέρα αν
δεν είχε χρησιμοποιήσει την εξουσία του οπλισμένου λαού ενάντια στην
αστική τάξη; Μήπως αντίθετα θα πρέπει να την κατακρίνουμε που δεν την
χρησιμοποίησε τόσο ελεύθερα όσο χρειαζόταν;Κατά συνέπεια,
συμβαίνει ένα από τα δύο , είτε οι αντιεξουσιαστές δεν ξέρουν γιατί
μιλάνε, σε αυτήν την περίπτωση σπέρνουν σύγχυση είτε όντως ξέρουν και
σε αυτήν την περίπτωση προδίδουν το προλεταριακό κίνημα. Όπως και να
έχει εξυπηρετούν την αντίδραση.
Πηγη: http://www.marxists.org/ellinika/archive/marx/works/1872/giaexoysia.html
Διαβάστε περισσότερα...

Δευτέρα, 27 Σεπτεμβρίου 2010


Κι εγω τον χαβα μου!
Καπου διαβασα οτι επανεξεταζεται ο νομος περι καπνοαπαγορευσης και ξερω οτι πολλοι απο εσας θα χαρειτε και θα θεωρησετε το γεγονος δικαιο. Φυσικα ακομη και τωρα, τη στιγμη που γραφω, που υποτιθεται πως ακομη ισχυει ο νομος, οι παραβασεις ξεπερνουν το 80%. Ακομη πηγαινω σε καφετεριες οπου ο διπλανος μου φυσαει τον καπνο του μεσα στη μουρη μου οπως και ο πισινος μου (ο καπνος διαχεεται βλεπετε), ο απεναντι μου, σχεδον ολο το μαγαζι. Ειχα φαρυγγιτιδα τις προαλλες κι ενω εδειχνε να μου περναει μετα απο μια δυωρη σταση σε μια γειτονικη καφετερια ο λαιμος μου ξαναεγινε τσαρουχι. Φυσικα ολα αυτα ειναι δικαιωμα σας φιλοι καπνιστες να μου τα επιβαλλετε. Και φυσικα γνωριζω οτι εγω σαν αδικαιολογητη μη καπνιστρια δε δικαιουμαι να φωναζω γινομενη ετσι γραφικη και αντιπαθητικη. Διαβασα στους δρομους της πολης οπου ζω αφισες αριστερων παραταξεων (κι εκει απογοητευτηκα ακομη πιο πολυ μιας και θελω να θεωρω τον εαυτο μου αριστερων πεποιθησεων) για τους υγιεινιστες, για την "εφευρεση" του παθητικου καπνιστη, για τη χουντα που βιωνουμε με βαση τον αντικαπνιστικο νομο και αλλα τετοια γελοια τσιτατα. Δε θα ξαναμπω στον κοπο να δικαιολογησω την εκ φυσεως δικαιολογημενη δικη μου και του εκαστοτε μη καπνιστη, θεση, ενω θα επρεπε να δικαιολογουνται και να απολογουνται οι καπνιστες που καπνιζουν μεσα στη μουρη μου. Δε θα το κανω διοτι απλως διαπιστωνω οτι ζουμε στη χωρα οπου ισχυει η γνωστη παροιμια "στου κουφου την πορτα οσο θελεις βροντα". Αρκετα βροντηξα το κεφαλι μου στις κλειστες σας πορτες. Οποιος δεν εχει εμφυτο το αισθημα του σεβασμου και δεν το αποκτα ουτε με το νομο ειναι καταπτυστος και υποαναπτηκτος. Τοσο απλα. Λυπαμαι βεβαια διπλα γιατι ανακαλυπτω πως σε αυτην τη χωρα οπου κανεις περαν μιας μειοψηφιας νεων κυριως ανθρωπων, δεν κουναει τον απαυτο του να αντιδρασει για σοβαρα ζητηματα (κι οταν αποφασιζει να το κανει οι απο πανω τον γραφουν εκει που δεν πιανει μελανι) αποφασισε να κουνησει τον απαυτο του και να αντιδρασει στο θεμα του κανισματος. Οπου φυσικα εισακουστηκε! Αυτο λεει πολλα για τους κωλοελληνες. Μη με πει κανεις σας ανθελληνα. Δε θα το δεχτω για μια κατασταση οπου δεν εχει κανει κανεις τιποτε για να μου αποδειξει οτι εχω αδικο...Απλα λυπαμαι για λογαριασμο μας. Ελπιζω ακομη σα ρομαντικη που ειμαι να διαβασα λαθος.
Διαβάστε περισσότερα...

Παρασκευή, 24 Σεπτεμβρίου 2010

Kyriakatiko Sxoleio Metanastwn
Προς τιμήν του Pedro Almodovar.
Γεννήθηκε στην Kαλτσάδα δε Kαλατράβα της Mάντσα, μια από τις πιο φτωχές περιοχές της αγροτικής Iσπανίας.

Σε ηλικία 8 ετών μαθήτευσε σε σχολή Σιλεσιανών ιερέων. Οι εμπειρίες του από το σχολείο αυτό, τον απομάκρυναν πολύ νωρίς απ' το Θεό και αποτέλεσαν την έμπνευση για την ταινία του "Κακή εκπαίδευση".

Αντιδρώντας στην ανιαρή ζωή της επαρχίας, έρχεται... σε ηλικία 16 ετών στη Mαδρίτη, όπου, ύστερα από διάφορες ευκαιριακές δουλειές, προσλαμβάνεται ως διοικητικός υπάλληλος στην Iσπανική τηλεφωνική Εταιρεία. Αναπτύσσει έντονη καλλιτεχνική δραστηριότητα, αγοράζει μια super-8 και σκηνοθετείτις πρώτες του ταινίες μικρού μήκους τις οποίες και παρουσιάζει σε ειδικές προβολές, που εξελίσσονται σε αληθινά χάπενινγκ.

O Αλμοδοβάρ, είναι γνήσιο τέκνο της λεγόμενης "κίνησης movida", που δημιουργήθηκε στη Μαδρίτη, στα τέλη της δεκαετίας του 70, μετά το θάνατο του Φράνκο (ένα μεσογειακό underground με χαρακτηριστικά την εξωστρέφεια, το ροκ, τον ερωτισμό, τη σύγχυση των φύλων, τις ακραίες καταστάσεις και το σύνθημα "Κάνε τέχνη τη ζωή σου"). Τοποθετεί τη γυναίκα ως επίκεντρο όλων των μυθοπλασιών του, που δεν είναι παρά μελό και φάρσες. Χαρακτηριστική είναι επίσης η αισθητική των έντονων χρωμάτων, που χρησιμοποιεί σε πολλές ταινίες του. Συνηθίζει να δουλεύει με τους ίδιους ηθοποιούς, τους οποίους βλέπουμε να παίζουν πρωταγωνιστικό ρόλο σε αρκετές ταινίες του.



Φιλμογραφία

2006 Γύρνα πίσω
2004 Kακή εκπαίδευση
2002 Μίλα της
1999 Όλα για την μητέρα μου
1997 Καυτή σάρκα

1995 Το μυστικό μου λουλούδι
1993 Κίκα
1991 Ψηλά τακούνια
1990 Δέσε με!
1988 Γυναίκες στο πρόθυρα νευρικής κρίσης
1987 Ο νόμος του πόθου
1986 Ματαντόρ
1984 Μια ζωή ταλαιπωρία
1983 Αμαρτωλές καλόγριες
1982 Λαβύρινθος του πάθους
1980 Η Πέπι, η Λούσι και τ' άλλα κορίτσια

1978 Ξέσκισέ με, Τιμ!

1978 Salomé (μ.μ.)

1977 Sexo va, sexo viene (μ.μ.)

1976 Muerte en la carretera (μ.μ.)

1976 Sea caritativo (μ.μ.)

1975 Blancor (μ.μ.)

1975 Caída de Sódoma, La (μ.μ.)

1975 Homenaje (μ.μ.)

1975 Sueño, o la estrella, El (μ.μ.)

1974 Dos putas, o historia de amor que termina en boda

1974 Film político (μ.μ.)
Πηγη:http://www.klg.gr/pedro%20almodovar.htm
Διαβάστε περισσότερα...

Πέμπτη, 23 Σεπτεμβρίου 2010


Σα δυο σκιες στο περιθωριο
Σα δυο σκιες στο περιθωριο της νυχτας
μακαριζουμε την υπαρξη ξεχνωντας τη ζωη
βηματα ασκοπα μας πανε και μας φερνουν
ερμαια του κουρασμενου μας κορμιου
ζηταμε λυτρωση η ψυχη για να πεταξει
Τον μεσα κοσμο μας δε φυλαξαμε οσο επρεπε
μπηκαν σκεψεις ξενες σαν παρασιτα και φωλιασαν
Μπερδεψαμε δικα μας και δικα σας, ξεχαστηκαμε
Σα δυο σκιες στο περιθωριο της νυχτας
χαθηκαμε σκορπιζοντας στον ανεμο
για να σωθουμε απο τα αψυχα σας πρεπει

Απλως δε μοιασαμε γι' αυτο και δεν ταιριαξαμε εδω... Διαβάστε περισσότερα...
Kyriakatiko Sxoleio Metanastwn
Προς τιμήν του Pablo Neruda
Στις 12 Ιουλίου
1904 γεννήθηκε ο Χιλιανός ποιητής Πάμπλο Νερούντα, «ο σπουδαιότερος ποιητής του
20ου αιώνα» σύμφωνα με τον Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες. Τα έργα του είναι τα πιο
πολυδιαβασμένα έργα ισπανόφωνου δημιουργού.Ο ποιητής, διπλωμάτης, κομουνιστής,
κάτοχος του Νόμπελ Λογοτεχνίας και αιώνια
ερωτευμένος Πάμπλο Νερούντα έφυγε από τη ζωή στις 23 Σεπτεμβρίου 1973. Κηδεύτηκε
με συνοδεία χιλιάδων πολιτών, που αγνόησαν την απαγόρευση του καθεστώτος
Πινοσέτ. Ο Πάμπλο Νερούντα, του οποίου το πραγματικό όνομα ήταν Ρικάρντο Νεφταλί
Ελιέθερ Ρέγιες Μποσοάλτο, γεννήθηκε στην πόλη Παράλ της Χιλής. Λίγο μετά τη
γέννησή του, πεθαίνει η μητέρα του Ρόσα και ο πατέρας του Χοσέ, εργάτης των
σιδηροδρόμων, μετακομίζει στην πόλη Τεμούκο όπου ξαναπαντρεύεται. Το όνομα
«Πάμπλο Νερούντα», προς τιμήν του Τσέχου ποιητή... Γιαν Νερούντα, αποτελεί το
φιλολογικό ψευδώνυμο του από την ηλικία των 20, όνομα το οποίο αργότερα
νομιμοποιεί. Από τα δέκα του γράφει ποιήματα και στα δεκαπέντε δημοσιεύει
μάλιστα στίχους στο τοπικό περιοδικό «La Mañana». Το 1919 αποσπά το τρίτο
βραβείο για το ποίημά του «Nocturno ideal». Το 1921 ξεκινάει σπουδές
παιδαγωγικής και γαλλικών στο Πανεπιστήμιο της Χιλής, στην πρωτεύουσα Σαντιάγο.
Κερδίζει το πρώτο βραβείο για το ποίημά του «La canción de fiesta» που αργότερα
δημοσιεύεται. Το 1923 δημοσιεύει το «Crepusculario», έργο που αναγνωρίζεται από
λογοτέχνες όπως τον Αλόνε, τον Ραούλ Σίλβα Κάστρο και Πέδρο Πράδο. Τον επόμενο
χρόνο δημοσιεύεται το έργο του «Veinte poemas de amor y una canción
desesperada», έργο που χαρακτηρίζεται από τα καλύτερά του. Το νέο φαινόμενο της
λατινοαμερικανικής ποίησης γίνεται αμέσως εμφανές στους λογοτεχνικούς κύκλους.
Μεταξύ 20 και 25 ετών, ο ποιητής ολοκληρώνει έξι ακόμα έργα που αποκαλύπτουν τις
υπαρξιακές του ανησυχίες αλλά και την ιδιαίτερη παραγωγικότητά του. Το 1927, σε
ηλικία 23 ετών ξεκινάει η διπλωματική του καριέρα. Ως διπλωματικός σύμβουλος
ταξιδεύει στη Βιρμανία, το Μπουένος Άιρες, τη Βαρκελώνη, την Κευλάνη, τη
Μαδρίτη, την Ιάβα. Στην Ιάβα γνώρισε και παντρεύτηκε την Ολλανδέζα Μαρύκα
Αντονιέτα Χάγκενααρ Βόγκελζανγκ, με την οποία χώρισε μετά από έξι χρόνια, κατά
τη θητεία του στην Ισπανία. Εκεί, γνωρίζει την μετέπειτα σύζυγό του Αργεντίνα,
Ντέλια ντελ Καρρίλ.Οι εμπειρίες του από τα ταξίδια του, τα απολυταρχικά
καθεστώτα τα οποία βλέπει και τα μαρτύρια του λαού που στενάζει σε ολόκληρο τον
κόσμο, σε συνδυασμό με την δολοφονία του φίλου του και επίσης ποιητή, Φεδερίκο
Γκαρθία Λόρκα, του προκαλούν βαθιά αγανάκτηση και στις αρχές της δεκαετίας του
1940 μπαίνει στο κομουνιστικό κόμμα. Το 1945, ο Πάμπλο Νερούντα λαμβάνει το
Εθνικό Βραβείο Λογοτεχνίας. Τα έργα του γίνονται ολοένα και πιο πολιτικά, με
αποκορύφωμα το «Canto General».Με την απαγόρευση του κομουνισμού στη Χιλή, ο
Νερούντα πλέον καταζητείται. Για μήνες κρύβεται στην ίδια του τη χώρα, ώσπου
καταφέρνει να διαφύγει στην Αργεντινή και από εκεί στην Ευρώπη, όπου έζησε
εξόριστος από το 1948 ως το 1952. Στην εξορία γνώρισε την Ματίλντε Ουρούτιε, τη
Χιλιανή τραγουδίστρια που θα αποτελέσει τη «μούσα» του έως το τέλος της ζωής
του. To 1953 ο Νερούντα παραλαμβάνει το βραβείο Στάλιν. Είναι ακόμα πιστός στο
κόμμα, αλλά σύντομα, μετά τις αποκαλύψεις για τα εγκλήματα του καθεστώτος του
Στάλιν από τον Χρούστσεφ, η πίστη του δέχεται ισχυρό πλήγμα που αποτυπώνεται στη
συλλογή του «Εxtravagario» του 1958. Εγκαθίσταται μόνιμα στην Isla Negra αλλά
συνεχίζει τα ταξίδια σε ολόκληρο τον κόσμο. Με την εκλογή του Σαλβαδόρ Αλιέντε
ως πρόεδρο της Χιλής, ο Νερούντα διορίζεται πρέσβης στο Παρίσι (1970-1972). Το
1971, ένα χρόνο μετά την τιμητική διάκριση του Έλληνα ποιητή Γιώργου Σεφέρη , η
Σουηδική Ακαδημία απονέμει το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας στον Χιλιανό Πάμπλο
Νερούντα, που ήδη πάσχει από καρκίνο. Τάσσεται υπέρ του Αλιέντε και στηρίζει την
προεκλογική του εκστρατεία. Ωστόσο, στις 23 Σεπτεμβρίου 1973, λίγες μέρες μετά
τη δολοφονία του Αλιέντε και των συνεργατών του, ο Νερούντα ξεψυχά στο
νοσοκομείο. Το καθεστώς του Αγκούστο Πινοσέτ απαγορεύει να γίνει η κηδεία του
ποιητή δημόσιο γεγονός. Ωστόσο, δεκάδες χιλιάδες κόσμου συρρέουν στην πρωτεύουσα
της χώρας για να συνοδεύσουν τον αγαπημένο ποιητή στην τελευταία του κατοικία
και, αναπόφευκτα, η κηδεία του Νερούντα γίνεται η πρώτη δημόσια διαμαρτυρία
ενάντια στη στρατιωτική δικτατορία της Χιλής. Τα έργα του παρέμειναν
απαγορευμένα στη Χιλή μέχρι και το 1990. Ο ίδιος είπε για το έργο του και την
ποίηση: «Έχω για τη ζωή μιαν αντίληψη δραματική και ρομαντική. Ο,τι δεν αγγίζει
βαθιά την ευαισθησία μου δεν με ενδιαφέρει. Όσον αφορά την ποίηση, στην
πραγματικότητα καταλαβαίνω πολύ λίγα πράγματα. Γι' αυτό συνεχίζω με τις
αναμνήσεις της παιδικής ηλικίας. Ίσως απ' αυτά τα φυτά, τη μοναξιά, τη σκληρή
ζωή, βγαίνουν οι μυστικές, αληθινά βαθιές "Ποιητικές Πραμάτειες" που κανείς δεν
μπορεί να διαβάσει, γιατί κανείς δεν τις έγραψε. Η ποίηση διδάσκεται βήμα βήμα
ανάμεσα στα πράγματα και στις υπάρξεις, χωρίς να τα χωρίσουμε, αλλά ενώνοντάς τα
με την ανιδιοτελή απλωσιά της αγάπης».

Πηγη:
http://tvxs.gr/news/%CF%80%CE%BF%CF%81%CF%84%CF%81%CE%B1%CE%AF%CF%84%CE%B1/%CF%80%CE%AC%CE%BC%CF%80%CE%BB%CE%BF-%CE%BD%CE%B5%CF%81%CE%BF%CF%8D%CE%BD%CF%84%CE%B1-o-%CE%B1%CE%B9%CF%8E%CE%BD%CE%B9%CE%B1-%CE%B5%CF%81%CF%89%CF%84%CE%B5%CF%85%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%BF%CF%82-%CF%80%CE%BF%CE%B9%CE%B7%CF%84%CE%AE%CF%82
Διαβάστε περισσότερα...

Τρίτη, 21 Σεπτεμβρίου 2010

 BEST BLOG
ΜΕ ΜΕΓΑΛΗ ΜΟΥ ΧΑΡΑ ΣΑΣ ΕΝΗΜΕΡΩΝΩ ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΚΑΘΥΣΤΕΡΗΜΕΝΑ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΜΟΥ ΣΤΟΝ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟΥ BLOG ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΓΕΝΙΚΟΥ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΟΣ BLOGS. ΔΕ ΘΕΛΩ ΝΑ ΜΟΥ ΚΑΝΩ ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ ΑΛΛΑ ΘΑ ΧΑΙΡΟΜΟΥΝ ΠΟΛΥ ΑΝ ΜΕ ΣΤΗΡΙΖΑΤΕ ΜΕ ΤΗΝ ΨΗΦΟ ΣΑΣ ΣΤΟ ΠΑΡΑΚΑΤΩ LINK. ΑΝ ΦΥΣΙΚΑ ΠΙΣΤΕΥΕΤΕ ΟΤΙ Η ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΜΑΣ ΑΞΙΖΕΙ ΤΟΝ ΚΟΠΟ! ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΠΡΟΚΑΤΑΒΟΛΙΚΑ ΟΛΟΥΣ ΣΑΣ!

ΨΗΦΙΣΤΕ ΣΤΟ:
http://hur-reporters.blogspot.com/ Διαβάστε περισσότερα...

Αγνωστη ψυχη
Εκοβε βολτες μεσα στο δωματιο ανημπορος να αποφασισει και να βαλει σε μια σειρα τις σκεψεις του. Βλεποντας τον σκεφτοσουν οτι ειναι καποιος τρελος καλλιτεχνης, ζωγραφος, μπορει και συγγραφεας που εψαχνε απεγνωσμενα μεσα του τη μισολιποθυμη εμπνευση του. Καποια στιγμη σταματησε και καθισε στη μοναδικη καρεκλα του μικρου δωματιου του. Μπροστα του ενα ξυλινο σκονισμενο γραφειο με μια στοιβα χαρτια αχνοφαινοταν κατω απο το ημιφως της μπλε λαμπας που υπηρχε πανω του. Ερωτησεις χωρις καμια απαντηση παιδευαν το μυαλο του. Φιλοσοφικες, για το νοημα της ζωης, για την καταντια του κοσμου, για την καταντια τη δικη του...ερωτησεις απο αυτες που αν τις εκφρασεις σε λενε φευγατο και γελαν ειρωνικα με την παρτη σου. Κι ομως. Σε αλλες εποχες μπορει να ηταν και φιλοσοφος. Μπορει τωρα το ονομα του να ηταν γνωστο σε ολη την ανθρωποτητα και να ειχε παρει θεση αναμεσα στους ανθρωπους εκεινους του πνευματος που σημερα ο κοσμος ονομαζει σοφους. Εκεινοι κερδισαν τις εντυπωσεις αιωνες πριν και σημερα δεν τους αμφισβητει κανεις. Τωρα ομως...αλλοιμονο σε οποιον τολμαει να σκεφτεται με τον τροπο που σκεφτονταν παλια εκεινοι που το πληθος απο κεκτημενη ταχυτητα πια υποτιθεται οτι θαυμαζει. Τωρα ενας τετοιος ανθρωπος ειναι κλεισμενος σε ενα δωματιο γεματο υγρασια σε ενα κτηριο μαυρισμενο με σπασμενα παραθυροφυλλα που οποιος το βλεπει απ' εξω δεν περιμενει για το εσωτερικο του τιποτε περισσοτερο απο μουχλα, ποντικια, υγρασια και κανενα φαντασμα για τους πιο παραμυθαδες. Κι ομως πισω απο αυτους τους γκριζους ξεφλουδισμενος μουχλιασμενους τοιχους ζουν ανθρωποι. Μεταναστες, περιεργοι τυποι και μια φιγουρα σχεδον παραπεουσα πισω απο δυο σκισμενες κουρτινες που κανονικα δε θα επρεπε να βρισκεται εκει. Μια φιγουρα που μπορει να φοραει τα ιδια ρουχα για μερες αλλα μεσα της λαμπει κατι μεγαλειωδες κι ανεξιχνιαστο. Πως βρεθηκε εκει; Ας πουμε οτι καποιοι τον εδιωξαν επειδη δε θυμιζε τους πολλους. Τοσο απλα. Ακουμπησε το κεφαλι του μεσα στις παλαμες του κι εμεινε ετσι για λιγα λεπτα. Το πεισμα του δεν τον ειχε εγκαταληψει ποτε αλλα η αδικια μπορει να πνιξει ακομη και τον πιο δυνατο ανθρωπο αν ειναι εστω και στοιχειωδως ευαισθητος. Κι εκεινος ο ανθρωπος ηταν κατι παραπανω απο στοιχειωδως ευαισθητος. Εβλεπε τη ζωη του να ποδοπατιετεται στα λασπονερα απο αδιαφορους γλοιωδεις περαστικους που με ορθωμενο το δαχτυλο εδειχναν καταπανω του με υφος υποτιμητικο, γεματο μνησικακια και αποστροφη. Κανεις δεν εβλεπε τι ειχε μεσα του, κανεις δεν αναγνωριζε τις ικανοτητες και τα ταλεντα του, κανεις δεν ηταν διατεθιμενος να του δωσει την παραμικρη ευκαιρια. Ηταν ενας αγνωστος περιεργος τυπος, δεν τον ηξεραν, ουτε ηθελε κανεις να τον γνωρισει. Παρολαυτα τον εκριναν. Τον εκριναν με την ιδια ευκολια που θα πετουσαν ενα αποτσιγαρο στο δρομο και μετα θα σφυριζαν αδιαφορα. Κι ομως ειναι φοβερο το πως θα αλλαζε καποιου η γνωμη και τα συναισθηματα αν τον γνωριζε. Μονο αν τον γνωριζε. Τοτε ξαφνικα θα ηταν σημαντικος για καποιον. Η ζωη του θα ειχε νοημα. Θα ηταν κατι σε αυτον τον κοσμο. Σημερα αν εστω και ενας ανθρωπος δε σε γνωριζει, δε σε νοιαζεται, δεν υπαρχεις για κανεναν. Μπορει να αξιζεις πολλα, να εχεις να δωσεις αλλα τοσα αλλα για το πληθος δεν υπαρχεις. Εισαι ετσι απλα, μονοκονδυλια ξεγραμμενος. Στα παλια τους τα παπουτσια το τι νιωθεις. Στα παλια τους τα παπουτσια το τι αξιζεις, ποσο μαλλον το τι θελεις. Δεν εχεις κανενα προσωπο γι' αυτους. Εισαι απλα αλλη μια σκια που περασε διπλα τους καποτε. Μπορει και παρασιτο, κουνουπι διπλα στο αδιαφορο αυτι τους. Ετσι ειναι ο κοσμος και δεν προκειται για μελο αμπελοφιλοσοφιες. Απροσωπα σαν εγκαταλειμμενα κτηρια στεγαζουν ανθρωπινες εγκαταλειμμενες ψυχες σαν τον ιδιο. Ποιος νοιαστηκε και γιατι να το κανει; Καθενας μας γεννιεται απο μια μανα...καθενας μας εχει δικαιωμα στη ζωη και τα ονειρα. Καποιοι ομως...Και αλοιμονο σου αν τυχει και βρεθεις στην αναγκη του κοσμου που δε σε ξερει. Αν μπορει να σε πατησει θα το κανει. Επειδη μπορει. Σκεψεις, σκεψεις, σκεψεις. Σκορπιες οπως η ζωη του. Μπερδεμενες οπως τα συναισθηματα του. Το μυαλο του ξεχειλιζε μα ο,τι κι αν γεννουσε το σκοτωνε η αδεια του τσεπη ακομη νεογεννητο. Η πεζη πραγματικοτητα της επιβιωσης. Ανθρωπος υπερανω χρηματων χωρις λεφτα δεν μπορει καν να επιβιωσει. Ανθρωπος υπερανω χρηματων μπορει γι' αυτον ακριβως τον λογο να γινει κλεφτης για ενα κομματι ψωμι. Επειδη δε θελησε να γινει αρχιληστης σαν καποιους ευηποληπτους πλουσιους πολιτες, επειδη ηταν υπερανω χρηματων, παταει καθε μερα την αξιοπρεπεια του για τι; Για τα λεφτα. Γιατι; Γιατι χωρις λεφτα δεν επιβιωνεις...Τραγικη ειρωνια δεν το λενε αυτο; Τα ονειρα του δεν τα ταιριαξε ποτε με το χρημα. Τωρα τα βλεπει ενα ενα να ψυχομαχουν. Γιατι; Γιατι δεν εχει λεφτα. Γιατι; Γιατι ειναι για ολους ενας αγνωστος παραξενος τυπος, χωρις λεφτα, που δεν εμπνεει κανεναν λογο ωστε να σκασει κανεις για χαρη του. Εξαρτηση. Εξαρτηση απο τους αλλους. Αλληλεξαρτηση, αλληλοεξοντωση, σκλαβια. Σκλαβια. Αφηρημενες εννοιες στριφογυριζαν μερα νυχτα στο κεφαλι του, τον ειχαν στοιχειωσει σαν καταρες. Σαν τις φωνες που ακουν οι σχιζοφρενεις, σαν εμμονες ιδεες. Αδικια. Φοντο πισω απο καθε του κινηση, πισω απο καθε του σκεψη. Αδικια. Ειχε τοσα να δωσει. Νεος, εξυπνος, δυνατος, γεματος συναισθηματα και μια ψυχη τοσο ευγενικη γι' αυτον τον κοσμο που δεν ταιριαζε. Ειχε τοσα να δωσει...Μα ειναι αγνωστος. Κανεις μας δεν τον ξερει. Οποτε ποιον θα νοιαξει αν αποφασισει τελικα να χρησιμοποιησει το σχοινι που εδω και δυο μερες βρισκεται πεταμενο στο γεματο υγρασια πατωμα του αθλιου δωματιου του; Δεν τον γνωριζει κανεις. Αρα...δεν υπαρχει.
Διαβάστε περισσότερα...

Kyriakatiko Sxoleio Metanastwn
Σαν σήμερα πέθανε ο Arthur Schopenhauer.
Ο Άρθουρ Σοπενάουερ (Arthur Schopenhauer, Δάντσιχ, Πολωνία, 22 Φεβρουαρίου 1788 -
Φρανκφούρτη, Γερμανία, 21 Σεπτεμβρίου 1860) ήταν Γερμανός φιλόσοφος γνωστός
για τον αθεϊστικό πεσσιμισμό του και την φιλοσοφική τουδιαύγεια. Στην ηλικία
των 25, δημοσίευσε την διδακτορική του διατριβήμε τίτλο
"Η τετραπλή ρίζα του επαρκους λόγου", η οποία εξέταζε αν ηαιτιατότητα
καθαυτήν μπορεί να προσκομήσει απαντήσει για τον κόσμο μας.Το σημαντικότερο
έργο του Σοπενάουερ, "Ο Κόσμος ως Βούληση και ωςΠαράσταση", τόνιζε το ρόλο
του κύριου κινήτρου δράσης των ανθρώπων, τοοποίο ο Σοπενάουερ ονόμαζε
Βούληση. Η ανάλυση της Βούλησης οδήγησε τον Σοπενάουερ στο συμπέρασμα ότι οι
συναισθηματικές, σωματικές και σεξουαλικές επιθυμίες δεν μπορούν ποτέ να
εκπληρωθούν. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα... ο Σοπενάουερ να κατατείνει προς ένα
τρόπο ζωής που απέρριπτε τις ανθρώπινες επιθυμίες, παρόμοιο με αυτόν που
διδάσκουν ο Βουδισμός και οι Βέδες.Η μεταφυσική ανάλυση της Βούλησης από
μέρους του Σοπενάουερ, η άποψη του πάνω στο κίνητρο και την επιθυμία, και ο
αφοριστικός τρόπος γραφήςτου επηρέασαν πολλούς γνωστούς ανθρώπους του
πνεύματος όπως ο Φρειδερίκος Νίτσε, ο Ρίχαρντ Βάγκνερ, ο Λούντβιχ Βιτγκενστάιν,
ο Άλμπερτ Αϊνστάιν, ο Σίγκμουντ Φρόυντ, ο Χόρχε Λουίς Μπόρχες και άλλοι.
Η ζωή του.
Ο πατέρας του ήταν ένας πλούσιος τραπεζίτης και η μητέρα του συγγραφέας.
Μορφώθηκε στο Δάντσιχ και στο Αμβούργο.Με την πρόθεση να τον εισαγάγει στο
κόσμο του εμπορίου ο πατέρας τουτον ώθησε στην εκμάθηση ξένων γλωσσών. Για
τον σκοπό αυτό ταξίδεψε στην Ολλανδία, στην Ελβετία, στην Αυστρία και στην
Αγγλία, ενώ έμεινε για δύο χρόνια στη Γαλλία.Τα παιδικά του χρόνια ήταν μια
περίοδος δυσάρεστη για αυτόν εξαιτίαςτης πιεστικής συμπεριφοράς του πατέρα
του και προβλημάτων στην υγείατου.Όταν το 1805 πεθαίνει ο πατέρας του,
του αφήνει μια κληρονομιά που του επιτρέπει να ζει χωρίς να εργάζεται. Έκανε
το γυμνάσιο στην Γκότα και στη Βαϊμάρη και το 1809 γράφεται στην ιατρική σχολή,
όπου έχει την ευκαιρία να παρακολουθήσει τα μαθήματα του Schulze. Επηρεασμένος
από αυτά αρχίζει να ασχολείται με τη φιλοσοφία και να διαβάζει Πλάτωνα και Καντ.
Το 1811 μετακομίζει στο Βερολίνο όπου και παρακολουθεί τα μαθήματα του
Σλάιερμαϊερ και του Φίχτε. Παίρνει πτυχίο μετά απο 2 χρόνια γράφοντας μια
πτυχιακή εργασία την οποία εκτίμησε ιδιαίτερα ο Γκαίτε. Στη συνέχεια
απομονώνεται στη Δρέσδη, όπου και ολοκληρώνει την μελέτη των κλασσικών
φιλοσόφων. Το διάστημα 1818-1819 επισκέπτεται τη Ρώμη, τη Νάπολη και τη Βενετία
όπου και παραλίγο να παντρευτεί. Το 1820 γίνεται κα8ηγητής στο πανεπιστήμιο του
Βερολίνου μετά από μια λεκτική σύγκρουση με τον Χέγκελ.Οι ώρες των μαθημάτων
του συμπίπτουν με αυτών του Χέγκελ, με αποτέλεσμαμετά απο ένα εξάμηνο να
διακοπούν. Έτσι αρχίζει τα ταξίδια στην Ελβετία, στην Ιταλία και στη
Γερμανία. Το 1825 επιστρέφει στη Γερμανία με την πρόθεση να ξεκινήσει την
πανεπιστημιακή του καριέρα, αλλά φεύγει λόγω της έλλειψης ενδιαφέροντος από
την πλευρά του πανεπιστημίου και της επιδημίας της χολέρας που οδήγησε στον
θάνατο και τον Χέγκελ. Το 1833 μετακομίζει στη Φρανκφούρτη, όπου και ζει για το
υπόλοιπο της ζωής του. Πεθαίνει το 1860 σε ηλικία 72 χρονών από πνευμονία.
Η φιλοσοφία της βούλησης.
Ένα σημείο εστίασης της φιλοσοφίας του Σοπενχάουερ
ήταν η διευρεύνηση του πάνω στο ατομικό κίνητρο. Πριν το Σοπενχάουερ, ο Γκέοργκ
Βίλχελμ Φρήντριχ Χέγκελείχε εισάγει την έννοια του Zeitgeist, την ιδέα ότι η
κοινωνία διέπετο από μια συλλογική συνείδηση η οποία κατέτεινε προς μία
συγκεκριμένηκατεύθυνση, δίνοντας την κατευθυντήριο γραμμή στα μέλη της.
ΟΣοπενχάουερ, γνώστης της φιλοσοφίας του Εμμάνουελ Καντκαι του Χέγκελ,
άσκησε κριτική στη λογική βελτιοδοξία και την πίστη ότι η ατομική ηθική
καθορίζονταν από την κοινωνία και από τον Λόγο. Ο Σοπενχάουερ πίστευε ότι οι
άνθρωποι υποκινούνταν από τις ίδιες τους τις βασικές επιθυμίες, ή από την
Wille zum Leben (βούληση του ζην), η οποίακατεύθυνε όλη την ανθρωπότητα. Για
τον Σοπενχάουερ, η ανθρώπινη επιθυμία ήταν μάταιη, άλλογη, ακαθοδήγητη, και,
κατ' επέκτασην, αυτό ίσχυε για όλο το σύνολο της ανθρώπινης δράσης. Η Βούληση
για τον Σοπενάουερ είναι μια μεταφυσική οντότητα που ελέγχει όχι μόνο
τιςπράξεις του ατόμου, αλλά εν τέλει και όλα τα παρατηρήσιμα
φαινόμενα.Βούληση, για τον Σοπενάουερ, είναι ότι ο Καντ ονόμαζε "πράγμα
καθαυτό".
Τέχνη και αισθητική
Για τον Σοπενάουερ, η ανθρώπινη επιθυμία, η
"βούληση" και η θέλησηπροκαλούν πόνο και ανέχεια. Ένας προσωρινός τρόπος να
απαλαχτεί κανείς από τον πόνο είναι μέσω της αισθητικής περισυλλογής. Αυτός
είναι οαμέσως καλύτερος τρόπος καταστολής της βούλησης, πέρα από την
πλήρη εξάλειψη του θέλειν. Η ολική απορρόφηση στον κόσμο νοούμενο
ως Παράσταση, μέσω της αναπαραγωγής της πραγματικότητας από το
έργο τέχνης, σώζει τον άνθρωπο από τον κόσμο ως Βούληση, που είναι ο
καθαυτό κόσμος. Η μουσική κατέχει μείζωνα θέση στην αισθητική θεώρηση
τουΣοπενάουερ κάθως, λόγω της αφαιρετικότητας της, δεν βασίζεται σ'
ένα φαινομενολογικό παραστατικό μέσον. Η μουσική αισθητικά αναπαριστά
την Βούληση καθαυτήν, αδιαμεσολάβητη, και όχι όπως αυτή παρουσιάζεται
υπότου ατομικιστικού πρίσματος. Σύμφωνα με τον Daniel Albright
"ο Σοπενάουερ πίστευε ότι η μουσική ήταν η μόνη τέχνη η οποία
δεναντέγραφε απλά ιδέες, αλλά ήταν η ίδια η ενσάρκωση της
Βούλησης".Η ηθική θεωρία του Σοπεάουερ πρότεινε ότι υπάρχουν τρία κύρια
ηθικά ελατήρια: συμπόνια, μοχθηρία και εγωισμός. Η συμπόνια είναι το
κύριο κίνητρο της ηθικής έκφρασης. Η μοχθηρία και ο εγωισμός
είναι εκφυλισμένες εναλλακτικές ηθικές εκφράσεις.
Ψυχολογία
Η επιρροή του Σοπενχάουερ ήταν πιθανόν πιο έντονη πάνω στην πραγμάτευση του για την
ψυχολογία του ανθρώπου παρά πάνω στη σφαίρα της φιλοσοφίας. Οι φιλόσοφοι
μέχρι τον Σοπενάουερ δεν είχαν εντυπωσιαστεί από την πιέση που ασκεί το σεξ
πάνω στον ανθρώπινο ψυχισμό, αλλά ο Σοπεάουερ αναφέρθηκε σ' αυτό και σε
συναφή θέματα εκτενώς:ο καθένας πρέπει να μένει έκπληκτος που ένα
πράγμα [σεξ] τοοποίο παίζει έναν τόσο σημαντικό ρόλο στην ανθρώπινη ζωή έχει
μέχρι τώρα πρακτικά παραμεληθεί από το σύνολο των φιλοσόφων, και
στέκει μπροστά μας σας σαν ανεπεξέργαστο και ακατέργαστο
υλικό.Έδωσε όνομα σε μία δύναμη εντός του ανθρώπου, η οποία, όπως
ο Σοπενάουερ διαισθανόταν, σταθερά επικρατούσε έναντι της λογικής:
τη Βούληση του ζην (Wille zum Leben) και την όρισε ως μια εγγενή
ώθησηεντός των ανθρώπινων όντων, και των πλασμάτων γενικά, να
παραμείνουν ζωντανοί και να αναπαραχθούν. Ο Σοπενάουερ αρνούνταν να εκλάβει
την αγάπη ως κάτι ασήμαντο ή τυχαίο, αλλά αντίθετα την εξέλαβε ως
μια αστείρευτη δύναμη που κείτονταν αθέατη εντός της ανθρώπινης
Ψυχής αλλάζοντας δραματικά τη μορφή του κόσμου.Ο απόλυτος σκοπός όλων
των υποθέσεων αγάπης είναι πιο σημαντικός από κάθε άλλο σκοπό στην ζωή του
ανθρώπου και γι' αυτό αξίζει τη μέγιστη σοβαρότητα με την οποία καθένας τον
επιδιώκει. Αυτότο οποίο σχεδιάζεται μέσω των υποθέσεων αυτών δεν είναι
τίποτε άλλο παρά η σύνθεση της επόμενης γενιάς.Αυτές οι ιδέες
αποτελούσαν προεικονομία της δαρβινικής θεωρίας τηςεξέλιξης και των
φροϋδικών εννοιών πάνω στην λίμπιντο και το ασυνείδητο. Η πολιτική σκέψη του
Σοπενάουερ είναι, σε μεγάλο μέρος της, ένας απόηχος του ηθικού του συστήματος
(το οποίο αναπτύσσεται στο βιβλίο Diebeiden Grundprobleme der Ethik (Στα
θεμέλια της Ηθικής). Η ηθική καταλαμβάνει περίπου ένα τέταρτο του κύριου
έργου του Σοπενάουερ, Οκόσμος ως Βούληση και ως Παράσταση.Σε
περιστασιακές αναφορές πάνω στην πολιτική στα Πάρεργα και Παραλειπόμενα, ο
Σοπενάουερ περιγράφει τον εαυτό του ως υπέρμαχο ενόςφιλελεύθερου
κυβερνητικού συστήματος. Το ουσιώδες ήταν, πίστευε, το κράτος "να αφήνει κάθε
άνθρωπο ελεύθερο προς την αναζήτηση της προσωπικής λύτρωσης", και θα
προτιμούσε "να κυβερνάται από ένα λιοντάρι παρά από τους αραουραίους
ακόλουθούς του" - δηλαδή προτιμούσε την διακυβέρνηση ενός μονάρχη από έναν
δημοκράτη. Ο Σοπεάουερ παρόλα αυτά συμμερίζονταν την άποψη του Τόμας Χομπς
για την αναγκαιότητα του Κράτους, και της κρατικής βίας, με την οποία
καταστέλλονται οι καταστροφικές τάσεις που ενυπάρχουν στο ανθρώπινο
είδος.Ο Σοπενάουερ, σύμφωνα με ομολογία του ίδιου, δεν
στοχάστηκε ιδιαίτερα πάνω στα πολιτικά ζητήματα, και πολλές φορές αναφέρει
με περηφάνια πόσο λίγη προσοχή έδωσε στις σύγχρονες [του]
πολιτικές υποθέσεις. Σε μία εποχή επαναστάσεων ενάντια στη Γαλλική και
Γερμανική κυβέρνηση, παρέμεινε στην απόμακρη του στάση "στοχαζόμενος όχι
τις εποχές αλλά τις αιωνιότητες". Γενικά ο Σοπενάουερ αμφισβητούσε
την εξελικτική πορεία της ιστορίας και το εύρος των συμπερασμάτων
που μπορούσε κανείς να βγάλει ακολουθώντας τα ιστορικά γεγονότα.
Ο Σοπενάουερ έκανε πολλές υποτιμητικές παρατηρήσεις πάνω στους
γερμανούς και τη Γερμανία. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι
"Καταλογίζει κανείς στους γερμανούς ότι μιμούνται πότε τους Γάλλους και πότε
τους Άγγλους. Ωστόσο, είναι ακριβώς ό,τι καλύτερο μπορούν να κάνουν,
διότι,αν περιοριστούν στα δικά τους μέσα, δεν έχουν τίποτε καλό
να επιδείξουν".Ο Σοπενάουερ είχε μια ξακάθαρη ιεραρχική σύλληψη πάνω στην
ανθρώπινη φυλή, αποδίδοντας φυλετική ανωτερότητα στις Βόρειες, "λευκές"
φυλές,λόγω της ευαισθησίας τους και της δημιουργικότητας τους:Οι
σημαντικότεροι πολιτισμοί και κουλτούρες, πέραν των αρχαίων Ινδών και
Αιγυπτίων, παρατηρούνται αποκλειστικά στις λευκές φυλές, ενώ ακόμη και με
πολλούς σκουρόχρωμους ανθρώπους, η κυρίαρχη κάστα ή φυλή,έχει πιο
ανοιχτόχρωμο δέρμα από τους υπόλοιπους και κατά συνέπεια,επιλέγει τη
μετανάστευση-παραδείγματος χάριν οι Βραχμάνοι, οι Ίνκας,και οι κυρίαρχοι των
Νήσων του Ειρηνικού. Όλο αυτό οφείλεται στογεγονός του ότι η αναγκαιότητα
είναι η μήτρα της εφευρετικότητας, καθώς εκείνες οι φυλές που μετανάστευσαν
στο Βορρά και σταδιακά γίναν λευκές,έπρεπε να αναπτύξουν όλες τις
πνευματικές δυνάμεις και να εφεύρουν και να τελειοποιήσουν όλες τις τέχνες
στην συγκρουσιακή τους σχέση με την ανάγκη, την θέληση και την ανέχεια, που
τις διάφορες μορφές τους,επέφερε το κλίμα.Πέραν τούτου, ήταν
κατάφορα αντίθετος προς την διαφορετική μεταχείρηση των ανθρώπων ανάλογα με
την φυλή τους, όντας ένθερμος εχθρός της δουλείας και υποστηρικτής του το
κινήματος για την κατάργηση της.Από την άλλη, τα γραπτά του είναι
εμποτισμένα με μεταφυσικό καιπολιτικό αντι-Ιουδαϊσμό. Ο Σοπενάουερ
υποστήριζε ότι ο Χριστιανισμόςαποτελούσε μια επανάσταση ενάντια στην
υλιστική βάση του Ιουδαϊσμού,επιδεικνύοντας μια ηθική επηρεασμένη από την
Άρυα-Βεδική διδασκαλία τηςαυτοϋπερνίκησης την οποία αντιπαρέβαλε στην αδαή
αναζήτηση μιαςεπίγειας ουτοπίας, που χαρακτήριζε το Ιουδαϊκό
πνεύμα:Ενώ όλες οι άλλες θρησκείες επιδιώκουν να εξηγήσουν μέσω
συμβόλωντην μεταφυσική σημασία της ζωής, η θρησκεία των Εβραίων επιμένει σε
μία πολεμική ιαχή στα πλαίσια της διαπάλης των Ιουδαίων με άλλα
έθνη.

Πηγη: http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%86%CF%81%CE%B8%CE%BF%CF%85%CF%81_%CE%A3%CE%BF%CF%80%CE%B5%CE%BD%CF%87%CE%AC%CE%BF%CF%85%CE%B5%CF%81 Διαβάστε περισσότερα...

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα