Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Σάββατο, 30 Οκτωβρίου 2010

Προς τιμήν του Τάσου Λειβαδίτη...

Απο Κυριακατικο σχολειο μεταναστων
Διαβάστε περισσότερα...

Τετάρτη, 27 Οκτωβρίου 2010

Σημερα θα σας προτεινω ενα βιβλιο το οποιο μου εκανε δωρο ο φιλος μου ο Κ. Ενα βιβλιο που σε καθε σελιδα του ξαφνιαζομουν διαβαζοντας μια ακομη μεγαλη αληθεια-σοφια. Διοτι η αληθεια στις μερες μας εχει μετατραπει σε σοφια μιας και ολο και λιγοτεροι ανθρωποι τη βλεπουν πια. Προκειται για ενα βιβλιο που μονο ενας ανθρωπος ο οποιος με ξερει καλα η καποιος ο οποιος "μου μοιαζει" πολυ και το ξερει θα μπορουσε να μου χαρισει... Σημερα εγω με τη σειρα μου το προτεινω σε ολους εσας η σε οποιους απο εσας εξακολουθουν να βλεπουν η να θελουν να δουν...πρωτα μεσα τους και μετα γυρω τους.


ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ

 

Συγγραφέας
Χόρχε Μπουκάι

Εκδοτικός Οίκος
ΟΠΕΡΑ

Μετάφραση
Κρίτων Ηλιόπουλος

Κατηγορία
Ξένη Λογοτεχνία

Σελίδες
238

"Η σοφία του απλού λόγου"
Δεν είναι πια σπάνιο φαινόμενο οι ψυχαναλυτές να ασχολούνται με τη λογοτεχνική γραφή, με πιο γνωστό, ίσως, παράδειγμα τον Ίρβιν Γιάλομ. Ο Χόρχε Μπουκάι είναι κι αυτός ψυχαναλυτής και τολμάει να βουτήξει στα νερά της λογοτεχνίας, αλλά το κάνει με ένα δικό του ιδιαίτερο τρόπο. Ίσως αυτός είναι και ο λόγος που τα βιβλία του Αργεντινού συγγραφέα μεταφράζονται συνέχεια και γίνονται best sellers σε πολλές χώρες.

 Ο Ντέμιαν, ένας νεαρός που θέλει να γνωρίσει καλύτερα τον εαυτό του, επισκέπτεται ένα ψυχαναλυτή, τον «Χοντρό». Η σχέση τους δεν είναι η τυπική σχέση ψυχαναλυτή- ψυχαναλυμένου. Είναι μια σχέση από την οποία λείπει το ντιβάνι και κυριαρχεί ο διάλογος. Ο Ντέμιαν ανησυχεί, αμφισβητεί, αναρωτιέται και πηγαίνει στον «Χοντρό». Αυτός τον ακούει, διαφωνεί και τσακώνεται μαζί του, τον συμβουλεύει, αλλά όποια κι αν είναι η αντίδραση του πάντα του διηγείται μια ιστορία.

Ο Μπουκάι χρησιμοποιεί τη λογοτεχνική φόρμα για να μπορέσει να τοποθετήσει τις ιστορίες του σε ένα φόντο. Και η επιλογή του είναι καλή, καθώς τα προβλήματα που εκφράζει ο ανήσυχος Ντέμιαν είναι προβλήματα που απασχολούν πολλούς ανθρώπους, ανεξαρτήτως ηλικίας. Οι ιστορίες του «Χοντρού» είναι διαφόρων ειδών: παραμύθια, διηγήματα, μύθοι ή ποιήματα και δεν έχουν στόχο να δώσουν μια λύση στα προβλήματα, αλλά να δείξουν ένα δρόμο προς τον οποίο πρέπει να στραφεί κάποιος για να μπορέσει να σκεφτεί ήρεμα και ξεκάθαρα.
Οι ιστορίες του κρύβουν τη σοφία του απλού λόγου του παραμυθιού, αυτόν τον λόγο τον οποίο κατανοούν όλοι, καθώς τον αισθάνονται οικείο. Τα παραμύθια και οι ιστορίες που παρουσιάζει ο Μπουκάι κρύβουν την σοφία της εμπειρίας χρόνων εμβάθυνσης στην ανθρώπινη ψυχή και τις αναζητήσεις της. Δεν επιδιώκουν να αποτελέσουν τη λύση στα προβλήματα κανενός, αλλά φιλοδοξούν να δείξουν τον δρόμο που ίσως πρέπει να ακολουθήσει κάποιος για να εντοπίσει τον εσωτερικό θησαυρό του. Διαβάστε περισσότερα...

Τρίτη, 26 Οκτωβρίου 2010

 

ΓΕΡΗ ΜΠΑΖΑ Η ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ ΤΩΝ ΔΙΟΔIΩΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ…


Η χρήση των ελβετικών αυτοκινητόδρομων και οδών ταχείας κυκλοφορίας υπόκειται για όλα τα μηχανοκίνητα οχήματα σε υποχρέωση πληρωμής διοδίων. Για μηχανοκίνητα οχήματα με μέχρι 3,5 t (ΕΙΧ, μοτοσικλέτες και τροχόσπιτα) υπάρχει υποχρέωση ειδικού σήματος (βινιέτας). Πριν από τη χρήση αυτοκινητοδρόμων και οδών ταχείας κυκλοφορίας πρέπει να αγοραστεί μία βινιέτα, η οποία ισχύει για απεριόριστες διαδρομές σε όλους τους αυτοκινητόδρομους και οδούς ταχείας κυκλοφορίας.
Μέλη της Εθελοντικής Ομάδας Δράσης Ν. Πιερίας ταξίδεψαν αυτή την εβδομάδα στο εξωτερικό, βρέθηκαν με ΙΧ επιβατικό αυτοκίνητο στην Ελβετία και αγόρασαν μια vignette. Το κόστος της; 31 Ευρώ για όλο το χρόνο, δηλαδή μέχρι το τέλος του 2010, με τη δυνατότητα χρήσης απεριόριστων διαδρομών, εννοείται και των πολυάριθμων τούνελ της ορεινής χώρας.
Δηλαδή, ο Ελβετός πολίτης πληρώνει 31 ευρώ το χρόνο και έχει τη δυνατότητα να χρησιμοποιεί ελεύθερα ολόκληρο το εθνικό οδικό δίκτυο της χώρας του.



Ο Έλληνας πολίτης, π.χ. ο κάτοικος Κατερίνης που εργάζεται στην Θεσσαλονίκη και πηγαινοέρχεται καθημερινά, πληρώνει 1.344 Ευρώ  μόνο γι αυτή τη διαδρομή (20 εργάσιμες Χ 12 μήνες Χ 5,80 ? καθημερινά) και δεν έχει τη δυνατότητα αγοράς εκπτωτικής κάρτας, όπως συμβαίνει σε ολόκληρο τον κόσμο!

Οι Ελβετοί συνάδελφοι των φίλων μας δεν μπορούσαν να το πιστέψουν, λέγοντας: «Αυτό λέγεται κλοπή!». Οι δε πολιτικοί που υπέγραψαν την παραχώρηση της χρήσης των εθνικών μας δρόμων, κάτω από τέτοιους όρους, είναι πουλημένα τομάρια!
Αυτό, το τελευταίο, δεν είπαν οι Ελβετοί! Το είπαν οι Τσέχοι που καθόταν στο ίδιο τραπέζι! Κι εμείς βέβαια τους εξηγήσαμε, πως. απλά «ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ».

Εθελοντική Ομάδα Δράσης Ν. Πιερίας
Σημειωση του

Disabled Ιωάννης Συρόπουλος Enabled
απο το facebook Διαβάστε περισσότερα...

Σαν σήμερα το 1857 πέθανε ο Νικος Καζαντζακης.

Εχει αναφερθεί επανειλημμένα ότι ο Καζαντζάκης αφορίστηκε από την Εκκλησία της Ελλάδος. Δεν ανταποκρίνεται στην αλήθεια.



Από τα επεισόδια που πυροδότησε η προβολή του«Τελευταίου πειρασμού»
Γεγονός είναι ότι το 1954 η Ιερά Σύνοδος με έγγραφό της ζητούσε από την
κυβέρνηση την απαγόρευση των βιβλίων του. Προηγήθηκε η παπική Εκκλησία, η
οποία, ενάμιση χρόνο νωρίτερα, είχε καταγράψει τα έργα του συγγραφέα
στον κατάλογο των απαγορευμένων βιβλίων (τον περίφημο Index), δεδομένου
ότι είχε προηγηθεί η κυκλοφορία τους στο εξωτερικό. Παράλληλα, αρκετοί
ιεράρχες επέμεναν στον... αφορισμό του.


Τελικά, ούτε απαγόρευση έγινε ούτε αφορισμός. Και αυτό γιατί ο
Καζαντζάκης είχε ένθερμους υποστηριχτές (και) από τον λεγόμενο
συντηρητικό τύπο (με επικεφαλής την «Καθημερινή», η οποία βρισκόταν στον
αντίποδα της «Εστίας», που τον πολεμούσε), τον πολιτικό κόσμο (Γ.
Παπανδρέου, Αλ. Σβώλος, Κ. Μητσοτάκης, Γ. Αθανασιάδης-Νόβας κ.ά.), τον
πνευματικό (Ε. Π. Παπανούτσος, Ι. Μ. Παναγιωτόπουλος, Αγις Θέρος, Αγγ.
Τερζάκης, Π. Πρεβελάκης, Π. Χάρης, Ν. Βρεττάκος, Αν. Καραντώνης, Αιμ.
Χουρμούζιος, Μ. Πλωρίτης κ.ά.), ενώ είχε επιφανείς υποστηριχτές και στο
εξωτερικό.


Σημαντικό ρόλο, κατά τον τότε εκδότη του Γιάννη Γουδέλη («Δίφρος»), είχε
παίξει η παρέμβαση της θαυμάστριάς του ψυχαναλύτριας (μαθήτριας του
Φρόιντ) πριγκίπισσας Μαρίας Βοναπάρτη, συζύγου του αρμοστή της Κρήτης
πρίγκιπα Γεωργίου, στην οποία ο Καζαντζάκης είχε αφιερώσει το
μυθιστόρημά του «Ο τελευταίος πειρασμός».


Σε δείπνο που είχε παραθέσει η Μ. Βοναπάρτη σε επίσκεψη του βασιλιά
Παύλου και της Φρειδερίκης, στο σπίτι της στο Παρίσι, είχε καλέσει και
τον Καζαντζάκη. «Η πληροφορία και μόνο, στους τότε ιθύνοντες, ότι η
Φρειδερίκη δείπνησε με τον Καζαντζάκη, τους έκοψε τα γόνατα. Μην ξεχνάτε
ότι η Φρειδερίκη ήταν τότε υπερκυβέρνηση και κανένας δεν τολμούσε να
της εναντιωθεί», είχε πει ο Γουδέλης σε συνέντευξη που του είχα πάρει
για την «Κ.Ε.» στις 24 Φεβρουαρίου 1982.


Το «κατηγορητήριο» της Ιεράς Συνόδου


Αξίζει να μεταφέρουμε εδώ το «κατηγορητήριο» της Ιεράς Συνόδου:


«1. Διά του μυθιστορήματος "Καπετάν Μιχάλης" διασύρεται η Εκκλησία,
διαπομπεύονται οι ιεροί αυτής θεσμοί και καθυβρίζεται το τριαδικόν του
Θεού.


2. Το μυθιστόρημα "Ο Χριστός ξανασταυρώνεται", εκτός του παραδόξου και
ασεβούς τίτλου του, περιέχει διάθεσιν ασεβούς χρησιμοποιήσεως ιστορικών
αληθειών του Ευαγγελίου. Εξ άλλου, διά του βιβλίου τούτου γίνεται
διδασκαλία σοσιαλιστικών και κομμουνιστικών θεωριών και περιυβρίζονται
οι ποιμένες της Εκκλησίας.


3. Ο εκδοθείς εις Γερμανίαν "Τελευταίος πειρασμός" θεωρείται βιβλίον
σκανδαλώδες και επικίνδυνον διά κάθε Χριστιανόν και, ως εκ τούτου,
επιβάλλεται όπως -πάση θυσία- αποφευχθεί η εις την Ελληνικήν μετάφρασίς
του. Ειδικώτερον, αναφέρεται, ότι διά του "Τελευταίου πειρασμού"
υβρίζεται το Θεανδρικό πρόσωπο του Χριστού, ότι επιδιώκεται να
καταρριφθεί η θεότης Αυτού, ως και η χριστιανική ηθική. Τονίζεται, εξ
άλλου, ότι με μεγάλην φαντασιοκοπίαν και αχαλίνωτον αυθαιρεσίαν,
παραποιείται εις αυτό, η διδαχή του Ευαγγελίου, και ό,τι είναι γραμμένο
βάσει των θεωριών του Φρόυντ και του ιστορικού υλισμού.


4. Ολα τα εκδοθέντα έργα του Καζαντζάκη είναι του αυτού ασεβέστατου και αντεθνικού περιεχομένου με τα ανωτέρω βιβλία».


Η απάντηση του Καζαντζάκη:


«Μου δώσατε μια κατάρα, Αγιοι Πατέρες, σας δίνω μια ευχή: Σας εύχομαι να
'ναι η συνείδησή σας τόσο καθαρή όσο η δική μου και να 'στε τόσο ηθικοί
και θρήσκοι όσο είμαι εγώ».


Και σε συνέντευξή του στον Μανώλη Γιαλουράκη στον «Ταχυδρόμο» της Αλεξάνδρειας, στις 5 Σεπτεμβρίου 1954:


«Να τους είχα τους παπάδες πληρώσει, δε θα μου κάνανε τόση διαφήμιση».

Απο Κυριακατικο σχολειο μεταναστων

 
Πηγη: http://archive.enet.gr/online/online_text/c=113,dt=07.10.2007,id=6466400
Διαβάστε περισσότερα...

Δευτέρα, 25 Οκτωβρίου 2010


Σαν σήμερα το 1917 οι Μπολσεβίκοι καταλαμβάνουν τα Χειμερινά Ανάκτορα της Πετρούπολης.

Η Οκτωβριανή Επανάσταση δεν ήταν "μια εθνική επανάσταση", αλλά ένα
οικουμενικό γεγονός. Η επαγγελία της δεν ήταν μόνο η ε­λευθερία και ο
σοσιαλισμός στη Ρωσία, αλλά εξίσου η πραγματο­ποίηση της παγκόσμιας
σοσιαλι­στικής επανάστασης. Και έτσι την είδαν οι εργάτες ολόκληρου του
πλανήτη. Ποτέ επανάσταση στο παρελθόν δεν προκάλεσε τέτοια σεισμική
επίδραση σε ολόκληρο τον
πλανήτη. Ποτέ στο παρελθόν μια επανάσταση δεν κινητοποίησε τόσα
εκατομμύρια ανθρώπους στο να παλέψουν για μια (εφικτή) άλλη κοινωνία,
που θα απελευθέρωνε τους ανθρώπους από την καταπίε­ση και την
εκμετάλλευση.
Η
Γερμανική Επανάσταση ξέ­σπασε το Νοέμβρη 1918, και η ε­παναστατική
κρίση διάρκεσε ως...το καλοκαίρι του 1919. Ένας δεύ­τερος επαναστατικός
γύρος έμελλε να ξεσπάσει στη Γερμανία στα 1923. Στην Ουγγαρία ένα
σο­βιετικό καθεστώς κατέλαβε την ε­ξουσία για λίγο, ενώ στην Αυστρί­α
στα 1919 επαναστάτες οδήγη­σαν χιλιάδες ανέργους στην κα­τάληψη του
Κοινοβουλίου.
Το στρατό της Βρετανίας και της Γαλλίας συντάρασσαν εξε­γέρσεις φαντάρων. Στην Ισπανία και την Ιταλία, τα χρόνια 1918-21
ονομάστηκαν
"τα μπολσεβίκικα χρόνια". Επαναστατικά κινήματα ξέσπασαν στο Πεκίνο το
1919, το ίδιο στην Αργεντινή και σύντομα εξαπλώθηκαν σ' ολόκληρη τη
Λατινική Αμερική.

Ωστόσο,
το επαναστατικό κύμα έμελλε να υποχωρήσει. Στις δυτι­κοευρωπαϊκές χώρες
ένας συν­δυασμός κατασταλτικών μέτρων και ανοιχτής προδοσίας του
κινή­ματος από τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα, οδήγησε στην υποχώρη­ση του
επαναστατικού κινήματος.
Στη
Ρωσία η σταλινική αντεπανάσταση θα επιβληθεί μετά το 1928. Η σταλινική
αντεπανάσταση εξολό­θρεψε τους Μπολσεβίκους. Μέχρι το 1937
καταδικάστηκαν σε θάνατο όλα τα μέλη της Κεντρικής Επιτρο­πής των
μπολσεβίκων που υπήρ­χαν επί Λένιν, με εξαιρέσεις τον ί­διο τον Στάλιν,
την Κολοντάι, που είχε στείλει ο Στάλιν πρέσβειρα στη Σουηδία, και τον
Τρότσκι, ώσπου τον δολοφόνησαν πράκτορες του Στάλιν στο Μεξικό στα
1940.
Παρά
το σταλινισμό και τη σύγ­χυση που αυτός έσπειρε, όποτε το επαναστατικό
κύμα βρέθηκε σε ά­νοδο, ήταν στις επαναστατικές πα­ραδόσεις του
μπολσεβικισμού στις οποίες οι νέοι επαναστάτες κατέ­φευγαν σαν πηγή
έμπνευσης αλλά και συγκεκριμένου τρόπου με τον οποίο οι επαναστάτες
μπορούσαν να οργανωθούν για να παλέψουν αποτελεσματικά.

Από
τη δεκαετία του 1960 και το Γαλλικό Μάη του 1968 μέχρι την έκρηξη του
επαναστατικού κι­νήματος στην Ιταλία τη δεκαετία του 1970 και την
επανάσταση στην Πορτογαλία το 1974, οι νέ­οι επαναστάτες προσπάθησαν να
βρουν το δρόμο τους (ξανα)ανακαλύπτοντας τις παραδόσεις της Οκτωβριανής
Επανάστασης. Σή­μερα η προσπάθεια για το χτίσι­μο μιας μαζικής
αντικαπιταλιστικής Αριστεράς μας ξανασυνδέει
(αναγκαστικά) με τις μεγάλες ιδέες του Οκτώβρη.

Επικαιρότητα
της Επανάστασης

Την
κατάρρευση των σταλινι­κών καθεστώτων στα 1989-90, κα­θεστώτων στην
ουσία τους καπιτα­λιστικών, πολλοί στην Αριστερά τη βίωσαν σαν ήττα της
ίδιας της Αρι­στεράς και των ιδεών της σοσιαλι­στικής επανάστασης. Η
αστική προπαγάνδα άδραξε την ευκαιρία για να μιλήσει για το "τέλος της
Ιστορίας", για έναν κόσμο "ειρηνι­κό στον οποίο ο ανταγωνισμός θα είναι
μόνο οικονομικός" και για τον "μονόδρομο" της
αγοράς σαν μόνη οδό για τη διαχείριση της σύγχρο­νης οικονομίας.
Ωστόσο,
ποτέ ιδεολόγημα δεν κατέρρευσε τόσο γρήγορα και τό­σο παταγωδώς όσο
αυτού του εί­δους η προπαγάνδα. Από τη δεκα­ετία του 1990 έχουν ξεσπάσει
αι­ματηροί πόλεμοι με αθώα θύματα που μετριούνται σε εκατοντάδες
χιλιάδες (Ιράκ - πρώην Γιουγκο­σλαβία - Αφγανιστάν - Παλαιστίνη). Η
χρήση βομβών απεμπλουτισμένου ουρανίου υπενθύμισε ότι ο κα­πιταλισμός
παραμένει ένα βάρβα­ρο σύστημα που δεν διστάζει
να θέσει σε κίνδυνο την ίδια την επιβί­ωση του ανθρώπινου είδους.
Η κατοχή στο Ιράκ συν­δυάζεται
ταυτόχρονα με των πε­ριορισμό των δημοκρατικών δι­καιωμάτων στις
ανεπτυγμένες κα­πιταλιστικές χώρες (το Γκουαντάναμο αποτελεί ένα
σύγχρονο ισο­δύναμο του Άουσβιτς).

Όλα
στο σύγχρονο κόσμο υπο­γραμμίζουν το γεγονός ότι οι αιτίες που γέννησαν
τη μεγάλη Οκτωβρια­νή Επανάσταση παραμένουν πα­ρούσες και ζωντανές. Η
ανάγκη για μια σχεδιασμένη από τα εργατικά συμβούλια οικονομία που θα
έχει στόχο την κάλυψη των ανθρώπινων αναγκών είναι επίκαιρη όσο ποτέ.
Η
αγορά μόνο δυστυχία μπορεί να φέρει για την τεράστια πλειονό­τητα των
ανθρώπων.
Από το 2008 εκα­τοντάδες χιλιάδες άνθρωποι έχα­σαν τη δουλειά τους
στις "αναπτυγ­μένες" καπιταλιστικές χώρες, λόγω της οικονομικής ύφεσης.
Η κατεδά­φιση του κράτους πρόνοιας και η αύξηση του ορίου
συνταξιοδότη­σης στα 65 ή και τα 70 χρόνια ση­ματοδοτούν την προσπάθεια
των καπιταλιστών να καταργήσουν δι­καιώματα των
εργαζομένων που τα κατέκτησαν με αίμα και ίσχυαν επί δεκαετίες.
Στις
χώρες του Τρίτου Κόσμου κάθε μέρα 19.000 παιδιά πεθαίνουν από την πείνα.
Την ίδια στιγμή που οι φαρμακοβιομηχανί­ες συσσωρεύουν τεράστια κέρδη
πουλώντας πανάκριβα φάρμακα
για το AIDS, στην
Αφρική πεθαί­νουν από την αρρώστια αυτή κάθε μέρα 7.000 άνθρωποι. Στη
σημε­ρινή Ρωσία 50 εκατομμύρια άνθρωποι, το ένα τρίτο του πληθυ­σμού,
ζουν κάτω από το όριο φτώ­χιας. Ο μέσος όρος ζωής των αν­δρών στη Ρωσία
κατρακύλησε μό­λις στα 60
χρόνια!

Σήμερα,
όπως και για τη Ρωσία στα 1917, τα αυτονόητα δικαιώμα­τα στη ζωή και
την αξιοπρέπεια μπο­ρούμε να τα καταχτήσουμε μονάχα σε μια άλλη
κοινωνία με ε­παναστατικό τρόπο. Όσο θα υπάρ­χει πόλεμος και
εκμετάλλευση, όσο το κυνήγι του κέρδους θα τοποθε­τείται πάνω από τους
ανθρώπους και τις ανάγκες τους, τόσο οι επα­ναστατικές ιδέες του Λένιν,
του Τρότσκι, της Λούξεμπουργκ και του Γκράμσι θα
είναι ζωντανές και πα­ρούσες, θα μας δείχνουν πως οι ε­παναστατικές
εμπειρίες του παρελ­θόντος μπορούν και πρέπει να συν­δεθούν με τις
ανάγκες του σήμερα.
του Άγγελου Καλοδούκα
Απο Κυριακατικο Σχολειο Μεταναστων
Πηγη: Eφημερίδα "Εργατικη Αριστερα"
Διαβάστε περισσότερα...

Για τον Παμπλο Πικασο
Ο εκπατρισμένος Ισπανός ζωγράφος, γλύπτης, χαράκτης, κεραμίστας και σκηνογράφος Πάμπλο Πικάσο (Pablo Picasso) γεννήθηκε στην Μάλαγα της Ισπανίας στις 25 Οκτωβρίου του 1881 και πέθανε στο Μουζέν της Γαλλίας στις 8 Απριλίου του 1973. Υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους καλλιτέχνες του 20ου αιώνα και δημιουργός (μαζί με τον Ζωρζ Μπράκ) του Κυβισμού. Το τεράστιο σε όγκο έργο του παραμένει ολοζώντανο και ο θρύλος επιζεί –φόρος τιμής στη ζωτικότητα του «ανήσυχου» Ισπανού με τα «σκοτεινά διαπεραστικά» μάτια που πίστευε στην πρόληψη ότι η δουλειά θα τον κρατούσε ζωντανό. Για 80 περίπου, από τα 91 χρόνια του, ο Πικάσο αφοσιώθηκε σε μια καλλιτεχνική παραγωγή που υπήρξε παράλληλη και συνέβαλε σημαντικά στην όλη ανάπτυξη της μοντέρνας τέχνης κατά τον 20ο αιώνα.



Ζωή και σταδιοδρομία.

Πρώιμα χρόνια.

Ο Πάμπλο Πικάσο ήταν γιός του Χοσέ Ρουίθ Μπλάσκο, καθηγητή του σχεδίου, και της Μαρίας Πικάσο Λόπεθ. Η εξαιρετική επιδεξιότητά του στο σχέδιο άρχισε να... εκδηλώνεται νωρίς, στην ηλικία των 10 περίπου χρόνων, όταν έγινε μαθητής του πατέρα του στην Λα Κορούνια, όπου εγκαταστάθηκε η οικογένειά του το 1891. Ο πατέρας του μετέθεσε στον γιό του τις προσωπικές φιλοδοξίες του, παρέχοντάς του μοντέλα και υποστήριξη για την πρώτη έκθεσή του εκεί σε ηλικία 13 χρόνων.

Η οικογένεια εγκαταστάθηκε στη Βαρκελώνη το φθινόπωρο του 1895, και ο Πάμπλο έγινε δεκτός στην τοπική Ακαδημία Καλών Τεχνών (La liotja), όπου είχε προσληφθεί και ο πατέρας του ως καθηγητής του σχεδίου. Η οικογένεια ήλπιζε ότι ο γιός της θα σημείωνε επιτυχία ως ακαδημαϊκός ζωγράφος, και το 1897 η μελλοντική φήμη του στην Ισπανία φαινόταν εξασφαλισμένη. Τον ίδιο χρόνο το έργο του «Επιστήμη και Συμπόνια», όπου για το πρόσωπο του γιατρού είχε ποζάρει ο πατέρας του, έτυχε διακρίσεως στην Έκθεση Καλών Τεχνών της Μαδρίτης.

Ο Πάμπλο Ρουίθ έφυγε για την Μαδρίτη το φθινόπωρο του 1897 και έγινε δεκτός στην Βασιλική Ακαδημία του Σαν Φερνάντο. Βρίσκοντας όμως τη διδασκαλία εκεί χωρίς κανένα νόημα, περνούσε όλο και περισσότερο τον καιρό του αποτυπώνοντας τη ζωή γύρω του, στα καφενεία, στους δρόμους, στα πορνεία και στο Πράδο, όπου ανακάλυψε την ισπανική ζωγραφική. Έγραψε: «Το Μουσείο Ζωγραφικής είναι πολύ ωραίο. Ο Βελάσκεθ πρώτης κατηγορίας, ο Ελ Γκρέκο έχει ζωγραφίσει μερικά υπέροχα κεφάλια, ο Μουρίλο δεν με πείθει σε όλα τα έργα του». Τα έργα αυτών και άλλων καλλιτεχνών, όπως λ.χ., του Γκόγια, θα αιχμαλωτίσουν τη φαντασία του Πικάσο σε διάφορες περιόδους της μακρόχρονης σταδιοδρομίας του.

Ο Πικάσο αρρώστησε την άνοιξη του 1989 και πέρασε την υπόλοιπη χρονιά αναρρώνοντας στο κατελανικό χωριό Όρτα νε Έμπρο με συντροφιά το φίλο του από τη Βαρκελώνη Μανουέλ Παλάρες. Όταν ο Πικάσο επέστρεψε στη Βαρκελώνη στις αρχές του 1899, ήταν άλλος άνθρωπος, είχε παχύνει, είχε μάθει να ζει μόνος του στην ύπαιθρο, μιλούσε Καταλανικά, και το σπουδαιότερο, είχε πάρει την απόφαση να διακόψει την καλλιτεχνική του εκπαίδευση σε σχολές ζωγραφικής και να αγνοήσει τα σχέδια της οικογένειάς του για το μέλλον του. Άρχισε ακόμη να δείχνει σαφή προτίμηση στο επίθετο της μητέρας του και υπέγραφε πιο συχνά τα έργα του ως Π. Ρ. Πικάσο (από τα τέλη του 1901 εγκατέλειψε εντελώς το επίθετο Ρουίθ).

Στη Βαρκελώνη ο Πικάσο κινούταν μέσα σε ένα κύκλο Καταλανών καλλιτεχνών και συγγραφέων, που το ενδιαφέρον τους ήταν στραμμένο στο Παρίσι. Ήταν οι φίλοι του που σύχναζαν στο καφενείο «Οι Τέσσερις Γάτοι» (κατά τον Μαύρο Γάτο του Παρισιού), στο οποίο ο Πικάσο πραγματοποίησε την πρώτη ατομική του έκθεση στη Βαρκελώνη τον Φεβρουάριο του 1900. Αυτοί οι φίλοι αποτέλεσαν τα μοντέλα των 50 και πλέον προσωπογραφιών του (με ανάμικτες τεχνικές) που παρουσιάστηκαν στην έκθεση. Επί πλέον, ανάμεσα στα έργα του υπήρξε και ένας σκοτεινός, μελαγχολικός «μοντέρνος» πίνακας, με τίτλο «Οι τελευταίες στιγμές» (αργότερα επιζωγραφήθηκε), ο οποίος απεικόνιζε την επίσκεψη ενός ιερέα στο κρεβάτι μιας ετοιμοθάνατης γυναίκας, έργο που έγινε δεκτό για τον Ισπανικό Τομέα της Διεθνούς Έκθεσης του Παρισιού της χρονιάς εκείνης. Επιθυμώντας να δει το έργο του εκτεθειμένο και να αποκτήσει άμεση εμπειρία του Παρισιού, ο Πικάσο ξεκίνησε με τον συνάδελφό του, που μοιραζόταν το ίδιο εργαστήριο, Κάρλες Κασαχέμας (Προσωπογραφία του Κάρλες Κασαχέμας, 1899) να κατακτήσει, αν όχι το Παρίσι, τουλάχιστον μια γωνιά της Μονμάρτρης.



Η ανακάλυψη του Παρισιού.

picasso_03Μια από τις κύριες καλλιτεχνικές ανακαλύψεις του Πικάσο στο ταξίδι του αυτό (Οκτώβριος-Δεκέμβριος) ήταν το χρώμα-όχι τα μουντά χρώματα της ισπανικής παλέτας, αλλά το λαμπερό χρώμα- το χρώμα του Βαν Γκογκ, το καινούργιο, μιας πόλης που γιόρταζε μια παγκόσμια έκθεση. Χρησιμοποιώντας κάρβουνο, παστέλ, νερομπογιές και λάδια, ο Πικάσο αποτύπωσε την ζωή στη γαλλική πρωτεύουσα (Εραστές στο δρόμο, 1900). Στο έργο του Μουλέν ντε λα Γκαλέτ (1900), απότισε φόρο τιμής σε Γάλλους καλλιτέχνες, όπως στον Τουλούζ Λωτρέκ και στον Σταινλέν, καθώς και στον Καταλανό συμπατριώτη του Ραμόν Κάζας.

Μετά από δύο μήνες, ο Πικάσο γύρισε στην Ισπανία με τον Κασαχέμας, που είχε αποκαρδιωθεί από κάποια ερωτική αποτυχία. Αφού επιχείρησε ανεπιτυχώς να διασκεδάσει το φίλο του στην Μάλαγα, ο Πικάσο αναχώρησε για τη Μαδρίτη, όπου εργάστηκε ως καλλιτεχνικός εκδότης στο καινούργιο περιοδικό Νέα Τέχνη (Arte Joven). Ο Κασαχέμας επέστρεψε στο Παρίσι και αφού αποπειράθηκε να πυροβολήσει τη γυναίκα που αγαπούσε, αυτοκτόνησε. Ο αντίκτυπος του γεγονότος αυτού στον Πικάσο υπήρξε βαθύς και του προσέφερε το υλικό που θα προκαλούσε τη δυνατή εκφραστικότητα των έργων του της λεγόμενης «Γαλάζιας Περιόδου». Ο Πικάσο φιλοτέχνησε δύο νεκρικές προσωπογραφίες του Κασαχέμα -πολλούς μήνες αργότερα- το 1901, καθώς και δύο πένθιμες σκηνές (Θρηνωδοί και Επίκληση), ενώ το 1903 ο Κασαχέμας εμφανιζόταν ως ο Καλλιτέχνης στον αινιγματικό πίνακα του Πικάσο «Η ζωή» (La Vie).



Η Γαλάζια Περίοδος.

Μεταξύ του 1901 και των μέσων του 1904, όταν το γαλάζιο χρώμα κυριαρχούσε στους πίνακές του, ο Πικάσο πηγαινοερχόταν μεταξύ Βαρκελώνης και Παρισιού. Οι επισκέψεις του στις γυναικείες φυλακές του Σαιν-Λαζάρ στο Παρίσι το 1901-1902, που του πρόσφεραν διαθέσιμα μοντέλα και εντυπωσιακά θέματα (Η σούπα, 1902), αντικατοπτρίζονταν στις απεικονίσεις του των ανθρώπων στους δρόμους της Βαρκελώνης- τυφλών ή μοναχικών ζητιάνων και απόκληρων της κοινωνίας-το 1902-1903 (Κουλουριασμένη γυναίκα, 1902. Το φαγητό του τυφλού 1903. Ο γέρος Εβραίος και το παιδί, 1903). Το θέμα της μητρότητας το εμπνεύστηκε από τις φυλακισμένες που επιτρεπόταν να έχουν κοντά -στη φυλακή- τα μωρά τους, σε μια εποχή, που έψαχνε για υλικό, το οποίο θα εξέφραζε καλύτερα τα παραδοσιακά θέματα της ιστορίας της τέχνης σε συνάρτηση με τα καλλιτεχνικά μέσα του 20ου αιώνα.



Η εγκατάσταση στο Παρίσι.

Την άνοιξη του 1904, ο Πικάσο πήρε την απόφαση να εγκατασταθεί μόνιμα στο Παρίσι και το έργο του αντικατοπτρίζει μια αλλαγή πνευματικής και καλλιτεχνικής πορείας. Οι άνθρωποι του τσίρκου και οι σαλτιμπάγκοι έγιναν ένα θέμα που συμμεριζόταν με το νέο και σημαντικό φίλο του, τον ποιητή Γκιγιώμ Απολιναίρ. Για τον ποιητή όσο και για τον ζωγράφο, αυτοί οι ξεριζωμένοι περιπλανώμενοι θεατρίνοι (Κορίτσι που ισορροπεί σε μπάλα, 1905. Ο ηθοποιός, 1905) θύμιζαν -κατά κάποιο τρόπο- τη θέση του καλλιτέχνη στη σύγχρονη κοινωνία. Ο Πικάσο έκανε ειδικά αυτή την ταύτιση στο έργο του «Οικογένεια σαλτιμπάγκων» (1905), όπου ο ίδιος ενσαρκώνει τον αρλεκίνο και ο Απολιναίρ τον παλικαρά (σύμφωνα με τη μαρτυρία του κοινού φίλου τους Αντρέ Σαλμόν).

Η προσωπική ζωή του Πικάσο άλλαξε και αυτή στα τέλη του 1904, όταν έγινε ερωμένη του η Φερνάντ Ολιβιέ. Η παρουσία της του ενέπνευσε πολλά έργα στα χρόνια που οδηγούσαν στον Κυβισμό, ιδίως στη διάρκεια του ταξιδιού τους στο Γκοζόλ (Γυναικείο κεφάλι, 1909) και πολλών ζωγραφικών έργων συνδεόμενων με αυτό (Γυναίκα με αχλάδια, 1909).

Το χρώμα δεν «πήγαινε» ποτέ εύκολα στον Πικάσο, που επέστρεψε σε μια γενικά πιο ισπανική (δηλαδή μονοχρωματική) παλέτα. Οι τόνοι της Γαλάζιας Περιόδου αντικαταστάθηκαν από τα τέλη του 1904 ως το 1906- κατά τη λεγόμενη Ρόδινη Περίοδο- από τα κεραμικά χρώματα, τις αποχρώσεις της σάρκας και τους γήινους τόνους (Το χαρέμι, 1906). Ο Πικάσο φαίνεται να δούλευε με το χρώμα στην προσπάθειά του να προσεγγίσει τη γλυπτική μορφή, ιδίως το 1906 (Δύο Γυμνά. Ο καλλωπισμός). Το έργο του «Προσωπογραφία της Γερτρούδης Στάιν» (1906) δείχνει αυτή την εξέλιξη, καθώς και την επιρροή της ανακάλυψης από μέρους του της πρωτόγονης ιβηρικής γλυπτικής.



Οι Δεσποινίδες της Αβινιόν.

picasso_04Γύρω στα τέλη του 1906 ο Πικάσο άρχισε να δουλεύει σε μια μεγάλη σύνθεση που κατέληξε στις «Δεσποινίδες της Αβινιόν» (1907). Η βίαιη απόδοση του γυναικείου σώματος και τα ζωγραφισμένα σα μάσκες πρόσωπα (επηρεασμένα από την σπουδή της αφρικανικής τέχνης) έχουν προκαλέσει πολλές συζητήσεις. Μολαταύτα, το έργο βασιζόταν σταθερά στην παράδοση της ιστορίας της τέχνης: ένα ανανεωμένο ενδιαφέρον για τον Ελ Γκρέκο συνέβαλε στη διάσπαση του χώρου και στις εκφραστικές χειρονομίες των μορφών, ενώ η όλη σύνθεση όφειλε πολλά στις «Λουόμενες του Σεζάν», όσο και στις σκηνές από χαρέμια του Ενγκρ. Οι «δεσποινίδες», όμως, που ονομάστηκαν έτσι από το φίλο του Πικάσο Μαξ Ζακόμπ-που έμενε στην οδό Αβινιόν της Βαρκελώνης, όπου οι ναύτες έβρισκαν λαϊκά πορνεία- θεωρήθηκαν ως σκανδαλώδεις και άμεση προσβολή: οι γυναίκες δεν ήταν συμβατικές απεικονίσεις της ομορφιάς, αλλά πόρνες που προκαλούσαν αυτή ακριβώς την ιστορική παράδοση που τις είχε γεννήσει. Μολονότι την εποχή εκείνη είχε ήδη τους συλλέκτες του ( Λέο και Γερτρούδη Στάιν, τον Ρώσο έμπορο Σεργκέι Στσούκιν και έναν έμπορο έργων τέχνης τον Ντανιέλ-Ανρί Κανβαιλέρ), ο Πικάσο προτίμησε να διπλώσει τον μουσαμά με τις «Δεσποινίδες» και να τον κρατήσει κρυμμένο για πολλά χρόνια.

Το 1908 οι επηρεασμένες από την αφρικανική τέχνη γραμμώσεις και τα σαν μάσκες κεφάλια έδωσαν τη θέση τους σε μια τεχνική που εμπεριείχε στοιχεία, τα οποία ο ίδιος και ο νέος φίλος του Ζωρζ Μπρακ είχαν ανακαλύψει στο έργο του Σεζάν, όπως τον αβαθή χώρο και την χαρακτηριστική επίπεδη πινελιά, που είναι ιδιαίτερα εμφανή στα έργα του Πικάσο το 1909. Νεκρές φύσεις, επηρεασμένες από τον Σεζάν, έγιναν επίσης σημαντικό θέμα για πρώτη φορά στην καλλιτεχνική σταδιοδρομία του Πικάσο.



Κυβισμός.

picasso_05Ο Πικάσο και ο Μπρακ δούλεψαν μαζί τα επόμενα χρόνια (1909-1912)- τη μόνη περίοδο που ο Πικάσο συνεργάστηκε τόσο στενά με άλλο ζωγράφο- και διαμόρφωσαν την τεχνοτροπία που έμελλε να γίνει γνωστή ως «Αναλυτικός Κυβισμός». Οι πρώιμοι κυβιστικοί πίνακες είχαν συχνά παρεξηγηθεί από κριτικούς και θεατές γιατί τους θεωρούσαν απλώς και μόνο γεωμετρική τέχνη. Εν τούτοις, οι ίδιοι οι ζωγράφοι πίστευαν ότι απεικόνιζαν ένα νέο είδος πραγματικότητας που έσπαζε τους δεσμούς με την αναγεννησιακή παράδοση, ιδιαίτερα στους τομείς της προοπτικής και της οπτικής απάτης. Έδειχναν, για παράδειγμα, πολλαπλές όψεις ενός αντικειμένου στον ίδιο πίνακα, για να δώσουν περισσότερες πληροφορίες από όσες θα μπορούσαν να περιληφθούν σε μία μοναδική, περιορισμένη ιλουζιονιστική άποψη (ψευδαισθητισμός).

Όπως το είδε ο Κανβαιλέρ, ο Κυβισμός σήμαινε το άνοιγμα της κλειστής φόρμας με την «ανά-παράσταση» του σχήματος των αντικειμένων και της θέσης τους στο χώρο, αντί της μίμησής τους με τα ιλουζιονιστικά μέσα, και η αναλυτική μέθοδος που διασπούσε τα αντικείμενα και το χώρο, το φως και τη σκιά και αυτό ακόμη το χρώμα. Παρομοιαζόταν από τον Απολιναίρ με τον τρόπο που ο χειρούργος ανατέμνει ένα πτώμα. Ο τύπος αυτός της ανάλυσης αρχίζει να χαρακτηρίζει το έργο του Πικάσο από το 1909, ιδίως στα τοπία που ζωγράφισε στη διάρκεια ενός ταξιδιού του στην Ισπανία εκείνο το καλοκαίρι (Εργοστάσιο στο Ορντά ντε Έμπρο). Ακολούθησε το 1910 μια σειρά από ερμητικές προσωπογραφίες (Αμπρουάζ Βολάρ, Ντανιέλ-Ανρί Κανβαιλέρ) και στους πίνακές του με καθιστές μορφές (1911-1912), που παίζουν συνήθως κάποιο μουσικό όργανο (Ο ακορντεονίστας, 1911), ο Πικάσο δημιουργεί ένα σύμπλεγμα μορφών, αντικειμένων και χώρων. Η παλέτα του περιορίστηκε για άλλη μια φορά σε μονοχρωματικές ώχρες, καφετιά και γκρίζα.

Ούτε ο Μπρακ, ούτε ο Πικάσο επιθυμούσαν στα κυβιστικά έργα τους να μετακινηθούν στη σφαίρα της πλήρους αφαίρεσης, μολονότι είχαν σιωπηρά αποδεχτεί ορισμένες ανακολουθίες, όπως διαφορετικές απόψεις, διαφορετικούς άξονες και διαφορετικές πηγές φωτός στον ίδιο πίνακα. Επιπλέον, η συμπερίληψη αφηρημένων και παραστατικών στοιχείων στο ίδιο εικονογραφικό επίπεδο οδήγησε και τους δύο καλλιτέχνες στην επανεξέταση της σημασίας των δυσδιάστατων στοιχείων, όπως ήταν, για παράδειγμα, τα τυπογραφικά στοιχεία των εφημερίδων. Και το σχήμα του πίνακα που χρησιμοποιούσαν οι Κυβιστές- όπως λ.χ. το οβάλ- επαναπροσδιόριζε τα όρια του έργου, υπογραμμίζοντας το γεγονός ότι σε ένα κυβιστικό έργο ο ίδιος πίνακας αποτελεί τον πραγματικό χώρο.



Κολάζ.

Από το 1912 ο Πικάσο και ο Μπρακ κολλούσαν πραγματικό χαρτί (papier colle) και άλλα υλικά (κολάζ) στους πίνακές τους, προχωρώντας ένα βήμα παραπέρα την κυβιστική αντίληψη ότι, δηλαδή, το έργο αποτελούσε αυτοδύναμη και αυτοτελή μονάδα.

Η συνθετική αυτή φάση (1912-1914) έφερε και την επαναχρησιμοποίηση του χρώματος, ενώ τα πραγματικά υλικά είχαν συχνά μία βιομηχανική αναφορά (π.χ. σταμπωτό χαρτί ταπετσαρίας). Νεκρές φύσεις και ενίοτε, κεφάλια ήταν τα κύρια θέματα και των δύο καλλιτεχνών. Και στον Πικάσο οι πολλαπλές αναφορές που ενυπάρχουν στα συνθετικά έργα του- για παράδειγμα, καμπύλες αναφερόμενες σε κιθάρες και σε αφτιά- εισάγουν ένα στοιχείο παιχνιδιού που χαρακτηρίζει έναν μεγάλο αριθμό έργων του («Σπουδαστής με αυλό», 1913)και υπαινίσσονται ότι το ένα πράγμα μεταμορφώνεται σε ένα άλλο.

picasso_06Το «Ποτήρι για αψέντι» (1914, έξι παραλλαγές), λ.χ., είναι εν μέρει γλυπτική (χυτός μπρούντζος) εν μέρει κολάζ (ένα αληθινό σουρωτήρι ζάχαρης έχει κολληθεί στο επάνω μέρος) και εν μέρει ζωγραφική (νεοεμπρεσιονιστικές πινελιές καλύπτουν επίπεδα λευκού χρώματος). Αλλά το έργο δεν είναι ούτε γλυπτική, ούτε κολάζ, ούτε ζωγραφική, τα επίπεδα παραπέμπουν στο δυσδιάστατο, ενώ το αντικείμενο στην πραγματικότητα έχει τρεις διαστάσεις. Έτσι, το έργο τέχνης αιωρείται μεταξύ πραγματικότητας και ψευδαίσθησης.

Το 1915 η ζωή του Πικάσο είχε αλλάξει, όπως άλλωστε, κατά κάποιον τρόπο, και η κατεύθυνση της τέχνης του. στα τέλη της χρονιάς αυτής η αγαπημένη του Εύα πέθανε, και το έργο του, που επεξεργαζόταν στη διάρκεια της αρρώστιας της («Αρλεκίνος», 1915. Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης, Νέα Υόρκη) μαρτυρεί τη θλίψη του (ένας μισοαρλεκίνος, μισοπιερότος καλλιτέχνης μπροστά σε ένα τρίποδο κρατάει έναν ανολοκλήρωτο πίνακα σε μαύρο φόντο).



«Η Παρέλαση».

Η κήρυξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου διασκόρπισε τον κύκλο του Πικάσο. Ο Απολιναίρ, ο Μπρακ και άλλοι έφυγαν για το μέτωπο, ενώ οι περισσότεροι Ισπανοί συμπατριώτες του Πικάσο επέστρεψαν στην ουδέτερη πατρίδα τους. Ο Πικάσο παρέμεινε στη Γαλλία και από το 1916 η φιλία του με τον συνθέτη Ερίκ Σατί τον εισήγαγε σε έναν νέο πρωτοποριακό κύκλο που παρέμεινε σε δράση κατά τη διάρκεια του πολέμου.

Ο αυτοδιορισμένος αρχηγός αυτού του πυρήνα των ταλέντων, που σύχναζαν στο Καφέ ντε λα Ροτόντ, ήταν ο νεαρός ποιητής Ζαν Κοκτώ. Η ιδέα του να οργανώσει ένα θεατρικό γεγονός κατά τη διάρκεια του πολέμου σε συνεργασία με τα Ρωσικά Μπαλέτα του Σεργκέι Ντιαγκίλεφ κατέληξε στο ανέβασμα της «Παρέλασης» (Parade), ενός έργου που αναφερόταν στην επίδειξη ενός τσίρκου και συμπεριλάμβανε εικόνες του νέου αιώνα, όπως ουρανοξύστες και αεροπλάνα. Ο Κοκτώ απευθύνθηκε στον Σατί για τη μουσική και μετά στον Πικάσο για τα σκηνικά και τα κοστούμια. Οι εργασίες άρχισαν το 1917, και μολονότι ο Πικάσο αντιπαθούσε έντονα τα ταξίδια, συμφώνησε να μεταβούν με τον Κοκτώ στη Ρώμη, όπου συνάντησαν τον Ντιαγκίλεφ και τον χορογράφο της «Παρέλασης» Λεονίντ Μασίν. Εκεί ο Πικάσο γνωρίστηκε και με τη μέλλουσα σύζυγό του, την χορεύτρια Όλγα Κοκλόβα.

Η «Παρέλαση» παρουσιάστηκε για πρώτη φορά τον Μάιο του 1917 στο Τεάρτ ντυ Σατελέ στο Παρίσι, όπου θεωρήθηκε ως προσπάθεια υπονόμευσης της ενότητας της γαλλικής κουλτούρας. Ο Σατί φαίνεται πως απετέλεσε τον κύριο στόχο των ύβρεων (εν μέρει επειδή είχε συμπεριλάβει στη μουσική του έργου ήχους από προπέλες αεροπλάνων και γραφομηχανών), ενώ ο Πικάσο αφόπλισε το κοινό με την αντίθεση ανάμεσα στα ρεαλιστικά, κατά βάση, σκηνικά και στις εντυπωσιακές δημιουργίες Συνθετικού Κυβισμού στα κοστούμια των χορευτών.



Το νέο μεσογειακό πνεύμα.

Μετά τα ταξίδια του στην Ιταλία και ένα ταξίδι πίσω στη Βαρκελώνη το 1917 (η «Παρέλαση» ανέβηκε εκεί τον Νοέμβριο), ένα νέο μεσογειακό πνεύμα γίνεται αισθητό στα έργα του Πικάσο, ιδίως στη χρήση κλασσικών μορφών και σχεδιαστικών μεθόδων. Το πνεύμα αυτό ενισχύθηκε από μία συνειδητή αναπόληση στο έργο του Ενγκρ (π.χ. στις σχεδιαστικές προσωπογραφίες του Ζακόμπ και του Βολάρ, που φιλοτέχνησε ο Πικάσο το 1915) και του όψιμου Ρενουάρ. Ακόμη και ο Κυβισμός του Πικάσο επηρεάστηκε. Αποσαφηνίζοντας επίπεδα, φόρμες και χρώμα, ο καλλιτέχνης προσέδωσε στα κυβιστικά έργα του μια κλασσική έκφραση (νεκρές φύσεις του Σαιν-Ραφαέλ, 1919, δύο παραλλαγές των «Τριών μουσικών», 1921).

Ο μόνος νόμιμος γιός του Πικάσο, ο Πάουλο, γεννήθηκε το 1921. Με το νέο γόητρο που του προσέδιδε η εύνοια της υψηλής κοινωνίας (ενθαρρυνόμενος ιδίως από τη γυναίκα του και τον Ζαν Κοκτώ) ο Πικάσο συνέχισε τη συνεργασία του με τα Ρωσικά Μπαλέτα και φιλοτέχνησε τα σκηνικά για τα μπαλέτα «Τρίκωχο καπέλο» (1919) του Μανουέλ ντε Φάλια, «Πουλτσινέλα» (1920) του Ίγκορ Στραβίνσκυ, «Τέσσερα φλαμένκο» (1921) του Ντε Φάλια και «Ερμής» (1924) του Σατί. Ο Αντρέ Μπρετόν αποκάλεσε τα σκηνικά του Πικάσο για το μπαλέτο αυτό «τραγικά παιχνίδια για ενηλίκους», φιλοτεχνημένα στο πνεύμα του Σουρεαλισμού.



Σουρεαλισμός.

Μολονότι ο Πικάσο δεν έγινε ποτέ το επίσημο μέλος της ομάδας, είχε στενές σχέσεις με το σημαντικότατο καλλιτεχνικό κίνημα του Μεσοπολέμου, τον Σουρεαλισμό. Το σουρεαλιστικό κατεστημένο, συμπεριλαμβανομένου του κύριου προπαγανδιστή του Αντρέ Μπρετόν, τον διεκδικούσε ως μέλος του και η τέχνη του Πικάσο απέκτησε μία νέα διάσταση από την επαφή του με τους Σουρεαλιστές φίλους του, ιδιαίτερα τους συγγραφείς. Στο έργο του Πικάσο, από την εποχή ήδη των «Δεσποινίδων της Αβινιόν», ενυπήρχαν πολλά από τα στοιχεία που προέβαλε ο επίσημος κύκλος των Σουρεαλιστών. Η δημιουργία τεράτων λ.χ., φανερώνει πως μπορούσε ασφαλώς να γίνει από ζωγράφος γλύπτης, με ανήσυχες παραθέσεις και διασπασμένα περιγράμματα της ανθρώπινης μορφής στα κυβιστικά έργα. Ο Μπρετόν επισήμανε ειδικά την περίεργη «Γυναίκα με το πουκάμισο» (1913). Επιπλέον, η ιδέα της ερμηνείας ενός πράγματος βάσει κάποιου άλλου, ιδέα που εμπεριείχε ο Συνθετικός Κυβισμός, έμοιαζε να συμπίπτει με τις ονειρικές εικόνες που προέβαλαν οι Σουρεαλιστές.

Οι πολλές παραλλαγές του θέματος των λουομένων με τις απροκάλυπτα σεξουαλικές και παραμορφωμένες φιγούρες (σειρά Ντινάρ, 1929) δείχνουν καθαρά την έντονη επίδραση του Σουρεαλισμού, ενώ σε άλλα έργα ο αντίκτυπος της παραμόρφωσης στα συναισθήματα του θεατή μπορεί επίσης να ερμηνευτεί ως εκπλήρωση ενός από τους ψυχολογικούς στόχους του Σουρεαλισμού (σχέδια και ζωγραφικά έργα με θέμα τη «Σταύρωση», 1930-1935). Στη δεκαετία του 1930 ο Πικάσο, όπως πολλοί από τους Σουρεαλιστές συγγραφείς, έπαιζε συχνά με την ιδέα της μεταμόρφωσης. Η εικόνα του μινώταυρου, π.χ. που εκ παραδόσεως θεωρείται ως η ενσάρκωση της πάλης μεταξύ του ανθρώπινου και του κτηνώδους, γίνεται στο έργο του Πικάσο όχι μόνο μια ανάκληση (στη μνήμη) της ιδέας αυτής, αλλά και ένα είδος αυτοπροσωπογραφίας.

Τελικά, ο Σουρεαλισμός του Πικάσο εκφράστηκε πιο έντονα στην ποίησή του. Άρχισε να γράφει ποιήματα το 1934, και για έναν χρόνο, από τον Φεβρουάριο του 1935 ως την Άνοιξη του 1936, ο Πικάσο εγκατέλειψε σχεδόν τη ζωγραφική. Συλλογές ποιημάτων του δημοσιεύτηκαν στα Cahiers d’ Art (1935) και στην La Caceta de Arte (1936, Τενερίφη). Μερικά χρόνια αργότερα έγραψε του σουρεαλιστικό θεατρικό έργο «Ο πόθος πιασμένος από την ουρά» (Le desir attrape par la queue, 1941).



Γλυπτική.

Η φήμη του Πικάσο ως σημαντικού γλύπτη του 20ου αιώνα διαδόθηκε μόνο μετά το θάνατό του, επειδή είχε φυλάξει τα περισσότερα γλυπτά του στην προσωπική του συλλογή. Από το 1928, ο Πικάσο είχε αρχίσει να δουλεύει με σίδερο και μεταλλικά ελάσματα στο ατελιέ του Χούλιο Γκονζάλες στο Παρίσι. Έπειτα, το 1931, με την καινούργια ερωμένη του, την Μαρί-Τερέζ Βαλτέρ, εγκατέλειψε τη σύζυγό του και εγκαταστάθηκε σε ένα εξοχικό σπίτι στο Μπουαζελού, όπου διέθετε χώρο για εργαστήρια γλυπτικής. Εκεί, με μούσα του την Μαρί-Τερέζ, ο Πικάσο επιδόθηκε στη φιλοτέχνηση μεγάλης κλίμακας γύψινων κεφαλιών. Επιδόθηκε, επίσης, στη δημιουργία αντικειμένων (objets trouves) και μέχρι τα τέλη της ζωής του εξακολουθούσε να φιλοτεχνεί γλυπτά με διάφορα υλικά.



Η δεκαετία του 1930.

picasso_02Η ήρεμη απομόνωσή του με την- χωρίς απαιτήσεις- Μαρί-Τερέζ ερχόταν σε αντίθεση με την πολυτάραχη ζωή του κοντά στην Όλγα και στον μικροαστικό κύκλο των κοσμικών φίλων της. Στο Μπουαζελού ο Πικάσο συζούσε φανερά με τη Μαρί-Τερέζ (με την οποία απέκτησε και μία κόρη, τη Μάγια, το 1935), που υπήρξε το μοντέλο του για τους συχνά λυρικούς, ενίοτε ερωτικούς πίνακές του, στους οποίους συνδύαζε έντονα χρώματα με ρευστές φόρμες («Νέα στον καθρέφτη», 1932).

Ο Πικάσο δεν διέκοπτε ποτέ εντελώς τις σχέσεις του με τις γυναίκες που είχαν κάποτε μοιραστεί τη ζωή του, όταν μία νέα ερωμένη συγκέντρωνε το ενδιαφέρον του. Αυτό είναι φανερό στο έργο του, όπου η μία ερωμένη συχνά μετατρέπεται σε άλλη, λ.χ. σε ένα προσωπικό σχεδιαστικό λεύκωμα (αριθ.99, 1929). Τα προσωπογραφικά σχέδια του Πικάσο προδίδουν τη διπλή ζωή του, γιατί οι απεικονίσεις της -κρυφής τότε- ερωμένης του εξελίσσονται σε φρικιαστικές εικόνες από κραυγάζουσες Όλγες. Και το 1936, ενώ δεν είχε πάψει να δίνει χρήματα και να ενδιαφέρεται τόσο για την Όλγα όσο και για τη Μαρί-Τερέζ, ο Πικάσο επέστρεψε στο Παρίσι και άρχισε να συζεί με την Γιουγκοσλάβα φωτογράφο Ντόρα Μάαρ.

Η αλλαγή αυτή στη ζωή του συνέπεσε με μια περίοδο προσωπικής απασχόλησής του με τον Ισπανικό Εμφύλιο Πόλεμο, που είχε αρχίσει τη χρονιά εκείνη.

picasso_07Μολονότι ο Πικάσο δεν ξαναγύρισε ποτέ στη γενέτειρα χώρα του μετά από μια επίσκεψή του εκεί το 1934, συμπονούσε πάντα την Ισπανία (η βραχύβια δημοκρατική κυβέρνηση τον διόρισε επίτιμο διευθυντή του Πράδο) και στις αρχές του 1937 φιλοτέχνησε μία σειρά από χαλκογραφίες και ακουατίντες (Όλγες και απάτη του Φράνκο) για να πουληθούν προς ενίσχυση των σκοπών των δημοκρατικών συμπατριωτών του. Η κύρια συμβολή του ήταν, ασφαλώς, η τοιχογραφία της «Γκουέρνικα» (από την ομώνυμη βασική πόλη που βομβαρδίστηκε το 1937 από τους Φασίστες), την οποία του είχε αναθέσει η Δημοκρατική κυβέρνηση για το ισπανικό περίπτερο της Παγκόσμιας Έκθεσης του Παρισιού το 1937.

Ως ανταμοιβή χορηγήθηκε στον Πικάσο ένα ατελιέ στο Παρίσι (στη Ρυ ντε Γκραν-Ωγκυστέν), αρκετά μεγάλο για να χωράει το πελώριο έργο (3,49 Χ 7,77 μέτρα). Η Ντόρα Μάαρ συνεργάστηκε για να ολοκληρωθεί στην τελική του μορφή, που πραγματοποιήθηκε σε τρεις περίπου εβδομάδες. Η εικονογραφία της «Γκουέρνικα» -το ξεκοιλιασμένο άλογο, ο πεσμένος στρατιώτης και οι μητέρες που ουρλιάζουν με τα νεκρά μωρά (που απεικονίζουν την ταυρομαχία, τον πόλεμο και τα γυναικεία θύματα, αντίστοιχα)- χρησιμοποιήθηκε για να καταδικάσει την άσκοπη καταστροφή της ζωής, ενώ συγχρόνως ο ταύρος απεικόνιζε την ελπίδα συντριβής του αόρατου εισβολέα, του Φασισμού.



Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος και μετά.

Ο Εξπρεσιονισμός που χαρακτήριζε τις φόρμες και τις χειρονομίες στη βασικά μονοχρωματική σύνθεση της Γκουέρνικα αναπτύσσεται και σε άλλα έργα του Πικάσο, ιδίως στις παραλλαγές με τα έντονα χρώματα της «Γυναίκας που κλαίει» (1937), καθώς και στα σχετικά χαρακτικά και σχέδια, στις προσωπογραφίες της Ντόρα Μάαρ και της Νυς Ελυάρ (συζύγου του φίλου του ποιητή Πωλ Ελυάρ), και σε νεκρές φύσεις (Νεκρή φύση με κόκκινο κεφάλι ταύρου, 1938). Τα έργα αυτά οδήγησαν στα κλειστοφοβικά εσωτερικά και τα σαν νεκροκεφαλές σχέδια (σχεδιαστικό λεύκωμα αριθ. 110, 1940) των χρόνων του πολέμου, που ο Πικάσο πέρασε στη Γαλλία μαζί με την Ντόρα Μάαρ και τον Χάιμε Σαμπαρτές, φίλο του από τα σπουδαστικά του χρόνια στη Βαρκελώνη. Στη συνέχεια ο Σαμπαρτές μοιράστηκε τη ζωή του Πικάσο ως γραμματέας, βιογράφος και σύντροφος («Προσωπογραφία Χάιμε Σαμπαρτές», 1939, «Επιστροφή από τις Βρυξέλλες», σχεδιαστικό λεύκωμα, αριθ. 137, 1956).

Μετά τον πόλεμο ο Πικάσο ξανάρχισε να εκθέτει έργα του που περιλάμβαναν ζωγραφικούς πίνακες και γλυπτά, καθώς και λιθογραφίες και κεραμικά. Στο Φθινοπωρινό Σαλόν του 1944 («Σαλόν της Απελευθέρωσης»), οι πίνακες του Πικάσο και τα γλυπτά του της περασμένης πενταετίας προκάλεσαν σοκ. Το γεγονός αυτό, μαζί με την αναγγελία της πρόσφατης προσχώρησής του στο Κομμουνιστικό Κόμμα, οδήγησε σε εκδηλώσεις εναντίον των πολιτικών του επιλογών, στην ίδια τη γκαλερί. Την ίδια εποχή ο Πικάσο άνοιξε το ατελιέ του σε πολλούς νέους και παλιούς φίλους του συγγραφείς και καλλιτέχνες, όπως ήταν ο Ζαν-Πωλ Σαρτρ, ο Πιέρ Ρεβερντύ, ο Πωλ Ελυάρ κ.ά.

Ήδη το 1943 μια νεαρή ζωγράφος, η Φρανσουάζ Ζιλό, είχε εμφανιστεί στο ατελιέ του και μέσα σε μερικούς μήνες έγινε η διάδοχος της Ντόρα Μάαρ. Το 1946 ο Πικάσο εγκαταστάθηκε στις ακτές της Μεσογείου με τη Ζιλό (με την οποία επρόκειτο να αποκτήσει δύο παιδιά, τον Κλωντ το 1947 και την Παλόμα το 1949). Αρχικά εγκαταστάθηκαν στην Αντίμπ, όπου ο Πικάσο πέρασε τέσσερις μήνες ζωγραφίζοντας στον Πύργο Γκριμάλντι («Η χαρά της ζωής», 1946).

Τα ζωγραφικά του έργα αυτής της περιόδου και τα κεραμικά που διακόσμησε στο ατελιέ του γειτονικού Βαλωρίς, αρχίζοντας από το 1947, εκφράζουν έντονα την αίσθηση ταύτισης του Πικάσο με την κλασική παράδοση και τις μεσογειακές ρίζες του. εξυμνούν επίσης την καινούργια ευτυχία που είχε βρει πλάι στη Ζιλό, η οποία απεικονίζεται συχνά ως Νύμφη ανάμεσα στους Φαύνους και τους Κενταύρους του Πικάσο.



Κεραμικά.

Τα κεραμικά του Πικάσο ταξινομούνται συνήθως ξέχωρα από τον υπόλοιπο όγκο του έργου του και θεωρούνται ως λιγότερο σημαντικά, επειδή εκ πρώτης όψεως φαίνονται σαν μια κάπως επιπόλαιη άσκηση διακόσμησης καθημερινών αντικειμένων. Πιάτα, κανάτια και βάζα, φτιαγμένα κατά βάση από αγγειοπλάστες του Βαλωρίς, αναπλάθονταν ή ζωγραφίζονταν, αυλακώνονταν, χαράσσονταν ή σημαδεύονταν με δαχτυλιές. Δουλεύοντας ως τεχνίτης, ο Πικάσο διακατεχόταν από ένα αίσθημα απελευθέρωσης, πειραματιζόμενος με το παιχνίδι ανάμεσα στο διάκοσμο και στη φόρμα (ανάμεσα στις δύο και στις τρεις διαστάσεις) και ανάμεσα στο προσωπικό και στο καθολικό νόημα.

Κατά την περίοδο αυτή η φήμη του Πικάσο προσείλκυε όλο και περισσότερους επισκέπτες, στους οποίους συμπεριλαμβάνονταν καλλιτέχνες και συγγραφείς, μερικοί από τους οποίους (Ελέν Αρμελέν, Εντουάρ Πινιόν Ελυάρ και ιδίως ο Λουί Αραγκόν), ενθάρρυναν τον Πικάσο να αναμιχθεί περισσότερο στην πολιτική.

Μολονότι συνέβαλλε πρόθυμα με σχέδια (το περιστέρι του χρησιμοποιήθηκε για την αφίσα του Συνεδρίου για την Παγκόσμια Ειρήνη στο Βρίκλαβ της Πολωνίας, το 1949), δεν το έκανε τόσο από προσωπική δέσμευση απέναντι στους Κομμουνιστές, όσο από την ειλικρινή και ισόβια συμπάθειά του για κάθε ομάδα καταπιεσμένων ανθρώπων.

Ο «Πόλεμος» και η «Ειρήνη», δύο πανό που ζωγράφισε το 1952, για την διακόσμηση του Ναού της Ειρήνης, προσαρτημένου σε ένα παλιό παρεκκλήσι του Βαλωρίς, αντανακλούν την προσωπική αισιοδοξία του Πικάσο στα χρόνια εκείνα.



Ο μύθος του Πικάσο.

Μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο μια μυθική αίγλη άρχισε να περιβάλλει το όνομα του Πικάσο και κατά τις τελευταίες δεκαετίες της ζωής του το έργο του είχε, κατά κάποιο τρόπο, ξεπεράσει την κριτική. Μολονότι ελάχιστοι τεχνοκρίτες φάνηκαν ικανοί να παρακολουθήσουν το τελευταίο έργο του, λίγοι ήταν και όσοι τον επέκριναν.

Εξαίρεση αποτελεί ο Άγγλος κριτικός Τζων Μέργκερ («Η επιτυχία και η αποτυχία του Πικάσο», “The Success and Failure of Picasso” 1965), που έθεσε θέμα για τα οικονομικά κίνητρα του Πικάσο και αναρωτήθηκε για την πληθωρική δημόσια φήμη του. Η τεράστια καλλιτεχνική παραγωγή του Πικάσο (ιδίως σε χαρακτικά και σχέδια) κρατούσε συνεχώς το όνομά του στο προσκήνιο, μολονότι το έργο του έμοιαζε τότε να μην ακολουθεί το κύριο ρεύμα της ανεικονικής τέχνης.

Το 1953 η Φρανσουάζ Ζιλό με τα δύο παιδιά τους εγκατέλειψε τον Πικάσο, ο οποίος έζησε πολλά χρόνια ως εργένης, μοιράζοντας τον καιρό του ανάμεσα στο Παρίσι και στο σπίτι του κοντά στις Κάνες. Το 1954 γνώρισε τη Ζακλίν Ροκ, που δούλευε στο εργαστήριο αγγειοπλαστικής του Βαλωρίς, και ο γάμος τους έγινε το 1961. Αυτή έγινε ,όχι μόνο η μόνιμη συνοδός του, αλλά και ως μούσα του υπήρξε το κυριότερο μοντέλο και πηγή έμπνευσης όλων σχεδόν των όψιμων έργων του. Έχουν ταφεί και οι δύο στον Πύργο του Βενεβάργκ, τον οποίο είχε αγοράσει ο Πικάσο το 1958. Αλλά τα χρόνια που μεσολάβησαν από το γάμο τους ως το θάνατο του Πικάσο τα πέρασαν στο Μουζέν.



Ιστορία της τέχνης.

Στο όψιμο έργο του ο Πικάσο στράφηκε επανειλημμένα στην ιστορία της τέχνης για να αντλήσει τα θέματά του. Ένιωθε κατά καιρούς βασανιστική την ανάγκη δημιουργίας παραλλαγών πάνω στα έργα και- στους πίνακες της περιόδου αυτής-, γίνεται αναφορά σε καλλιτέχνες όπως ο Αλτντόρφερ, Μανέ, Ρέμπραντ, Ντελακρουά και Κουρμπέ. Επανειλημμένα ο Πικάσο φιλοτέχνησε πλήρη σειρά παραλλαγών πάνω σε ένα συγκεκριμένο έργο, με διασημότερη ίσως τη σειρά του για τις «Δεσποινίδες των τιμών» (Las Meninas) του Βελάσκεθ αποτελούμενη από 58 χωριστές εικόνες. Κατά καιρούς, ο Πικάσο ξαναδούλευε ένα συγκεκριμένο έργο γιατί ταυτιζόταν προσωπικά μαζί του.

Τον γοήτευε, λ.χ., το έργο του Ντελακρουά «Γυναίκες του Αλγερίου», γιατί η μορφή στα δεξιά έμοιαζε με τη γυναίκα του. συχνότερα έμοιαζε να παρακινείται από την πρόκληση να αποδώσει εκ νέου, με τον δικό του τρόπο, τα περίπλοκα ζωγραφικά και αφηγηματικά προβλήματα που οι παλαιότεροι είχαν αρχικά θέσει στον εαυτό τους. Κατά κάποια έννοια, ο Πικάσο καταχώριζε τον εαυτό του στην ιστορία της τέχνης λόγω αυτής της ιδιότυπης σχέσης του με πολλούς από τους προκατόχους του.

Υπάρχει μία ανανεωμένη αίσθηση παιχνιδιού στο έργο των μεταγενέστερων χρόνων του Πικάσο. Μεταμόρφωσε αχνάρια (κομμένα σε χαρτί) σε μνημειακά γλυπτά και στην ταινία του Κλουζό «Το μυστήριο Πικάσο» (1955), ο καλλιτέχνης, ο μόνος πρωταγωνιστής, συμπεριφέρεται ως ταχυδακτυλουργός, που εκτελεί «τρυκ» με το φως όσο και με το πινέλο του. Και τελικά, όπως ακριβώς στρεφόταν στους πίνακες των παλαιότερων δασκάλων, για να αναπλάσει τα έργα τους σε πολλές παραλλαγές, έτσι ξαναγύριζε και στα δικά του παλαιότερα έργα, ωθούμενος από την ίδια παρόρμηση.

Το τσίρκο και το ατελιέ του καλλιτέχνη έγιναν για άλλη μια φορά η σκηνή για τους χαρακτήρες του, ανάμεσα στους οποίους τοποθετούσε συχνά τον εαυτό του απεικονιζόμενο ως γηραιό ακροβάτη ή βασιλιά.

Ο Πικάσο πέθανε στο Μουζέν της Γαλλίας, σε ηλικία 91 χρόνων, στις 8 Απριλίου του 1973.



Γενική αποτίμηση.

Επειδή η τέχνη του Πικάσο ήδη από την εποχή των «Δεσποινίδων της Αβινιόν» είχε ριζοσπαστικό χαρακτήρα, δεν υπάρχει σχεδόν καλλιτέχνης του 20ου αιώνα που να μη δέχτηκε την επίδρασή του. Επιπλέον, ενώ άλλοι μεγάλοι καλλιτέχνες, όπως ο Ματίς ή ο Μπρακ, είχαν την τάση να παραμείνουν μέσα στα όρια της τεχνοτροπίας που διαμόρφωσαν κατά τη νεανική τους ηλικία, ο Πικάσο συνέχισε να είναι νεωτεριστής μέχρι την τελευταία δεκαετία της ζωής του όσο και μετά. Και μόλις κατά την δεκαετία του 1980 άρχισαν οι τελευταίοι πίνακές του να εκτιμούνται. Επειδή ο Πικάσο ήταν σε θέση, ήδη, από τη δεκαετία του 1920 να πουλάει έργα του σε πολύ υψηλές τιμές, μπορούσε να κρατάει το μεγαλύτερο μέρος του έργου του στην προσωπική συλλογή του. Όταν πέθανε είχε στην κατοχή του 50.000 περίπου έργα σε διάφορα υλικά από κάθε περίοδο της σταδιοδρομίας του, που περιήλθαν στην ιδιοκτησία του γαλλικού κράτους και των κληρονόμων του. Η έκθεση και η δημοσίευσή τους ενίσχυσαν ακόμη περισσότερο τη μεγάλη εκτίμηση για τις εκπληκτικές δυνάμεις επινοητικότητας και εκτέλεσης, που χαρακτήριζαν το έργο του Πικάσο για ένα χρονικό διάστημα πάνω από 80 χρόνια.
της Βασως Ηλιάδη

Απο Κυριακατικο σχολειο μεταναστων
Πηγη:http://www.e-telescope.gr/el/arts-and-culture/211-picasso
Διαβάστε περισσότερα...

Κυριακή, 24 Οκτωβρίου 2010


Σαν σήμερα το 1929 αρχίζει η χρηματιστηριακή κρίση, που συγκλόνισε τον κόσμο. Με αφορμή το γεγονός αυτό λίγα λόγια για τη θεωρία του Κέινς.
ΟΒρετανός οικονομολόγος Τζον Μέιναρντ Κέινς (1883-1946) υπήρξε χαρισματικός συγγραφέας με πιο γνωστό έργο του τη «Γενική Θεωρία της Εργασίας, των Επιτοκίων και του Χρήματος», που εκδόθηκε το 1936. Ο λόγος της ανάδειξης και της αναγνώρισης των θεωριών του στα μέσα του 20ού αιώνα ήταν η βαθιά κρίση που ξέσπασε στις μεγάλες καπιταλιστικές οικονομίες μετά το κραχ του 1929. Η λεγόμενη Μεγάλη Ύφεση που ακολούθησε, οδήγησε σε ραγδαία πτώση της παραγωγής και σε δραματική αύξηση της ανεργίας, η οποία στις ΗΠΑ έφτασε στο 25%. Μέχρι τότε οι κυβερνήσεις εμπιστεύονταν τα δόγματα της οικονομικής ορθοδοξίας που υποστήριζαν ότι τέτοιες κρίσεις απλώς είναι παροδικά φαινόμενα και ότι όλες οι αγορές αυτορυθμίζονται και αυτοδιορθώνονται. Μέχρι το 1930 κυριαρχούσε ο νόμος του Say, ο οποίος υποστήριζε ότι η παραγωγή προκαλεί τη δική της ζήτηση. Το κράτος δεν χρειάζεται και δεν έπρεπε να προσπαθεί να λύσει το πρόβλημα της ύφεσης.
Θεωρία
Με τη «Γενική Θεωρία», που εκδόθηκε το 1936, ο Κέινς αμφισβήτησε σοβαρά την... κυρίαρχη οικονομική άποψη της εποχής. Ισχυρίστηκε πως δεν μεταφράζεται αυτόματα όλη η αποταμίευση σε δαπάνη, δηλ. απέρριψε το νόμο του Say. Πολύ περισσότερο σε συνθήκες ύφεσης, οι καπιταλιστές φοβούνται να επενδύσουν τα κεφάλαιά τους, εφόσον δεν αναμένουν κέρδη. Αντίθετα, απέχουν από τις επενδύσεις και ο ρυθμός της αποταμίευσης αυξάνεται. Η μείωση των επενδύσεων έχει ως αποτέλεσμα απολύσεις και αποκλιμάκωση της παραγωγής. Αυτά με τη σειρά τους βαθαίνουν ακόμα περισσότερο την ύφεση. Αν αφεθούν να λειτουργήσουν από μόνοι τους οι μηχανισμοί του καπιταλισμού, τότε το σύστημα θα βυθίζεται όλο και πιο συχνά σε βαθιές κρίσεις.
Ο Κέινς υποστήριξε ότι η ισορροπία του συστήματος στο κοινωνικά ιδανικό επίπεδο, δηλ. σε συνθήκες πλήρους απασχόλησης (δηλ. σε μηδενική ανεργία) είναι στατιστικά πιθανή, αλλά ελάχιστα εφικτή. Αλλά έκανε κι άλλη μια εύστοχη παρατήρηση. Η αδυναμία των εργαζομένων, έλεγε, να βρουν δουλειά δεν προέρχεται από τις «στρεβλώσεις» της αγοράς όπως έλεγαν (και συνεχίζουν να λένε σήμερα οι νεοφιλελεύθεροι φονταμενταλιστές), από το γεγονός δηλ. ότι ο εργατικός μισθός δεν πέφτει αρκετά λόγω ύπαρξης συνδικάτων ή νομοθετικών ρυθμίσεων. Ο Κέινς υπενθύμισε ότι οι επιχειρήσεις ζητούν εργατική δύναμη για να παράγουν προϊόν με σκοπό την πώλησή του προκειμένου να αποκομίσουν κέρδος. Η αδυναμία των εργαζομένων να βρουν δουλειά επομένως δεν οφείλεται στο ότι δεν αποδέχονται ολοένα και χαμηλότερους μισθούς, αλλά στο γεγονός ότι είναι χαμηλή η ζήτηση (ή η προσδοκία ζήτησης) για τα προϊόντα που παράγουν οι επιχειρήσεις. Συνεπώς η μείωση των μισθών δεν θα επέφερε κανένα θετικό αποτέλεσμα στο σύνολο της οικονομίας.
Προκαλώντας φρίκη στους τότε οικονομολόγους, ο Κέινς θεώρησε το κράτος ως το μόνο ικανό να δώσει λύσεις σε δύο επίπεδα. Πρώτον, με το να επιβάλει χαμηλά επιτόκια ώστε να μην αποταμιεύουν οι καπιταλιστές (αλλά αντίθετα να έχουν κίνητρο να επενδύσουν παραγωγικά τα λεφτά τους). Δεύτερον, –επειδή θεωρούσε ότι οι ιδιωτικές επενδύσεις δεν θα επαρκούσαν να βγάλουν την οικονομία από μια πιθανή ύφεση– με το να πραγματοποιεί το ίδιο το κράτος δημόσιες δαπάνες, επενδύσεις, ακόμη κι αν αυτό οδηγούσε σε δημόσια ελλείμματα.
ΖήτησηΓιατί όμως να δοθεί έμφαση στη ζήτηση, αντί να υπάρξουν φοροαπαλλαγές ή άλλα αντίστοιχα πακέτα που να δίνουν κεφάλαια στα χέρια των επενδυτών; Ο Κέινς παρατήρησε πως όσο οι επιχειρήσεις και οι πλούσιοι συσσώρευαν περισσότερο πλούτο, τόσο μικρότερο ποσοστό των αποταμιεύσεών τους έτειναν να επενδύουν. Αυτή η «προτίμηση ρευστότητας», όπως την ονόμασε, ήταν αποτέλεσμα των προσδοκιών ότι οι αποδόσεις των επενδύσεων θα μειώνονταν. Αντίθετα, τα μέτρα που αυξάνουν τη ζήτηση έχουν, έλεγε, περισσότερες πιθανότητες να τονώσουν τις επενδύσεις.
Ο ίδιος ο Κέινς ενδιαφερόταν να σώσει τον καπιταλισμό από τον εαυτό του –και όχι για να τον ανατρέψει βέβαια. Σε ένα γράμμα του προς τον Ρούζβελτ το 1933, έλεγε με ειλικρίνεια: «Είστε ο εκλεκτός όσων σε κάθε χώρα προσπαθούν να αντιμετωπίσουν τα δεινά της κατάστασης με συνετό πειραματισμό, μέσα στο πλαίσιο του υπάρχοντος κοινωνικού συστήματος. Αν αποτύχετε, η συνετή αλλαγή θα υπονομευτεί βαθύτατα σε όλο τον κόσμο και οι μόνες δυνάμεις, που θα παραμείνουν για να λύσουν τα προβλήματα, θα είναι αυτές της ορθοδοξίας και της επανάστασης».
Μισθοί Ούτε ενδιαφερόταν για ισότητα μέσα στον καπιταλισμό.
Στο έργο του «Οικονομικές συνέπειες της Ειρήνης» ο Κέινς έγραφε: «Η έντονη συσσώρευση κεφαλαίου που παράχθηκε στο μισό του αιώνα πριν από τον πόλεμο, δεν θα μπορούσε ποτέ να παραχθεί σε μια κοινωνία όπου ο πλούτος θα μοιραζόταν εξίσου». Παρότι ήταν ενάντια στην ονομαστική μείωση των μισθών σε περίοδο ύφεσης, δεν υποστήριζε την αύξηση του επιπέδου των μισθών. Αντίθετα, παρατηρούσε ότι ο πληθωρισμός μπορεί να λειτουργήσει ως εργαλείο στα χέρια των καπιταλιστών, ώστε οι πραγματικοί μισθοί των εργατών να μειώνονται, χωρίς να αλλάζει το ονομαστικό τους επίπεδο.
Μπορεί όμως κάποιος να ισχυριστεί ότι οι προτάσεις του Κέινς υπήρξαν αποτελεσματικές; Ακόμα και μετά την εφαρμογή των κεϊνσιανών μέτρων στις ΗΠΑ, η Μεγάλη Ύφεση ξαναχτύπησε οδηγώντας την οικονομία σε πτώση από το 1937 έως το 1939 οπότε η ανεργία ξανάφτασε στο 19%. Η οικονομία ανέκαμψε ουσιαστικά μετά το 1939, όταν οι ΗΠΑ άρχισαν να παράγουν όπλα για τον πόλεμο. Αλλά επίσης θα πρέπει να θυμίσουμε ότι πολλά από τα φιλεργατικά μέτρα που πήρε η κυβέρνηση Ρούζβελτ στη δεκαετία του ’30 δεν ήταν τόσο αποτέλεσμα των συμβουλών του Κέινς όσο των εργατικών αγώνων, που τότε υπήρξαν οι εντονότεροι της αμερικανικής ιστορίας. Στη συνέχεια η ανάκαμψη συντηρήθηκε εξαιτίας του ίδιου του πολέμου. Βέβαια, το τίμημα αυτής της μεθόδου ανάκαμψης –55 εκατομμύρια νεκροί σε όλο τον πλανήτη– ήταν πάρα πολύ βαρύ. Επιπλέον, ο πόλεμος έπαιξε πολύ μεγάλο ρόλο στο να απαξιωθούν κεφάλαια και να μειωθούν δραστικά οι μισθοί, κάτι που βοήθησε πολύ στο να αποκατασταθεί η μεταπολεμική κερδοφορία – αλλά αυτά δεν αποτελούσαν μέρος των θεραπειών που πρότεινε ο Κέινς.
Στρατιωτικές δαπάνεςΜετά τον πόλεμο οι ΗΠΑ πράγματι έκαναν δαπάνες σε μεγάλη κλίμακα, οι οποίες και τόνωσαν τη ζήτηση και ταυτόχρονα βοήθησαν στο να αποτραπεί μια υπερπαραγωγή κεφαλαίου. Οι δαπάνες αυτές ήταν στρατιωτικές, ή αλλιώς αυτό που κάποιοι ονόμασαν «διαρκή οικονομία των όπλων».
Αλλά ακόμη κι αν θεωρήσει κανείς ως κεϊνσιανή αυτή την πολιτική, ο καπιταλισμός δεν απέφυγε τις νέες κρίσεις ειδικά από το 1970 και μετά: η πτωτική τάση του μέσου ποσοστού κέρδους, η θεωρία του Μαρξ, «επέμεινε». Ο πληθωρισμός και η στασιμότητα έκαναν την ταυτόχρονη εμφάνισή τους και η νέα κρίση άνοιξε το δρόμο για τη νεοφιλελεύθερη αναδιάρθρωση του καπιταλισμού. Οι μειώσεις των επιτοκίων –η πρώτη γραμμή άμυνας που πρότεινε ο Κέινς– έχουν ήδη εφαρμοστεί από τον πρώην πρόεδρο της αμερικανικής ομοσπονδιακής τράπεζας Άλαν Γκρίνσπαν και τον νυν πρόεδρό της Μπεν Μπερνάνκι. Στην πρώτη περίπτωση το φτηνό χρήμα βοήθησε στο να δημιουργηθεί η στεγαστική «φούσκα» που έβαλε τις βάσεις για τη σημερινή κρίση. Στη δεύτερη περίπτωση, οι μειώσεις των επιτοκίων δεν κατάφεραν να ξεπαγώσουν τον τραπεζικό δανεισμό.
Ελλείμματα Ούτε τα κεϊνσιανά ελλείμματα φαίνεται πια ότι μπορούν να βοηθήσουν. Οι στρατιωτικές δαπάνες, που κάποτε βοήθησαν στο να διατηρηθούν οι ρυθμοί ανάπτυξης και να παραταθεί το «μπουμ», είναι πλέον μια από τις παραμέτρους που βαθαίνουν την κρίση. Κανένα κράτος δεν μπορεί να παρέμβει και να σώσει την κατάσταση από μόνο του –κι όμως οι άρχουσες τάξεις όλων των χωρών αναπτύσσουν πολιτικές που να εξυπηρετούν τις ανάγκες της καθεμίας χώρας και όχι του συνόλου, κάτι που δυσκολεύει κι άλλο την κατάσταση.
Ο νεοφιλελευθερισμός και ο κεϊνσιανισμός είναι δύο εναλλακτικές καπιταλιστικές στρατηγικές. Η κρίση του 1930 επιτάχυνε την τάση του συστήματος να στραφεί προς την κρατική παρέμβαση και τον κρατικό σχεδιασμό. Η επόμενη μεγάλη κρίση, τη δεκαετία του 1970, γέννησε μια τάση προς την απορύθμιση και τις ιδιωτικοποιήσεις ως στρατηγικές για να αποκατασταθεί η κερδοφορία. Η σημερινή κρίση θα οδηγήσει σε κάποια εναλλακτική λύση, όπου θα εφαρμοστεί κάποια παραλλαγή κρατικής παρέμβασης και ρύθμισης. Όσο το σύστημα επιβιώνει, οι εναλλακτικές προσεγγίσεις του παγκόσμιου καπιταλισμού θα εξελίσσονται σε πειραματικές στρατηγικές για να διατηρηθούν οι καπιταλιστικές κοινωνικές σχέσεις –όχι για να ανατραπούν.
Απο Κυριακατικο σχολειο μεταναστων

 
Πηγη: http://www.dea.org.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=2680&Itemid=42
Διαβάστε περισσότερα...

Σάββατο, 23 Οκτωβρίου 2010


I can feel what you have inside
But you lie to yourself
Look in to my eyes
'cause you have it all
You know it too
So why don't you do something about baby don't deny
Would you even try
Break the wall to face it all
What can I do for you to believe me

I can see the shine
I can see the shine in you
I can see it in your eyes
So why don't you do something
I can see the shine
I can see the shine in you
I can see it in your eyes
So why don't you do something.

You won't lose it baby don't be afraid
There will be a day when it's too late
You say that you don't believe in love
Love is already in you
Don't wait too long there will be no sign
'cause deep inside of your mind you want to
Am I wrong, I don't think
So tell me what can I do for you to believe me

What does your heart say
What do you fear
Why do you always push it away?
Why these unnecessary tears?
I can see the shine but you're only wasting time
Putting yourself always in question
Denying leberation of your mind
You kinda know you have talent
You kinda know how to exploit it
But you do nothing
Do yourself a favor don't avoid it

Do something do something
About it do something
Do do something
Διαβάστε περισσότερα...
  
Afraid of life?
Περασαν 11 μερες απο την τελευταια φορα που εγραψα στο ιστολογιο αλλα μου φανηκαν αιωνας! Ξαφνικα καποιες ωρες απο τη μερα μου γεμισαν με τη σχολη, ξαφνικα θυμηθηκα πως ειναι να κουραζεσαι και να προσπαθεις για κατι, ξαφνικα θυμηθηκα πως ειναι να μην προλαβαινεις παντα να κανεις ορισμενα πραγματα απο αυτα που εκανες παλια. Μου λειπει εκεινη η εποχη που μπορουσα να γραφω καθημερινα στο blog αλλα αυτος ειναι ενας απο τους ελαχιστους λογους που μου λειπει. Τωρα πια μπορω να πω οτι κανω κατι, εχω εναν στοχο που παρα τις οποιες δυσκολιες αποτελει ενα κινητρο απο μονος του για να προσπαθω καθε μερα να κανω ενα βηματακι πιο μπροστα. Δε λεω οτι σε καποια πραγματα δεν τα εχω βρει "μπαστουνια" που λενε, η οτι ο δρομος μου απο δω και περα θα ειναι στρωμενος με ροδοπεταλα...Το θεμα ειναι παρολαυτα οτι οπως και να 'χει εγινε πλεον η αρχη για κατι που επιθυμουσα χρονια τωρα. Εβαλα επιτελους τον εαυτο μου απεναντι μου και το πρωτο δυσκολο βηματακι εγινε. Οπως ανεφερα και σε καποιους στιχους μου ο χειροτερος μας εχθρος πολλες φορες ειναι ο ιδιος μας ο εαυτος. Μονο που ειναι και ο πιο δυσκολος να αντιμετωπιστει. Ολοι μας τον εχουμε μεσα μας αλλα μεσα του κανεις δεν κοιταει. Αλλοι δεν τολμουν, αλλοι εθελοτυφλουν κι ετσι ο εχθρος εκ των εσω παραμενει ακλονητος και μας κατατρωει στην κυριολεξια. Ειναι απιστευτο το ποσο μπορει ενας ανθρωπος να παραμορφωθει εξαιτιας των καταλοιπων του και να παγιδευτει μεσα στο ιδιο του το μυαλο. Επειτα δεν αργει να δημιουργηθει ενας φαυλος κυκλος μεσα στο κεντρο του οποιου βρισκομαστε εμεις και καλουμαστε να βγουμε ξανα εξω ακομη πιο δυνατοι. Το παν ειναι να καταφερουμε να βρουμε τις πραγματικες αιτιες που μπορει να μας κρατανε δεσμιους και οσο κι αν πονανε να τις βαλουμε απεναντι και να παλεψουμε μαζι τους. Οι δικαιολογιες δημιουργουν την ψευτικη επαναπαυση και αυτη με τη σειρα της γεννα το τελμα. Οταν βουλιαζει κανεις στο φαινομενικα ασφαλες τελμα ειναι ακομη πιο δυσκολο να ξεφυγει διοτι τι πιο ασφαλες, οπως ειπα και πριν, απο το να μην κανει κανεις τιποτε; Κι ομως ποσο ασφελες ειναι στ' αληθεια το να μη ζουμε; Σκεφτειτε το!
Διαβάστε περισσότερα...

Τρίτη, 12 Οκτωβρίου 2010


Ειμαι αρκετα φορτισμενη συναισθηματικα...Δε θα σας πω πολλα, δε θα εχει πολλες εξηγησεις, δε θα 'χει μεγαλη εισαγωγη... Θα θεσω απλως την ερωτηση οπως την εχω μεσα στο μυαλο μου, αυθορμητα και ανεπιτηδευτα. Τι εχετε να πειτε για τη φιλια; Αυτη ειναι η ερωτηση μου. Ειναι γενικη ακριβως γιατι θελω απο εσας να μου πειτε οτιδηποτε σκεφτεστε οταν ακουτε τη λεξη φιλια. Απο συναισθηματα που σας δημιουργει μεχρι το τι σημαινει για εσας η το ποσο δυκολο θεωρειται να βρεθει και να χτιστει. Ειναι φυσικα αυτονοητο οτι μιλαω για την υπο εξαφανιση αληθινη φιλια...
Διαβάστε περισσότερα...

Πέμπτη, 7 Οκτωβρίου 2010


Make the sadness go away
Come back another day
For years I've tried to teach
But their eyes are empty
Empty, too, I have become
For them I must die
A sad and troubled race
An ungrateful troubled place

I see the sadness in their eyes
Melancholy in their cries
Devoid of all the passion
The human spirit cannot die
Look at the pain around me
This is what I cry for
Look at the pain around me
This is what I'll die for

Make the sadness go away

Come back another day
The things I've said and done
Don't matter to anyone
But still, you push me to see
something I can never be
Why am I their shattered king
I don't mean anything

I see the sadness in their eyes
Melancholy in their cries
Devoid of all the passion
The human spirit cannot die
Look at the pain around me
This is what I cry for
Look at the pain around me
This is what I'll die for Διαβάστε περισσότερα...

Τετάρτη, 6 Οκτωβρίου 2010


 The first year of the rest of my life...
Σκεψεις σκεψεις σκεψεις! Αναρωτιεμαι τι συμβαινει με μενα και το μυαλο μου δουλευει συνεχως σαν αφιονισμενο, που συνηθιζε να λεει κι ενας καθηγητης μας στο φροντιστηριο...Αν και εγω ποτε δεν την καταλαβα αυτη τη φραση...Οταν καποιος αφιονιζεται βρισκεται σε υπερδιεγερση η το αντιθετο; Η ασχετη απορια της ημερας. Θυμηστε μου να ριξω μια ερωτηση στην κολλητη μου που ειναι φαρμακοποιος, κατι θα εχει παρει το ματι της στα βιβλια. Συνεχιζω λοιπον. Το μυαλο μου εχει παρει φωτια και τον καιρο που περασε (περασμενος να ειναι!) πηγαινε σε λαθος κατευθυνση. Κατι φοβομουν, κατι με ετρωγε...σε δουλεια να βρισκομαστε. Φετος για μενα εινα μια χρονια σημαντικη. Τα τελευταια 6μιση περιπου χρονια ετρωγα τη μια χλαπατσα μετα την αλλη. Καποιες τις προκαλουσα μονη μου, καποιες οχι, πολλες δεν ειχαν λογο υπαρξης και καμια φανερη αιτια. Οπως και να 'χει ομως τις ετρωγα και προσπαθουσα να παω παρακατω. Ελα ομως που ειχε μουλαρωσει η ψυχουλα μου και παρεμενε μαζοχιστικα κολλημενη σ' ενα δελεαστικο παρελθον περασμενο αλλα οχι ξεχασμενο! Κοιτουσα πισω λοιπον κι ολο εχανα τον δρομο μπροστα μου. Βεβιασμενες κινησεις, βιαστικες αποφασεις, ατυχιες, απροοπτα...Ενιωθα σα να ημουν συνεχως στο ματι του κυκλωνα. Με κατι τα ειχα βαλει αλλα δεν μπορουσα να καταλαβω με τι παλευα. Υπηρχαν πραγματα και περα απο τη φαντασια μου για τα οποια επρεπε οντως να αγωνιστω. Πραγματα που αγαπουσα πολυ, αφηρημενες εννοιες...διαφορα. Αλλα ειχα και ενα μεγαλο εμποδιο να αντιμετωπισω που θα μπορουσα να ειχα αποφυγει καλλιστα κι αυτο δεν ηταν αλλο απο τον πολυαγαπημενο μου κατα τα αλλα εαυτο. Φετος λοιπον, οπως ελεγα, ειναι για μενα μια χρονια σημαντικη διοτι αποφασισα να του παω κοντρα και να φερω πισω τον παλιο μου. Εκεινον που εδιωξα με τις βλακειες και τα σκαλωματα μου. Καθε μεταβατικη περιοδο της ζωης μου την περνουσα σαν παιδικη αρρωστια στην πιο βαρια της μορφη. Απο την παιδικοτητα στην εφηβεια, απο την εφηβεια στην ενηλικιωση...Καπου εδω ακομη ειμαι χαμενη. Θα μου πειτε παρααργησες κοπελια! Καλλιο αργα παρα ποτε ομως. Επειδη λοιπον φετος η μεταβατικοτητα του θεματος εχει να κανει με το πως εγω θα ξεπερασω τα κολληματα μου και θα ξαναβρω τον παλιο μου εαυτο ηδη ξεκινησα να εχω το αγχος μιας ενδεχομενης αποτυχιας...Ειναι ενα απο τα χαρακτηριστικα του εαυτου που προσπαθω να ξεφορτωθω. Αγχος για τα παντα. Δεν ημουν ετσι. Παραμορφωθηκα στην πορεια. Οταν θελω κατι, ως τωρα ο Coelho στη ζωη μου δε φαινεται να εχει επιβεβαιωθει σε μεγαλο βαθμο...Η...ισως οι φοβοι μου δε με αφηναν να δω ως τωρα προς τα που πηγαινει η ζωη μου. Της οποιας τον ελεγχο φυσικα ειχα παντελως χασει. Οπότε οταν θελω κατι εχοντας καει η γουνα μου, απλα φοβαμαι. Παρατηρειτε κατι; Παντου η λεξη φοβος σε διαφορες παραλλαγες. Φετος ομως δε θελω να ξεκινησω ετσι! Φετος θελω να ειναι η αρχη της νεας μου καλυτερης ζωης. Ξερετε οτι απο Δευτερα ξεκιναω δραματικη σχολη; Ναι, το ελεγα στις πληροφοριες για μενα, οτι ηδη πηγαινω. Απο προπερσι το πιλατευα. Τοτε μου ετυχε ενα προβλημα υγειας και...δεν πηγα! Σας ειπα για το συμπαν και τι γινοταν οταν ηθελα κατι πολυ. Περσι απλως εξακολουθουσα να εχω σε εναν σεβαστο βαθμο αυτο το προβληματακι που πλεον ειχε αποδειχτει πως δεν ηταν κατι σοβαρο αλλα ηταν ας πουμε επωδυνο. Φετος ειμαι καλυτερα. Αυτο το καλυτερα βεβαια που δεν ηξερα πως να το διαχειριστω μου δημιουργησε φοβους (ναι κι αλλους!!). Συνεχως κατι επρεπε να εχω, εγινα σχεδον υποχονδρια. Δεν ειχα διαθεση κι ετσι οπως θα παρατηρησατε απειχα αρκετα και απο το ιστολογιο. Μειωθηκαν οι προσωπικες μου αναρτησεις και μου ελειψε αυτο. Οπως και καποιοι σταθεροι φιλοι που σχολιαζαν τους προβληματισμους μου ενιοτε. Αποφασισα ομως να προσπαθησω να επανελθω στα συγκαλα μου και ευελπιστω πληρως αυτη τη φορα. Ναι ακομη φοβαμαι, απλα δεν το αφηνω να επηρεασει τις κινησεις μου. Ναι, ακομη αγχωνομαι αλλα δεν το αφηνω να επηρεασει τις αποφασεις μου. Ναι ακομη σκεφτομαι τι θα γινει αν και αν και αν αλλα απλως...δε θελω να δινω σημασια σε αυτην τη μικρη φωνουλα μεσα στο κεφαλι μου που με κανει να καρδιοχτυπω απο αγωνια. Θελω πισω την ξεγνοιαστη Ελλη. Αυτη η χρονια λοιπον για μενα ειναι πολυ σημαντικη...Ζητω απο τους διαδικτυακους μου φιλους τη θετικη τους σκεψη και ενεργεια, τα θετικα vibes που λενε! Και τα ξαναλεμε επ' αυτου συντομα!

Διαβάστε περισσότερα...

Δευτέρα, 4 Οκτωβρίου 2010


ΠΡΟΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ ΚΑΙ ΔΟΞΑΣΙΕΣ μερος β'

Κι ομως καποιοι ακομη τα πιστευουν. Καποιες απο αυτες τις εχετε σιγουρα ξανακουσει, καποιες θα τις ειδατε και στο πρωτο μερος της αναρτησης...καποιες μπορει να τις βλεπετε για πρωτη φορα. Τι οδηγησε αραγε τους ανθρωπους στο να τις επινοησουν; Συμπτωσεις; Συγκυριες; Φοβοι και αμαθεια η μεγαλη φαντασια; Μηπως ολα τα παραπανω; Ισως καποτε να μαθουμε...


• Βραχιολάκια
Μικρά βραχιολάκια από κόκκινη και λευκή κλωστή φοριούνται στο χέρι, για να μην «σε κάψει ο Μάρτης».

• Μητρικό γάλα
Λέγεται ότι το ύφασμα που έχει πάνω του γάλα από γυναίκα που θηλάζει, είναι πολύ δυνατό γούρι και προστατεύει από οτιδήποτε κακό.

• Πέταλο
Το πέταλο του αλόγου, φέρνει καλή τύχη στα χρηματικά.

• Αιχμή βέλους
Η αιχμή ενός βέλους, φοριέται σαν φυλαχτό ενάντια σε οτιδήποτε κακό.

• Γάμος και ρύζι
Ρίχνουμε ρύζι στους νεόνυμφους, κατά την διάρκεια του μυστηρίου για να ριζώσουν.

• Γαμπρός και νύφη
Είναι γρουσουζιά να δει ο γαμπρός την νύφη με το νυφικό της πριν από τον γάμο.

• Βασιλικός και τύχη...

Είναι καλή τύχη να έχεις μια γλάστρα με βασιλικό στην είσοδο του σπιτιού.

• Αλάτι
Αν χυθεί αλάτι κατά λάθος είναι γρουσουζιά και πρέπει να ρίξεις λίγο πίσω σου, πάνω από τον ώμο σου.

• Αλάτι και επισκέπτες
Το αλάτι διώχνει τα δαιμόνια και τους ανεπιθύμητους επισκέπτες.

• Ουράνιο τόξο
Είναι καλή τύχη αν δεις ουράνιο τόξο. Ο μύθος επίσης λέει ότι υπάρχει θησαυρός θαμμένος εκεί που τελειώνει το ουράνιο τόξο.

• Καθρέφτες
Λένε ότι αν σπάσεις έναν καθρέφτη, θα έχεις 7 χρόνια γρουσουζιά.

• Καθρέπτης τα μεσάνυχτα
Πολλοί επίσης πιστεύουν ότι αν κοιτάξεις στον καθρέφτη μετά τα μεσάνυχτα, ένα μεγάλο κακό θα σε βρει.

• Φεγγάρι
Είναι κακή τύχη να δείχνεις το φεγγάρι.

• Νεράιδα
Υπάρχει ο μύθος της Νεράιδας των δοντιών, που παίρνει τα παιδικά δοντάκια που βρίσκει κάτω από το μαξιλάρι του παιδιού, και αφήνει στην θέση τους λεφτά.

• Δόντια
Όταν ένα παιδάκι βγάζει τα παιδικά του δόντια, τα πετάει στα κεραμίδια του σπιτιού του για να βγουν τα νέα δόντια γερά.

• Μάτιασμα
Μικρές μπλε χάντρες σε σχήμα ματιού φοριούνται για προστασία από το μάτιασμα.

• Αετός
Τα φτερά του αετού φοριούνται για να ελκύσουν ευμάρεια.

• Νύχια
Είναι γρουσουζιά να κόβουμε τα νύχια μας την νύχτα ή τις Παρασκευές.

• 40 ήμερες
Ακόμα και σήμερα, πολλοί είναι αυτοί που δεν αφήνουν κανένα να δει το νεογέννητό τους πρωτού κλείσει 40 ημέρες, για να μην το βρει κακό μάτι.

• Παίνεμα
Είναι κακό να παινεύεις την ομορφιά ενός μωρού, γιατί προκαλείς τις νεράιδες που μπορεί να το ζηλέψουν και να του κάνουν κακό.

• Παπούτσια
Είναι γρουσουζιά να αφήνεις τα παπούτσια σου ανάποδα.

• Κρεμμύδι
Την ημέρα της πρωτοχρονιάς πρέπει να κρεμιέται ένα μεγάλο κρεμμύδι πάνω από το τζάκι ή την εξώπορτα του σπιτιού, για καλή τύχη.

• Του άπιστου Θωμά
Είναι γρουσουζιά όταν μια έγκυος κάνει δουλείες την ημέρα του άπιστου Θωμά.

• Κρασί
Εάν είσαι ανύπαντρος και τελειώσει στο δικό σου το ποτήρι το κρασί, τότε θα καλοπαντρευτείς.

• Μαχαιροπίρουνα
Είναι γρουσουζιά να αφήνεις τα μαχαιροπίρουνά σου, πάνω στο πιάτο σου σε θέση σταυρού.

• Αράχνη
Ο ιστός της αράχνης στις γωνίες του σπιτιού, λένε είναι καλή τύχη.

• Λαγοπόδαρο
Το λαγοπόδαρο το έχουν για γούρι, γιατί λένε ότι φέρνει καλή τύχη στα οικονομικά.

• Ρούχα
Πολλοί φοράνε τα ρούχα τους ανάποδα όταν πάνε για ύπνο, για να μην τους πιάνουν οι κατάρες.

• Σκάλα
Είναι μεγάλη γρουσουζιά να περνάς κάτω από σκάλα.

• Βάτραχος
Ένα φυλαχτό σε σχήμα βατράχου, προστατεύει από το μάτιασμα.

• Κλαδάκι βασιλικού
Αν προσφέρεις ένα κλαράκι βασιλικού στους επισκέπτες σου, τότε αυτοί θα ξαναέρθουν.

• Βασιλικός
Είναι καλή τύχη να έχεις μια γλάστρα με βασιλικό στην είσοδο του σπιτιού.

• Ψαλίδι
Λέγεται ότι αν μια έγκυος κάτσει εν αγνοία της πάνω σε ανοιχτό ψαλίδι, θα γεννήσει αγόρι.

• Αστέρι και ευχή
Αν δεις ένα αστέρι να πέφτει, κάνε μια ευχή και η ευχή σου θα πραγματοποιηθεί

• Αστέρι
Είναι γρουσουζιά να μετράς τα αστέρια, γιατί λένε ότι βγάζεις κούτσικες.

• Κουφέτα
Αν μια ανύπαντρη βάλει κάτω από το μαξιλάρι της κουφέτο, θα δει στον ύπνο της ποιόν θα παντρευτεί

• Ζάχαρη
Σε πολλά μέρη της Ελλάδας, η μητέρες ρίχνουν ζάχαρη στις κόρες τους όταν είναι μωρά, για να γίνουν όμορφες και γλυκιές.

• Μέλι και γάλα
Είναι έθιμο να ταΐζει η πεθερά την νέα της νύφη μέλι και γάλα, για να τα πάνε μέλι-γάλα.

• Εις υγείαν με νερό…
Είναι γρουσουζιά να τσουγκράς με άδειο ποτήρι, ή με νερό.

• Εις υγείαν
Είναι γρουσουζιά να λες εις υγείαν και να τσουγκράς το ποτήρι σου, αλλά να μην πίνεις

• Πιρούνι
Αν σου πέσει το πιρούνι από το τραπέζι, φίλοι θα καλέσουν.

• Χέρια
Διώχνεις την τύχη σου όταν κρατάς με τα χέρια σου το πρόσωπό σου, όταν κάθεσαι σε τραπέζι.

• Κόκορας
Οι παλιοί πάντα σφάζανε έναν κόκορα και τον θάβανε στα θεμέλια του σπιτιού όταν χτιζότανε, για να στεριώσει το σπίτι.

• Ντουλάπα
Όταν αφήνεις τις ντουλάπες ανοιχτές, λέγεται ότι ευνοείς τις κακές γλώσσες.

• Ψίχουλα
Όταν τινάζουμε το τραπεζομάντιλο μετά από γεύμα έξω την νύχτα, θεωρείται ότι ταΐζουμε τα πνεύματα κι έτσι δεν υπάρχει φόβος να αγριέψουν μαζί μας.

• Παλάμη
Φυλαχτά σε σχήμα παλάμης φοριούνται για προστασία από οτιδήποτε κακό

• Πασχαλίτσα
- Αν πέσει πάνω σου πασχαλίτσα και τη διώξεις, είναι μεγάλη γρουσουζιά.
- Αν πέσει πάνω σου πασχαλίτσα είναι καλή τύχη.

• Κουκουνάρι
Θεωρείται δυνατό φυλαχτό ενάντια σε δαιμόνια.

• Μετεωρίτες
Όταν πέφτουν μετεωρίτες θεωρείται καλός οιωνός. Γιατί ένα κομμάτι από μετεωρίτη θεωρείται τέλειο φυλαχτό.

• Καρφίτσα
Αν βρεις καρφίτσα, είναι καλή τύχη.

• Παιδί «Σημαδεμένο»
Στην γιορτή του Αγίου Συμεών του Θεοδόχου (3 Φεβρουαρίου) και 1 Σεπτεμβρίου, του Στυλίτη οι εγκυμονούσες απέφευγαν κάθε εργασία, γιατί διαφορετικά το παιδί θα γεννιόταν οπωσδήποτε «σημαδεμένο». Από βραδύς , πριν ξαπλώσει η έγκυος, όταν έβγαζε τα ρούχα της τα έριχνε προς τα πίσω. Το ίδιο έκανε και το βράδυ της επομένης, ώστε αν ξέχασε να πιάσει κάτι ή να φάει κάτι, που δεν έπρεπε, το κακό να πάει στην πλάτη κι όχι στο πρόσωπο ή στα χέρια ή στα πόδια του μωρού , που είναι περισσότερο εμφανή.

• Μωρά και αλάτι
Παλαιότερα αλάτιζαν τα μωρά για να μην ιδρώνουν, όταν μεγάλωναν, και μυρίζει ο ιδρώτας. Από αυτό προήλθε η παροιμία «δεν μ΄ αλάτισε η μαμή και για αυτό ιδρώνω».

• Ομφάλιος λώρος
Τον ομφάλιο λώρο του μωρού έπρεπε να τον θάψουν βαθειά ή να τον ρίξουν στη θάλασσα.

• Λίρα στη γέννα
Στο παιδί που γεννιόταν πρόσφεραν λίρα, αν είχαν, ή ασημένια δίφραγκα, με την ευχή «χώμα να πιάνει και μάλαμα να γίνεται».

• Σαράντισμα
Μόλις γεννιόταν το παιδί, καλούσαν τον παπά να περάσει την σχετική ευχή και να κάμει αγιασμό, που έπρεπε να διατηρείται μέχρι να σαραντίσει και με αυτόν άγιαζαν κάθε εισερχόμενο. Και ο σύζυγος έπρεπε να έρχεται νωρίς από την εργασία του στο σπίτι και τα παπούτσια του τα άφηνε έξω από την πόρτα ή μόλις έμπαινε μέσα, ώστε τα κακά να μένουν έξω από το σπίτι ή μπροστά.

• Προγνωστικά γένους
Σαν προγνωστικά του γένους του κυοφορούμενου είχαν και έχουν ακόμη, για τ΄ αγόρια, το καθαρό πρόσωπο και την προεξέχουσα κοιλιά της εγκύου και για τα κορίτσια τις «πανάδες» (λειχήνες) στο πρόσωπο και τα εξέχοντα προς τους γλουτούς (πισινούς).

• Έγκυος και «μυρωδιές»
Έπρεπε να γίνεται η κάθε επιθυμία της εγκυμονούσης στα φαγητά, «να πάρει μυρωδιά», γιατί αλλιώτικα ήταν σίγουρη η αποβολή της.

• Όμορφο παιδί
- Η εγκυμονούσα έπρεπε να βλέπει ωραίες γυναίκες και όμορφους άνδρες, για να γίνει και το παιδί ωραίο. Απέφευγε τις δύσμορφες γριές ή γέρους, τους ιδιότροπους και τις παράξενες.
- Μερικές εγκυμονούσες απέφευγαν από ντροπή να φανερώσουν την εγκυμοσύνη τους, πριν συμπληρώσουν τον 5ον μήνα της κυήσεως, «για να γίνει όμορφο το παιδί».

• Έγκυος και κουτσομπολιό
Η έγκυος έπρεπε να μη φλυαρεί, να μην κουτσομπολεύει, να μην συγκινείται ή να κλαίει, να μην κακολογεί, γιατί όλα αυτά τα ελαττώματα θα μεταδίδονταν στο κυοφορούμενο.

• Αποφυγή γάμου
Αποφεύγεται η τέλεση γάμων κατά τα δίσεκτα έτη και τους μήνες Φεβρουάριο και Μάιο. Επίσης κατά τη Μ. Σαρακοστή και τις άλλες νηστείες.

• Δύο γάμοι
Αν γίνουν δύο γάμοι στο ίδιο σπίτι το ίδιο έτος , πιστεύεται ότι μόνο ό ένας θα προκόψει.

• Παράνυμφοι
Κατά το μυστήριο του γάμου παράνυμφοι γίνονται μικρά παιδιά ή έφηβοι, των οποίων αμφότεροι οι γονείς βρίσκονται στη ζωή.

• Χήρες και γάμος
Οι χήρες δεν αναμιγνύονται στην παρασκευή των γλυκισμάτων του γάμου, καθώς και στα προικιά.

• Δέσιμο αντρόγυνου
Κατά την τέλεση του μυστηρίου του γάμου , προσέχουν ιδιαιτέρως, να μην κάνουν κόμπο σε μαντήλι οι παρευρισκόμενοι, διότι πιστεύεται ότι έτσι «δένεται» το αντρόγυνο.

• Πάτημα ποδιού
Όποιος από τους νεόνυμφους πατήσει το πόδι του άλλου κατά την ανάγνωση του Αποστόλου, πιστεύεται ότι θα έχει μεγάλη επιρροή επί του άλλου

• Κουφέτα
Τα κουφέτα του δίσκου της στέψεως πιστεύεται, ότι έχουν μαντική δύναμη. Εκείνη η νέα που θα τοποθετήσει τρία κουφέτα κάτω από το προσκεφάλι της, πιθανόν να δει όνειρο που προλέγει σ΄ αυτήν τον μέλλοντα σύζυγο.

• Γαμήλιο γεύμα
Τα κολύκια στο γαμήλιο γεύμα, δεν τεμαχίζονται με μαχαίρι, αλλά κόβονται από νέους και νέες και όποιος πάρει το μεγαλύτερο τεμάχιο, πιστεύεται ότι θα παντρευτεί ενωρίτερα.

• Νεόνυμφοι
- Την πρώτη εβδομάδα του γάμου τους οι νεόνυμφοι, αποφεύγουν κάθε ασχολία, εκτός από την τακτοποίηση του νοικοκυριού τους , για να μην υπόκεινται σε βασκανίες.
- Οι νεόνυμφοι δεν επιτρέπεται να επισκέπτονται λεχώνα πριν περάσουν σαράντα μέρες από το γάμο τους. Δεν πηγαίνουν σε κηδείες, ούτε επιτρέπεται κατά τα μνημόσυνα να παίρνουν κόλλυβα, για ένα χρόνο για να μη επισκιασθεί η ευτυχία τους.

• Σημαδεμένο παιδί
- Επίσης εάν η έγκυος πιάσει ντομάτα ή σταφύλι ή μελιτζάνα ή οτιδήποτε άλλο πιστεύουν ότι το σημάδι θα αποτυπωθεί στο νεογέννητο. Αν πάλιν από απροσεξία συμβεί κάτι τέτοιο, τότε τρίβουν οι εγκυμονούσες τα χέρια τους στους γλουτούς τους, ώστε τουλάχιστον να μεταδοθεί εκεί η δυσμορφία.
- Υπάρχει η πρόληψη, εάν αγγίξει η έγκυος τσουκάλι που να είναι εξωτερικά μαύρο από την καπνιά, , τότε κάποιο σημάδι μαύρο θα παρουσιασθεί στο παιδί και αν μεν είναι το σημάδι στην πλάτη, το κακό δεν είναι ανεπανόρθωτο γιατί καλύπτεται από τα ρούχα. Εάν όμως είναι στο πρόσωπο, τότε η λύπη είναι μεγάλη, γιατί αλλοιώνεται το πρόσωπο και καθίσταται δύσμορφο.
- Κατά τις γιορτές του Αγίου Συμεών του Θεοδόχου (3η Φεβρουαρίου) και του Στυλίτου (1η Σεπτεμβρίου), οι έγκυες δεν κάνουν καμία εργασία και δεν αγγίζουν κανένα αντικείμενο, για να μη γεννηθεί το παιδί ελαττωματικό (σημαδεμένο).

• Έγκυος και Άγιος Ελευθέριος
Οι εγκυμονούσες πιστεύεται, ότι βρίσκονται υπό την προστασία του Αγίου Ελευθερίου, κατά την εορτή του οποίου εκκλησιάζονται όλες οι νιόπαντρες. Κάνουν άρτους και πιστεύεται ότι θα έχουν εύκολο τοκετό.

• Έγκυος και νεκρός
Η έγκυος δεν πρέπει να δει νεκρό, διότι πιστεύεται, ότι το παιδί που θα γεννηθεί θα έχει κίτρινο χρώμα.

• Τοκετός
- Επίσης κατά τον τοκετό δεν παρευρίσκονται ανύπαντρα κορίτσια για να μη μείνουν άγαμα.
- Κατά τον τοκετό απαγορεύεται η παρουσία εγκύων γυναικών, διότι δίνει ή παίρνει πόνους.

• Λεχώνα και νεράιδες
Πιστεύεται ότι αν η λεχώνα μείνει μόνη την νύκτα, υπάρχει φόβος να έλθουν οι νεράιδες να της κλέψουν το βρέφος ή να το αλλάξουν. Γι αυτό νυκτερινές επισκέψεις δεν επιτρέπονται, αλλά και οι επισκέψεις κατά την ημέρα επιτρέπονται μόνον αφού ραντισθούν με αγιασμό.

• Λεχώνα και βράδυ
Επειδή πιστεύεται ότι βρίσκεται στην επιρροή κακοποιών πνευμάτων, δεν επιτρέπεται να μένει μόνη η λεχώνα, ιδίως κατά την νύκτα...

• Λεχώνα και βλασφημία
Απαγορεύονται οι βλασφημίες για τις λεχώνες, διότι «πιάνουν»,και ούτε να συζητούν για αρρώστιες.

• Λεχώνα
Γυναίκες, κατά την περίοδο της εμμήνου ροής, απαγορεύεται να επισκέπτονται τη λεχώνα

• Λεχώνα και νεκρός
Δεν επιτρέπεται η λεχώνα να αγγίξει νεκρό, γιατί θα αρρωστήσει, ούτε να παρασκευάσει κόλλυβα μνημόσυνου

• Γυναίκα και κηδεία
Γυναίκα που παρακολούθησε κηδεία, δεν επιτρέπεται να πλησιάσει βρέφος, διότι τούτο «πατιέται» και ασθενεί

• Ονόματα παιδιών
Υπάρχει η συνήθεια να δίδεται το όνομα του πάππου ή της γιαγιάς εις το βρέφος, αδιάφορα αν τούτος βρίσκεται εν ζωή. Αν τα βρέφη πεθάνουν τότε δίδουν σε αυτά ονόματα Μαρία, Παναγιώτα, Στυλιανός, Στυλιανή για να «στεργιώσουν», στερεώσουν.

• Νεκρός
Αν ο νεκρός έχει τα μάτια ή το στόμα ανοικτό πιστεύεται ότι σύντομα θα πάρει μαζί και άλλον

• Καθάρισμα σπιτιού
Δεν καθαρίζουν το σπίτι κατά την ημέρα του θανάτου οικείου, για να μη «καθαρίσει» και άλλον ο χάρος

• Παρακολούθηση κηδείας
Αυτοί που παρακολουθούν κηδείες δεν πηγαίνουν κατόπιν στα σπίτια των αλλά αλλαχού για να μεταδώσουν εκεί το κακό

• Νεκρός και βροχή
Αν κατά την ημέρα της κηδείας , βραχεί ο νεκρός πιστεύεται ότι θα βρέχει επί σαράντα ημέρες, όσο πιστεύεται ότι η ψυχή του νεκρού θα γυρίζει στη γη

• Κηδεία και βροχή
Αν βρέχει κατά την ημέρα της κηδείας, αυτό φανερώνει ότι ο αποθανών ήταν καλός άνθρωπος.

• Κόρακας
Θάνατο προμηνύει το κράξιμο κόρακα κατά την ώρα της ταφής.

• Φωτιά τα Χριστούγεννα
Καλή τύχη περιμένει και τα σπίτια όσων κρατούν τη φωτιά αναμμένη κατά τη διάρκεια όλης της ημέρας των Χριστουγέννων.

• Αγρότες και Χριστούγεννα
Οι αγρότες αν δουν άστρα στον ουρανό την βραδιά των Χριστουγέννων, θα έχουν πλούσια σοδειά το καλοκαίρι.

• Χιόνια τα Χριστούγεννα
Εάν χιονίσει την ημέρα των Χριστουγέννων, αυτό σημαίνει πως το Πάσχα όλη η πλάση θα είναι καταπράσινη.

• Καυγάδες τα Χριστούγεννα
Τα Χριστούγεννα φροντίστε να αποφύγετε τις οικογενειακές διαμάχες, τοποθετώντας τα παπούτσια σας κάτω από το κρεβάτι σας με την αντίθετη φορά

• Γέννηση Χριστουγεννιάτικη
Τα παιδιά που γεννιούνται την ημέρα των Χριστουγέννων θεωρούνται καλότυχα

• Θάνατος τα Χριστούγεννα
Αν πάλι κάποιος αφήσει το μάταιο τούτο κόσμο (μακριά από εμάς κι από εσάς) την ημέρα των Χριστουγέννων, πηγαίνει στον Παράδεισο, μια και οι πύλες του είναι ανοιχτές αυτή τη μέρα. Αυτό τουλάχιστον πιστεύουν οι Ιρλανδοί.

• Λούσιμο Χριστουγέννων
Από τα Χριστούγεννα μέχρι τα Θεοφάνεια δε λούζονταν, περιμένοντας να αγιαστούν τα νερά.

• Καινούργιο ρούχο
Σε πολλά μέρη της Ελλάδος φορούσαν, για το καλό του χρόνου, ένα καινούργιο ρούχο και φρόντιζαν να έχουν επιστρέψει ό,τι δανεικό είχαν τυχόν πάρει.

• Ρόδι
Το ρόδι είναι σύμβολο αφθονίας, γονιμότητας και καλής τύχης. Σε πολλά μέρη της Ελλάδας κρεμούσαν στο κάθε σπίτι, από το φθινόπωρο, ένα ρόδι. Μετά τη Μεγάλη Λειτουργία της Πρωτοχρονιάς το πετούσαν με δύναμη στο κατώφλι για να σπάσει σε χίλια κομμάτια κι έλεγαν: "Χρόνια Πολλά! Ευτυχισμένος ο καινούριος χρόνος!"

• Δανεικά την Πρωτοχρονιά
Με την Πρωτοχρονιά είναι συνδεδεμένες πολλές προλήψεις. Τη μέρα αυτή αποφεύγουν να πληρώνουν χρέος, να δανείσουν λεφτά, να δουλέψουν ή να δώσουν φωτιά. Όλα αυτά ξεκινούν από την προληπτική σκέψη: ό,τι κάνει και πάθει κανείς αυτή τη μέρα θα εξακολουθεί να συμβαίνει όλο το χρόνο

• Σίδερο στο πρόσωπο
Σε μερικά χωριά όταν πλένονται το πρωί της Πρωτοχρονιάς αγγίζουν το πρόσωπό τους μ' ένα κομμάτι σίδερο, για να είναι όλο το χρόνο... "σιδερένιοι".

• Κυκλάδες και πρωτοχρονιά
Στις Κυκλάδες θεωρούν καλό οιωνό να φυσάει βοριάς την πρωτοχρονιά. Επίσης θεωρούν καλό σημάδι αν έρθει στην αυλή τους περιστέρι τη μέρα αυτή. Αν όμως πετάξει πάνω από το σπιτικό τους κοράκι τους βάζει σε σκέψεις μελαγχολικές ότι τάχα τους περιμένουν συμφορές.

• Κουκουβάγια και θάνατος
Η κουκουβάγια όταν φωνάζει έξω από το σπίτι προαναγγέλλει θάνατο μέλους της οικογένειας ή ασθένεια σοβαρή.

• Γλάροι και καιρός
Οι γλάροι, όταν πετούν κοντά στις ακτές προμηνύεται κακοκαιρία, όταν πετούν ψηλά είναι σημάδι ότι η καλοκαιρία θα διατηρηθεί.

• Χελιδόνια και καιρός
Όταν πετούν χαμηλά τα χελιδόνια είναι σημάδι κακοκαιρίας, όταν πετούν ψηλά είναι ενδεικτικό καλοκαιρίας.

• Ουράνιο τόξο
Αν κατά την ώρα της βροχής βγει το ουράνιο τόξο (Δόξα του ουρανού) σημαίνει ότι θα σταματήσει η βροχή.

• Φίδια και νοτιάς
Αν συναντήσεις καθ΄ οδόν φίδια, σημαίνει ότι θα έχομε δυνατή νοτιά.

• Πουλιά και κακός καιρός
Αν τα πουλάκια «κοιτάσουν» ενωρίς χωρίς κελαηδήματα, είναι σημάδι ότι την επόμενη δεν θα έχομε καλό καιρό

• Πουλιά και καλός καιρός
Αν τα πουλάκια πριν «κοιτάσουν» στις φωλιές τους κελαηδούν, είναι σημάδι ότι η επόμενη μέρα θα είναι καλή.

• Βροχή Παρασκευής και Σαββάτου
Αν βρέχει τις πρωινές ώρες της Παρασκευής και Σαββάτου η βροχή θα παραταθεί.

• Μερμήγκια
Όταν τα μερμήγκια σταματήσουν την εργασία τους, προμηνύεται βροχή. Όταν εργάζονται εντατικά τούτο φανερώνει ότι η καλοκαιρία θα εξακολουθήσει.

• Σαββατογεννημένοι
Για τους Σαββατογεννημένους πιστεύουν ότι «πιάνει το μάτι τους» και η κατάρα τους

• Γέννηση την Κυριακή
Τα παιδιά που γεννιούνται την Κυριακή πιστεύεται ότι θα ζήσουν ευτυχισμένα σε όλη τη ζωή τους .

• Κόπρανα ζώων
Όταν κατά την στιγμή της αναχωρήσεως κοπρίσει το ζώο στην αυλή του σπιτιού, τούτο είναι σημείο ότι ο αποδημών θα επανέλθει σύντομα.

• Ξενιτεμένος
Αν ο ξενιτεμένος ξέχασε κάτι στο σπίτι, τούτο σημαίνει ότι θα επιστρέψει γρήγορα.

• Σκούπισμα σπιτιού
Αποφεύγουν να σκουπίσουν το σπίτι, κατά την ημέρα της αποδημίας κάποιου προσώπου, από τον φόβο μήπως με το σάρωμα του σπιτιού γίνει σάρωμα του αποδημούντος.

• Πέταλο – καρφί
Καλός οιωνός θεωρείται για κάποιον που ταξιδεύει , να βρει καθ΄ οδόν πέταλο ή καρφί, το οποίο θα τοποθετήσει στις αποσκευές του.

• Γρουσούζικα άτομα
Κακός οιωνός θεωρείται η συνάντηση στο δρόμο «γρουσούζικων» ατόμων.

• Σταυροδρόμι
θεωρείται κακός οιωνός όταν κάποιος ταξιδεύει και στα σταυροδρόμια του κόβουν το δρόμο και τον αναγκάζουν να σταματήσει.

• Παίξιμο ματιού
Το «παίξιμο» δηλαδή η ασυναίσθητη κίνηση του δεξιού ματιού προμηνύει ευχάριστη είδηση, ενώ του αριστερού δυσάρεστη.

• Βόμβος στα αυτιά
Όταν παρατηρείται βόμβος στ΄ αυτιά, τα σταυρώνουν και ερωτάται ο παρακαθήμενος ποιο από τα δύο αυτιά βουίζει, εάν το βρει τούτο σημαίνει ότι την είδηση θα την ακούσουν μαζί ή κακολογούνται και οι δυο. Εάν όχι, τότε η είδηση ή η κακολογία αφορά αυτόν του οποίου τα αυτιά βουίζουν.

• Κνησμός μύτης
Ο κνησμός της μύτης κάποιου είναι σημάδι ότι θα φάει ξύλο «με τρώει η μύτη μου, ξύλο θα φάω». Καμιά φορά σημαίνει ενοχλητική επίσκεψη μη συμπαθούς προσώπου.

• Χασμουρητό
Το να χασμουριέται κανείς είναι προϊόν κόπωσης ή προμήνυμα αδιαθεσίας και συνηθίζεται να γίνεται το σημείο του σταυρού τρεις φορές στα παιδιά που χασμουριούνται.

• Γέλια
Το υπέρμετρο γέλιο, σαν υπερβολή χαράς, θεωρείται κατά αντίθεση προμήνυμα λύπης για αυτό εύχονται στο γέλωντα «σε καλό σου τα γέλια».

• Δόντι παιδιού
Το θεωρούν κακό να πετάξουν δόντι παιδιού, γιατί αν πατηθεί από σκύλο, νομίζεται ότι το παιδί στο οποίο ανήκει θα αποκτήσει «σκυλίσια δόντια». Για αυτό τα πετούν σε στέγες ή στη θάλασσα ή σε καμιά οπή.

• Αραιά και πυκνά δόντια
Τα αραιά δόντια προμηνούν πλούτο, ενώ τα πυκνά αντίθετα προμηνούν φτώχεια.

• Δάγκωμα γλώσσας
- Αν κανένας έχει συζήτηση για επικείμενα κακά, πιστεύεται ότι αυτά θα αποτραπούν αν πουν στον ομιλούντα «δάγκασε τη γλώσσα σου».
- Αν κανένας δαγκώσει τη γλώσσα του πιστεύεται ότι τον κακολογούν.

• Κορυφές στο κεφάλι
Εάν ένα μικρό παιδί έχει δυο κορυφές στο κεφάλι δηλ. οι τρίχες της κεφαλής συστρέφονται σε δυο κύκλους πιστεύεται ότι θα παντρευτεί δύο φορές.

• Τρίχες
Οι τρίχες που αποσπώνται ή κόπτονται δεν το έχουν σε καλό να ρίχνονται στο έδαφος και να πατιούνται, αλλά να τις βάζουν σε οπές.

• Χτένισμα παντρεμένων γυναικών
Οι παντρεμένες γυναίκες όταν κτενίζονται δεν πρέπει τις τρίχες να τις ρίχνουν στη φωτιά, γιατί έχουν την πρόληψη πως θα χηρεύσουν.

• Κνησμός της παλάμης
Ο κνησμός της παλάμης του δεξιού χεριού προμηνύει ότι θα δώσει χρήματα, αντίθετα της παλάμης του αριστερού χεριού, ότι θα πάρει χρήματα.

• Ύπνος κάτω από δέντρο
Δεν πρέπει να κοιμάται κανείς κάτω από τη σκιά συκιάς γιατί πιστεύουν ότι κάνει « βαρύ ύπνο ». Αντιθέτως πιστεύεται ότι ο ελαφρότερος ύπνος είναι στη σκιά του πλατάνου.

• Κηπευτικά είδη
Δεν το έχουν σε καλό να φιλοδωρούν τα πρωτόφαντα κηπευτικά είδη. Ούτε τα πρώτα φρούτα που θα κόψουν (αχλάδια, μήλα, ροδάκινα, κ.λ.π.) διότι πιστεύεται ότι η ευφορία θα σταματήσει.

• Κυνήγι
Για αυτόν που πηγαίνει για κυνήγι επικρατεί η πρόληψη να μην συναντήσει «γρουσούζηδες». Επίσης το θεωρούν γρουσουζιά να τους ρωτήσουν που πάνε.

• Ράψιμο φορέματος
Δεν πρέπει ράβουν πάνω σε κάποιον φόρεμα, εκτός βέβαια τις πρόβες, γιατί θα ασθενήσει ή θα πεθάνει.

• Χτίσιμο σπιτιού
Όταν κτίζουν σπίτια, στα θεμέλια της οικοδομής σφάζεται πρόβατο ή πετεινός. Αν ήταν τέσσερις οι πετεινοί που έσφαζαν, στις τέσσερις γωνιές του κτιρίου, τόσο το καλύτερο, έδιναν μεγαλύτερη χαρά στους μαστόρους και θα στέριωναν καλύτερα το σπίτι. Από το ζώο που σφαζόταν, ποτέ δεν έτρωγαν οι νοικοκυραίοι, ήταν κακό. Στις γωνίες της οικοδομής βάζουν μπουκαλάκια με αγιασμό, για να είναι στερεό και να απομακρύνονται τα κακά πνεύματα.

• Πόνος στη μέση
Αν νοιώθει κανείς πόνο στη μέση και τον διασκελίσει πρωτότοκος, ο πόνος σταματά.

• Διασκελισμός και ύψος
Θεωρείται κακό να διασκελίζει κανείς άλλον που είναι ξαπλωμένος – συνήθως στις αμμουδιές – γιατί δεν μεγαλώνει, μένει κοντός ή ο δρασκελίζων « του παίρνει τα χρόνια». Το άτοπον αποκαθίσταται αν ο διασκελίσας περάσει πάνω από τον ξαπλωμένο και κατά αντίθετη κατεύθυνση.

• Νύχια και στίγματα
Πιστεύεται ότι αυτός που έχει στίγματα στα νύχια των χεριών, θα γίνει πλούσιος.

• Δάχτυλα χεριού
- Αν τα δάχτυλα της παλάμης κάποιου σχηματίζουν ευθεία και δεν κάμπτονται, πιστεύεται ότι είναι φειδωλός και τσιγκούνης και δεν πρόκειται να αποκτήσει πλούτη.
- Αν τα δάχτυλα του χεριού κάποιου κάμπτονται προς τα επάνω και σχηματίζουν κοιλότητα, πιστεύεται ότι είναι γενναιόδωρος, ελεήμονας και θα αποκτήσει αγαθά.

• Ούρηση
Δεν επιτρέπεται να ουρούν κοντά σε πηγές, πλησίον του νερού του ποταμού, κάτω από ήμερα δένδρα, ούτε πάνω στη στάχτη.

• Αρίθμηση άστρων
Απαγορεύεται η αρίθμηση των άστρων γιατί θα παρουσιασθούν μυρμηγκιές στα χέρια του αριθμούντος.

• Αστέρια και κομήτες
Οι διάττοντες αστέρες και οι κομήτες, όταν μετακινούνται συχνά, πιστεύουν ότι προμηνύεται πόλεμος ή επιδημία.

• Κουκούτσια ελιών
Δεν πρέπει να μετράει τα κουκούτσια των ελιών που τρώει κάποιος γιατί θα βγάλει σπυριά.

• Κλάδεμα
Απαγορεύεται το κλάδεμα όταν είναι πανσέληνος στα δένδρα και στα αμπέλια.

• Μηνολόγια
Οι έξη πρώτες μέρες του Αυγούστου λέγονται «δρύματα η μηνολόγια» και αποφεύγουν να μπαίνουν σε κήπους ή περιβόλια. Λέγονται μηνολόγια, διότι δι΄ αυτών προβλέπονται όλοι οι μήνες του έτους, αρχής γενόμενης από τον Αύγουστο.

• Κοράκια
Σμήνος κοράκων όταν πετάει πάνω από το χωριό, πιστεύεται ότι προμηνάει πόλεμο ή επιδημία.

• Χελιδόνι
- Θεωρείται πολύ ωφέλιμο και εύνοια της τύχεις όταν κτίσει τη φωλιά του το χελιδόνι στο εξώστη του σπιτιού. Επίσης και η καταδίωξη των χελιδονιών θεωρείται αμαρτία μεγάλη.
- Θεωρείται πολύ κακό να πιάσει ή να σκοτώσει κανείς χελιδόνι, διότι πιστεύεται ότι θα προσβληθεί από λέπρα ή άλλη φοβερή αρρώστια.

• Δαμαλάκι
Το δαμαλάκι (κοχεκυλίς ή επτάστηθος): Όταν πετάει μέσα στο σπίτι θεωρείται καλός οιωνός. Προαναγγέλλει ερχομό ξενιτεμένων ή γράμματος από αγαπημένο πρόσωπο.

• Γέροντες και ψωμί
Οι γέροντες σταυρώνουν το καρβέλι πριν το κόψουν και δεν κάθονται με τις πλάτες τους στο ψωμί.

• Προζύμι
Προζύμι αναπιάνεις ακόμη χωρίς προζύμι παλιό, μόνο με αφέψημα σταυρολούλουδων. Όμως δεν κρατάς κομμάτι προζυμιού από αυτό για επόμενο ανάπιασμα. Αν κρατήσεις και το δώσεις δανεικό είναι κακό για το σπίτι.

• Γάμος και ψωμί
Αν μια κοπέλα πλάθει καλά ψωμιά, στρογγυλά και όμορφα, όμορφο θα είναι το ριζικό της. Αν μια κοπέλα αργεί να πιάσει προζύμι, αργεί να παντρευτεί

• Ψωμιά γάμου
Στα ψωμιά του γάμου αν ανέβει το ψωμί, ο γάμος θα πάει καλά και αν δεν ανεβεί κακό προμήνυμα.

• Προζύμι και μάτιασμα
Το προζύμι το κρύβουμε από το μάτιασμα και έχουμε ζακόνι να μην το δανείζουμε βράδυ, γιατί αν το δουν τα άστρα και το φεγγάρι δεν θα «ανέβουν» τα ψωμιά. Αν το δώσεις πρέπει να σκεπαστεί καλά.

• Προζύμι και Χάρισμα
Ποτέ δεν πρέπει να δανείζεται ή να χαρίζεται όλο το προζύμι. Και αν χρειαστεί να δανειστεί πρέπει να μείνει ένα κομμάτι στο σπίτι και με αυτό να "αναπιαστεί" άλλο.

• Καρβέλι
Το καρβέλι δεν πρέπει να είναι ανάποδα στο τραπέζι, έρχονται αναποδιές.

• Τελευταία μπουκιά
Αν αφήσεις την τελευταία σου μπουκιά στο τραπέζι, αφήνεις όλη τη δύναμή σου.

• Κομμάτι ψωμιού
Όταν κομμάτι ψωμιού πέσει κάτω από τον τραπέζι την ώρα του φαγητού και δεν το δεις και ζητήσεις άλλο, τότε κάποιος από την οικογένεια πεινάει.

• Σκύλος
Αν ένας σκύλος αρχίσει να ουρλιάζει χωρίς λόγο, τότε κάποιος θα πεθάνει.

• Χρήματα
Αν βρεις χρήματα στον δρόμο, είναι καλή τύχη για τα επαγγελματικά σου.

• Σκύλος
Αν ένας σκύλος σε ακολουθήσει μέχρι το σπίτι σου, είναι καλή τύχη.

• Σταυροδρόμι
Λέγεται ότι αν πάρεις ένα σταυροδρόμι από αριστερά την νύχτα, θα σου επιτεθούν δαιμόνια. Επίσης τα σταυροδρόμια θεωρούνται το ιδανικό μέρος για μαύρη μαγεία.

• Καρφιά
Αν πατήσεις καρφιά, η μητέρα σου θα χτυπήσει την μέση της.

• Μαύρη γάτα
Αν δεις μαύρη γάτα στον δρόμο, είναι γρουσουζιά. Μικρά φυλαχτά με την μορφή μιας γάτας φοριούνται για καλή τύχη.

• Σκούπα
Αν πέσει η σκούπα μόνη της, θα έρθουν ανεπιθύμητοι επισκέπτες.

• Καμπανάκια
Λέγεται ότι οι δαίμονες δεν αντέχουν τον ήχο της καμπάνας γιαυτό φοράνε καμπανάκια σαν φυλαχτό ενάντια σε δαιμόνια.

• Παραγωγή μούστου
Αν δεν βρέξει τον Μάη, γίνεται μεγάλη παραγωγή μούστου. Λένε : «Μάης άβρεχος, μούστος άμετρος».

• Μάιος – Ιούνιος
Τα πρωινά του Μαΐου, όταν ξυπνούσαν, έπιναν ένα κανάτι νερό και του Ιουνίου λίγο ξύδι. Πίστευαν ότι έτσι δεν θα αρρώσταιναν όλο τον χρόνο: «Τον Μάη πίνουν το νερό, το Θεριστή το ξύδι».

• Πούλια και 18 Νοεμβρίου
Στις 18 Νοεμβρίου, εορτή του Αγίου Πλάτωνος και Ρωμανού, πιστευόταν ότι βασιλεύει η πούλια και ταυτόχρονα ακουγόταν μεγάλος κρότος. Το γεγονός αυτό το θεωρούσαν σημείο και έλεγαν:
«Η Πούλια βασιλεύοντας
και πίσω παραγγέλνοντας
μηδέ τσοπάνης στα βουνά
μηδέ ζευγάς στους κάμπους».

• Λαμπρή με φεγγάρι
Όταν η Λαμπρή είχε πολύ φεγγάρι, τότε πίστευαν ότι θα ακολουθούσε μεγάλη ακρίβεια στα γεννήματα.

• Ζευγολάτες και 21 Νοεμβρίου
Στις 21 Νοεμβρίου οπότε είναι και τα Εισόδεια της Θεοτόκου, της Παναγίας της Μισοσπορίτισας, όπως έλεγαν, οι ζευγολάτες θα έπρεπε να έχουν τελειώσει τη σπορά και οι τσοπάνηδες θα έπρεπε να έχουν κατέβει στα χειμαδιά, διαφορετικά έλεγαν:
«Μισόσπειρες, μισόφαγες,
μισή κονόμα θα ‘χεις.
Μήτε τσοπάνης στα βουνά,
μήτε ζευγάς στους κάμπους».

• Τσοπάνος και γάλα
Όταν κάποιος τσοπάνος έδινε σε κάποιον γάλα, έπρεπε να του επιστραφεί το δοχείο άπλυτο, για το καλό της στάνης.

• Φεγγάρι Παρασκευή και Σάββατο
«Παρασκευή και Σάββατο, ποτέ άφεγγο δεν μένει». Η Παρασκευή και το Σάββατο πάντα έχουν φεγγάρι.

• Μάρτης
Την πρώτη του Μάρτη, παίρνανε ένα μποτσίκι, το κρατούσαν από το κοτσάνι και μ’ αυτό χτυπούσαν τις πόρτες του σπιτιού λέγοντας:
«Έξω ψύλλοι, ποντικοί,
μέσα ο Μάρτης κι η χαρά».

• Κούκος μάντης
Πιστευόταν πως ο κούκος την Άνοιξη είχε και μαντικές ικανότητες. Έλεγαν ότι ο κούκος μπορούσε να προβλέψει πόσα χρόνια θα ζούσε κανείς, μετρώντας τα κελαηδήματά του αμέσως μετά από τα λόγια:
«Κούκο μου κουκάκι μου
κι αργυρό κουμπάκι μου
ήθελα να σε ρωτήσω
πόσα χρόνια θε να ζήσω».

• Κούκος και κούμπωμα
Την Άνοιξη οι άνθρωποι πριν βγουν από τα σπίτια τους, φρόντιζαν να φάνε λίγο ψωμί, για να μη τους κουμπώσει ο κούκος ή η τρυγόνα. Αν τύχαινε και τους άκουγαν, πριν βάλλουν κάτι στο στόμα τους, τότε λέγανε ότι τους κούμπωσε και ότι πολλές στενοχώριες τους περίμεναν μέσα στον χρόνο. Λέγανε: «Τριγονίτσας κούμπωμα, τριών χρονών σκόνταμμα».

• Η πρώτη κάθε μήνα
Την πρώτη κάθε μήνα, οι γυναίκες δεν δάνειζαν φωτιά, προζύμι ή οτιδήποτε άλλο, για να μη γίνει κακό στο σπίτι. Θεωρούσαν γρουσουζιά, αν τη μέρα αυτή έμπαινε στο σπίτι χήρα γυναίκα ή άρρωστος άνθρωπος. Ακόμα πίστευαν πως αν έβρεχε την πρωτομηνιά δεν θα έβρεχε καμιά άλλη ημέρα του μήνα.

• Καλικαίρες
Μπαίνοντας η Άνοιξη, γίνονταν οι καλικαίρες. Τότε λοιπόν που ήταν ακόμα τρυφερές τις έκοβαν τα τσοπανάκια που φυλάγανε τα πρόβατα και τις χτυπούσαν το ένα στα πόδια του άλλου λέγοντας: «Φύγε φύγε καψαλίθρα, έρχεται η καλοκαιρίθρα». Με τον τρόπο αυτό διώχνανε τον Χειμώνα και προφητεύανε το Καλοκαίρι που θα ‘ρχότανε σε λίγο.

• Σάββατα Μάρτη και Δευτέρες Αυγούστου
Τα Σάββατα του Μάρτη και τις Δευτέρες του Αυγούστου, δεν πλένανε τα ρούχα, γιατί πίστευαν ότι θα λειώσουν γρήγορα.

• Σάββατα Μάρτη
Τα Σάββατα του Μάρτη, δεν κλάδευαν τα αμπέλια γιατί πίστευαν πως θα ξεραθούν.

• Δουλειά την Πεντηκοστή
Οι γυναίκες ποτέ δεν δούλευαν την Τετάρτη της Μεσοπεντηκοστής για να μη τους τρώνε οι ποντικοί τα μαγειρέματα.

• Εύθραυστο
Για κάτι εύθραυστο και ευπαθές έλεγαν: «Είναι την Πέμπτη γινωμένο κι άμα πέσει δεν σηκώνεται».

• Χριστούγεννα το Σάββατο
Αν συνέπιπταν τα Χριστούγεννα με Σάββατο, τότε πίστευαν ότι εκείνη τη χρονιά θα πέθαιναν πολλοί.

• Κηδεία παιδιού
Όταν πέθανε το παιδί, δεν πήγαιναν στην κηδεία οι γονείς.

• Βόλτα με το κάρο
Να μην σε προσπεράσει κάποιος όταν βγαίνεις με το κάρο.

• Γελαστός νεκρός
Άμα είναι γελαστός ο νεκρός, έλεγαν ότι θα πάρει κι άλλον από το συγγενολόι.

• Ψωμί
Έλεγαν: “Φάε ψωμί το πρωί, να μην σε βρει νηστικιά το πουλί”.

• Τσίπουρο και γάλα
Άμα χυθεί τσίπουρο, θα γίνει κάτι κακό. Άμα χυθεί γάλα, καλό θα γίνει.

• Σκύλου ουρλιακτό
Όταν ουρλιάζει σκύλος, προμηνάει θάνατο.

• Κηδεία
Μετά την κηδεία, δεν επιτρέπετε να πάμε σε ξένο σπίτι. Πρέπει να επιστρέψουμε στο σπίτι μας.

• Ταξίδι στο εξωτερικό
Όταν χαιρετάμε κάποιον στο εξωτερικό, δεν πρέπει να σκουπίσουμε εκείνη την ημέρα.

• Ηλιοβασίλεμα
Μετά το ηλιοβασίλεμα, να μην βγάζεις στάχτη από την σόμπα.

• Φαγητό κότας
Μην τρως στομάχι κότας , γιατί θα σου μελανιάσουν τα χείλη όταν γίνεις νύφη.

• Τηγάνι
Μην ξύνεις το τηγάνι, γιατί στον γάμο σου θα βρέχει.

• Φαΐ στο τραπέζι
Όταν τρως στο τραπέζι να μην αλά ζεις θέση, γιατί θα χωρίσεις από τον σύντροφό σου.

• Αγίου Πνεύματος
Του Αγίου Πνεύματος, να μη τρως πολύ, να μην κοιμάσαι πολύ, γιατί θα είσαι αχόρταγος όλο το χρόνο

• 1η Μαΐου
Την 1η Μαΐου, να μην κοιμάσαι πολύ, γιατί θα είσαι κοιμισμένος ή αφηρημένος.

• Νέο έτος
Το νέο έτος να μην δώσεις κάτι από το σπίτι, γιατί θα δίνεις όλο το χρόνο.

• Σάββατο Ρουσαλής
«Ούλα να παν κι ούλα να γυρίσουν της Ρουσαλής το Σάββατο να πάει και να μη γυρίσει». Πίστευαν πως οι ψυχές που είναι στον Άδη ελευθερώνονται το Σάββατο της Αποκριάς και περιορίζονται πάλι το Σάββατο της Ρουσαλής.

• Παρασκευή - Τετάρτη
- Η Παρασκευή και η Τετάρτη θεωρούνταν γρουσούζες ημέρες γι αυτό ποτέ δεν έφευγαν ταξίδι αυτές τις ημέρες. Αυτό γιατί Παρασκευή σταυρώθηκε ο Χριστός και Τετάρτη έγινε το συμβούλιο των Εβραίων.
- «Παρασκευή τα κόκκινα, Τετράδη τα γεράνια». Όταν ήθελαν να βάψουν νήματα, πίστευαν ότι τη Παρασκευή πετύχαινε η κόκκινη βαφή και την Τετάρτη τα γαλάζια.
- «Παρασκευή τον άνδρα σου, Τετράδη τα παιδιά σου». Οι γυναίκες απέφευγαν να κάνουν δουλειές - αργαλειό, ρόκα, κέντημα, μπάλωμα κ.λ.π. - την Τετάρτη και την Παρασκευή, γιατί πίστευαν ότι θα αρρώσταινε ο άνδρας ή τα παιδιά τους.

• Σάββατο – Τρίτη
- «Σαββάτο μην κακυδιαστείς, Τρίτη μην κομποδέσεις».
- «Σαββάτο γιο μη χαίρεσαι, και Τρίτη θυγατέρα». Αν κάποιος γεννιόταν Σάββατο, πίστευαν πως η ζωή του θα ήταν μικρή ή γιομάτη βάσανα και πόνους

• Σάββατα κα δουλειά
«Ανάθεμα που δούλεψε τούτα τα τρία Σάββατα το Κριάτινο, το Τυρινό και των Αγιο-Θοδώρων».

• Τετάρτη – Παρασκευή και νύχια
«Τετάρτη και Παρασκευή τα νύχια σου μην κόψεις
και Κυριακή να μη λουστείς αν θέλεις να προκόψεις».

• Παρασκευή –Τετάρτη και πλύσιμο
Την Τετάρτη και την Παρασκευή δεν πήγαιναν στο ρέμα να πλύνουν, γιατί τους έπαιρναν οι νεράιδες .

• Σάββατο - σάβανο
«Σαββάτο κόβουν σάβανο». Οι γυναίκες απέφευγαν το Σάββατο να κόβουν φόρεμα ή να τελειώνουν κάποιο που είχαν αρχίσει, γιατί πίστευαν πως αυτός που θα το φορούσε θα πέθαινε .

• Μεγάλη Πέμπτη και τσουρέκια
Τη Μεγάλη Πέμπτη ετοιμάζονται και τα τσουρέκια. Παλιότερα, όταν η πίστη διατηρούσε ακόμη κάποια στοιχεία δεισιδαιμονίας, μία από τις κουλούρες της Μεγάλης Πέμπτης φυλαγόταν στο εικονοστάσι για να καταναλωθεί την Πρωτομαγιά, για να προστατεύονται τα μέλη της οικογένειας από τα μάγια.

πηγη: http://mdj.gr/site/index.php?option=com_content&view=article&id=471:disidaimonies-prolipseis-prokatalipseis-laikes-doxasies&catid=18:mythologia-istoria-thriskeia&Itemid=3
Διαβάστε περισσότερα...

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα