Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Κυριακή, 28 Νοεμβρίου 2010


Εχω δυο φτερα στους ωμους μα δεν υπαρχει ουρανος


η ψυχη μου ενα παιδι πληγωμενο απο αδικια


σιωπηλη υστερια..γινεται;

Κι ομως...

Αυτην την υστερια πρεπει να φοβασαι...


τη σιωπηλη

κι εμενα απ' τα ξενα πραγματα
δε με νοιαζει τιποτε πια

αυτο να φοβασαι

που δε με νοιαζει τιποτε δικο σας... Διαβάστε περισσότερα...

Παρασκευή, 26 Νοεμβρίου 2010


Mε αφορμή σαν σήμερα τη γέννηση του Ιονέσκο μερικές σκέψεις γυρω από τον ίδιο και το έργο του «Φαλακρή τραγουδίστρια».
Το πώς εμπνεύστηκε κι έγραψε ο Ιονέσκο το συγκεκριμένο έργο, είναι από μόνο του ένα ασυνήθιστο γεγονός, σαν αστείο. Αλλά ο Ιονέσκο δεν ήταν συνηθισμένη περίπτωση. Γεννημένος στις 26 Νοεμβρίου του 1912 στη Σλάτινα της Ρουμανίας από πατέρα Ρουμάνο και μητέρα Γαλλίδα περνάει τα πρώτα χρόνια της ζωής του στη Γαλλία. Η χώρα μου ήταν για μένα η Γαλλία, απλά και μόνο γιατί είχα ζήσει εκεί με τη μητέρα μου, θα πει λίγα χρόνια αργότερα, όταν στα 12 του και λόγω του διαζυγίου των γονιών του, αναγκάζεται να επιστρέψει στη Ρουμανία και να ζήσει μια διαφορετική ζωή, κοντά στον πατέρα του με τον οποίο είχε δύσκολη σχέση. Σε ηλικία δέκα χρονών γράφει τα πρώτα του ποιήματα και ένα σενάριο κωμωδίας στο οποίο υπάρχουν ήδη ορισμένα στοιχεία που αργότερα θα επαναληφθούν στα θεατρικά του έργα: Φαντάστηκα το απογευματινό μερικών παιδιών που ταράχτηκε από τους δυσαρεστημένους γονείς όταν είδαν την ακαταστασία. Τα παιδιά θυμωμένα, έσπαγαν τα πιατικά, έσπαγαν τα έπιπλα, πετούσαν τους γονείς τους από τα παράθυρα και τελείωναν βάζοντας φωτιά στο σπίτι.Τελειώνοντας το σχολείο θέλει να γίνει ηθοποιός, αλλά ο πατέρας του τον αναγκάζει να... σπουδάσει Γαλλική Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο του Βουκουρεστίου. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του δημοσιεύει ένα μικρό βιβλιαράκι με στίχους, γράφει ένα μυθιστόρημα με θέμα τον εαυτό του και συνεργάζεται με πολλά περιοδικά. Το 1934 εκδίδει μια σειρά από φυλλάδια ενάντια σε καθιερωμένους συγγραφείς, προκαλώντας έντονες αντιδράσεις στους λογοτεχνικούς κύκλους. Μετά το 1933, η πολιτική κατάσταση στη Ρουμανία είναι δύσκολη. Η ναζιστική ιδεολογία της βίας και του ρατσισμού έχει εισβάλει στο Πανεπιστήμιο. Κάθε διάλογος γίνεται αδύνατος και κάθε αντίσταση επικίνδυνη. Ο Ιονέσκο μαζεμένος στον εαυτό του, γράφει δεκάδες σελίδες στο ημερολόγιό του, αναλύοντας τις διαμάχες του με παλιούς φίλους και συναδέλφους που είχαν επηρεαστεί από το ναζισμό, και αντιπαραβάλλει τις προσωπικές του πεποιθήσεις. Η κατάσταση αυτή μεταφέρεται στο έργο του Ρινόκερος το 1958. Στη Γαλλία, θα επιστρέψει το 1938, πρώτα στη Σαπέλ-Αντενέζ των παιδικών του χρόνων, αργότερα στη Μασσαλία και το 1944 θα εγκατασταθεί οριστικά στο Παρίσι, πιάνοντας δουλειά ως διορθωτής σ’ έναν εκδοτικό οίκο νομικών βιβλίων.

Μέχρι τα 40 του θεωρεί ότι το θέατρο είναι κάτι που δεν τον ενδιαφέρει και δηλώνει ότι δεν έχει καμία κλίση για δραματουργός: Διαβάζω λογοτεχνία, δοκίμια, πηγαίνω μ’ ευχαρίστηση στον κινηματογράφο. Ακούω κάπου-κάπου μουσική, επισκέπτομαι τις εκθέσεις, σπάνια όμως πηγαίνω στο θέατρο. [...] Το να πάω στο θέατρο, σήμαινε για μένα να δω ανθρώπους, προφανώς σοβαρούς ανθρώπους, να γίνονται θέαμα. [...] Η παρουσία πάνω στη σκηνή ανθρώπων με σάρκα και οστά ήταν αυτό που μ’ έφερνε σε δύσκολη θέση, και μου προκαλούσε αμηχανία.Σ’ αυτή την ηλικία αποφασίζει να μάθει αγγλικά και αγοράζει την γαλλο-αγγλική μέθοδο. Το αποτέλεσμα είναι να γράψει το πρώτο του θεατρικό έργο τη Φαλακρή τραγουδίστρια, της οποίας ένα μέρος του διαλόγου μιμείται τις ασυνάρτητες φράσεις μιας μεθόδου ξένης γλώσσας: Το κείμενο της Φαλακρής τραγουδίστριας ή του εγχειριδίου για την εκμάθηση των αγγλικών με τις έτοιμες εκφράσεις, με τους πιο ξεπερασμένους τύπους, μου αποκάλυπτε, ακριβώς μ’ αυτούς, τον αυτοματισμό της γλώσσας, τη συμπεριφορά των ανθρώπων, το να μιλάμε για να μη λέμε τίποτα, να μιλάμε γιατί δεν έχουμε τίποτα να πούμε προσωπικό, μου αποκάλυπτε την έλλειψη εσωτερικής ζωής, το μηχανισμό του καθημερινού, τον άνθρωπο που πλέει μέσα στο κοινωνικό του περιβάλλον, το ότι δεν ξεχωρίζουμε πια τίποτα. Το έργο είναι μια επίθεση ενάντια σ’ αυτό που ο Ιονέσκο αποκαλούσε παγκόσμιο μικροαστισμό, προσωποποίηση παραδεδεγμένων ιδεών και συνθημάτων, πανταχού παρών κονφορμισμό. Ο Ιονέσκο θεωρούσε ότι είχε γράψει την απόλυτη τραγωδία. Κι όμως, όπου παιζόταν το έργο, το κοινό έπεφτε κάτω από τα γέλια. Ο Ιονέσκο αρχικά αντέδρασε, αλλά τελικά συναίνεσε λέγοντας: Από τη στιγμή που το κωμικό είναι η διαίσθηση του παραλόγου, τότε, κατ' εμένα, το κωμικό είναι πολύ πιο κοντά στην απελπισία παρά το τραγικό.

Η Φαλακρή τραγουδίστρια, που στο πρόγραμμα χαρακτηριζόταν σαν «αντι-έργο», πρωτοπαίχτηκε στις 11 Μαΐου του 1950, στο Τεάτρ ντε Νοκταμπύλ, αφού προηγουμένως είχε απορριφθεί από την Κομεντί Φρανσαίζ. Η υποδοχή ήταν ψυχρή. Μόνο ο Ζακ Λεμαρσάν, κριτικός τότε στην εφημερίδα «Κομπά», κι ο θεατρικός συγγραφέας Αρμάν Σαλακρού, έγραψαν επαινετικά. Χρήματα για διαφήμιση δεν υπήρχαν, κι έτσι οι ίδιοι οι ηθοποιοί με κρεμασμένες μπρος και πίσω ταμπέλες, παρέλαυναν στους δρόμους μια ώρα πριν από την παράσταση. Το θέατρο όμως εξακολουθούσε να μένει άδειο. Πολλές φορές, όταν στο κοινό ήταν λιγότερο από τρεις θεατές, επέστρεφαν τα εισιτήρια κι οι ηθοποιοί γυρνούσαν σπίτι τους. Ύστερα από έξη περίπου εβδομάδες κατάθεσαν τα όπλα. Για τον Ιονέσκο, η πρώτη αυτή γνωριμία με το ζωντανό θέατρο στάθηκε κρίσιμη, όχι μόνο έμεινε κατάπληκτος σαν άκουσε το κοινό να γελάει μ΄ αυτό που εκείνος θεωρούσε τραγικό θέαμα της ανθρώπινης ζωής, κατάντια ενός γεμάτου απάθεια αυτοματισμού της αστικής συμβατικότητας και απολίθωση της γλώσσας, ένιωσε συνάμα και μεγάλη συγκίνηση βλέποντας πρώτη φορά πάνω στη σκηνή ζωντανά τα πλάσματα της φαντασίας του.
Σε φιλοσοφικό επίπεδο, η Φαλακρή Τραγουδίστρια βασίζεται πάνω στη σκέψη των υπαρξιστών διανοούμενων της εποχής, τότε που το θέατρο του παραλόγου διέτρεχε την λαμπρότερη περίοδό του. Ο συνδυασμός του έργου των ντανταϊστών, του Νικολάι Γκόγκολ και του Μπέρτολ Μπρεχτ ή των σουρεαλιστών και του Σαλβαδόρ Νταλί, καθώς και των υπαρξιακών θεωριών του Σαρτρ και του Καμύ, δημιούργησε ένας είδος θεάτρου που συνοψίζεται στα λόγια του Ιονέσκο όταν ο άνθρωπος χάνεται στον κόσμο, οι πράξεις του γίνονται παράλογες και άχρηστες.

Σύμφωνα με την περιγραφή του συγγραφέα, η έναρξη του μονόπρακτου γίνεται στο σαλόνι ενός εγγλέζικου αστικού σπιτιού, όπου ένα εγγλέζικο ζευγάρι, ο κύριος και η κυρία Σμιθ, κάθεται πλάι στο εγγλέζικο τζάκι τους .Ο κύριος Σμιθ καπνίζει την εγγλέζικη πίπα του διαβάζοντας την εγγλέζικη εφημερίδα του, και η κυρία Σμιθ, καθισμένη στην εγγλέζικη πολυθρόνα της, μαντάρει τις εγγλέζικες κάλτσες της. Μετά από μια μεγάλη διάρκεια εγγλέζικης σιωπής, και αφού το εγγλέζικο ρολόι του τοίχου, που δείχνει πάντα την αντίθετη ώρα απ΄ αυτή που είναι, χτυπήσει δεκαεπτά εγγλέζικες φορές, ο κύριος και η κυρία Σμιθ, επιδίδονται σ΄ έναν τετριμμένα καθημερινό και παράλογο διάλογο. Δέχονται την επίσκεψη ενός φιλικού τους ζευγαριού, του κυρίου και της κυρίας Μάρτιν, οι οποίοι αν και είναι σύζυγοι που βλέπονται και μιλάνε καθημερινά, δεν αναγνωρίζουν ο ένας τον άλλον. Μετά από πολλές συζητήσεις, σκέψεις και συσχετισμούς γεγονότων, αφού διαπιστώνουν πολλές «συμπτώσεις», αντιλαμβάνονται την μεταξύ τους σχέση. Τα διανοητικά ταραγμένα ζευγάρια, έρχεται να ταράξει ακόμη περισσότερο, ένας απρόσκλητος πυροσβέστης ο οποίος καταφθάνει και διηγείται απίθανες ιστορίες, όπως εκείνη που ένα μοσχαράκι έφερε στον κόσμο μια αγελάδα. Σε λίγο φεύγει για να προλάβει μια πυρκαγιά η οποία θα ξεσπάσει σε τρία τέταρτα και δεκαέξι δευτερόλεπτα ακριβώς στην άλλη άκρη της πόλης, αφού πρώτα ρωτήσει τους παρευρισκόμενους τι απέγινε η φαλακρή τραγουδίστρια, και πάρει την απάντηση πως χτενίζεται πάντα με τον ίδιο τρόπο. Τα ζευγάρια ξαναρχίζουν την κουβέντα τους, ανταλλάσσοντας εξωφρενικές κοινοτοπίες που καταλήγουν σε ουρλιαχτά, ενώ το έργο τελειώνει με την κυρία Μάρτιν να επαναλαμβάνει τα πρώτα λόγια του έργου, δίνοντας τη δυνατότητα να ξαναρχίσει το μονόπρακτο από την αρχή.
Στρώθηκα στη δουλειά. Αντέγραψα ευσυνείδητα ολόκληρες φράσεις από το αλφαβητάριό μου, με σκοπό να τις αποστηθίσω. Όταν τις ξαναδιάβασα προσεχτικά, έμαθα όχι μόνο Αγγλικά, αλλά και μερικές εκπληκτικές αλήθειες- πως η βδομάδα, για παράδειγμα, έχει εφτά μέρες, κάτι που ήδη ήξερα, πως το πάτωμα βρίσκεται χαμηλά και το ταβάνι ψηλά, πράγματα που επίσης ήξερα, αλλά ίσως δεν τα είχα ποτέ μου σοβαρά σκεφτεί, ή τα είχα λησμονήσει, και που ξαφνικά μου φαίνονταν τόσο αποσβολωτικά, όσο και αδιαφιλονίκητα αληθινά. Καθώς τα μαθήματα προχωρούσαν, δύο πρόσωπα έκαναν την εμφάνισή τους, ο κύριος και η κυρία Σμιθ. Προς μεγάλη μου κατάπληξη, η κυρία Σμιθ πληροφόρησε τον άντρα της πως είχαν αρκετά παιδιά, πως κατοικούσαν στα περίχωρα του Λονδίνου, πως ονομάζονταν Σμιθ, πως ο κύριος Σμιθ ήταν υπάλληλος, πως είχαν μια υπηρέτρια, την Μαίρη, κι αυτή Εγγλέζα...Θα ήθελα να υπογραμμίσω την αδιάψευστη, τέλεια αξιωματική φύση των ισχυρισμών της κυρίας Σμιθ, καθώς και την εντελώς Καρτεσιανή μέθοδο του συγγραφέα του Αγγλικού μου βιβλίου, γιατί το αληθινά αξιοθαύμαστο, σ΄ αυτό το αλφαβητάριο, ήταν η ξεχωριστά μεθοδική πορεία που α ακολουθούσε στην αναζήτηση της αλήθειας. Στο πέμπτο μάθημα, καταφτάνουν οι φίλοι των Σμίθ, οι Μάρτιν- πιάνουν τη συζήτηση και, ξεκινώντας από βασικά αξιώματα, προχωρούν σε πιο σύνθετες αλήθειες: «Η ζωή στην εξοχή είναι πιο ήρεμη απ΄ ό,τι στη μεγαλούπολη»... Μια κωμική κατάσταση, μ΄ έτοιμους κι όλας τους διαλόγους: δυο παντρεμένα ζευγάρια πληροφορούν σοβαρά το ένα τ΄ άλλο για πράγματα ολοφάνερα απ΄ την αρχή. Ύστερα όμως, συνέβη ένα περίεργο φαινόμενο. Δεν ξέρω πως, το κείμενο άρχισε ανεπαίσθητα ν΄ αλλάζει μπροστά στα μάτια μου, κι ανεξάρτητα από μένα. Οι πολύ απλές, φωτεινά καθαρές φράσεις που είχα μ΄ επιμέλεια αντιγράψει στο σημειωματάριό μου, σαν έμειναν μόνες, άρχισαν ύστερ΄ από λίγο ν΄ αναταράζονται, να ζυμώνονται, ώσπου έχασαν πια την ταυτότητά τους, φούσκωσαν και ξεχείλισαν. Τα κλισέ και οι κοινοτοπίες της συζήτησης στο αλφαβητάριο, που κάποτε, κάποιο νόημα είχαν, παρ΄ όλο που τώρα πια είχαν καταντήσει κενά κι απολιθωμένα, έδωσαν τη θέση τους σε ψευδό-κλισέ και ψευδο-κοινοτοπίες, εκφυλίστηκαν σε μια άγρια παρωδία και καρικατούρα, και τελικά η ίδια η γλώσσα, κατάντησε να είναι ασύνδετα κομμάτια από λέξεις. Όσο έγραφα το έργο, (γιατί είχε γίνει πια είδος έργου, ή αντι-έργου: παρωδία δηλαδή έργου, κωμωδία της κωμωδίας), ένιωθα άρρωστος, ζαλιζόμουνα και μ΄ έπιανε ναυτία. Αναγκαζόμουνα, κάθε λίγο και λιγάκι, να διακόπτω την εργασία μου, και χωρίς να πάψω ν΄ αναρωτιέμαι ποιος δαίμονας μ΄ έσπρωχνε να συνεχίσω, ξάπλωνα στο ντιβάνι, επειδή φοβόμουνα πως θα΄ βλεπα το έργο μου να βουλιάζει στην ανυπαρξία, παρασέρνοντας και μένα μαζί του».

Τέσσερα χρόνια μετά, την πρώτη παράσταση, το1954, ο Ζαν Ανούιγ γράφει ένα εκθειαστικό άρθρο στην πρώτη σελίδα της Φιγκαρό για τον Ιονέσκο και την ίδια χρονιά αρχίζει η έκδοση τον οίκο Γκαλιμάρ, των θεατρικών του έργων. Το 1957, τα έργα Η φαλακρή τραγουδίστρια και το Μάθημα, αρχίζουν στο θέατρο Υσέτ μια καριέρα με πρωτοφανή επιτυχία., και το 1960, η πρεμιέρα του Ρινόκερου στο θέατρο Οντεόν είναι θριαμβευτική. Δέκα χρόνια αργότερα, στις 22 Ιανουαρίου του 1970, ο Ιονέσκο εκλέγεται μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας. Ο ίδιος θα δηλώσει για την εκλογή του: Βοηθάει, είναι ένα ελαφρύ ηρεμιστικό χωρίς αντένδειξη.
Ο Ιονέσκο πεθαίνει στις 28 Μαρτίου του 1994. Η θεατρική του θεωρία, τα έργα του, και η συμβολή του στην ανανέωση της θεατρικής γλώσσας τον καταξιώνουν όχι μόνο ως έναν από τους εκπροσώπους του Θεάτρου του Παραλόγου αλλά ως τον ουσιαστικό ιδρυτή του.
Πηγη: http://alepou.blogspot.com/2006/10/blog-post_30.html


Απο Κυριακατικο σχολειο μεταναστων Διαβάστε περισσότερα...

Πέμπτη, 25 Νοεμβρίου 2010

(Κειμενο που δημοσιευσα στο ιστολογιο γυναικειες σταχτες)


Γυναικειες σταχτες! Ετσι ακριβως... Εδω και εναν μηνα τρεχω και δε φτανω ενω παραλληλα σαν σκεπτομενος ανθρωπος που λεω οτι ειμαι, εχω και τις διαφορες σκεψεις μου να με κυνηγανε απο πισω. Μου θυμιζουν κατι αναμεσα σε ερινυες και σαγηνευτικες σειρηνες. Μονο που εγω δεν ειμαι ανθρωπος που βουλωνει τ' αυτια του. Αφηνομαι. Και μαγευομαι ευκολα και ξεχνιεμαι ευκολα και παρασερνομαι ευκολα απο αυτες... Οχι απο αλλους. Απο τον εαυτο μου ομως παντα παρασυρομαι. Στα αδυτα των επιθυμιων μου, των ελπιδων μου, των φοβων μου και των παθων μου. Φυσικα περναω τον παθων μου τον ταραχο που λενε, γιατι το ατιμο το μυαλο μου δε σταματαει να γυριζει γυρω γυρω, περα δωθε αλλα τι να κανεις; Πρεπει να το παρω αποφαση οτι γεννηθηκα ανησυχη και θα φυγω απο αυτον τον κοσμο ανησυχη. Οταν γεννηθηκα, ο πατερας μου ειχε την αισθηση οτι η καρδια μου χτυπουσε πιο γρηγορα απο των υπολοιπων παιδιων. Τωρα που μεγαλωσα διαπιστωθηκε οτι η καρδια μου οντως χτυπαει πιο γρηγορα απο τον μεσο ανθρωπο...Κι ετσι αυτοαποκαλλουμαι restless heart γιατι ξερω οτι γι' αυτο ευθυνεται η μεγαλη μου ανησυχια. Ξερετε ποσοι ανθρωποι θα μπορουσαν να με χαρακτηρισουν καλλιστα ψυχακια; Και αντε μετα να τους κακισω. Αφου ειμαι, το ξερω. Μια πολυ ωραια φραση που ειπε ο φιλος μου ο Κ. με τον οποιο εχουμε πολλα κοινα ηταν η εξης: "Δεν ξερω αν ειμαι πιο εξυπνος η πυροβολημενος αλλα σιγουρα νιωθω διαφορετικος". Να μια φραση που μου ταιριαζει γαντι, σκεφτηκα. Οντως, δεν ξερω αν ειμαι πιο εξυπνη η απλως πυροβολημενη...αλλα ναι ειμαι διαφορετικη. Θα μου πειτε τωρα, ολοι μας ξεχωριστοι ειμαστε. Πασο. Ξερω ομως ανθρωπους, λιγους μεν αλλα υπαρχουν, οι οποιοι δεν ειναι απλως μοναδικοι ειναι...πως να το πω...κατι περα απο τα συνηθισμενα ρε παιδι μου...Κατι που σε κανει γνωριζοντας τους η να τους βαρεθεις μη μπορωντας να πιασεις το μηκος κυματος τους η να τους παραδεχτεις λεγοντας οτι ειναι φευγατοι σε κοσμους πιο ομορφους και πιο ουσιαστικους. Διχως να εχουν παρατησει τον δικο μας κοσμο. Για τον εαυτο μου δεν μπορω να μιλησω αλλο, ομως ξερω σιγουρα οτι μεσα μου κυλαει ενα πυρινο ποταμι ιδεων και συναισθηματων που ξεχυνεται στην καρδια μου, πλημμυριζει το ειναι μου και πνιγει τη λογικη μου. Στο τελος λοιπον απο τις γυναικειες μου σταχτες αναγενναται ο εαυτος μου σοφοτερος και ισως λιγο περισσοτερο ψυχακιας...Πως γινεται αυτο; Ελα ντε!

Αραγε ποσοι ειστε εκει εξω ψυχακηδες;  Θα ηθελα πολυ να σας γνωρισω! Εις το επανιδειν και ευχαριστω που διαβασατε τις ασυναρτησιες μου. Σκορπιες σκεψεις και παλι... Διαβάστε περισσότερα...

 

Ο συνήθης σεξισμός, ιστορίες καθημερινής βίας.

Μπορεί η βία να προέρχεται από μια φαινομενικά μη επιθετική συμπεριφορά; Όταν όλοι απευθύνονται στους συναδέλφους με τα επιθετά τους και στην συνάδελφο με το μικρό της μπορεί να είναι σεξισμός; Όταν μιλάνε μεταξύ τους και η γυναίκα είναι μια αόρατη παρουσία είναι βίαιο; Όταν ο χαριτωμένος τρόπος που μιλά κάποιος σε μια γυναίκα, θυμίζει τον τρόπο που απευθυνόμαστε σ’ένα παιδί, μπορεί να είναι επιθετικός;

Μικρές καθημερινές στιγμές, που από μόνες τους δεν φαίνεται να έχουν κάποια ιδιαίτερη σημασία. ΄Ομως όλα αυτά τα μικρά κομματάκια συμπληρώνουν ένα σύνολο συμπεριφορών με τις όποίες έρχονται αντιμέτωπες οι γυναίκες, ανεξάρτητα ηλικίας, εθνικότητας και τάξης, και συνιστούν μια συστηματική αμφισβήτηση της ταυτότητάς τους.

Το πρόβλημα με αυτού του είδους σεξισμού είναι ότι έχει περάσει στην καθημερινότητά μας και πολλές φορές δεν γίνεται αντιληπτός όχι μόνο από τους άνδρες αλλά και από τις γυναίκες. Αυτό δεν σημαίνει βέβαια ότι δεν αναπαράγει στερότυπα που αποκλείουν, περιθωριοποιούν ή πολύ απλά υποτιμούν την γυναίκα.

Η αντίδραση σε αυτό του είδους σεξισμό είναι εξίσου δύσκολη. Οι γυναίκες συνήθως φοβούνται μήπως οι αντιδράσεις τους είναι υπερβολικές, μήπως αρχίσουν να βλέπουν παντού εχθρούς ή πολύ απλά νιώθουν ανίκανες να εξηγήσουν γιατί αυτό είναι οδυνηρό για αυτές. Για τους άνδρες πάλι συνήθως είναι μια λίγο πολύ ακατανόητη γυναικεία αντίδραση.

Όμως η βία και ο σεξισμός δεν είναι μια προσωπική υπόθεση. Αντανακλά τις σχέσεις και αντιθέσεις των φύλων μέσα στην κοινωνία. Οι γυναίκες συνεχίζουν να πραγματοποιούν το μεγαλύτερο μέρος της οικιακής εργασίας, κατέχουν τα πρωτεία στην επισφαλή εργασία και σπανίως φτάνουν στις υψηλότερες θέσεις της ιεραρχίας. Τί έλεγε εκείνο το παλιό συνθηματάκι; Το προσωπικό είναι πολιτικό.

Διαβάστε περισσότερα...

Τρίτη, 23 Νοεμβρίου 2010


Αν καθισω και σκεφτω λιγο την κατασταση εξω απο τον δικο μου κοσμο θα συνειδητοποιησω οτι το μελλον μου βρισκεται στα χερια αυτων που βλεπω στην τηλεοραση και ριγω απο αηδια...Στα χερια ανδρεικελων που συμβολιζουν με τον πιο επιτυχημενο τροπο τις λεξεις δυσωδια, κοροιδια, σιχαμαρα, σαπιλα, διαφθορα, απληστια και πολλες αλλες παρομοιας σημασιας λεξεις...Απο τη μια βλεπω τα παγωμενα εξισου αηδιαστικα προσωπα καποιον μαριονετοδημοσιογραφων να δηλωνουν ευθαρσως το θανατο της ελπιδας με καθε τροπο, με μια τερατωδη απαθεια σα να μου λενε "καλημερα" κι απο την αλλη ακουω τους μαριονετομαφιοζους πολιτικους να με δουλευουν ξανα και ξανα μεσα στα μουτρα μου αφου πρωτα εχουν καταστρεψει εμμεσα κι αμεσα τη ζωη μου καλωντας με να στηριχτω επανω τους για το "αυριο"...Λοιπον η ερωτηση μου ειναι...Πως πρεπει να νιωθω εγω μετα απο ολα αυτα; Βρειτε μου μια λεξη που να καλυπτει ολα αυτα τα οποια νιωθω γιατι εγω δεν μπορω πια. Μονο μια φραση θα πω...: Κι υστερα λενε πως φταιει ο φονιας...
Διαβάστε περισσότερα...

Δευτέρα, 22 Νοεμβρίου 2010

 
 I don't belong and it's my fault
Νομιζω οτι τελικα φταιω εγω για ολα. Ναι, ναι, σιγουρα εγω φταιω! Διαφορετικα, αν δεν εφταιγα, θα σημαινε οτι ο κοσμος ειναι ρηχος, αδικος, πιασαρχ..δης, με ψυχοπνευματικο υποβαθρο κατω του μηδενος και πολλες φορες βλακας σε εξοργιστικο επιπεδο! Γινεται ομως να ειναι ο κοσμος ετσι κι εγω να ειμαι η μονη που διαφερει μαζι με δυο τρεις αλλους κακομοιρους εξοργισμενους; Γινεται να καθομαι τωρα εδω και να γεμιζω δικαιολογημενα αυτες τις γραμμες με κομπασμους και αυτοεκθιασμους σα να την εχω δει ανωτερο διανοητικα ον; Προφανως οχι...Αρα για να μου φταινε σχεδον ολοι γυρω μου και για να εχω φτασει στο σημειο να μιλαω για τους ανθρωπους ισοπεδωτικα χρησιμοποιωντας τη λεξη κοσμος σα να ειναι ολοι ιδιοι κατι δεν παει καλα μ' εμενα. Εχω γινει ξαφνικα μισανθρωπος; Ξυπνησα μια ωραια πρωια και ειπα να αντιπαθησω την ανθρωποτητα απο βαρεμαρα; Επαψα να συνεννοουμαι με τους αλλους μεγαλωνοντας επειδη αρχισα να ξεχναω τα Ελληνικα; Μηπως ξαφνου εγινα αντικοινωνικη; Μηπως ειναι υπερβολικο απο μερους μου οταν ζηταω δικαιοσυνη στα πιο μικρα καθημερινα πραγματα οταν δεν μπορω να τη βρω ουτε στα σημαντικα; Μηπως ειναι ιδεα μου οτι οι πιο πολλοι ανθρωποι που τυχαινει να γνωριζω κατα καιρους νοιαζονται μονο για τον εαυτο τους και την εικονα τους;  Μηπως κανω λαθος οταν συμπεραινω οτι οι περισσοτεροι μενουν στην επιφανεια προκειμενου να μην κουρασουν το μυαλουδακι τους σκεπτομενοι δυο πραγματα παραπανω; Μηπως ειναι τελικα μονο δικη μου διαπιστωση οτι οι "σωστοι" ειναι τα πιο ευκολα θυματα ενω αυτοι που δεν καθονται να σκασουν για τιποτε τη γλιτωνουν παντα και βγαινουν κι απο πανω τελικα; Νιωθω οτι δεν ειμαι τιποτε περισσοτερο απο μια ψωνισμενη τυπισσα που την εχει δει διανοουμενη και τη βρισκει με το να κρινει τους αλλους. Γιατι δεν μπορει να ειναι σωστο απο μερους μου το να πιανω τον εαυτο μου συχνα πυκνα να βεβαιωνεται για ολα τα παραπανω... Αφου λοιπον ο κοσμος δεν ειναι οπως τον βλεπω εγω τοτε ειμαι η μονη που φταιει οταν δεν μπορω να ταιριαξω σχεδον πουθενα...
Διαβάστε περισσότερα...

Κυριακή, 21 Νοεμβρίου 2010

Γ' Ματωμένη Κυριακή
Βρισκόμαστε στο μέσο του Ιρλανδικού Αγώνα της Ανεξαρτησίας (1919-1921) και η Κυριακή 21 Νοεμβρίου 1920 δικαιολόγησε τον χαρακτηρισμό της.
Η ημέρα στο Δουβλίνο άρχισε με τη δολοφονία 14 άγγλων πρακτόρων και
ντόπιων συνεργατών τους από τον Ιρλανδικό Δημοκρατικό Στρατό
(IRA). Η απάντηση των κατακτητών εκδηλώθηκε το μεσημέρι της ίδιας μέρας.
Πυροβολούν στο ψαχνό και σκοτώνουν 15 φιλάθλους κατά τη διάρκεια του
αγώνα ιρλανδικού ποδοσφαίρου μεταξύ Τιπερέρι και Δουβλίνου στο Κροκ Παρκ
του Δουβλίνου. Οι δυνάμεις κατοχής υποστήριξαν ότι δέχθηκαν πυρά από
φιλάθλους - μέλη του IRA.
Οι ταραχές συνεχίστηκαν όλο το βράδυ χωρίς νεκρούς. Όμως, στο Κάστρο
του Δουβλίνου, που είχε μετατραπεί σε φυλακή, βρίσκονται νεκροί τρεις
πολιτικοί κρατούμενοι, κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες. Συνολικός
απολογισμός της τρίτης κατά σειρά «Ματωμένης Κυριακής»: 32 νεκροί.
 

Πηγη:http://www.sansimera.gr/articles/341

Απο Κυριακατικο σχολειο μεταναστων

 Δειτε επισης:
http://en.wikipedia.org/wiki/Bloody_Sunday_%281972%29
Διαβάστε περισσότερα...

Rene Magritte
Ενώ κατά την Αναγέννηση ο πίνακας ήταν 'ένα παράθυρο στην πραγματικότητα', για τους σουρεαλιστές θα γίνει μία διέξοδος προς έναν κόσμο που ο άνθρωπος αγνοεί. Παρατηρώντας τον πίνακα που φαίνεται παραπάνω, κάποιος με μια πρώτη ματιά θα έλεγε πως πρόκειται για 'ένα κομμάτι γυαλί' τοποθετημένο ανάμεσα στον άνθρωπο που κοι...τάζει και στο εξωτερικό τοπίο. Προσέχοντας όμως την αριστερή μεριά του υποτιθέμενου τζαμιού, κάποιος διαπιστώνει ότι η κουρτίνα κρύβεται πίσω από το 'τζάμι', το οποίο στην πραγματικότητα δεν είναι διάφανο. Έτσι η αρχική πεποίθηση ότι ο πίνακας αποτελεί πιστή αναπαράσταση του τοπίου κλονίζεται.

Κάποιος βέβαια μπορεί να συνεχίσει αυτόν το συλλογισμό και να αναρωτηθεί: Άραγε τα μάτια μας να βλέπουν την πραγματικότητα όπως αυτή πράγματι είναι ή μήπως αυτό που 'βλέπουμε' αποτελεί έναν... κόσμο επηρεασμένο από εμάς τους ίδιους; Αν για παράδειγμα δεχτούμε κατά λέξη το ρητό ότι τα μάτια είναι ο καθρέφτης της ψυχής, μήπως η πραγματικότητα που βλέπουμε είναι 'αλλοιωμένη' από τον ίδιο τον ψυχικό μας κόσμο; Μήπως δηλαδή ο 'αντικειμενικός' κόσμος όπως τον συνειδητοποιούμε είναι άρρηκτα συνυφασμένος με τις προσωπικές μας εντυπώσεις, αντιλήψεις, αλλά και τις ίδιες τις αισθήσεις;

Ο ίδιος ο Magritte, επ' αυτού θα μας πει τα εξής: "Τοποθέτησα μπροστά σ' ένα παράθυρο ένα πίνακα, που αναπαριστούσε ακριβώς εκείνο το κομμάτι του τοπίου που κρύβει. Έτσι, το δέντρο του πίνακα έκρυβε το πραγματικό δέντρο, που βρισκόταν έξω από το δωμάτιο. Στο μυαλό του θεατή, το δέντρο υπήρχε ταυτόχρονα τόσο μέσα στο δωμάτιο (στον πίνακα), όσο κι έξω (στο πραγματικό τοπίο). Έτσι βλέπουμε και τον κόσμο: σαν κάτι που βρίσκεται έξω από εμάς, έστω κι αν πρόκειται για μια νοητική αναπαράσταση της εσωτερικής μας εμπειρίας... Ο χώρος και ο χρόνος χάνουν έτσι τη χοντροειδή εκείνη σημασία τους, που λαμβάνει αποκλειστικά υπόψην της η καθημερινή μας εμπειρία."

Αυτόν τον συλλογισμό θα ήθελα να προχωρήσω ένα βήμα παραπέρα. Αν άραγε αυτό που ονομάζουμε 'εξωτερικός κόσμος' δεν υπάρχει 'εκεί έξω' ούτε κι εμείς βρισκόμαστε 'εδωπέρα μέσα', τότε μήπως όλη η πραγματικότητα αποτελεί ένα ενιαίο κι αδιαίρετο σύνολο, μέσα στο οποίο βρίσκονται και 'αλληλοεπικαλύπτονται' όλα τα υπαρκτά αντικείμενα; Μήπως αυτό που ονομάζουμε 'πράγμα ξεχωριστό' είναι μία διάκριση που κάνουμε επειδή είμαστε περιορισμένοι μέσα στην υλική μας φύση; Αν δηλαδή όλα τα πράγματα έχουν και την κυματική τους φύση, πώς θα αντιλαμβανόμασταν τον κόσμο έχοντας συναίσθηση και αυτής της υπόστασης;
Πηγη: http://christselentis.blogspot.com/2008_05_01_archive.html
Aπο Κυριακατικο σχολειο μεταναστων
Διαβάστε περισσότερα...

Σάββατο, 20 Νοεμβρίου 2010

ΒΙΒΛΙΟΠΡΟΤΑΣΕΙΣ
Ενα βιβλιο που μου χαρισε και παλι ο φιλος μου ο Κ. και για δευτερη φορα επεσε μεσα. Πως νιωθει ενας ανθρωπος που διαφερει απο το πληθος μονο και μονο επειδη ειναι...ευφυης; Δωσμενο με σωστη υπερβολη συμβολιζει μια καθολου υπερβολικη αληθεια...


Ο Αντουάν υποφέρει από την υπερβολική του ευφυΐα και γι αυτό κάνει ό,τι μπορεί για να εξουδετερώσει το μυαλό του. Αφού αποτυγχάνει να γίνει αλκοολικός -μια προσπάθεια που περιγράφετια μ έναν πραγματικά ξεκαρδιστικό τρόπο- όπως και αυτόχειρας, βρίσκει τελικά μια αποτελεσματική μέθοδο για να γίνει κρετίνος.
(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΚΡΙΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ Ο Αντουάν πάσχει από μια αρκετά σπάνια ασθένεια: είναι ευφυής. Όχι έτσι όπως εννοούμε συνήθως το «ευφυής». Για παράδειγμα δεν είναι αυτό που αποκαλούμε «διανοούμενος». Η περίπτωσή του είναι πολύ πιο ενοχλητική. Αναρωτιέται μονίμως για τα πάντα. Διδάσκει στο πανεπιστήμιο βιολογία, αραμαϊκή ρητορική και Σενέκα. Απεχθάνεται τις επιταγές της μόδας, την καταναλωτική κοινωνία, την ετοιματζίδικη σκέψη. Συνεπώς, είναι πολύ δυστυχισμένος. Κάνει λοιπόν διάφορες προσπάθειες να γλιτώσει από αυτή τη μοίρα. Καταρχάς, δοκιμάζει να γίνει αλκοολικός. Αλίμονο, αυτό δεν είναι καθόλου εύκολο! Παρά την καλή του θέληση και τη βοήθεια ενός έμπειρου διδασκάλου, ο Αντουάν θα διαπιστώσει πολύ γρήγορα πως είναι εντελώς ατάλαντος σ’ αυτόν τον τομέα. Θα πειραματιστεί λοιπόν σε κάτι άλλο, στην αυτοκτονία. Αλλά εκεί τα πράγματα είναι ακόμα πιο δύσκολα. Το ποσοστό επιτυχίας δεν φτάνει καλά καλά μήτε το 8%. Τότε ο Αντουάν σκέφτεται τη λοβοτομή. Ένας φίλος του γιατρός τον αποτρέπει από αυτή την εγχείρηση και τον πείθει να πάρει το Ευτυχοζάκ, ένα χάπι που σε κάνει βλάκα. Και ω του θαύματος! Επιτέλους, ο Αντουάν εξομοιώνεται με το πλήθος. Γίνεται ένας «γνήσιος κόπανος». Βλέπει τηλεόραση, κολλάει στους τοίχους φωτογραφίες του Αλαίν Μινκ και του Αλαίν Φινκελκρώ, τρώει στα Macdonald’s και καταλήγει – πολύ λογικά – υπάλληλος σε χρηματιστηριακή εταιρεία. (...)

(...) Ένα θαυμάσιο βιβλίο!
MADAME FIGARO – Valerie Broquisse
(...) Πίσω από τη χιουμοριστική του ελαφράδα, το βιβλίο αυτό θέτει ένα σοβαρό ερώτημα: τι είναι καλύτερο, να είσαι ένας ευτυχισμένος βλάκας ή ένας θλιμμένος έξυπνος; Γιατί η χρήση του μυαλού δεν μας χαρίζει την ευτυχία; Επειδή «η ευφυΐα είναι μια αρρώστια».
Ως μότο ο συγγραφέας παραθέτει τους Beatles: «ob-la-di ob-la-da life goes on bra», μια φράση αρκετά βλακώδης κατά βάθος.
Σε τελική ανάλυση, αυτό το βιβλίο δεν έχει παρά ένα μόνο ελάττωμα: τον τίτλο του, Πώς έγινα βλάκας, που συνιστά μια απατηλή διαφήμιση, αφού το κλείνουμε νιώθοντας πολύ λιγότερο βλάκες από πριν.
VOICI – Φρεντερίκ Μπεγκμπεντέ
(...) Παράλογη, αστεία, άγρια. Αυτή είναι η σύγχρονη ζωή σύμφωνα με τον Μαρτέν Παζ.
(...) Το Πώς έγινα βλάκας είναι ένας μοντέρνος μύθος που – τηρουμένων των αναλογιών – έχει στοιχεία από τον Βολταίρο και από το χιούμορ του Σουίφτ.
(...) Πέρα όμως από το χιούμορ, υπάρχουν και κάποια σοβαρά αποσπάσματα. Πίσω από τη φαινομενική ελαφράδα κρύβεται η γνήσια σάτιρα του σύγχρονου κόσμου που έχει γίνει ένας αποβλακωτικός μηχανισμός.
SUD-OUEST DIMANCHE – Y. H.
(...) Εδώ έχουμε να κάνουμε με τον Πάολο Κοέλο από την ανάποδη, που βάζει τον ήρωά του σε μια πνευματική αναζήτηση της χαμένης βλακείας.
LE NOUVEL OBSERVATEUR – Πασκάλ Μπρυκνέρ
(...) Αν ήμασταν υποχρεωμένοι να κατατάξουμε το Πώς έγινα βλάκας σε μια συγκεκριμένη κατηγορία, θα έπρεπε να επινοήσουμε μία καινούρια, γιατί πρόκειται για ένα εντελώς ιδιόμορφο έργο.
(...) Ένα βιβλίο τρελό, αλλά δυνατό.
ELLE – Jerome Andre
(...) Με αυτό το μικρό, υπέροχα ευφυές μυθιστόρημα ανακαλύψαμε έναν νέο συγγραφέα, τον Μαρτέν Παζ, για τον οποίο γνωρίζουμε μόνο πως γεννήθηκε στις 7 Φεβρουαρίου 1975 και πως σπουδάζει ανθρωπολογία.
LA LIBRE BELGIQUE – Eric de Bellefroid
(...) Αυτός ο νεαρός συγγραφέας μάς δείχνει πόσο δύσκολο είναι να βυθιστεί κανείς στο κενό της λογικής και το διανοητικό κώμα.
(...) Το Πώς έγινα βλάκας αιχμαλωτίζει την προσοχή μας και διεγείρει τα εγκεφαλικά μας κύτταρα.
(...) Μια πολύ ωραία προσπάθεια προορισμένη να γνωρίσει την επιτυχία.
IMPACT MEDECIN HEBDO – J.-M. U.
(...) Στα είκοσι πέντε του χρόνια, ο Μαρτέν Παζ εισβάλλει στον χώρο της λογοτεχνίας με ένα βιβλίο που ανατρέπει χαρούμενα τα αρχέτυπα του μυθιστορήματος μαθητείας: πρώτες λογοτεχνικές προσπάθειες, πρώτες επιτυχίες, πρώτες απογοητεύσεις.
(...) Μια κάπως τρελή πορεία προς την ευτυχία, ένας δρόμος όλο ευρήματα και εφευρήματα.
LE FIGARO LITTERAIRE – Sebastien Lapaque
(...) Ο Αντουάν παίρνει μια τελεσίδικη και τολμηρή απόφαση: να γίνει ηλίθιος. Πώς όμως θα σκοτώσει κανείς το IQ του, θα ακυρώσει την κουλτούρα του, θα εκμηδενίσει τη σκέψη του για να βυθιστεί στη βλακεία και να αιωρείται, ευτυχισμένος, μέσα στο τίποτα;
(...) Αυτός ο υπέροχος Αντουάν! Όσο περισσότερο προσπαθεί να αυτοκαταστραφεί και να καταστρέψει τη ζωή του, τόσο πιο πολύ μας γοητεύει.
(...) Το Πώς έγινα βλάκας μας ενθουσιάζει – προπάντων! – με τη φρέσκια, πνευματώδη γραφή του. Τόση ευφυΐα σε ένα κείμενο είναι μια αληθινή ευτυχία (όσο κι αν αυτό δεν αρέσει στον Αντουάν).
TELERAMA – Martine Laval
Ο Βιρμανο-Βρετόνος και πολυδιπλωματούχος Αντουάν υποφέρει από την υπερβολική του ευφυΐα. (...) Αφού αποτυγχάνει να γίνει αλκοολικός – μια προσπάθεια που περιγράφεται μ’ έναν πραγματικά ξεκαρδιστικό τρόπο – όπως και αυτόχειρας, βρίσκει τελικά έναν αποτελεσματικό τρόπο να γίνει κρετίνος: πετάει όλα τα βιβλία του, αγοράζει μια τηλεόραση, φοράει Nike, τρώει χάμπουργκερ και διατηρεί όσο μπορεί μια ψυχική ισορροπία με τη βοήθεια αντικαταθλιπτικών χαπιών. «Θέλω να είμαι με τους άλλους, όχι να τους καταλαβαίνω, αλλά να είμαι σαν κι αυτούς, μαζί μ’ αυτούς, να μοιράζομαι τα ίδια πράγματα…» Τέλος, για επιστέγασμα της όλης υπόθεσης, προσλαμβάνεται σε μια χρηματιστηριακή εταιρεία και χάρη σε μια εύνοια της τύχης γίνεται πάμπλουτος: να τος λοιπόν ο σκεπτικιστής μας, μεταμορφωμένος σε τέλειο αστό, ανεγκέφαλο γιάπη.
(...) Ένας μικρός λίβελος ενάντια σε μια κοινωνία που τελεί σε πλήρη τηλεοπτική και ιδεολογική αποβλάκωση
www.chronicart.com/livres
(...) Ο Αντουάν, ο βασικός ήρωας του Πώς έγινα βλάκας, που μοιάζει σαν δίδυμος αδελφός του συγγραφέα, βασανίζεται από την υπερβολική του ευφυΐα. Καταδικασμένος στη δυστυχία και στη μοναξιά λόγω της ακατανίκητης τάσης του να προβληματίζεται για τα πάντα, ο Αντουάν κάνει ό,τι μπορεί για να εξουδετερώσει το μυαλό του. Στην αρχή προσπαθεί να γίνει αλκοολικός, ύστερα αυτόχειρας και τέλος γίνεται πάμπλουτος σαν χρηματιστής.
«Σίγουρα σ’ αυτή την ιστορία υπάρχει μια μεγάλη δόση αμφισβήτησης, παραδέχεται ευχαρίστως ο Μαρτέν Παζ. Όμως το ενδιαφέρον της βρίσκεται αλλού. Το να λες πως ο καπιταλισμός είναι κάτι το κακό, δεν είναι κανένα εύρημα. Όχι, θα ήθελα προπάντων να βρουν το βιβλίο μου αστείο και απροσδόκητο». Η επιθυμία τού Παζ εκπληρώθηκε: το βιβλίο του μας διασκεδάζει και μας εκπλήσσει. Είναι ένα απόλυτα αρμονικό όσο και απίθανο μείγμα αισιοδοξίας και μηδενισμού.
LA VIE - Marianne Dubertret
(...) Τι πληγή που ’ναι η ευφυΐα! «Σε κάνει να υποφέρεις και κανείς δεν διανοείται να τη θεωρήσει ως ασθένεια». Ενώ ο βλάκας – αυτό το ξέρει όλος ο κόσμος – είναι σκανδαλωδώς ευτυχής. Ο Αντουάν θέλει λοιπόν να αποβλακωθεί για να θεραπευτεί.
(...) Η ιστορία, που έχει έντονα ένα στοιχείο παραλόγου – σου θυμίζει το Φθινόπωρο στο Πεκίνο του Βιάν –, δεν είναι καθόλου, μα καθόλου βλακώδης.
L’ALSACE – H. de C.
(...) Πραγματικά θαυμάσιο, άψογο. Μια ιστορία στο στυλ του Βολταίρου.
L’EVENEMENT – Jean-Francois Kervedo
(...) Όταν είσαι ευφυής, ο κόσμος γίνεται πολύπλοκος, τρομακτικός, καταθλιπτικός. Νιώθεις μόνος, εγκαταλειμμένος. Θα ήθελες να ενωθείς με το κοπάδι για να βρεις λίγη αγελαία ηρεμία, μια προβατίσια μακαριότητα. Αλλά πώς θα το πετύχεις αυτό;
Γινόμενος βλάκας. Αυτή τη λύση μάς προτείνει ο Μαρτέν Παζ στο προκλητικό μυθιστόρημα: Πώς έγινα βλάκας.
Προσοχή όμως! Εδώ δεν τίθεται θέμα να αντικαταστήσουμε μια μοιραιότητα με μιαν άλλη. Η πρόσβαση στη βλακεία είναι μια επιχείρηση καλά υπολογισμένη και προγραμματισμένη. Να γιατί το βιβλίο αυτό μπορεί να θεωρηθεί και σαν ένα εγχειρίδιο: Η βλακεία σε 12 μαθήματα.
LE JOURNAL DU DIMANCHE – Daniel Picouly
(...) Ο Αντουάν (πατέρας Βιρμανός, μητέρα Βρετόνα), ύστερα από μια «λαβυρινθώδη» πανεπιστημιακή πορεία, αρνείται να πάρει τη θέση του «σε έναν κόσμο όπου η κοινή γνώμη είναι εγκλωβισμένη ανάμεσα στο ναι, το όχι και το δεν γνωρίζω της απάντησης σε μια σφυγμομέτρηση», σε έναν κόσμο όπου βασιλεύει η βλακεία. Παίρνει λοιπόν «την απόφαση να καλύψει το μυαλό του με το σάβανο της βλακείας», να χαθεί μέσα σ’ αυτήν. Αυτή η επιχείρηση της αυτοκρετινοποίησης που συνίσταται να φτάσεις στο Τίποτα έτσι όπως άλλοι στο Απόλυτο, δεν είναι καθόλου απλή. Η βλακεία δεν χαρίζεται σε όλους.
(...) Ο συγγραφέας μάς περιγράφει αυτό το οδοιπορικό προς το μηδέν, με ένα μυθιστόρημα τέλειας λογικής. Πρόκειται πραγματικά για μια επιτυχία.
LE MONDE – P.-R. L.
(...) Εκπληκτικά καλογραμμένο, αυτό το πρώτο μυθιστόρημα του Μαρτέν Παζ, μας παρουσιάζει διάφορους τύπους τον έναν πιο τρελό από τον άλλον. Όμως πίσω από το χιούμορ, κρύβεται ένας βαθύς συλλογισμός πάνω στη ζωή.
LE MEILLEUR
πηγη: http://www.protoporia.gr/product_info.php/products_id/225819
Διαβάστε περισσότερα...

Τετάρτη, 17 Νοεμβρίου 2010


Πριν από 23 χρόνια, το βράδυ της 17ης Νοέμβρη 1985, μετά τη διαδήλωση
του Πολυτεχνείου, ο Μιχάλης Καλτεζάς, ένας 15χρονος μαθητής,
δολοφονήθηκε από τον αστυφύλακα Αθανάσιο Μελίστα με σφαίρα στο πίσω
μέρος του κεφαλιού του, κατά τη διάρκεια μικροεπεισοδίων στις παρυφές
της πλατείας Εξαρχείων. Ήταν το αποκορύφωμα ενός χρόνου βίαιων
«επιχειρήσεων αρετής». Οι παραιτήσεις των προϊσταμένων του Υπουργείου
Δημόσιας Τάξης, Τσούρα και Κουτσόγιωργα, δεν έγιναν δεκτές από τον Α.
Παπανδρέου. Τα ΜΑΤ εισέβαλαν στο Χημείο –που καταλήφθηκε το ίδιο βράδυ-
συλλαμβάνοντας 37 νέους. Το άσυλο είχε καταληθεί με την άδεια του
«δημοκρατικού» ΠΑΣΟΚ. Το κέντρο της Αθήνας έζησε άγριες ώρες, με
χιλιάδες αγανακτισμένους διαδηλωτές, κατάληψη του ΕΜΠ και επιθέσεις
«αγανακτισμένων πολιτών», δηλαδή φασιστικών ομάδων κατά της «αναρχίας».
Για μία βδομάδα, φοιτητές και μαθητές συγκρούονταν με την αστυνομία στο
κέντρο της Αθήνας.



Καταδικασμένος πρωτόδικα σε δυόμισι χρόνια φυλάκιση, ο Μελίστας αθωώθηκε
τελικά στις 25/1/1990 από... το Εφετείο. Οι συγκρούσεις εκείνων των ημερών
έχουν πολλά διδάγματα για το σήμερα. Το πιο χοντρό χαρακτηριστικό τους
ήταν ότι, ενώ κλιμακώθηκαν πολύ γρήγορα, σταμάτησαν και καταστάλθηκαν
επίσης πολύ γρήγορα, μετά από λίγες μέρες.



Έχει σημασία να θυμηθούμε τι συνέβαινε εκείνη την περίοδο. Καταρχήν ήταν
επίσης μια περίοδος γενικευμένης κρίσης. Τον Ιούνη του ´85 είχε εκλεγεί
για δεύτερη φορά το ΠΑΣΟΚ, με Υπουργό Οικονομίας τον Κώστα Σημίτη, που
σηματοδότησε τη στροφή προς τα δεξιά. Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ ήθελε να
πάρει πίσω όσα είχε αναγκαστεί να δώσει στην πρώτη τετραετία. Ο Σημίτης
εξήγγειλε τα περίφημα μέτρα «σταθεροποίησης», δηλαδή λιτότητας. Αμέσως
άρχισαν οι αντιδράσεις, ενώ οι εργατικοί χώροι οργανώνονταν για
αντίσταση στα μέτρα.



Ο Σεπτέμβρης και ο Οκτώβρης ήταν γεμάτοι απεργίες. Στα σχολεία
επικρατούσε αναβρασμός. Η συνδικαλιστική γραφειοκρατία, πιεσμένη από τα
κάτω, αναγκάστηκε να πάρει πρωτοβουλίες. Ένα τμήμα της ηγεσίας της ΓΣΕΕ,
που ήθελε να υπερασπίσει την κυβέρνηση, προσπαθούσε να μπλοκάρει τις
αποφάσεις για απεργίες. Τελικά διασπάστηκαν και η ΠΑΣΚΕ και η ΓΣΕΕ. Οι
συνδικαλιστές, που διαφώνησαν με τα μέτρα Σημίτη, διαγράφηκαν από το
ΠΑΣΟΚ. Στις 14 Νοέμβρη, τρεις μέρες πριν το Πολυτεχνείο, έγινε γενική
απεργία από Ομοσπονδίες και Εργατικά Κέντρα, πολλά από τα οποία έβαζαν
ζήτημα καθαίρεσης της ηγεσίας της ΓΣΕΕ. Τα ΜΑΤ στις 14 Νοέμβρη χτύπησαν
τις απεργιακές φρουρές σε πολλούς εργατικούς χώρους. Αυτή η
αποθρασυμένη αστυνομία δολοφόνησε τελικά τον 15χρονο Καλτεζά.



Όμως η νεολαία που βγήκε στο δρόμο μετά τη δολοφονία, ποτέ δεν συνδέθηκε
με τις εργατικές κινητοποιήσεις και το αντίστροφο. Αντίθετα υπήρχε
καχυποψία του ενός μετώπου απέναντι στο άλλο. Αυτό δεν ήταν «αυθόρμητο».
Κάποιοι το δούλεψαν και ευθύνονται γι’ αυτό. Η συνδικαλιστική
γραφειοκρατία, φιλοκυβερνητική και αντικυβερνητική, με το ΚΚΕ πρώτο και
καλύτερο, βολεύτηκε με τη θεωρία των «προβοκατόρων», που προκαλούν
επεισόδια, για να αποπροσανατολίσει το κίνημα. Επίσημα η κυβέρνηση
μίλαγε για «υπερβολή ενός αστυνομικού». Από την άλλη μεριά, οι αναρχικοί
και ένα κομμάτι της επαναστατικής αριστεράς δεν προσπάθησαν να
μετατρέψουν την έκρηξη σε κίνημα με στόχο τη νίκη. Έτσι οι συγκρούσεις
με την αστυνομία -όντας απομονωμένες- είχαν ημερομηνία λήξης. Η ιστορία, έλεγε ο Μαρξ, επαναλαμβάνεται μόνο σαν φάρσα ή σαν τραγωδία.
Στόχος μας σαν Αριστεράς σήμερα είναι να μετατρέψουμε σε τραγωδία, για
την κυβέρνηση τoυ Πασοκ και το κράτος του, την ολομέτωπη επίθεση ενάντια στα δικαιώματα μας. Με τη βοήθεια της νεολαίας,
που έδειξε το καλύτερο της πρόσωπο στη μάχη ενάντια στο άρθρο 16 και μετα τη
δολοφονια του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, θα τα καταφέρουμε!
Πηγη:http://www.dea.org.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=1557&Itemid=42

Απο Κυριακατικο σχολειο μεταναστων
Διαβάστε περισσότερα...

Είναι το «Πολυτεχνείο» επίκαιρο σήμερα;

Η ερώτηση αυτή θα μπορούσε να τεθεί και αλλιώς: Είναι η εξέγερση επίκαιρη σήμερα;

Υπήρχαν εποχές, ακόμα και στο κοντινό παρελθόν, που η επανάσταση, η
εξέγερση, η αλλαγή της κοινωνίας, εμφανίζονταν σαν ουτοπία, ρετρό,
«κόλλημα» κάποιων απαρχαιωμένων αριστεριστών ή αναρχικών. Που η
πλειοψηφία του κόσμου πίστευε ότι με τις εκλογές και την ανάδειξη
προοδευτικών κυβερνήσεων θα μπορούσαν να βελτιωθούν τα πράγματα. Που οι
αστικές κυβερνήσεις –κυρίως στη Δύση– στηρίζονταν στην ιδέα ότι ο
καπιταλισμός είναι το μόνο βιώσιμο σύστημα για την ανθρωπότητα και ότι
μέσα σ’ αυτό το σύστημα ΟΛΟΙ μπορούμε να καλύψουμε τις ανάγκες μας και
να προοδεύσουμε, αρκεί να προσπαθήσουμε αρκετά.
Σήμερα, με την οικονομική κρίση του καπιταλισμού και την προσπάθεια να
την φορτώσει απάνω μας, ούτε η άρχουσα τάξη δεν τολμάει να τα ισχυριστεί
αυτά. Σήμερα, ιδίως μετά το Μνημόνιο... και την ένταξή μας στο ΔΝΤ, ζητούν
«θυσίες» από τα νήπια μέχρι τους υπερήλικες. Κλείνουν παιδικούς
σταθμούς, σχολεία, σχολές, δημοτικά ιατρεία, μέχρι ΚΑΠΗ… Μας ζητούν να
απεμπολίσουμε όλα τα δικαιώματα μας, σαν εργαζόμενοι/ες, νέοι/ες,
φοιτητές, μαθητές, συνταξιούχοι. Μας κλέβουν τις δουλειές, τους μισθούς,
τη ζωή, τα όνειρα. Στέλνουν την πλειοψηφία του πληθυσμού στην ανεργία,
την ανέχεια, τη στέρηση κάθε δικαιώματος.



Σήμερα, αν θέλουμε να παλέψουμε για να αλλάξουμε όλα αυτά που μας
συμβαίνουν στη δουλειά, τις σχολές και τα σχολεία, στις γειτονιές, στη
ζωή μας γενικότερα, η συλλογική και μαζική αντίδραση, η εξέγερση, είναι
αναγκαία.
Γι’ αυτό το Πολυτεχνείο του 1973 είναι επίκαιρο. Γιατί είναι η πιο
πρόσφατη εξέγερση στην ιστορία του κινήματος στην Ελλάδα. Εξέγερση που
οδήγησε στην πτώση της Χούντας, αλλά –κυρίως– σε μια ανεξέλεγκτη
Μεταπολίτευση, την οποία οι «από πάνω» ακόμα προσπαθούν να ξεφορτωθούν.



Πολιτικές μάχες
Δεν θα αναφερθούμε στο χρονικό της εξέγερσης. Τα γεγονότα είναι πια γνωστά.
Θα αναφερθούμε σε κάποιες πολιτικές μάχες του τότε και σε κάποια πολιτικά συμπεράσματα που έχουν αξία για τις σημερινές μάχες.



Η εξέγερση του Νοέμβρη του 1973 δεν ήταν έργο κάποιων «ηρωικών»
φοιτητών, που ήθελαν ελεύθερες εκλογές και να ρίξουν τη χούντα. Παρότι
ξεκίνησε από τους φοιτητές/τριες την Τετάρτη (14/11) με την κατάληψη του
Πολυτεχνείου, πήρε τις διαστάσεις εξέγερσης από την ίδια νύχτα μόνο
χάρη στην εμπλοκή των εργαζόμενων και του λαού τόσο της Αθήνας, όσο και
της επαρχίας, όπου εξαπλώθηκε.



Δεν ήταν απλά ένας αντιχουντικός αγώνας. Η πτώση της χούντας ήταν το
πρώτο του αίτημα. Η πάλη όμως και οι διαθέσεις των εργαζόμενων και της
νεολαίας το πήγαιναν πολύ πιο μακριά. Τα συνθήματα της εξέγερσης
στρέφονταν ενάντια στον καπιταλισμό και τον ιμπεριαλισμό. Μαζί με το
«Κάτω η χούντα» και το «Απόψε πεθαίνει ο φασισμός», φωνάζονταν και το
«Επανάσταση, λαέ», «Εργάτες, αγρότες και φοιτητές», αλλά και «Κάτω το
κεφάλαιο»…



Πολύ σύντομα υιοθετήθηκαν τα συνθήματα για εξέγερση και «Γενική απεργία»
από την εργατική συνέλευση, αλλά και από το ραδιοφωνικό σταθμό του
Πολυτεχνείου.



Μέσα στην κατάληψη –που είχε οργανωθεί υποδειγματικά– γίνονταν
συνελεύσεις φοιτητών, εργατών, μαθητών. Έβγαιναν προκηρύξεις και
οργανώνονταν εξορμήσεις. Στις ώρες και τις μέρες της εξέγερσης έγιναν
πράγματα απίστευτα. Επιθέσεις σε υπουργεία και στο εργατικό κέντρο,
αψηφώντας τους πυροβολισμούς της αστυνομίας, εκατοντάδες χιλιάδες λαού
που έκλεισαν τους δρόμους, αγρότες με τρακτέρ από τα Μέγαρα έφτασαν για
συμπαράσταση, τρόφιμα, χρήματα και κάθε είδους βοήθεια συνέρρεαν στο
κτίριο…



Η πεποίθηση ότι μπορούν όλα να αλλάξουν με την πάλη των ίδιων των
ανθρώπων χαρακτήριζε όλες τις ενέργειες. Η αυτενέργεια, η συλλογικότητα,
το θάρρος, η ελπίδα και ο ενθουσιασμός ήταν τα χαρακτηριστικά της
εξέγερσης. Μια εξέγερση που για να κατασταλεί, έπρεπε να επέμβουνε τα
τανκς και να έχουμε νεκρούς και μάχες από γειτονιά σε γειτονιά.



Ένα άλλο σημείο που πρέπει να τονίσουμε, είναι ότι υπήρχε πάλη απόψεων
για την προοπτική της κατάληψης του Πολυτεχνείου. Δεν ήταν αυτονόητο και
αποδεκτό από όλους ότι θα εξελισσόταν σε εξέγερση. Δόθηκαν πολιτικές
μάχες μέσα στην κατάληψη για το χαρακτήρα που θα έπαιρνε. Η ρεφορμιστική
Αριστερά ήθελε να περιοριστεί σε φοιτητικά ή έστω αντιχουντικά αιτήματα
και σιγά σιγά να «απαγκιστρωθούμε» από την κατάληψη. Έφτασαν μέχρι να
σβήνουν συνθήματα μέσα στο Πολυτεχνείο, που τα θεωρούσαν λαθεμένα, όπως:
«Γενική Απεργία», «Κάτω το Κεφάλαιο», «Εξουσία λαϊκή», «Κάτω η
εκμετάλλευση»… Χάρη στις μάχες αυτής της επαναστατικής Αριστεράς που
δόθηκαν στις φοιτητικές, εργατικές και μαθητικές συνελεύσεις και χάρη
στην αυτενέργεια των εργαζόμενων και των νεολαίων –μέσα και έξω από το
Πολυτεχνείο– που ήθελαν να παλέψουν συνολικά, η κατάσταση προχώρησε
αγωνιστικά.



Μεταπολίτευση
Μετά το Νοέμβρη και το όργιο καταστολής, η χούντα δεν μπορούσε να
σταθεί. Τον Ιούλη του ’74 κατέρρευσε. Οι εργατικοί αγώνες, που
αναπτύχθηκαν, ανάγκασαν την αστική τάξη σε σοβαρές υποχωρήσεις σε πολλά
επίπεδα. Ο κόσμος κέρδισε αυξήσεις μισθών, κοινωνικές παροχές,
κρατικοποιήσεις προβληματικών επιχειρήσεων, δημοψήφισμα ενάντια στη
μοναρχία, νομιμοποίηση της Αριστεράς, ελεύθερο συνδικαλισμό, δικαιώματα
και ελευθερίες. Οι οργανώσεις της ρεφορμιστικής, αλλά και της
επαναστατικής Αριστεράς μαζικοποιήθηκαν. Οι αγώνες στα πανεπιστήμια και
τα σχολεία άλλαξαν συθέμελα την κατάσταση σ’ αυτά. Ήταν μια
μεταπολίτευση που καμιά σχέση δεν είχε με τις ελεγχόμενες
μεταπολιτεύσεις στην Τουρκία ή τη Χιλή. Ήταν μια μεταπολίτευση που δεν
θα υπήρχε χωρίς την εξέγερση του Πολυτεχνείου.



Μετά από 37 χρόνια, η διαδήλωση για την εξέγερση του Πολυτεχνείου έχει
πάντα σημασία και αποτελεί βαρόμετρο για την Αριστερά, το κίνημα, την
κάθε φορά καινούργια νεολαία, τους εργαζόμενους/ες. Κάθε χρόνο, ιδίως τα
τελευταία χρόνια, η διαδήλωση συνδέεται όχι τόσο με το παρελθόν, όσο με
το παρόν και το μέλλον των αγώνων. Είναι εντυπωσιακό. Είναι πρωτοφανής
αυτή η αντοχή όχι μόνο στο χρόνο, όσο στη λυσσαλέα προσπάθεια όλων των
κυβερνήσεων –και κομματιού της ρεφορμιστικής Αριστεράς– από το 1974
μέχρι σήμερα να αλλοιώσουν, να υποβαθμίσουν, να διαστρεβλώσουν αυτή την
εξέγερση. Χρησιμοποίησαν κάθε μέσο. Από την ωμή απαγόρευση και την
καταστολή (υπήρξαν νεκροί και σε επετείους του Πολυτεχνείου) μέχρι την
«αγιοποίηση» και τη μετατροπή του σε πανηγύρι. Όμως «Το Πολυτεχνείο δεν
ήτανε γιορτή, ήτανε εξέγερση και πάλη ταξική», όπως λέει και το σύνθημα
που φωνάζουμε κάθε χρόνο στις διαδηλώσεις για την επέτειο της εξέγερσης
του Πολυτεχνείου.
Το Πολυτεχνείο έδωσε την εμπειρία σε χιλιάδες κόσμο ότι οι μεγάλες «κρίσεις» λύνονται με εξεγέρσεις.




Σήμερα, κατά γενική ομολογία βρισκόμαστε σε μια από τις μεγαλύτερες
«κρίσεις» του καπιταλισμού. Οι αστικές κυβερνήσεις παγκόσμια και το
ΠΑΣΟΚ του ΓΑΠ εδώ προσπαθούν να τη λύσουν με την εξόντωσή μας, για να
σώσουν το επικίνδυνο και σάπιο σύστημά τους. Δεν είναι λοιπόν η εξέγερση
ξανά επίκαιρη; Δεν πρέπει τελικά τα όνειρα της τότε εξέγερσης του
Νοέμβρη να λάβουν σήμερα την τελική, την πιο ουσιαστική εκδίκηση; Την
πάλη για την ανατροπή του συστήματος εκμετάλλευσης και καταπίεσης με νέα
νικηφόρα Πολυτεχνεία;

Πηγη: http://www.dea.org.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=3141&Itemid=42

Απο Κυριακατικο σχολειο μεταναστων
Διαβάστε περισσότερα...

Τρίτη, 16 Νοεμβρίου 2010


Ενας εχθρος αορατος και πανταχου παρον
Εν οψει της αυριανης επετειου για το Πολυτεχνειο οι διαφορες σκεψεις μου σχετικα με πραγματα που εχω συζητησει με την παρεα μου κατα καιρους γινονται εντονοτερες εχοντας αλλη μια αφορμη. Μια απο αυτες τις σκεψεις μου ειναι το κατα ποσο μπορουν πια να αλλαξουν τα πραγματα γι' αυτην τη χωρα. Τι ειναι αυτο που πρεπει να γινει επιτελους, γιατι δεν γινεται και ποσες ελπιδες εχουν επιζησει. Διαφορες αποψεις εχουν ακουστει οι πιο απαισιοδοξες εκ των οποιων λενε οτι εχουμε φτασει σε ενα σημειο χωρις γυρισμο. Βασιζομενοι κυριως στους νεους ανθρωπους για οποιαδηποτε αλλαγη αναρωτιεμαι ποσοι ειναι εκεινοι που εχουν γλιτωσει απο τα διχτυα του δελεαστικου ωχαδερφισμου ακομη και τη στιγμη που πληττονται αμεσα και ποσοι απο αυτους θα παραμεινουν ετσι και καθως θα μεγαλωνουν. Καθε γενια βασιζεται στη νεοτερη για να δει την αλλαγη, μεχρι που η νεοτερη γινεται παλια και δινει τη σκυταλη σε ακομη χειροτερη κατασταση απο την προηγουμενη, στην ερχομενη νεα γενια. Και παει λεγοντας μεσα στα χρονια. Φτανω τελικα να αναρωτηθω τι μπορουν να κανουν οι εναπομειναντες που δεν το κανουν... Καποτε οι εναπομειναντες ειχαν να τα βαλουν με πολλα, μεταξυ αυτων και η χουντα την οποια αναφερω με αφορμη την αυριανη μερα. Οπως εχω ομως ξαναπει η χουντα ηταν κατι κακιστο που ομως ειχε προσωπο. Ηξερες τι ηταν αυτο το οποιο πολεμουσες. Σημερα μας καταστρεφει καθε μερα σιγα σιγα κατι υπουλο καλα μεταμφιεσμενο που ξερει να αλλαζει μορφες και να εξαπλωνεται οπως το δηλητηριο στο αιμα. Σημερα ο εχθρος δεν ειναι ενας. Εχει πολλα προσωπα και πολλες διαστασεις. Κρυβεται πισω απο το ονομα της κακοποιημενης πια Δημοκρατιας και μολυνει σχεδον ανενοχλητος τα παντα. Μπορεις να τον συναντησεις μεσα σε καθε απληστο ανθρωπαριο που μας κυβερνα, μπορεις να τον πετυχεις ακομη και μεσα σου με τη μορφη της αδιαφοριας η της εγκαταλλειψης. Μασκαρευεται σαν τον χαμαιλεοντα και σ' αφηνει να αναρωτιεσαι τι σου φταιει και με τι απ' ολα να τα βαλεις. Ειναι παντου και πουθενα ενω σιγουρα ειναι ευκολοτερο να τον βρουμε στους αλλους που παντα φταινε περισσοτερο απο εμας... Αν τα παραταω; Οχι. Αν ελπιζω; Ναι επειδη ετσι ειμ' εγω... Αν παλευω για κατι; Οχι οσο θα ηθελα, μπορω και περισσοτερο... Που θα με βγαλουν οι σκεψεις μου; Η στην καταστροφη η στη λυτρωση, μεση κατασταση δεν υπαρχει. Γιατι; Γιατι εχω διαλεξει να κανω πραξη ως εναν βαθμο τη φραση "γινε η αλλαγη που θες να δεις στον κοσμο." κι οταν διαφερεις πονας μεχρι η να δικαιωθεις η να σε φανε.
Διαβάστε περισσότερα...

 The dreamer mole
Τις τελευταιες μερες με εχει πιασει κατι και σκεφτομαι περασμενα μεγαλεια που διηγοντας τα, δεν κλαιω αλλα σιγουρα νοσταλγω. Για την ακριβεια αυτο ειναι κατι που μου συμβαινει συχνα. Ειμαι ενας ανθρωπος που ζει μεταξυ πραγματικοτητας, ονειρου, ιδανικου και ρεαλιστικου. Μεταξυ επιθυμιων, στοχων και καθημερινοτητας. Μη με ρωτησετε που ζω καλυτερα, δεν ειναι ωρα για ρητορικες ερωτησεις! Τυχαινει παντως τις περισσοτερες φορες να με πετυχαινει κανεις πιο πολυ εκει παρα εδω. Και με το εκει εννοω το ονειρο. Και με το εδω εννοω την πραγματικοτητα. Το μπερδεμα ερχεται οταν ο πραγματικος σου εαυτος ειναι αυτος που βγαινει μεσα στα ονειρα που κανεις, ενω στην καθημερινοτητα σου σε εμποδιζουν να τον εκφρασεις. Μη με ρωτησετε ποιος με εμποδιζει. Ακομη δεν ειναι ωρα για ρητορικες ερωτησεις. Καντε μια προσπαθεια και σκεφτειτε τι θα μπορουσε να ειναι αυτο που εμποδιζει τη σημερον ημερα εναν νεο να εκφραστει. Δε νομιζω να σας ειναι και τοσο δυσκολο να απαντησετε. Καθε φορα που τολμαω φυσικα να ανοιξω συζητηση περι ιδανικων και ονειρων δυο τεραστιες πρασινες κεραιες φυτρωνουν στο κεφαλι μου. Οχι, δεν τρελαθηκα. Απλως τοσο περιεργα με κοιτουν οι εκαστοτε συνομιλητες μου. Τοσο που νιωθω εξωγηινος. Θυμαμαι που ειχα μια ζωντανια καποτε...Θυμαμαι που για μενα ηταν ολα ερωτας, ζωη, συναισθημα, παθος. Εφηβικη αγνοια θα μου πειτε...Μπα! Δεν ειναι αυτο... Παντα θεωρουμουν ανθρωπος ωριμος κι ομως...ειχα και εχω τη φοβερη ικανοτητα να ταξιδευω στον ουρανο ξερωντας πολυ καλα ολα οσα συμβαινουν στη γη... Θελω να πω οτι πεταω χωρις φτερα εν γνωσει μου κατι το οποιο τωρα που το ξαναδιαβαζω δεν ακουγεται και τοσο σοφο. Ειναι τολμηρο παντως. Ειναι ειλικρινες, ειναι δραση, ειναι εστω μια προσπαθεια το να στοχευεις τ' αστερια μεσα απο τη λασπη (εχω ξαναχρησιμοποιησει αυτες τις παραλλαγες της φρασης του Ο. Ουαιλντ γιατι μου αρεσει πολυ). Δεν εφταιγε η εφηβικη μου αγνοια λοιπον. Τολμω να πω οτι μεσα μου εχω μεινει ιδια. Δεν εχω βαλει σε καμια περιπτωση μυαλο, οχι. Ισως τωρα να δρω απλα πιο υποχθονια. Κι ετσι μου λειπει ο καθαρος αερας της ζωντανιας. Εχω γινει ενας αιθεροβαμων τυφλοποντικας που αντι να σκαβει τρυπες για να μπει βαθυτερα στη γη χτιζει σκαλοπατια για να πιασει τα συννεφα. Παρολαυτα βαρεθηκα αυτην την εσωστρεφεια. Δε μου ταιριαζει κι ας μου την κοτσαραν ετσιθελικα οι περιστασεις. Κι ετσι εχω  πολλα μετωπα ανοιχτα στη ζωη μου να αντιμετωπισω. Δυστυχως η ευτυχως ομως σε αυτο το εργο εχουμε την αγνοια του τελους γιατι ειμαστε οι πρωταγωνιστες. Ακομη κι αν καποιος επιλεξει να γινει θεατης στη ζωη του το τελος παλι δεν προκειται να το μαθει. Θα ειναι απλως ενας παθητικος κομπαρσος. Το μονο για το οποιο θα πρεπει να ειναι σχεδον σιγουρος ειναι οτι δεν υπαρχουν πολλες πιθανοτητες να ειναι happy το δικο του τελος. Γι' αυτο κι εγω θα συνεχισω να χτιζω τα σκαλοπατια μου κατω απο τα παραξενεμενα βλεμματα των υπολοιπων τυφλοποντικων. Γι' αυτο το "ισως" που αφηνει χαραμαδα στην ελπιδα να περασει. Σας χαιρετω και χανομαι στον φανταστικο κοσμο της Ελλης Π.
Διαβάστε περισσότερα...

Προς τιμήν του Ιακωβου Κουμή και της Σταματίνας Κανελλοπουλου.
Η δολοφονία των δύο νέων από τις δυνάμεις των ΜΑΤ δεν ήρθε σε τυχαία
χρονική συγκυρία. Όπως αναφέρεται στο ιστορικό λεύκωμα της εφημερίδας
«Καθημερινή», το φθινόπωρο του 1980 η κυβέρνηση Ράλλη είχε θέσει ως
πρώτη προτεραιότητα μιας ιδιαίτερα φιλόδοξης ατζέντας την άρση όλων των
εκκρεμοτήτων στις σχέσεις της Ελλάδας με το «δυτικό κόσμο». Στο πλαίσιο
αυτό, στις 21 Οκτωβρίου 1980 η Ελλάδα έγινε ξανά δεκτή στη στρατιωτική
δομή του ΝΑΤΟ, ενώ η κυβέρνηση είχε ξεκινήσει διαπραγματεύσεις με τις
ΗΠΑ για την ανανέωση των συμφωνιών παραμονής των αμερικανικών βάσεων
στην Ελλάδα και ο Ευάγγελος Αβέρωφ, τότε υπουργός άμυνας, συμμετείχε για
πρώτη φορά μετά την αντιπολίτευση στην Επιτροπή Πυρηνικού Σχεδιασμού
του ΝΑΤΟ.
Η αντίδραση του λαού ήταν έντονη, ενώ διάχυτος ήταν ο
αντιαμερικανισμός ιδίως ανάμεσα στους... φοιτητές, καθώς ήταν φρέσκες ακόμα
οι μνήμες του αμερικανικού
παράγοντα στην ελληνική στρατιωτική Χούντα. Ωστόσο, για την κυβέρνηση,
το ενδεχόμενο η πορεία για την επέτειο του Πολυτεχνείου να κινηθεί προς
την αμερικανική πρεσβεία αποτελούσε εξέλιξη που έπρεπε πάση θυσία να
αποφευχθεί. Έτσι, με συνοπτικές διαδικασίες η κυβέρνηση απαγορεύει στην
πορεία να κατευθυνθεί προς την Αμερικάνικη πρεσβεία και θέτει ως όριο
την πλατεία Συντάγματος: οι διαδηλωτές μπορούσαν να φτάσουν μόνο ως το
Σύνταγμα και εκεί να διαλυθούν.
Η στάση της αντιπολίτευσης παραμένει υποτονική. Με το βλέμμα
στραμμένο προς τους μετριοπαθείς ψηφοφόρους και μπροστά στην επιθετική
στάση της κυβέρνησης που δηλώνει αποφασισμένη να σταματήσει με τη βία
οποιαδήποτε προσπάθεια να φτάσει η πορεία στην πρεσβεία, ΠΑΣΟΚ και ΚΚΕ
γρήγορα συμβιβάζονται με την κυβερνητική απαγόρευση. Στο ίδιο πλαίσιο,
το κεντρικό συμβούλιο της ΕΦΕΕ – αποτελούμενο κατά πλειοψηφία από τα
μέλη της ΚΝΕ και της νεολαίας ΠΑΣΟΚ – αποφασίζει να πειθαρχήσει στην
απαγόρευση, ενώ η αριστερή μειοψηφία, αποτελούμενη από οργανώσεις όπως
οι ΠΠΣΠ, ΑΑΣΠΕ, ΕΚΟΝ, Ρήγας Φεραίος-Β' Πανελλαδική, ΚΚΕ μ-λ, ΕΚΚΕ και
άλλες, αποφασίζουν να συνεχίσουν προς την αμερικανική πρεσβεία.

Η πορεία και τα επεισόδια
Η συγκέντρωση της ΕΦΕΕ έληξε κατά τις 6 το απόγευμα της Κυριακής, 16
Νοεβρίου, και στη συνέχεια η πορεία ανέβηκε την οδό Σταδίου και συνέχισε
προς την πλατεία Συντάγματος, με έντονο το αντιαμερικανικό στοιχείο και
με σημαντική περιφρούρηση της πορείας από δυνάμεις των πολιτικών
κομμάτων. Από την άλλη, στα Χαυτεία, οργανώνει συγκέντρωση η μειοψηφία
της ΕΦΕΕ, η οποία με περίπου 1.000 φοιτητές ετοιμάζεται να κινηθεί προς
την αμερικανική πρεσβεία και γύρω στις 7.30 εισέρχεται στο κύριο σώμα
της πορείας. Η πορεία φτάνει στο Σύνταγμα και τα κύρια μπλοκ της
αρχίζουν σταδιακά να διαλύονται ειρηνικά. Ωστόσο, γύρω στις 9 το βράδυ,
συγκεντρώνονται υπό την αιγίδα της μειοψηφίας της ΕΦΕΕ περίπου 3.000
άτομα στο μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη και επιχειρούν να κινηθούν προς
την οδό Βασιλίσσης Σοφίας, όπου είναι παρατεταγμένοι αστυνομικοί και
από πίσω τους τα ΜΑΤ.
Για λίγα λεπτά, τα δύο μέτωπα έμειναν ακίνητα και ανταλλάχθηκαν
διαξιφισμοί, ενώ σύντομα οι διαδηλωτές κατάφεραν να σπάσουν τον κλοιό
των αστυνομικών και να κινηθούν προς την πρεσβεία. Στη συνέχεια, ο
προϊστάμενος της εισαγγελίας, Γ. Κουβέλης, πήρε την κατάσταση στα χέρια
του: έδωσε εντολή στις έξι διμοιρίες των ΜΑΤ που βρίσκονταν
παρατεταγμένες πίσω απ’ τον αστυνομικό κλοιό να επιτεθούν. Σε λίγα λεπτά
το μπλοκ των διαδηλωτών έκανε τα πρώτα βήματα προς τον σχηματισμό των
ΜΑΤ και τότε αυτά επιτέθηκαν. Η μάζα των διαδηλωτών ήταν πυκνή και η
υποχώρηση ήταν δύσκολη.
Αρχίζει τότε ένα όργιο βίας, με χρήση όχι μόνο κλομπ αλλά – για πρώτη
φορά μετά τη Χούντα – και πυροβόλων όπλων, ενώ η αστυνομία επιστρατεύει
και «αύρες», τα ειδικά τεθωρακισμένα οχήματά της για την απώθηση των
διαδηλωτών. Τα ΜΑΤ ξεφεύγουν από κάθε έλεγχο και επιτίθενται όχι μόνο
στους διαδηλωτές που αψήφησαν την κυβερνητική απαγόρευση, αλλά και κατά
αυτών που ειρηνικά διαδήλωναν προς την πλατεία Συντάγματος. Τα επεισόδια
χαρακτηρίστηκαν από σύσσωμο τον πολιτικό κόσμο ως τα πιο αιματηρά μετά
τα Ιουλιανά και διήρκεσαν μέχρι τις 4 τα χαράματα.
Κουμής και Κανελλοπούλου: τα τραγικά θύματα
Τη νύχτα εκείνη, η Σταματίνα Κανελλοπούλου, εργάτρια από το
Περιστέρι, έπεσε αναίσθητη και αιμόφυρτη από αλλεπάλληλα χτυπήματα
αστυνομικών κλομπ στην οδό Πανεπιστημίου. Μια ομάδα αστυνομικών την
ξυλοκόπησε και τη χτύπησε αλύπητα στο κεφάλι και στο σώμα. Μεταφέρθηκε
αναίσθητη στο «Ιπποκράτειο» όπου άφησε την τελευταία της πνοή, προτού οι
γιατροί της προσφέρουν τις πρώτες βοήθειες. Το πόρισμα του ιατροδικαστή
συγκλονίζει: 18 χτυπήματα στο κρανίο, πολλαπλά κατάγματα και βαριά
κρανιοεγκεφαλική κάκωση.
Ο Κύπριος φοιτητής Ιάκωβος Κουμής συμμετείχε στη συγκεκριμένη πορεία
με τους συντρόφους του της «Επιτροπής Αυτοδιάθεσης Κύπρου». Στην Πλατεία
Συντάγματος έγινε θύμα άγριας επίθεσης των ΜΑΤ, η οποία τον άφησε επί
τόπου βαριά τραυματισμένο. Μάλιστα, σύμφωνα με τις μαρτυρίες, ο Κουμής
δεν είχε λάβει καν μέρος στα επεισόδια, αλλά καθόταν σε παρακείμενο
καφενείο την ώρα των επεισοδίων. Ο Κουμής μεταφέρεται στο Λαϊκό
Νοσοκομείο και το βράδυ της Κυριακής είναι ήδη κλινικά νεκρός. Την
Παρασκευή, 28 Νοεμβρίου, κηδεύεται στην Κύπρο και αμέσως μετά
πραγματοποιείται πορεία διαμαρτυρίας προς την Ελληνική Πρεσβεία της
Λευκωσίας.

«Και ο Αρχάγγελος Μιχαήλ σπάθην κρατεί»
Την ευθύνη για τα αιματηρά γεγονότα ο πολιτικός κόσμος αποφάσισε να
τη ρίξει στους διαδηλωτές. Στις 10 το βράδυ της ημέρας των επεισοδίων ο
Ανδρέας Παπανδρέου δηλώνει ότι «μικρές ομάδες ανευθύνων στοιχείων και
προβοκατόρων άγνωστης και ύποπτης προέλευσης δημιούργησαν θλιβερά
έκτροπα με προφανή σκοπό να αμαυρώσουν και να δυσφημήσουν τη μεγάλη
λαϊκή επέτειο του Πολυτεχνείου». Την ίδια στιγμή, η κυβέρνηση
περιορίστηκε να εκφράσει την οργή της για τις «οργανωμένες ομάδες
αναρχικών και εξτρεμιστικών στοιχείων» που «αμαύρωσαν τη μεγάλη λαϊκή
επέτειο και προκάλεσαν βάναυσα τα δημοκρατικά και ειρηνικά αισθήματα του
συνόλου του ελληνικού λαού». Σε ό,τι αφορά το θάνατο της Κανελλοπούλου,
η κυβέρνηση περιορίσθηκε να δηλώσει ότι «για τις συνθήκες υπό τις
οποίες σημειώθηκε ο θάνατος νεαρής εργάτριας διετάχθησαν διοικητικές
ανακρίσεις».
Στη συζήτηση που έγινε στη Βουλή μία εβδομάδα αργότερα ο
πρωθυπουργός, κ.Ράλλης, έκανε την εξής δήλωση που έμεινε στην ιστορία:
«Και ο Αρχάγγελος Μιχαήλ σπάθην κρατεί στα χέρια του για να αμυνθεί
εναντίον των δαιμόνων. Δεν κρατεί άνθη». «Θα ήταν σε θέση, πραγματικά, η
Αστυνομία στο σημείο της σύγκρουσης να προχωρήσει με ελιγμό τέτοιο,
ώστε να αποκοπεί, το επαναλαμβάνω, το σώμα των 2.000 εξτρεμιστών και
εκεί να τους αντιμετωπίσει», δήλωσε από την πλευρά του και ο Ανδρέας
Παπανδρέου.
Όσο για τις «διοικητικές ανακρίσεις» για το θάνατο των δύο διαδηλωτών
καμία απάντηση δε δόθηκε, κανένας ένοχος δεν τιμωρήθηκε. Τα ονόματά
τους κοντεύουν να ξεχαστούν στις μέρες μας, τοποθετούμενα στον τραγικό
κατάλογο των νεκρών αγωνιστών για τους οποίους δεν αποδόθηκε ποτέ
δικαιοσύνη.
Πηγη: http://tvxs.gr/news/%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%AC%CE%B4%CE%B1/%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CF%85%CE%BC%CE%AE%CF%82-%E2%80%93-%CF%83%CE%BA%CE%B1%CE%BD%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%BF%CF%80%CE%BF%CF%8D%CE%BB%CE%BF%CF%85-%CE%BF%CE%B9-%CE%BE%CE%B5%CF%87%CE%B1%CF%83%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%BF%CE%B9-%CE%BD%CE%B5%CE%BA%CF%81%CE%BF%CE%AF-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B1%CF%83%CF%84%CF%85%CE%BD%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CE%BA%CE%AE%CF%82-%CE%B2%CE%AF%CE%B1%CF%82
 

Απο Κυριακατικο σχολειο μεταναστων Διαβάστε περισσότερα...

Παρασκευή, 12 Νοεμβρίου 2010


Darkness under the sun
Ο καυτος ηλιος δεν κρυβει τιποτε
δε συγχωρει το φως του
ειναι ομορφος μα κανει τ' ασχημα να φαινονται
ειναι ευχαριστος μα τονιζει τις στεναχωριες
ειναι ζεστος μα δειχνει τις κρυες αντιθεσεις
κατω απο τον ηλιο φαινονται τα ματια που κλαινε
γιατι δεν μπορουν να τον χαρουν οπως εμεις
κατω απο το φως του ζωντανευουν ειρωνιες
ειρωνιες τραγικες για μια κοινωνια
οπου ο ηλιος δε λαμπει για ολους...


βγηκα σημερα μια βολτα το πρωι...εδω στη Θεσσαλονικη εχει ακομη λιακαδα. Βγηκα για να χαρω τον ηλιο μα πιαστηκε η ψυχη μου...Η ψυχες στην ακρη των δρομων ταραξαν και παλι το ειναι μου. Παραλιγο να βαλω τα κλαμματα και παλι γιατι δε θελω να ειμαι ανωτερη απο κανεναν σε αυτην τη ζωη. Γιατι δεν αξιζω περισσοτερο η λιγοτερο απο κανεναν αλλο ανθρωπο γιατι δεν αξιζω να ειμαι εγω αυτη που εχει οταν αλλοι δεν εχουν ουτε να φανε. Δεν ειναι θεμα τυψεων...Ειναι θεμα απλης λογικης και ανθρωπινου συναισθηματος. Ειμαι εγω αυτη που ντρεπεται οταν καποιος μου ζηταει χρηματα στον δρομο. Η λεξη αξιοπρεπεια δε λειπει απο εκεινους αλλα απο εμας. Απο καποιους περισσοτερο απο καποιους αλλους λιγοτερο. Κατω απο αυτον τον ηλιο δεν ειμαστε ολοι ισοι...ο λογος; Γιατι ειμαστε ανθρωποι. Ναι, αυτος ειναι ο λογος. Η ανισοτητες ειναι ανθρωπινα δημιουργηματα. Ο ηλιος συμβολιζει την ελπιδα, τη ζεστασια, τη ζωη. Δεν ειναι τραγικη ειρωνια οταν λαμπει πανω απο ανθρωπους ξαπλωμενους στις ακρες των πεζοδρομιων...; Διαβάστε περισσότερα...

Πέμπτη, 11 Νοεμβρίου 2010

  
Γελοιογραφια που ειδα αναρτημενη στην αρχικη σελιδα του facebook απο φιλο. Διαβάστε περισσότερα...

Κοσμος γυρω μα μεσα μοναξια
ζεστασια στην ψυχη που κανεις δε βλεπει
αρκει μια ματια που κανεις δε ριχνει
αρκει μια αγκαλια που δε δινει κανεις
Ανθρωποι με δυο προσωπα τρομαζουν
το παιδι που κρυβω μεσα μου
Ανθρωποι με δυο προσωπα εκτροχιαζουν
μια ενηλικη καρδια που χανει χτυπους
Παταω το μαγικο κουμπι και σταματαω να νιωθω
μα οταν ξυπναω η πληγη ποναει πιο πολυ
Ειμαι κακια, ειμαι σκληρη, ειμαι αδικη
Αγαπαω ολον τον κοσμο κι ομως
δεν μπορω να ταιριαξω με κανεναν τους.
Ειμαι κακια, ειμαι σκληρη, ειμαι αδικη
Γιατι δεν κατανοω
την κακια, τη σκληροτητα και την αδικια των ανθρωπων

μενω μονη απο επιλογη χωρις να το θελω...

Διαβάστε περισσότερα...

Τρίτη, 9 Νοεμβρίου 2010


 ΟΝΕΙΡΟ...ΠΑΓΙΔΕΣ

Μονο για ανθρωπο που αγαπω πολυ θα μπορουσα να δωσω τη ζωη μου ολοκληρη κυριολεκτικα και μεταφορικα. Δηλωνω ευθαρσως και ισως ειμαι η μονη που το κανει τοσο απροκαλυπτα οτι δε θα το εκανα για τιποτε αλλο. Δεν μπορω να καταλαβω γιατι θα πρεπει να αποδειξω οτι μου αρεσει κατι πολυ, οτι το αγαπω αν θελετε, χαλαλιζοντας ολη την υπολοιπη ζωη μου γι' αυτο και μονο. Δε θελω να ξεχασω να ζω. Δεν ξερω ποσες ζωες μας δινονται αλλα η περιορισμενη μου εστω γνωση με κανει να ειμαι σιγουρη μονο γι' αυτην εδω τη ζωη. Η οποια ειναι μοναδικη, ειναι δωρο, ειναι πολυτιμη και σιγουρα δε μας δωθηκε για να τη σπαταλησουμε σε ενα και μονο πραγμα ο,τι κι αν ειναι αυτο. Το παρον κειμενο  ειναι φυσικα αποψη καθαρα δικη μου και ομολογουμενως ειναι ακρως παρεξηγισιμη και σπανιο να την ακουσεις απο καποιον. Γιατι το λεω αυτο; Διοτι σπανια θα δηλωσει καποιος οτι δε θελει να αφιερωσει τη ζωη του μονο σε ενα πραγμα, για παραδειγμα μια δουλεια που επελεξε να κανει και την αγαπαει πολυ, απο φοβο μηπως του πουνε οτι τελικα δεν την αγαπαει οσο λεει, οτι ειναι τεμπελης, η οτι ειναι ακαταλληλος γι' αυτην. Παρολαυτα εγω τολμαω να πω οτι, οπως αναφερω και σε εναν στιχο καποιου ποιηματος μου, δεν παγιδευομαι ουτε απο τα ονειρα μου. Η λεξη παγιδευομαι χρησιμοποιηθηκε σαφως επιτηδες. Μιλωντας λοιπον για μενα, οπως εχω ηδη πει, αγαπω το θεατρο και ευελπιστω να ασχοληθω μαζι του στο μελλον. Ειναι ομως πολυτελεια αν πω σε καποιον οτι αγαπω εξισου και τη ζωη. Δε θελω να χασω κατι απο την ομορφια της ζωης, κατι απο αυτα που μας ολοκληρωνουν ως ανθρωπους μονο για ενα πραγμα ακομη και αν αυτο ειναι το θεατρο. Θελω να δουλεψω σκληρα γιατι ετσι πρεπει κι ετσι νιωθω, ωστε να πετυχω αυτο που θελω, δε θελω ομως σε καμια περιπτωση αυτο να σημαινει οτι θα πρεπει να δωσω ο,τι εχω και δεν εχω. Ακουγεται ισως εγωιστικο και υπεροπτικο αυτο που λεω και ο γραπτος λογος ειναι ισως η πρωτη φορα που με δυσκολευει στο να γινω κατανοητη. Δεν ειναι αμαρτια ουτε τεμπελια το να θελει κανεις να ζησει. Εχετε σκεφτει ποτε οτι μας εχουν κανει να αντιμετωπιζουμε οτιδηποτε αλλο περα απο τη δουλεια μας με τυψεις λες και προκειται για καποιου ειδους πολυτελεια να διαθετει κανεις λιγο απο τον χρονο του, στα χομπυ του, στον ανθρωπο που αγαπαει, η στο να μαθει και κατι ακομη; Οπως βλεπετε η λεξη διασκεδαση δεν αναφερθηκε γιατι δε θεωρειται απλως πολυτελεια αλλα μεχρι και ταμπου θα μπορουσα να την ονομασω για  πολλους. Τολμαω λοιπον να ρωτησω...: "γιατι;". Ειναι αμαρτια το να θελω να γεμισω τον εαυτο μου και με κατι αλλο περα απο τη δουλεια μου; Ειναι αμαρτια το να θελω να εχω λιγο χρονο για τον ανθρωπο που αγαπαω ωστε να μην τον χασω στο τελος και μεινω μονη μου; Ειναι αμαρτια το να θελω καποιες φορες ακομη και να διασκεδασω; Απενοχοποιηστε επιτελους την υπαρξη σας! Η ψυχικη υγεια, η ψυχικη, πνευματικη και συναισθηματικη κατασταση ενος ανθρωπου, απαιτει πολλα πραγματα για να αναπτυχθει, να προοδευσει, να αποδωσει, να ολοκληρωθει. Δεν ειμαστε μονοδιαστατα οντα, και σιγουρα δε θελουμε να μετατραπουμε σε τετοια, αν δεν εχει ηδη συμβει αυτο. Πως μπορω να αφαιρεσω ετσι απλα απο τη ζωη μου την αγαπη και τον ερωτα λογω ελλειψης χρονου; Πως μπορω να παραγκωνισω τα συναισθηματα μου λογω ελλειψης χρονου; Πως μπορω να χαραμισω οποιαδηποτε αλλη ικανοτητα μου περα απο αυτη που καλουμαι να επιστρατευσω στο επαγγελμα μου, λογω ελλειψης χρονου; Μπορω να ξεχασω να ζω; Ποσο πιο υγιης θα ημουν αν δεν αναλωνομουν μονο σε ενα πραγμα; Ποσο πιο ολοκληρωμενη; Ακομη και αυτο που αγαπω ποτε δε θα καλυψει, και δεν πρεπει να το κανει, ολες τις υπολοιπες εκφανσεις της ζωης μου. Αγαπω τη ζωη. Παιρνω απο αυτην, μαθαινω απο αυτην, νιωθω μεσα σε αυτην, εξελισσομαι μεσα σε αυτην, ολοκληρωνομαι μεσα σε αυτην. Για μενα ειναι μεγαλυτερη αμαρτια το να αφιερωνεις τη ζωη σου σε ενα και μονο πραγμα ξεχνωντας ολα τα υπολοιπα. ...Τονιζω το "για μενα". Εχω επισης ξαναπει οτι μου αρεσει να ζω εντονα το καθετι. Για μενα λοιπον σε αυτην τη ζωη τιποτε δεν ειναι λιγοτερο σημαντικο απο κατι αλλο. Ετσι θα ενιωθα εγω ισορροπημενη σαν ανθρωπος γιατι νιωθω οτι ολα ειναι εμπειριες ανεπαναληπτες που δε μας χαριζονται διχως ουσια, αλλα για να παρουμε απο αυτες ο,τι μπορουμε. Θα μπορουσε φυσικα καποιος να μου πει οτι υπηρχαν ανθρωποι σε αυτην τη ζωη οι οποιοι αφιερωνοντας τη δικη τους μονο σε ενα πραγμα καταφεραν να σωσουν την ανθρωποτητα. Μεγαλοι επιστημονες, φιλοσοφοι κ.α. Προκειται για ιερα τερατα που σιγουρα οσα εκαναν και οσα προσεφεραν στην ανθρωποτητα ειναι απιστευτα και τοσο αξιεπαινα που προκαλουν το δεος. Ειναι ομως επισης ανθρωποι οι οποιοι εζησαν τη ζωη τους μεσα απο τις ζωες των αλλων που ενδεχομενως να εσωσαν η να διαφωτισαν με τις ανακαλυψεις τους η τις ενεργειες τους...Μενω αφωνη μπροστα τους αλλα αυτο δεν αναιρει απαραιτητα οσα πιστευω. Εχω ακουσει οτι οι μεγαλυτερες ανακαλυψεις εγιναν σε μια στιγμη χαλαρωσης κατι το οποιο δεν ξερω αν ισχυει αλλα αν ισχυει εξηγει αυτο το οποιο προσπαθω να πω. Αν μιλησω με βαση τον εαυτο μου, θεωρω βεβαιο οτι ισχυει. Τι εννοω; Η σκληρη δουλεια ειναι βαση επιτυχους εκβασης σε αυτο το οποιο σκοπευουμε να κανουμε. Το θεμα μας ομως ειναι κατα ποσο αυτη η σκληρη δουλεια πρεπει να μετατρεπεται σε αρρωστημενη δουλεια και τελικα εμμονη ιδεα. Η σκληρη δουλεια δεν ειναι αυτοσκοπος. Το να μην υπολειτουργει μια μηχανη δε σημαινει αυτοματως οτι λειτουργει και σωστα. Τι γινεαται με εκεινες τις περιπτωσεις που η μηχανη υπερλειτουργει; Εχει σκεφτει ποτε κανεις οτι υπαρχει και το ενδεχομενο να καει και να καταστραφει; Η μηπως ολοι μενουν στο φαινεσαθαι, οτι δηλαδη η μηχανη αυτη βγαζει μεγαλυτερο ογκο δουλειας, η οτι δειχνει μεγαλυτερη προθυμια, ξεχνοντας την ουσια; Αν εγω "καω" θα μπορεσω να αποδωσω σωστα; Αν εγω "καω" θα μου αρκει η προθυμια για να πετυχω τον στοχο μου; Κι αν ναι για ποσο; Το αποτελεσμα σε μια τετοια περιπτωση θα ηταν ακριβως το ιδιο οπως και αν υπολειτουργουσα η ακομη αν δε λειτουργουσα καθολου. Κερδιζοντας τις εντυπωσεις χανω σε ποιοτητα δουλειας και ζωης. Ακομη και αν αυτη η φιλοσοφια ζωης ταιριαζει μοναχα σε μενα, δε νομιζω οτι θα επρεπε να θεωρηθει ντροπη. Δε νιωθω ουτε τεμπελα ουτε ανευθυνη, ουτε θεωρω πως αγαπω κατι λιγοτερο απο αλλους που ειναι ετοιμοι να "καουν" γι' αυτο. Το μυαλο μου και το πνευμα μου ειναι απολυτως ελευθερα και μονο ως τετοια μπορουν να λειτουργησουν σωστα...Θα χαιρομουν αν η τελευταια μου φραση μπορουσε να ερμηνευθει σωστα...Καταλαβαινετε, λοιπον, τι εννοω;
Διαβάστε περισσότερα...

Δευτέρα, 8 Νοεμβρίου 2010


Η πολυσήμαντη προσφορά του Φώτη Κόντογλου στη Νεοελληνική Ζωγραφική θα μπορούσε να συνοψιστή σε τρεις εκφάνσεις. Στο δημιουργικό ζωγραφικό του έργο, που βασιζότανε στη βυζαντινή τεχνική· στο αγιογραφικό του έργο, που ξαναέφερνε την ορθόδοξη ζωγραφική στις εκκλησίες μας· στο διδακτικό, τέλος, έργο του είτε άμεσο, είτε κυρίως έμμεσο, πο...υ υπήρξε από τους ισχυρότερους μοχλούς της στροφής της πορείας της Νεοελληνικής Ζωγραφικής στην ανακάλυψη των ζωγραφικών, αλλά και ουσιαστικώτερων πνευματικών αξιών της ελληνικής παράδοσης.

Όταν ο Φώτης Κόντογλου έκαμε με το συγγραφικό κυρίως και το ζωγραφικό έργο του τη θυελλώδη είσοδό του στην καλλιτεχνική ζωή της Ελλάδος, η κατάσταση της Νεοελληνικής Ζωγραφικής είχεν αλλάξει. Η Σχολή του Μονάχου υποχωρούσε χωρίς να έχει τελείως εκλείψει. Οι μοντέρνες ζωγραφικές αντιλήψεις έκαμαν την εμφάνισή τους με τον Παρθένη, το Μαλέα κ.ά., που άνοιγαν καινούργιους δρόμους, οδηγημένοι από την επαναστατική λάμψη του Παρισιού, όπου τώρα έστρεφαν τα βλέμματά τους για να σπουδάσουν οι... νεώτεροι καλλιτέχνες.

Έτσι ουσιαστικά το κίνητρο της αλλαγής πορείας της Νεοελληνικής Ζωγραφικής ήταν πάλι εξωτερικό και όχι εσωτερικό. Μόνο που τώρα η εξωτερική αυτή πηγή της τέχνης μας δεν ήταν η συντηρητική, ξεπερασμένη Σχολή, της ασήμαντης καλλιτεχνικά την εποχή αυτή, Βαυαρίας, αλλά η μήτρα της επαναστατικής μοντέρνας τέχνης. Η στροφή από το Μόναχο στο Παρίσι, παρά τα πολλά πλεονεκτήματα, όχι μόνο του συγχρονισμού, αλλά κυρίως το ότι έδινε στους νέους καλλιτέχνες δυνατότητα μελέτης των αληθινών προβλημάτων της ζωγραφικής και τους λευτέρωνε από τον απονευρωμένο ακαδημαϊσμό και την ξώπετση ανεκδοτολογική θεματολογία, είχε και τα μειονεκτήματα που παρουσίαζε και η πρώτη φάση της Νεοελληνικής Ζωγραφικής: τη μίμηση, την απρόσωπη ένταξη, που μέσα της ελλοχεύει ο κίνδυνος της απώλειας της προσωπικότητας.

Ο Φώτης Κόντογλου με το έργο του αγνόησε και τις δύο αυτές ξενοκίνητες τάσεις και στράφηκε προς την ξεχασμένη, για περισσότερο από ένα αιώνα, ζωγραφική παράδοση του τόπου. Αν και είχε ξεκινήσει, κατά τη μαρτυρία του Στρατή Δούκα (Αιολικά Γράμματα, τεύχος 61, 1971, σελ. 491), από τα εργαστήρια των δασκάλων της σχολής του Μονάχου (Ιακωβίδη, Γερανιώτη, Βικάτου, Ροϊλού) και έπειτα από την απότομη διακοπή των σπουδών του έφυγε για το Παρίσι, όπου έμεινε για αρκετά χρόνια, αγνόησε και τις δύο δεσπόζουσες αυτές τάσεις, για να βαδίση τον δικό του δρόμο. Στον δρόμο αυτόν οδηγείται αρχικά ίσως από ένα ευρωπαϊκό κίνημα επιστροφής στις αξίες του εθνικού παρελθόντος, με το οποίον όμως συνταιριάζεται απόλυτα και αβίαστα η ατόφια ρωμέϊκη ιδιοσυγκρασία του καθώς και η ανατολική καταγωγή του, όπου ελληνική Παράδοση και ορθόδοξη πίστη είχαν ζυμωθή σε μια αδιάσπαστη ένωση, χρωματισμένη από την έντονη αντίθεση προς τη Δύση, την αλλόδοξη Δύση, την εχθρική με φιλική επικάλυψη Δύση.

Η τραγωδία της Ελληνικής Μικρασίας λειτουργεί συγκλονιστικά εντός του, διαφορίζοντάς τον ριζικά αφ’ενός από τη Δύση, αφ’ετέρου δίνοντάς του το αίσθημα της ευθύνης για τη συνέχιση, έστω σε άλλον χώρο μιας μακραίωνης παράδοσης, που ενώ άντεξε την κατάλυση της Βυζαντινής αυτοκρατορίας και επιβίωσε για τέσσερες αιώνες, κινδύνευε τώρα οριστικά να χαθή, καθώς ξεριζωνότανε από τον τόπο της, ενώ παράλληλα στον λεύτερο ελλαδικό χώρο είχε εξοβελιστή από τη λαχανιαστή εισβολή της Δυτικής αντίληψης για την τέχνη, τη ζωή κι ακόμα και γι’αυτήν την θρησκεία.

Μετά την καταστροφή πηγαίνει στο Άγιον Όρος (προσκυνητής; μελετητής; αναχωρητής;) Είχε προηγηθή ο Στρατής Δούκας στο προσκύνημα αυτό και γυρίζοντας είχε φέρει μαζί του το μύθο του, «που έμελλε να επηρεάσει τον Φ. Κόντογλου, τον Παπαλουκά, τον Βέλμο και πολλούς άλλους» όπως σημειώνει ο ίδιος ο αγαπημένος του Κόντογλου συγγραφέας. Πάντως το ταξίδι αυτό του άνοιξε και του ξεκαθάρισε το δρόμο προς τη Βυζαντινή Ζωγραφική. Πρέπει όμως, η γη που έπεφτε ο σπόρος, νάταν αγαθή και ετοιμασμένη. Γιατί και από ιδιοσυγκρασία και από ένα είδος ρωμαντικού εξωτισμού, αλλά και από ένα ισχυρό ζωγραφικό ένστικτο οδηγημένος είχεν ήδη αρχίσει να αναζητά την ζωγραφική του έκφραση στη παραδοσιακή τέχνη του Βυζαντίου.

Στο ταξίδι του όμως αυτό έρχεται σε αμεσώτερη και ουσιαστικώτερη επαφή με την εκκλησιαστική μας Ζωγραφική και κυρίως με τη μεταβυζαντινή τέχνη της Κρητικής Σχολής.

Στο Άγιον Όρος μελετάει και αντιγράφει φορητές εικόνες και τοιχογραφίες κυρίως του 16ου αι., του Θεοφάνη και του Φράγκου Κατελάνου. Τα αντίγραφά του αυτά εκθέτει στη Μυτιλήνη μαζί με το Μαλέα.

Είναι σημαντικό να παρατηρήσουμε από πού διδάχθηκε τη «βυζαντινή» τέχνη ο Κόντογλου, γιατί αυτό ερμηνεύει νομίζω και την κατοπινή πορεία της αγιογραφικής τέχνης του και γενικώτερα τη στάση απέναντι στη Βυζαντινή Ζωγραφική. Σπούδασε ουσιαστικά, λοιπόν, στην Κρητική Σχολή και κατά κάποιον τρόπο αυτήν θεώρησε ως την αρτιώτερη ή τουλάχιστον χρονολογικά προσιτότερη παράδοση ν’ακολουθήση. Άλλωστε στην εποχή εκείνη τα μεγάλα έργα της Μακεδονικής Σχολής, όπως οι τοιχογραφίες του Πανσέληνου στο Πρωτάτο, ήταν σε κακή κατάσταση και τα άλλα άγνωστα. Κι είναι χαρακτηριστικό, ότι όταν αργότερα δούλεψε σαν συντηρητής σε τοιχογραφίες της κυρίας βυζαντινής εποχής, πάλι έτυχε να εργαστή στην Περίβλεπτο του Μυστρά, το προδρομικό αυτό έργο της Κρητικής Σχολής. Ο μεγάλος του πάντως δάσκαλος ήταν ο Θεοφάνης της Λαύρας κι από κοντά ο Κατελάνος κι οι άλλοι Κρητικοί κι ακόμη αργότερα, από θεωρητικές θέσεις κινούμενος, θα θεωρήση σαν τα «πιο γνήσια έργα της Χριστιανικής Αγιογραφίας» τις αγιογραφίες των τελευταίων αιώνων της Τουρκοκρατίας, όταν οι τεχνίτες δούλευαν «με την πίστη μονάχα, δίχως να ανακατευθή καθόλου το μυαλό». Μ’αυτόν τον θεωρητικό οπλισμό κι όταν θα γνωρίση την Μακεδονική Ζωγραφική, θα μείνει κλειστός και επιφυλακτικός αν όχι προκατειλημένος.

Στα χρόνια που ακολουθούν πλουταίνει τη γνώση του καθώς εργάζεται σαν συντηρητής σε διάφορες βυζαντινές εκκλησίες και Μουσεία (Βυζαντινό Μουσείο 1931-32, Μουσείο Καΐρου 1935, Μουσείο Κερκύρας).

Γνώστης πια της παραδοσιακής μας Ζωγραφικής, όταν έρχεται το πλήρωμα του χρόνου (1939 και μετά) δίνει το σημαντικότερο έργο του σε κοσμική ζωγραφική: τις τοιχογραφίες στο Δημαρχιακό Μέγαρο των Αθηνών. (Δυστυχώς είναι και το μόνο μεγάλο έργο του που έχει μέχρι σήμερα σωθή. Γιατί οι τοιχογραφίες που είχε ζωγραφίσει στο σπίτι του απεικονίζοντας την οικογένειά του καταστράφησαν, σώζονται όμως μερικοί πίνακες με αρχαία θέματα όπως ο Λαοκόων της Δημοτικής Πινακοθήκης Αθηνών, ο Βρούτος κ.ά.).

Στο Δημαρχείο ζωγράφισε τέσσερις συνθέσεις στις δύο αίθουσες του ισογείου, ζωφόρους, μέσα στην λευκή ορθομαρμάρωση, με θέματα κυρίως από την ιστορία της Αθήνας και ιστόρησε τους τέσσερις τοίχους του Γραφείου του Προέδρου του Δημοτικού Συμβουλίου. Τους τοίχους αυτούς χώρισε σε ζώνες, που στην ανώτερη ζωγράφισε ολόσωμους, μετωπικούς τους κυριώτερους ήρωες του Ελληνισμού από τους μυθικούς χρόνους μέχρι την Επανάσταση του 1821. Ανάμεσα σ’αυτές περιλαμβάνονται και μορφές αρχαίων ηρώων και ημιθέων αλλά και αγίων σαν τον Ιωάννη, το Χρυσόστομο ή ποιητών σαν το Σολωμό. Στη χαμηλότερη ζώνη έχουν ιστορηθή σκηνές, μάχες κ.λπ. από διάφορες περιόδους της Ελληνικής Ιστορίας.

Στις τοιχογραφίες αυτές είχε πολλά προβλήματα να αντιμετωπίση. Προηγούμενοί του ζωγράφοι μυθολογικών σκηνών και ιστορικών γεγονότων της κλασικής εποχής είχαν δημιουργήσει για τα θέματα, με τα οποία θα δούλευε, μια εικονογραφία καθώς και μια ζωγραφική τεχνοτροπία βασισμένη κυρίως στο ρεαλισμό και κλασικισμό, που κατά τη γνώμη τους βρισκόντανε πλησιέστερα στο κλίμα και τη μορφή των εικονιζομένων γεγονότων.

Ο Κόντογλου αγνόησε και την εικονογραφία, αλλά κυρίως εκείνο που τόλμησε ήταν ν’αγνοήση την «κλασική» τεχνοτροπία. Διάλεξε τη γλώσσα της Βυζαντινής Ζωγραφικής, που την πλούτισε σε ωρισμένες περιπτώσεις με τη γνώση της ανατομίας, και την πλαστική απόδοση των μορφών. Η τεχνοτροπία του βασιζότανε στην Βυζαντινή Παράδοση, όπως μάλιστα την αισθανότανε ο ζωγράφος, με τις στενές κυρίως φόρμες, τη μικρή κλίμακα, το αυστηρό περίγραμμα, τα σεμνά και μουντά χρώματα, από τα οποία λείπει κάθε φωναχτός τόνος ή συμπληρωματική χρήση των χρωμάτων, με προτίμηση στα γεώδη, τα καστανά, τα σκοτωμένα μπλέ, σε μια θαυμαστή όμως ενότητα. Μοιάζει ουσιαστικά σαν να βλέπεις συνθέσεις που κυριαρχεί ένα χρώμα με τις παραλλαγές του. Την χρωματική ενότητα συμπληρώνει η μετρημένη και ισόρροπη σύνθεση.

Στην εικονογραφία ξεκινά από την αρχή (κάποια εικονογραφικά στοιχεία βυζαντινών χειρογράφων, που ιστορούν κοσμικές σκηνές και περιορισμένης κλίμακος είναι και αμφίβολο φαίνεται να τα ήξερε ο Φ. Κόντογλου) και βάζει όλη την πλούσια αφηγηματική φαντασία του να συλλάβη και πραγματώση τόσο μεγάλο έργο. Μελέτη των τοιχογραφιών αυτών θα εύρισκε ίσως πηγές εικονογραφικές και τεχνοτροπικές ακόμη, γιατί πολλές φορές παρουσιάζεται από σύνθεση σε σύνθεση διαφοροποίηση στην τεχνοτροπία. Στην ζωφόρο π.χ. της Νοτίας αίθουσας του ισογείου, όπου εικονίζεται η πάλη του Ερεχθέα με τον Εύμολπο, καθώς και οι προσωποποιήσεις του Υμηττού και της Πεντέλης, ο ζωγράφος χρησιμοποιεί μεν την τεχνική της βυζαντινής Παράδοσης, για να αποδώση όμως τους μυθικούς ήρωες με ομορφοπλασμένα γυμνά κορμιά άψογης ανατομίας και ροδαλής επιδερμίδας που θυμίζουν Πομπηϊνά πρότυπα. Στην απέναντι, μέσα στην ίδια αίθουσα, σύνθεση με τις προσωποποιήσεις των πόλεων, κυριαρχεί η ηρεμία και η επιπεδική παράσταση των σεμνόχρωμων γυναικείων μορφών.

Άλλο χαρακτήρα, κοντυνότερο στη δισδιάστατη Βυζαντινή Ζωγραφική, παρουσιάζουν οι τοιχογραφίες με τις μεγάλες μάχες των Μακεδόνων βασιλέων στο Γραφείο του Προέδρου του Δημοτικού Συμβουλίου. Γιατί διάλεξε όμως την εκκλησιαστική τεχνοτροπία ο Κόντογλου για να ιστορήση κοσμικά, παγανιστικά θέματα; Μήπως τούτο ήταν ιεροσυλία; Μήπως είχε παρασυρθή από ένα βυζαντινίζον κλίμα της εποχής του, που ήθελε την Βυζαντινή Τέχνη, εκλεκτή των κύκλων των διανοουμένων; Μήπως από εκζήτηση και αναζήτηση πρωτοτυπίας; Νομίζω πως για κανένα απ’αυτούς τους λόγους. Ο Φ. Κόντογλου πίστευε στην παράδοση. Όχι θεωρητικά, διανοουμενίστικα. Αλλά στην παράδοση σαν συνέχεια ζωής. Και αυτήν τη συνέχεια ήθελε να διαιωνίσει με την τέχνη. Να ιστορήσει, τον απόμακρο κόσμο του ελληνικού μύθου και της Ιστορίας, με τον πλησιέστερο όμως ντόπιο εκφραστικό τρόπο· τη ζωγραφική γλώσσα του μεσαιωνικού Ελληνισμού. Έτσι ένωνε την αρχαία παράδοση με το Βυζάντιο, αυτός ο σημερινός Μικρασιάτης, πετυχαίνοντας τη συνέχεια που ζητούσε. Έφερνε τους απόμακρους ήρωες από τα σκονισμένα βιβλία των λογίων στον οικείο χώρο και τη μορφή των αγίων της Εκκλησίας, με τους οποίους ήταν μαθημένος να συζή ο απλός, ο ανόθευτος από τη δυτική επίπλαστη παιδεία, λαός. Και δεν ήταν ιεροσυλία αυτό που έκαμε. Γιατί οι παλαιότεροί του αγιογράφοι είχαν τολμήσει να ζωγραφίσουν, μέσα μάλιστα στους νάρθηκες των μοναστηριακών εκκλησιών, τους αρχαίους Έλληνες Φιλοσόφους, τον Μεγαλέξανδρο και τους άλλους ήρωες (Μονή Φιλανθρωπινών, Μ. Γόλας, εκκλησίες Καστοριάς κ.λπ.

Οι τοιχογραφίες του Δημαρχείου ίσως είναι το πιο προσωπικό του και το πιο ολοκληρωμένο έργο της ζωγραφικής του και η σημαντικώτερη προσφορά στην Ιστορία της Νεοελληνικής Ζωγραφικής. Δεν έχει ακόμη ιδιαίτερα μελετηθή (εκτός από το μέγάλο άρθρο του Αγγ. Προκοπίου στην Αγγλοελληνική Επιθεώρηση του 1947), ώστε να προσδιοριστή ακριβέστερα ο ρόλος του στην πορεία της Νεοελληνικής Ζωγραφικής. Κι ακόμη αξίζει να παρουσιαστή ξανά στο ευρύτερο ελληνικό κοινό που κοντεύει να το ξεχάσει.


***


Η συμβολή όμως του Φώτη Κόντογλου στη Νεοελληνική Ζωγραφική δεν τελειώνει με το έργο του αυτό, που καλύπτει την δημιουργικότητά του στη δεκαετία πριν από τον πόλεμο. Το ζωγραφιικό κήρυγμα για την επιστροφή στη ζωγραφική παράδοση του τόπου και την απαλλαγή από την κηδεμονία και άμεση εξάρτηση της τέχνης από τα καλλιτεχνικά ρεύματα της Δύσης, έδωσε αγλαότατους καρπούς.

Αυτός ο Ανατολίτης που έζησε στο Παρίσι για αρκετό καιρό, που γνώρισε προσωπικά μάλιστα τον Ροντέν, όπως αναφέρει σε κάποιο γραφτό του, ούτε ξιπάστηκε από τη λαμπερή επιφάνεια της μοντέρνας παριζιάνικης ζωής, ούτε θαμπώθηκε από την εκεί επανάσταση της τέχνης. Ίσως μόνο μια έμμεση επίδραση να δέχθηκε, δηλαδή τη στροφή προς το μεσαιωνικό παρελθόν. Πιστότατος στη μορφοπλαστική παράδοση της τέχνης της Ελλάδος, ζήτησε να βρή την άμεση ανανέωση στην τέχνη του τόπου του κι όχι στον τόπο της φιλοξενίας του.

Σιγά-σιγά άλλωστε αυτή η ανάγκη γινότανε συνείδηση ολοένα και σε περισσότερους ευαίσθητους δέκτες. Ζωγράφοι, αισθητικοί, και ιστορικοί της τέχνης άρχιζαν να στρέφονται προς τις πηγές και τις ρίζες της παράδοσης σαν άμεσης όμως συνέχειας. Το φαινόμενο φυσικά αυτό δεν είναι μόνο ελληνικό, αλλά γενικώτερο ευρωπαϊκό κίνημα, από το οποίο αρδεύεται και το ελληνικό. Ουσιαστικά πρόκειται για τη βαθύτερη έννοια του ρωμαντισμού. Οι προσπάθειες όμως στην αρχή είναι μεμονωμένες και συχνά καιρικές στη ζωή και στο έργο των ζωγράφων.

Ο Φ.Κόντογλου αντίθετα γίνεται ο διαπρύσιος κήρυκας αυτής της επιστροφής με την απολυτότητα και το πάθος του οδηγητή και πρωτοπόρου. Έχει άλλωστε και το τάλαντο του γραφτού λόγου, που τον βοηθά σ’αυτήν την αποστολή. Στο κήρυγμα και στο εργαστήρι του φοιτούν άμεσα μερικοί νέοι τότε ζωγράφοι, σαν τον Γιάννη Τσαρούχη και το Νίκο εγγονόπουλο, που αργότερα θα ακολουθήσουν διάφορους δρόμους και από τον δάσκαλο και ανάμεσά τους, αλλά τα βασικά διδάγματά του θα επηρεάσουν σύμφωνα με την προσωπικότητα του καθενός το έργο τους. Εκτός όμως απ’ αυτούς άμεσα θα ακούσουν το μάθημά του μια ολόκληρη γενιά ζωγράφων, μια γενιά που προσδίδει στη Νεοελληνική Τέχνη την ιδιαίτερη φυσιογνωμία της, η λεγομένη γενιά του ’30. Παρ’όλο το εύρος των ζωγραφικών επιτευγμάτων τους και την ιδιοτυπία των δημιουργών της, οφείλει πολλά το ξεκίνημά της στην παρουσία και το έργο του Φ. Κόντογλου.

Βέβαια το κήρυγμα του Κόντογλου ήταν επιστροφή στη Βυζαντινή Ζωγραφική, όπως άλλωστε το εφάρμοσε ο ίδιος στις τοιχογραφίες του Δημαρχείου. Και στον τομέα αυτόν τον ακολούθησαν μερικοί ζωγράφοι της γενιας του ’30 σύμφωνα πάντα με την καλλιτεχνική προσωπικότητά του ο καθένας, για ορισμένη φάση του έργου τους τουλάχιστον, ενώ και στη μεταπολεμική γενιά υπάρχουν ζωγράφοι σαν το Π.Κοψίδη, το Μ.Βατζιά κ.ά. που εκφράζουν τους παλμούς της εποχής (π.χ. τα γεγονότα του Πολυτεχνείου από τον Βατζιά), με μακρινή βάση τη βυζαντινή τεχνική, έστω κι αν και το υλικό ακόμη έχει αλλάξει καθώς την αυγοτέμπερα ή το φρέσκο αντικατέστησαν τα πλαστικά χρώματα.

Το μάθημα όμως του Κόντογλου το πλατύτερο, που καλούσε στη διερεύνηση των αυτόχθονων ζωγραφικών στοιχείων είτε στη Βυζαντινή τέχνη όπως πίστευε ο ίδιος, είτε στη λαϊκή, όπως πίστευαν άλλοι, είτε και στην αρχαία ζωγραφική, όπως εύρισκαν μερικοί, είχε μεγάλη απήχηση σε σημαντικό αριθμό ζωγράφων που πάσχιζαν να βρουν και να εκφράσουν στην τέχνη τους το αληθινό πρόσωπο του τόπου μας, όχι μόνο θεματογραφικά, αλλά κυρίως μορφολογικά, καθώς πιστεύανε ότι η συνένωση της μορφής και του περιεχομένου είναι ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά της ελληνικής ιδιομορφίας. Η αναζήτηση αυτή της «Ελληνικότητας», που έγινε το κύριο αίτημα της γενιάς του ’30, χρωστάει το βλάστημά της και στο σπόρο που αδιάκοπα και με αλύγιστο ζήλο έρριχνε ο Φ. Κόντογλου.


***


Ο Κοντογλου όμως υπήρξε πρώτα απ’όλα αγιογράφος. Ζωγράφος της λειτουργικής τέχνης της Ορθόδοξης Εκκλησίας, ζωγράφος που είχε συνείδηση του θεολογικού χαρακτήρα της Ζωγραφικής μέσα στο σχέδιο της σωτηρίας του ανθρώπου. Και σ’αυτό το σημείο, νομίζω, θα πρέπει να προσδιοριστή κυρίως η προσφορά του Κόντογλου στην εκκλησιαστική τέχνη: στην επίγνωση της μεγάλης διακονίας της ζωγραφικής στη λατρευτική και λειτουργική σύναξη του λαού του Θεού, του Σώματος του Χριστού, την Εκκλησία.

Ο Φ.Κόντογλου πίστευε πως η αγιογραφία δεν είναι πάρεργο ή έστω μια κάποια παρενθετική απασχόληση, αλλά υψηλή αποστολή, ιερουργία. Και πίστευε απόλυτα ότι η Βυζαντινή Ζωγραφική είναι η μοναδική έκφραση που αρμόζει στον υψηλό αυτόν στόχο. Αυτή ακριβώς η επίγνωση είναι που τον έκανε ικανό και άξιο να αλλάξη τον ξεστρατισμένο δρόμο της νεοελληνικής αγιογραφίας και να τον στρέψη προς τις ζωηφόρες πηγές της Παράδοσης. Χωρίς ίσως να είναι ο πρώτος ή ο μόνος που αγιογραφεί σε βυζαντινή τεχνοτροπία, είναι ο πρώτος που απόλυτα πιστεύει στην αξία της διά βίου, όχι κάποια στιγμή ή περίοδο επηρεασμένος από εξωτερικούς παράγοντες και μόδες.

Και εδώ υπάρχει ένα παράδοξο. Για πολλά χρόνια αυτός ο κήρυκας της επιστροφής στη Βυζαντινή τέχνη δεν έχει εικονογραφήσει μια ολόκληρη εκκλησία στην Αθήνα, όπως άλλοι που ανήκουν στην κατηγορία των αγιοφράφων που προαναφέραμε. Παρ’όλα όμως αυτά είναι ο κύριος αφυπνιστής των ορθοδόξων συνειδήσεων για να απαλλαγή ο χώρος της Εκκλησίας από ανούσια ζωγραφικά και αθεολόγητα τοιχογραφήματα. Γνωρίζοντας την σημασία που δίνει η Ορθόδοξη Εκκλησία στη Ζωγραφική, μπορούμε να καταλάβουμε και τη σημασία που έχει η ορθή, η γνήσια Ορθόδοξη ζωγραφική μέσα στην Εκκλησία. Και τη συνείδηση αυτής της σημασίας αγωνίζεται ο Κόντογλου να ξυπνήση.

Ο Φ. Κόντογλου ζωγράφησε και φορητές εικόνες και τοιχογραφίες. Παλαιότερες νομίζω ότι είναι οι φορητές εικόνες. Είναι όμως πολύ επικίνδυνο να εκφράση κανείς συμπεράσματα γι’αυτόν τον τομέα της τέχνης του· μιας και οι εικόνες του είναι διάσπαρτες σε διάφορα μέρη της Ελλάδος και έτσι δεν είναι εύκολο νάχη κανείς πλήρη εποπτεία και κατά συνέπεια σωστή κρίση. Οι εικόνες όμως που έχουμε συναντήσει, φαίνεται να ακολουθούν τα διδάγματα της Κρητικής Σχολής, σε γενικές γραμμές, με έντονο όμως το προσωπικό στοιχείο. Σχέδιο σίγουρο και καθαρό, φόρμες κατά κανόνα κλειστές. Σκούρος καστανόχρωμος προπλασμός για τα πρόσωπα και τα χέρια. Και στα ενδύματα προτιμά, τουλάχιστο στα παλαιότερα έργα του, τους ήσυχους τόνους, που δένουν με το πρόσωπο και τα γυμνά μέρη (π.χ. οι εικόνες του Τέμπλου του Αγ. Νικολάου Πατησίων του 1947, εικόνα Τριών Ιεραρχών στην Καπνικαρέα του 1934 κ.ά.)

Και για τις τοιχογραφίες στις εκκλησίες δεν είναι πολύ εύκολη η αποτίμηση και η μελέτη για διαφορετικό όμως λόγο. Ο Φ. Κόντογλου δούλευε μαζί με τους μαθητές του και πολλές φορές είναι δύσκολη η διάκριση στο κυρίως προσωπικό του έργο και στην εργασία των μαθητών. Από τις παλαιότερες τοιχογραφίες είναι η εκκλησία ή ακριβέστερα μέρος των τοιχογραφιών της εκκλησίας της Ζωοδόχου Πηγής στο Λιόπεσι, που ιστορήθηκε από το Φ. Κόντογλου και το μαθητή του Τερζή στα 1946. Οι στρατιωτικοί Άγιοι στα μέτωπα των ανατολικών πεσσών του τρούλλου (Άγ. Θεόδωρος, Γεώργιος, Δημήτριος, Μερκούρης κ.ά.) είναι από τα καλύτερα δείγματα της αγιογραφίας του Φ. Κόντογλου. Μορφές ρωμαλέες, πλασμένες με τη βυζαντινή τεχνική, αλλά και με έντονη την προσωπική τεχνική του Φ. Κόντογλου, ποτισμένη από τη λαϊκή παράδοση. Οι Άγιοι εικονίζονται αληθινά σαν παλληκάρια και πρωταθλητές της πίστεως. Στα έργα αυτά βρίσκουμε το πιο προσωπικό -μέσα πάντα στα εκκλησιολογικά πλαίσια της Ορθόδοξης Παράδοσης- αγιογραφικό έργο του Κόντογλου. Βάση του είναι η Κρητική Σχολή, αλλά το χρώμα του και το σχέδιο τρέφονται από χυμούς μιας ζωντανής και δημιουργικής, όχι αντιγραφικής μιμητικής ζωγραφικής. Όπως άλλωστε γινότανε σε κάθε δημιουργική εποχή της μακραίωνης βυζαντινής τέχνης, οι τεχνίτες, έμεναν πιστοί στην παραδοσιακή τεχνική και κυρίως στον εσώτατο πυρήνα της, που εξέφραζε την ανάλλαχτη αλήθεια της αποκαλυμένης πίστης. Επειδή όμως οι ίδιοι ήσαν εκφραστές και συνεχιστές αυτής της πίστης, μπορούσαν να εκφράζουν ταπεινά και ειλικρινά τον εαυτό τους και τον καιρό τους και γινότανε αυτή η σύζευξη του αιωνίου με το καιρικό χωρίς σύγχυση και χωρίς το ένα να κυριαρχή σε βάρος του άλλου. Αυτό προσπάθησε ο Κόντογλου στις τοιχογραφίες της εκκλησίας στο Λιόπεσι. Αργότερα όμως μοιάζει να περιώρισε αυτή την αρχική φιλοδοξία. Λεπτομερέστερη μελέτη θα μπορούσε να δείξη αν αυτή η υπόθεση είναι σωστή, καθώς και τις αιτίες που την δημιούργησαν. Στις τοιχογραφίες της δεκαετίας του 1950 και μετά (Καπνικαρέα, Άγ. Γεώργιος Κυψέλης, Άγ. Νικόλαος Πατησίων), τα αξιολογώτερα τμήματα είναι εκείνα όπου ο ζωγράφος ακολουθεί τα κρητικά πρότυπα. Χαρακτηριστικό δείγμα, οι τοιχογραφημένες δεσποτικές εικόνες του κτιστού τέμπλου του Αγ. Χαραλάμπους Πολυγώνου, ζωγραφισμένες στα 1955. Δουλεμένες σε κρητική τεχνοτροπία με σοβαρούς γενικά χρωματικούς τόνους, μαύρο χρώμα για φόντο και καστανόχρωμο προπλασμό, πάνω στο οποίο αναπτύσσονται σε ανοιχτότερο τόνο τα φώτα ή γράφονται με λευκές πινελιές, δείχνουν με το σφιχτό σχέδιο, την κλειστή, στιβαρή φόρμα, την χρωματική ενότητα και το εσωτερικό ήθος, στον άξιο τεχνίτη στο κλίμα του.

Σημειώσαμε πιο πάνω για τη συμβολή του Κόντογλου σαν δασκάλου. Περισσότερο ίσως με την έννοια του καθοδηγητή και εμπνευστή παρά του ακαδημαϊκού καθηγητή. Αν τούτος όμως ο τίτλος του αξίζει για την κοσμική νεοελληνική ζωγραφική, για την αγιογραφία ο ρόλος του υπήρξε απτός, άμεσος και ιδιαίτερα παραγωγικός. Βέβαια πριν απ’αυτόν ή παράλληλα εργάζονται αγιογράφοι όπως ο Δ. Πελεκάσης, ο Αγ. Αστεριάδης, ο Σπ. Βασιλείου στη βυζαντινή τεχνοτροπία. Όμως δάσκαλος φλογερός που γύρω του μαζεύονται όσοι θέλουν να σπουδάσουν την ιερή τέχνη, είναι μόνον ο Φ. Κόντογλου. Σε μια εποχή μάλιστα που η βυζαντινή αγιογραφία δεν διδάσκεται επίσημα καθόλου στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών, (μέχρι σήμερα άλλωστε δεν υπάρχει ειδική έδρα, αλλά η αγιογραφία και το φρέσκο διδάσκονται από επιμελητή), οι ζηλωτές νέοι τεχνήτες φοιτούν στο εργαστήρι και στη σκαλωσιά του Κόντογλου. Οι μαθητές του Ράλλης Κοψίδης, Πέτρος Βαμπούλης, Γεωργακόπουλος, Παπανικολάου, Τερζής Ιωάννης, ακολουθούν διάφορο δρόμο ο καθένας. Άλλοι στρέφονται προς τη λαϊκή έκφραση, με την οποία ενώνουν τη Βυζαντινή Παράδοση, άλλος προς τη Μακεδονική Σχολή, ανάλογα ο καθένας με την προσωπικότητά του. Έτσι, ενώ δεν δημιούργησε με την στενή έννοια σχολή, έφτιαξε αυτή την ομάδα που ιστορεί όλους τους τοίχους των εκκλησιών με τη Βυζαντινή τεχνοτροπία.

Στο διδακτικό έργο του θα πρέπη να περιληφθή και η συγγραφή του βιβλίου του «Έκφρασις» ήτοι «Ιστότησις της παντίμου ορθοδόξου αγιογραφίας, της και λειτουργικής καλουμένης, περιέχουσα την τεχνολογίαν και εικονογραφίαν της ειρηνοχύτου ταύτης τέχνης, ήτοι την ερμηνείαν των τεχνικών τρόπων και τους ιερούς τύπους των εικόνων, καθώς και εξήγηση περί της λεπτότητος και του πνευματικού κάλλους και της τιμής αυτής». Βασισμένος στην προγενέστερη συγγραφική παράδοση της «Ερμηνείας της ζωγραφικής», του Διονυσίου του εκ Φουρνά, καθώς και στη δική του γνώση, καταγράφει την πείρα του ολάκερη, ώστε να είναι χρήσιμη γι’αυτούς, που θα θελήσουν να συνεχίσουν την «Ειρηνόχυτον» λειτουργική τέχνη της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Η συνέχιση άλλωστε της Παράδοσης ήταν και το μεγάλο μεράκι του χαρισματούχου αυτού ανθρώπου. Σ’αυτήν πρόσφερε όλη τη δύναμη και όλα τα τάλαντα, που πλούσια βέβαια του είχε εμπιστευθή ο Κύριος και στη δόξα του Οποίου τελικά τα αφιέρωσε.


Πηγη: http://www.myriobiblos.gr/texts/greek/zias_kontoglou.html


Απο Κυριακατικο σχολειο μεταναστων
Διαβάστε περισσότερα...

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα