Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Κυριακή, 2 Ιανουαρίου 2011



Με αφορμή την καθιέρωση της Κυριακής ως αργίας το 1910 με νόμο στην Ελλάδα, μερικές σκόρπιες σκέψεις.
Η ιδέα της γενικής απεργίας ήταν γνωστή από πολύ παλιά. Μεγάλες απεργίες είχαν ήδη γίνει είτε για πολιτικά δικαιώματα (δικαίωμα της ψήφου), είτε για εργατικές διεκδικήσεις. Αλλά στην περίοδο της Ρόζας Λούξεμπουργκ, στις πιο βασικές χώρες της Ευρώπης υπήρχε «ψυχρότητα» απέναντι στην ιδέα της μαζικής απεργίας. Για τη συντριπτική πλειοψηφία των στελεχών της γερμανικής σοσιαλδημοκρατίας (SPD) η γενική απεργία θεωρούνταν «γενική τρέλα». Την έβλεπαν σαν εμμονή και πλάνη των αναρχικών, που θεωρούσαν ότι μόνο με μια γενική απεργία (έστω και 10 ημερών!) θα κατέρρεε το αστικό κράτος.


Οι ηγέτες των γερμανικών συνδικάτων (τα οποία είχαν τεράστια δύναμη και εκατομμύρια μέλη) ήταν αντίθετοι στη γενική απεργία. Είχαν φτάσει στο σημείο,... στο συνδικαλιστικό συνέδριο του 1905 στην Κολονία, να κατεβούν με το σύνθημα: «Τα συνδικάτα έχουν πάνω από όλα ανάγκη ησυχίας».


Για τη Ρόζα η πείρα της ρωσικής επανάστασης του 1905 άλλαζε το πρίσμα με το οποίο έβλεπαν μέχρι τότε τη διεκδίκηση της εξουσίας.


Το ξέσπασμα της ρωσικής επανάστασης «τυπικά» ξεκίνησε στην Πετρούπολη με την πορεία 200.000 μπροστά από τα ανάκτορα του τσάρου, στις 22 Γενάρη του 1905. Η αιματηρή κατάπνιξη της διαδήλωσης έδωσε την αφορμή να ξεσπάσουν γιγάντιες μαζικές και γενικές απεργίες το Γενάρη και το Φλεβάρη σε όλα τα βιομηχανικά κέντρα και τις πόλεις της ρωσικής αυτοκρατορίας. Απεργίες που, ενώ ξεκίνησαν σαν αλληλεγγύη στους εργάτες της Πετρούπολης, πολύ σύντομα ανέδειξαν άλλα αιτήματα και διεκδικήσεις. Το αποτέλεσμα ήταν η κατάκτηση του 8ώρου σε πάρα πολλούς χώρους δουλειάς και η δημιουργία συνδικάτων, ενώ μπήκαν στη μάχη μεγάλα κομμάτια της κοινωνίας (εμποροϋπάλληλοι, ηθοποιοί, καλλιτέχνες, υπηρέτες, αγρότες, ακόμα και φαντάροι).


Αλλαγή συνειδήσεων
Η Ρόζα δείχνει στο βιβλίο της πώς αλλάζουν και προχωρούν οι συνειδήσεις εκατομμυρίων ανθρώπων, που εμπλέκονται στις απεργίες και τις μάχες. Υπογραμμίζει: «Στην επανάσταση, όταν η ίδια η μάζα εμφανίζεται στην πολιτική σκηνή, η ταξική συνείδηση γίνεται πρακτική και δραστήρια. Έτσι, ένας χρόνος επανάστασης έδωσε στο ρώσικο προλεταριάτο τόση «μόρφωση» όση δεν μπόρεσαν τεχνητά να δώσουν στο γερμανικό προλεταριάτο 30 χρόνια κοινοβουλευτικών και συνδικαλιστικών αγώνων».


Τα γεγονότα στη Ρωσία, για τη Ρόζα, αποδεικνύουν ότι:


– Τα οικονομικά και πολιτικά αιτήματα (που μέχρι τότε αντιμετωπίζονταν σαν ξεχωριστές μάχες) δεν είναι ξεχωριστά, αλλά αδιάσπαστα συνδεδεμένα.


– Η μαζική απεργία είναι συνδεδεμένη με την προοπτική τις ανατροπής. Στη Ρωσία σχεδόν κάθε μαχητική απεργία κατέληγε σε αιματηρή αναμέτρηση με τις δυνάμεις του τσάρου.


– Μια γενική απεργία δεν μπορεί να κηρυχτεί αυθαίρετα από την ηγεσία του κόμματος ή των συνδικάτων. Όμως, οι μαρξιστές πρέπει να μπαίνουν σ’ αυτές τις μάχες και να γίνονται τμήμα τους, όπως έκανε το σοσιαλδημοκρατικό κόμμα στη Ρωσία. Δεν πρέπει να περιμένουν μια «οργανωμένη και πειθαρχημένη μάχη που θα διεξάγεται σύμφωνα με ένα σχέδιο» για να πάρουν μέρος σ’ αυτή, γιατί τότε δεν θα τη δουν ποτέ. Επίσης, όμως, δεν πρέπει να υποτάσσονται στο μέσο όρο των απόψεων του κόσμου, αλλά να προχωρούν και να πολιτικοποιούν τη μάχη, δίνοντας την προοπτική της συνέχειας και την αυτοπεποίθηση στους αγωνιζόμενους εργάτες.


Περιγράφοντας τον πλούτο της μαζικής απεργίας, η Ρόζα επαληθεύει τον Μαρξ, όταν έλεγε: «Η επανάσταση της εργατικής τάξης είναι έργο της ίδιας». Η ίδια η τάξη πρόβαλε το «όπλο» της γενικής πολιτικής απεργίας. Η ίδια εφάρμοσε και τις μορφές δημοκρατικής οργάνωσής της (τα σοβιέτ). Οι επαναστάτες στη Ρωσία (Λένιν, Τρότσκι, Μπολσεβίκοι) μέσα από την εμπλοκή τους σ’ αυτή την επανάσταση «διδάχτηκαν», ώστε να συμβάλουν καθοριστικά στην επόμενη επανάσταση που, το 1917, αποδείχθηκε νικηφόρα.


Επικαιρότητα
Σήμερα, τη διαπίστωση της Ροζας για τη σύνδεση μεταξύ της πολιτικής και οικονομικής μάχης μπορούν να τη δουν όλοι. Σήμερα, στην εποχή του Μνημονίου, ακόμα και για να σταματήσουμε τις μειώσεις μισθών και τις απολύσεις, πρέπει… να ρίξουμε την κυβέρνηση. Πρέπει να ρίξουμε, ίσως, και την επόμενη κυβέρνηση. Ο κάθε αγώνας, όσο «μικρός» και αν φαίνεται, παίρνει τη διάσταση της πάλης ενάντια στο σύστημα συνολικά. Και σαν τέτοιος αντιμετωπίζεται από το καθεστώς.


Σήμερα η μαζική (πολιτική) απεργία όλων μας (εργαζόμενων, ανέργων, φοιτητών, μαθητών και όλων των από κάτω ανδρών και γυναικών) πρέπει να αρχίσει να προετοιμάζεται, αφού η σύγκρουση είναι «μετωπική». Τα συνδικάτα που μέχρι τώρα ολιγωρούν ή συμβιβάζονται, η Αριστερά (σε όλες τις εκδοχές της), οι σύλλογοι, οι κάθε μορφής συλλογικότητες σε χώρους ή σε γειτονιές, θα αποδείξουν τη χρησιμότητά τους σε αναμέτρηση με ένα τέτοιο καθήκον. Την οργάνωση της αντίστασης μέχρι τη νίκη.


Η γενική πολιτική απεργία δεν είναι 24ωρη. Είναι αγώνας μακράς διάρκειας. Όμως, δεν έχουμε άλλη λύση. Το κοινοβούλιο δεν έχει τη δύναμη, ούτε και τη θέληση να δώσει λύσεις ενάντια στον καπιταλισμό. Οι τελευταίες εκλογές και το τι μας έφεραν με τον ΓΑΠ μας έδωσαν ένα σκληρό μάθημα. Το σύνθημα, που είναι προμετωπίδα της πάλης μας τα τελευταία χρόνια, «οι ανάγκες μας, πάνω από τα κέρδη τους», δεν μπορεί να επιβληθεί κοινοβουλευτικά, αλλά μόνο μέσα από το σκληρό δρόμο των αγώνων, της μαζικής απεργίας, της διεκδίκησης της ανατροπής.
Πηγη:http://www.dea.org.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=3238&Itemid=42
Απο Κυριακατικο σχολειο μεταναστων

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα