Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Σάββατο, 8 Ιανουαρίου 2011


Σαν σήμερα δολοφονήθηκε ο Νικος Τεμπονέρας...
Η καταστολή, η βία και η τρομοκρατία, που εξαπολύουν οι κυβερνήσεις των από πάνω όταν έρχονται αντιμέτωπες με τα κινήματα, είναι απαραίτητο συστατικό της πολιτικής που εφαρμόζουν, για να περάσουν κάθε φορά τα μέτρα και τους νόμους τους ενάντια στους εργαζόμενους και τη νεολαία. Από τις απαντήσεις που δίνουν τα κινήματα, εξαρτάται η νίκη ή η ήττα τους. Η απάντηση στη δολοφονία του Τεμπονέρα ήταν μια νικηφόρα απάντηση.


Τέτοιες μέρες, στο τέλος των διακοπών των Χριστουγέννων, πριν 20 χρόνια, κυβέρνηση ήταν πάλι η Νέα Δημοκρατία με πρωθυπουργό τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη. Με κεντρικό σύνθημα τις “νέες ιδέες” προχωρούσε σε μια σκληρή νεοφιλελεύθερη και αντεργατική πολιτική. Στα σχολεία, αλλά και στην κοινωνία ολόκληρη επικρατούσε αναβρασμός. Είχαν προηγηθεί οι αγώνες και οι καταλήψεις εργοστασίων, στις λεγόμενες... τότε “προβληματικές” επιχειρήσεις, τις οποίες οδηγούσαν σε ιδιωτικοποίηση και κλείσιμο. Στην Πάτρα, το εργοστάσιο της “Πειραϊκής-Πατραϊκής” είχε γίνει από την άνοιξη του 1990 κέντρο αντίστασης και αγώνα ενάντια στη πολιτική της ΝΔ. Από το Σεπτέμβριο ήταν σε κατάληψη για να μην απολυθούν 950 εργαζόμενοι και στην πύλη του εργοστασίου υπήρχε πανό που έγραφε “Ή όλοι ή κανένας”.


Είχε οργανωθεί περιφρούρηση της κατάληψης, απεργιακό ταμείο και ραδιοφωνικός σταθμός (με το όνομα “Αλληλεγγύη”), ο οποίος ενημέρωνε συνεχώς το λαό της Πάτρας για οτιδήποτε κινηματικό συνέβαινε σε όλη την Ελλάδα. Όταν η κυβέρνηση αποφάσισε να επέμβει, παράταξε τα ΜΑΤ όλης της Πελοποννήσου και της Στεραιάς Ελλάδας έξω από το εργοστάσιο. Το άμεσο κάλεσμα για συμπαράσταση από το ραδιοφωνικό σταθμό είχε σαν αποτέλεσμα να μαζευτούν σε ελάχιστο χρόνο έξω από το εργοστάσιο 20.000 κόσμος! Τότε ο πρόεδρος του σωματείου… έδωσε διορία 10’ στα ΜΑΤ για να αποσυρθούν. Και η κυβέρνηση τα απέσυρε!!
Ταυτόχρονα, από το Νοέμβριο είχε ξεσπάσει το μαθητικό κίνημα με 1.500 καταλήψεις λυκείων και γυμνασίων. Ακολούθησε το φοιτητικό κίνημα στα ΑΕΙ και ΤΕΙ. Ο λόγος; Η αντιδραστική εκπαιδευτική “μεταρρύθμιση” που προωθούσε ο τότε υπουργός Παιδείας του Μητσοτάκη, Βασ.Κοντογιαννόπουλος (σημερινός βουλευτής του ΠΑΣΟΚ). Το Δεκέμβρη τα περισσότερα ΑΕΙ και ΤΕΙ της χώρας, όπως και τα σχολεία, ήταν κλειστά. Σε κάθε χωριό, κωμόπολη και μεγάλη πόλη υπήρχαν καταλήψεις. Πανελλαδικά συλλαλητήρια στις 14 και 18 Δεκέμβρη είχαν τεράστια μαζικότητα και ζωντάνια. Κεντρικό σύνθημα ήταν “Δεν θα περάσει” (το πολυνομοσχέδιο) και “Ποτέ-ποτέ”.


Η κυβέρνηση έλπιζε στις διακοπές των Χριστουγέννων να εκτονωθεί η κατάσταση. Όμως, αρκετές καταλήψεις σε σχολές και σε λύκεια δεν έκλεισαν τα Χριστούγεννα! Τότε η κυβέρνηση αποφάσισε την καταστολή.

Ανακατάληψη


Ιανουάριος 1991. Η ΝΔ στέλνει μήνυμα σε όλες τις οργανώσεις της: «Ανακαταλάβετε τα σχολεία με κάθε μέσο». Επιστρατεύονται τραμπούκοι για να σπάσουν τις καταλήψεις. Στην Πάτρα, ο νομάρχης Αχαΐας Τάγαρης, σε συνεργασία με το μηχανισμό της Νέας Δημοκρατίας, κινητοποιεί ομάδες τραμπούκων της ΟΝΝΕΔ - τους λεγόμενους «Κένταυρους», που ήταν ομάδες κρούσης της ΟΝΝΕΔ επί προεδρίας Μεϊμαράκη και Βουλγαράκη. Επικεφαλής των τραμπούκων ο τότε πρόεδρος της ΟΝΝΕΔ Αχαΐας και δημοτικός σύμβουλος Γιάννης Καλαμπόκας, τα γνωστά στελέχη της Νέας Δημοκρατίας και της ΟΝΝΕΔ Πάτρας, Μαραγκός, Σπίνος, Γραμμάτικας κ.ά. Στις 7 Ιανουαρίου τα επεισόδια παίρνουν έκταση σε τουλάχιστον 5 σχολικά συγκροτήματα της πόλης. Στις 8 Γενάρη το σχέδιο καταστολής βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη: απουσίες στα πεζοδρόμια, «αγανακτισμένοι πολίτες» οι οποίοι κυνηγούν μαθητές και χειροδικούν, διευθυντές σχολείων που απειλούν. Το απόγευμα, η ΟΝΝΕΔ Πάτρας ξεκινάει δήθεν “ομαδική αφισοκόλληση” από το κέντρο της πόλης με στόχο την ανακατάληψη όσων σχολείων γίνεται. Η εντολή είναι να εκδιωχθούν οι καταληψίες μαθητές και να παραδοθούν τα σχολεία στους διευθυντές, ώστε να ανοίξουν την επόμενη μέρα.


Οι τραμπούκοι της ΟΝΝΕΔ πραγματοποιούν βίαιες επιθέσεις σε μια σειρά από σχολεία. Προχωρούν προς το 3ο Γυμνάσιο-Λύκειο στα Ψηλά Αλώνια. Χωρίς πολλά λόγια επιτίθενται και δέρνουν τους μαθητές. Φτάνουν στο χώρο φοιτητές, δάσκαλοι και σπουδαστές. Δέχονται και αυτοί επίθεση, με ιδιαίτερη βιαιότητα. Κλιμάκιο της ΕΛΜΕ αποφασίζει να μεταβεί στο σχολικό συγκρότημα. Μόλις φτάνει, αντικρίζει τραυματισμένους μαθητές και το σχολείο κατειλημμένο από την ομάδα τραμπούκων της ΟΝΝΕΔ. Προσπαθούν να μπουν στο σχολείο για να προστατέψουν τους καταληψίες μαθητές.


Τότε δέχονται τη λυσσαλέα επίθεση των ΟΝΝΕΔιτών. Ένας καθηγητής αιμόφυρτος στο έδαφος, δύο σοβαρά τραυματισμένοι. Ο 38χρονος Νίκος Τεμπονέρας, μαθηματικός και μέλος της οργάνωσης της Επαναστατικής Αριστεράς ΕΑΜ (Εργατικό Αντιιμπεριαλιστικό Μέτωπο), είναι κλινικά νεκρός. Χιλιάδες κόσμος μαζεύεται έξω από το νοσοκομείο «Άγ. Ανδρέας». Οι δολοφόνοι διαφεύγουν από την πίσω πλευρά του σχολείου και εξαφανίζονται. Στις 12 το βράδυ μια σιωπηλή πορεία χιλιάδων ανθρώπων κατεβαίνει από το νοσοκομείο προς τη Νομαρχία Αχαΐας. Το ανακοινωθέν του νοσοκομείου επιβεβαιώνει τα χειρότερα: ο Τεμπονέρας είναι νεκρός. Είναι δολοφονημένος με λοστό, από τον Γιάννη Καλαμπόκα.
Η κηδεία του μετατράπηκε σε πορεία-καταδίκη της κυβερνητικής πολιτικής, με πάνω από 50.000 άτομα, που κάλυπταν απόσταση 5 με 6 χιλιόμετρα στην Πάτρα.


Τις επόμενες μέρες από τη δολοφονία είχαμε μάχες στους δρόμους της Πάτρας, της Αθήνας και άλλων πόλεων. Μεγάλα συλλαλητήρια στην Αθήνα στις 9, 10 και 11 Γενάρη του 1991. Δεκάδες χιλιάδες κόσμος διαδήλωνε. Μάχες στο κατηλειμμένο ΕΜΠ, στην Ομόνοια και όλο το κέντρο της Αθήνας. Στις 10/1 (μέρα κηδείας του Τεμπονέρα) σε μια διαδήλωση 100.000 είχαμε τη μεγαλύτερη επίθεση των ΜΑΤ –της μέχρι τότε 20ετίας. Ρίχτηκαν 4.000 δακρυγόνα. Από αυτά πήρε φωτιά το κτήριο του “Κ.Μαρούση” και απανθρακώθηκαν 4 άνθρωποι μέσα στο κτήριο.


Στα μέσα Γενάρη εξαπολύεται ο πρώτος πόλεμος των ΗΠΑ στο Ιράκ (επί μπαμπά Μπους). Οι καταλήψεις συνεχίζονται μέχρι αρχές Φεβρουαρίου και ενσωματώνουν και αντιπολεμικά αιτήματα. Και νικούν.
Το αντιεκπαιδευτικό νομοσχέδιο αποσύρεται, ενώ ο υπουργός παιδείας, Κοντογιαννόπουλος, έχει ήδη παραιτηθεί από τις 9/1/91.
Ήταν μια πρώτη μεγάλη νίκη του νεολαιίστικου κινήματος, πριν ακόμα κλείσει ένα χρόνο η ΝΔ στην κυβέρνηση.
Ακολούθησαν εργατικές κινητοποιήσεις με κορυφαία την “άγρια απεργία” της ΕΑΣ (εργαζόμενοι στις αστικές συγκοινωνίες) που ιδιωτικοποίησε ο Μητσοτάκης. Συγκρούσεις και οδοφράγματα στα αμαξοστάσια, καθημερινές πορείες για 3 μήνες στην Αθήνα, συμπαράσταση απ’ όλο τον κόσμο.
Η ΝΔ έπεσε μέσα σε γενική κατακραυγή, πριν ολοκληρώσει την τετραετία…


Υ.Γ. Ο Γιάννης Καλαμπόκας σήμερα, παρά την καταδίκη του, είναι ελεύθερος. Από την υπόλοιπη ομάδα των ΟΝΝΕΔιτών, οι περισσότεροι «τιμωρήθηκαν» με μικρές ποινές κάποιων μηνών φυλάκισης. Όλοι κυκλοφορούν ελεύθεροι και οι περισσότεροι έχουν βολευτεί σε δημόσιες υπηρεσίες ως «γαλάζια παιδιά».
Πηγη:http://www.dea.org.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=1582&Itemid=42

Απο Κυριακατικο σχολειο μεταναστων

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα