Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Κυριακή, 23 Ιανουαρίου 2011



Προς τιμήν του Marie-Henri Beyle, γνωστότερου ως Stendhal, μερικές σκέψεις γυρω από το Κόκκινο και το Μαύρο.

Το ξεκίνησα πριν από καμιά δεκαριά μέρες. Διάβασα την έκδοση της Ελευθεροτυπίας. Σε μετάφραση Καλλιόπης Κάσου. Το κείμενο έρεε αβίαστα και ευχάριστα. Ενώ το διάβαζα έψαχνα σε διάφορα άλλα σάιτ πληροφορίες για το Σταντάλ την εποχή του και διάφορες άλλες αναφορές στο μυθιστόρημα.
Όπως λέει και ο υπότιτλος είναι ένα χρονικό της Γαλλίας του 1830. Ο Σταντάλ είναι πολύ σαρκαστικός με τους ανθρώπους της εποχής του και τα ήθη τους. Όχι μόνο με την επαρχία αλλά και με το Παρίσι. Επίσης είναι ένας αφηγητής που είναι πανταχού παρών μέσα στο κείμενο, δε μας αφήνει να τον ξεχάσουμε, αυτοσαρκάζεται.

Η υποκρισία βρίσκεται στο κέντρο όλων των σημαντικών γεγονότων. Οι άνθρωποι φέρονται σαν ερωτευμένοι ενώ δεν είναι κι όταν ερωτεύονται πραγματικά προσπαθούν να μην το δείξουν. Η εκκλησία εκφοβίζει... (όπως πάντα άλλωστε), θεωρεί αμάρτημα τη σκέψη, εξαφανίζει όσους είναι πραγματικά πιστοί και δεν παίρνουν μέρος σε συνομωσίες, εφαρμόζει τις αρχές του μάρκετινγκ: «Ο Ζυλιέν έβελπε συνεχώς γραμμένες με κάρβουνο πάνω στους τοίχους του διαδρόμου φράσεις όπως αυτές εδώ: « Τι είναι εξήντα χρόνια δοκιμασίας σε σύγκριση με μια αιωνιότητα απολαύσεων ή μι αιωνιότητα με ζεματιστό λάδι στην κόλαση!» Δεν τις περιφρονούσε πια. Κατάλαβε πως έπρεπε να τις έχει αδιάκοπα μπροατά στα μάτια του. Τι θα κάνω σ’όλη μου τη ζωη; Αναρωτιόταν. Θα πουλάω στους πιστούς μου μια θέση στον ουρανό.»

Η χρονική περίοδος είναι αυτή που αποκαλείται Παλινόρθωση (Restoration) μια περίοδος μεγάλων ανακατατάξεων και πολιτικών διεργασιών. Οι αριστοκράτες επιθυμούν την επαναφορά της απολυταρχίας αλλά η ανερχόμενη αστική τάξη επιθυμεί μια συνταγματική μοναρχία. Ο Ζυλιέν, ο πρωταγωνιστής έχει ως πρότυπο το Ναπολέοντα και εμπνέεται από τη ζωή του. Εκείνος ξεκίνησε από φτωχός λοχαγός και κατάφερες να γίνει αυτοκράτορας. Ο Ζυλιέν μόνο στην εκκλησία θα μπορούσε να σταδιοδρομήσει πια. Όταν πια φτάνει στο Παρίσι δε γίνεται ποτές αποδεκτός από την αριστοκρατία που τον βλέπει πάντα ως ένα φτωχό διανοούμενο. Το παράδοξο όμως είναι ότι ο Ζυλιέν θα διακινδυνεύσει τη ζωή του για ένα σκοπό εντελώς αντίθετο με αυτά που πιστεύει. Όταν μιλάμε για ειρωνεία και σύγχυση…

Ο Ζυλιέν είναι από τους πιο μπερδεμένους ήρωες που έχω διαβάσει. Γι αυτό παραξενεύτηκα πολύ όταν διάβασα το σχόλιο ενός αναγνώστη από την Αμερική που έλεγε ότι θαυμάζει το Ζυλιέν. Τι να θαυμάσεις δηλαδή; Το γεγονός ότι οι εμπειρίες του περιορίζονται σε ό,τι έχει διαβάσει στα βιβλία και σύμφωνα με αυτά προσπαθεί να ζήσει (αυτό το εύρημα με τα βιβλία είναι σημαντικό γιατί και η νεαρή αριστοκράτισσα για να καταλάβει πως νιώθει ανατρέχει στα ρομαντικά μυθιστορήματα και όχι στα αισθήματα της. ) Γενικά σε αυτό το βιβλίο είναι όλα «σαν» . Σαν βιβλίο, σαν τους ήρωες μιας παλιότερης επανάστασης, σαν τους μάρτυρες της εκκλησίας. Το παρόν διαχέεται από τη δόξα του παρελθόντος και βγαίνει χαμένο στη σύγκριση.

Γενικά ένα βιβλίο πλούσιο που καταφέρνει να απεικονίσει με λεπτομέρεια την εικόνα της Γαλλίας εκείνης της εποχής και να εξάψει τη φαντασία. Μου δημιούργησε πολλές απορίες και ανέτρεξα σε άλλα κείμενα για να θυμηθώ λίγο όσα (δεν) είχα μάθει γι αυτήν την περίοδο και να καταλάβω κάποιους χαρακτηρισμούς όπως Ιακωβίνος και Γιανσενιστής που αναφέρονται συνέχεια στο βιβλίο. Σε κάνει να διψάς να διαβάσεις κι άλλα μυθιστορήματα της ίδιας περιόδου οπότε σύντομα θα διαβάσω και το άλλο σημαντικό βιβλίο του ίδιου συγγραφέα το Μοναστήρι της Πάρμας. Οι ήρωες είναι ζωντανοί ίσως γιατί έχουν τόσα ελαττώματα και κανείς δεν πλησιάζει το τέλειο.

Ειδικά ο δήμαρχος της Βεριέρ μου θύμισε τόσο το δικό μας δήμαρχο εδώ στη Λάρισα. «Το να αποφέρει κάτι εισόδημα είναι ο βασικός παράγοντας που ρυθμίζει τα πάντα στη μικρή αυτή πόλη που σας φάνηκε στην αρχή τόσο ομόρφη». Έτσι και το δικό μας Κέντρο Τεχνών έκλεισε γιατί ήταν λέει πολύ ακριβό.

Και κάτι για τις ερωτικές σκηνές: δεν υπάρχουν. Με την πρώτη ερωμένη ο Ζυλιέν είναι πολύ απασχολημένος να κάνει το καθήκον του όπως λέει, να παίξει καλά το ρόλο του, το ρόλο του γυναικοκατακτητή. Με τη δεύτερη είναι πιο ξεψαρωμένος αλλά ουδέποτε την αφήνει να πιστέψει ότι την αγαπάει. Ούτε φιλιά, ούτε πάθος , ούτε κάποια άλλη περιγραφή. Η Ματίλντ η ωραία αριστοκράτισσα που αποφασίζει να δοθεί στον υπάλληλο του πατέρα της δυσκολεύεται τόσο να του μιλήσει στον ενικό που αυτή η προσπάθεια καταναλώνει όλη της την ενέργεια. Που να μείνει μετά χώρος για τον έρωτα. … «Υστερα από πολλές αμφιταλαντέυσεις , η Ματίλντ δέχτηκε τέλος να γίνει η ερωμένη που ποθούσε. Στην πραγματικότητα το πάθος αυτό ήταν κάπως ηθελημένο. Μιμούνταν τον παράφορο έρωτα, δεν τον ζούσαν.» Αυτό νομίζω είναι και το επαναλαμβανόμενο μοτίβο ολόκληρου του μυθιστορήματος. Με λίγα λόγια αν άλλαζες τα ονόματα των πόλεων και τις περιγραφές των ρούχων , άνετα θα μπορούσε να μιλάει για τις σχέσεις των ανθρώπων στον 21ο αιώνα.

Τί είναι τελικά το κόκκινο και το μαύρο; Διίστανται οι απόψεις. Άλλοι μελετητές λένε ότι αναφέρεται στο κόκκινο των στολών του στρατού και στο μαύρο του κλήρου. Άλλοι στο πάθος και στο πένθος, μια τρίτη ερμηνεία είναι το κόκκινο και το μαύρο της ρουλέτας. Αυτό με το στρατό και τον κλήρο μου φαίνεται πιο σωστό μια και ο Ζυλιέν αναγκάζεται να ακολουθήσει καριέρα κληρικού όντας σχεδόν άθεος ενώ θα προτιμούσε να πολεμάει στα πεδία των μαχών δίπλα στο Ναπολέοντα.

Απο Κυριακατικο σχολειο μεταναστων
Πηγη:http://annabooklover.wordpress.com/2007/05/29/%CF%83%CF%84%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B1%CE%BB-%CF%84%CE%BF-%CE%BA%CF%8C%CE%BA%CE%BA%CE%B9%CE%BD%CE%BF-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%84%CE%BF-%CE%BC%CE%B1%CF%8D%CF%81%CE%BF

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα