Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Σάββατο, 12 Φεβρουαρίου 2011


...οπως ειναι ρημαγμενο!
Δε μ' αρεσει να ασχολουμαι με αυτες τις "ειδησεις" (http://www.inews.gr/141/poleitai-i-ellada.htm), οχι επειδη δε βλεπω τι μου γινεται αλλα επειδη γουσταρω να εθελοτυφλω. Γουσταρω ρε παιδι μου, πως το λενε, βλεπω αλλα δε θελω να βλεπω! Αυτο δε σημαινει οτι δεν πραττω. Εχω βαλει το κεφαλι κατω (οχι σα δειλη, κατι σαν τα κριαρια εννοω που κουτουλιουνται μεταξυ τους) και παω μπροστα, ετσι, με το ζορι. Επειδη βαρεθηκα τα παντα και τους παντες γυρω μου, επειδη θελω οντως να δωσω μια κουτουλια σε ολα για να γκρεμιστουν και να φυγει η σαπιλα, επειδη θελω να ξαναγεννηθει μεσα απο τις σταχτες των συντριμιων που θα εχω δημιουργησει κατι αλλο. Κατι που να εχει νοημα βρε αδερφε. Κατι που να ταιριαζει με αυτο που λεμε ζωη. Δε βλεπω, δεν ακουω αλλα το κακο ειναι οτι μιλαω. Και μιλαω πολυ. Και κανω πολλα. Και μοιαζω με αυτο που χτενιζεται αναμεσα στα καραβια που χανονται γι' ακομη μια φορα. Ρε δωστε μου εμενα ενα σωσιβιακι και θα δειτε...μια χαρα θα τα καταφερω να βγω στη στερια και χωρις το σαπιοκαραβο τους. Αι σιχτιρ πια! Φευγει ο κοσμος σε αλλες χωρες και καλα κανει! Εγω θελω να φυγω για αλλον πλανητη, πειραζει; Καπου εκει αναμεσα στα πρασινα ανθρωπακια με τις κεραιες θα βρω την ηρεμια μου. Αλλα ενα κακο δικο μου ανθρωπακι μεσα μου χαιρεται που καποιοι οι οποιοι εχουν ψηλα αυτην την ελληναραδικη πιασαρχιδικη τακτικη τωρα καταφευγουν σε χωρες "κρυοκωλες" για να κυνηγησουν την τυχη που στραγγαλισε η Ελλαδαρα μας! Μα, μου, μα τι φταιει τωρα η Ελλαδα που την καταντησαν ετσι τα μεγαλα κεφαλια κλπ κλπ κλπ. Δεν ξερω εγω τι θα πει μεγαλα και μικρα κεφαλια! Εγω ξερω τι κανει και τι δεν κανει ο καθε ενας απο εμας. Ο καθε ενας ομως. Ελλαδα...η χωρα που λατρευουμε να μισουμε και μισουμε να λατρευουμε. Ελλαδα. Παντα παθητικη μεσα στον ηρωισμο της, παντα τελευταια και καταιδρωμενη, παντα υπολογη και παντα ταλαιπωρη. Ελλαδα. Μια χωρα που αν δεν την πολεμανε η αλλοι την πολεμανε οι ιδιοι οι Ελληνες...Και εγω νομιζω τελικα οτι ο χειροτερος εχθρος αυτης της χωρας ειναι ο ιδιος ο κοσμος της. Οι ιδιοι της οι πολιτες. Ειτε εχουν μεγαλο κεφαλι ειτε μικρο. Και τωρα ετσι βιασμενη που ειναι, πουληστε την μπας και την εκτιμησει κανενας αλλος...ααααχχχ... καταντια και ξευτιλα!

2 σχόλια:

Roadartist είπε...

Δε ξέρω αν σε παρηγορεί, αν σε νοιάζει.. μα αισθάνομαι τα ίδια και εγώ..

logos_en_drasei είπε...

Με νοιαζει...γι' αυτο ακριβως μοιραζομαι τις σκεψεις μου μαζι σας...Την καλημερα μου!

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα