Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Δευτέρα, 28 Φεβρουαρίου 2011


Ένα άρθρο από τη σύγχρονη ιστορία, που γράφτηκε λίγο πριν την πτώση του Μουμπάρακ
Είναι λίγες οι φορές που οι εξουσιαστές δείχνουν περισσότερο παράλογοι από όταν βρίσκονται αντιμέτωποι με ένα λαϊκό ξεσηκωμό.


Όταν ο φόβος και η απάθεια τσακίζονται, οι απλοί άνθρωποι, οι νοικοκυρές, οι φοιτητές, οι εργάτες, οι άνεργοι αναγεννιούνται. Έχοντας υπάρξει κομμάτι της Ιστορίας, αποφασίζουν να γίνουν παράγοντές της! Διαδηλώνοντας κατά εκατομμύρια, επανακτώντας τους δημόσιους χώρους, συμμετέχοντας σε συνελεύσεις και... συζητώντας για το μέλλον της κοινωνίας τους, συνειδητοποιούν ότι κατέχουν ικανότητες για οργανωτικότητα και δράση που δεν τις φανταζόντουσαν ποτέ.Συλλαμβάνουν τη μυστική αστυνομία, υπερασπίζονται τις συλλογικότητες και τον αγώνα, οργανώνουν τη διανομή των τροφίμων, του νερού και των φαρμάκων. Ενθουσιασμένοι από τη διάχυτη αλληλεγγύη και ατσαλωμένοι από την κατανόηση ότι γράφουν Ιστορία, αφήνουν πίσω τους τις παλιές συνήθειες του ατομισμού και της παθητικότητας. Είναι ακριβώς αυτή την αυτο-μεταμόρφωση των καταπιεσμένων που οι παγκόσμιες ελίτ αδυνατούν να κατανοήσουν. Αυτή είναι η εξήγηση στην πραγματικά παραληρηματική ομιλία του Αιγύπτιου προέδρου Χόσνι Μουμπάρακ την Πέμπτη, 10 Φλεβάρη 2011, στην οποία φλυαρούσε με μια σουρεαλιστική αποσύνδεση από την πραγματικότητα. Αλλά ακόμα και αν η μπογιά του ηλικιωμένου δικτάτορα δεν πιάνει πια, ο Μουμπάρακ αντανακλά τη μεροληπτική αντίληψη της τάξης του. Γιατί πρόκειται για μια αντίληψη που χαρακτηρίζει όλους αυτούς που μας κυβερνάνε, ότι εμείς οι από κάτω είμαστε εγγενώς ηλίθιοι και θα σεβόμαστε για πάντα τους θεσμούς τους.


Αντιμετωπίζουν εμάς τους από κάτω σαν εργαλεία και σαν κρέατα για τα κανόνια στις μιλιταριστικές περιπέτειές τους. Μας ταΐζουν ψέματα και κενές υποσχέσεις και στέλνουν τα ΜΑΤ, όταν οι υπήκοοί τους ξεσηκώνονται. Και συνήθως περνάει το δικό τους.
Ακριβώς για τους παραπάνω λόγους οι λαϊκές επαναστάσεις τους είναι ακατανόητες. Καθώς οι καθημερινοί άνθρωποι σταματούν να παραιτούνται και να είναι υπάκουοι, καθώς παίρνουν τον έλεγχο των κοινοτήτων τους και των δρόμων, οι κυβερνώντες πλέον δεν τους αναγνωρίζουν. Κάπου εκεί καταρρέουν τα διάφορα κοινωνικοπολιτικά μοντέλα της άρχουσας τάξης. Αντίθετα από την ασφάλεια με την οποία συζητάνε στους κοινωνικούς τους κύκλους, το πρόβλημα δεν είναι ότι τους διέφυγε η μία ή η άλλη παράμετρος ή ένδειξη των συντελούμενων αλλαγών, το πρόβλημα των μοντέλων της άρχουσας τάξης είναι ότι στηρίζονται στην προϋπόθεση ότι οι λαϊκές μάζες παραμένουν αδρανείς.
«Οι απλοί Αιγύπτιοι φημίζονται για τη μοιρολατρία τους» δήλωνε περίτρανα ένας παλιός Καναδός διπλωμάτης, εξηγώντας γιατί η Αίγυπτος δεν θα ακολουθούσε το δρόμο της Τυνησίας, όπου ο δικτάτορας Μπεν Άλι ανατράπηκε λίγες βδομάδες νωρίτερα. Με αυτή του τη φράση ο διπλωμάτης δεν απέδειξε απλώς την άγνοια του, αλλά και τη μοναδική ανικανότητα των ελίτ να κατανοήσουν τη δύναμη του λαού.


Άλλωστε οι επαναστάσεις δεν είναι απλώς πέρασμα από ένα καθεστώς σε ένα άλλο. Πάνω απ’ όλα η επανάσταση είναι η τρομακτική αλλαγή των καταπιεσμένων. Οι επαναστάσεις είναι σχολεία της βαθύτερης αυτομόρφωσης. Συνθλίβουν την υποταγή και την παραίτηση και απελευθερώνουν τις χρόνια καταπιεσμένες δημιουργικές ικανότητες: την ευστροφία, την αλληλεγγύη, την εφευρετικότητα, την πρωτοβουλία. Και αυτές οι αλλαγές υφαίνουν αλλιώτικα το νήμα της καθημερινής ζωής. Οι πιθανοί ορίζοντες διευρύνονται μοναδικά. Το αδιανόητο –δηλαδή το να παίρνουν οι καθημερινοί άνθρωποι τις ζωές τους στα χέρια τους– γίνεται πραγματικότητα.


Όλα τα παραπάνω διαφεύγουν από τα αφεντικά, τους γραφειοκράτες, τους στρατιωτικούς, τους πολιτικούς και τη μεγάλη μάζα των δημοσιογράφων, γιατί δεν κατανοούν την καρδιά μιας γνήσια επαναστατικής διαδικασίας, δεν κατανοούν ότι οι απλοί άνθρωποι δεν θα είναι ποτέ πια οι ίδιοι, όταν γίνονται κομμάτι της ιστορίας.


Αυτό το σφάλμα ερμηνεύει τις σπασμωδικές κινήσεις της άρχουσας τάξης, όταν έρχεται αντιμέτωπη με μαζική ανυπακοή. Τη μια στιγμή κάνουν παραχωρήσεις, την άλλη στέλνουν τους μπράβους τους, πάντα με την πεποίθηση ότι οι καθημερινοί άνθρωποι μπορούν είτε να υποταχθούν ξανά δια της βίας, είτε να δωροδοκηθούν με τα αποφάγια από τα τραπέζια των πλουσίων.


Όμως, όσο περισσότερο λειτουργούν με αυτό τον τρόπο, τόσο περισσότερο οδηγούν το μαζικό κίνημα σε ακόμα μεγαλύτερη μαζικοποίηση και βάθεμα της αγωνιστικότητάς του. Ο Μπεν Άλι έκανε αυτό το λάθος στην Τυνησία, ο Μουμπάρακ συνεχίζει να το κάνει στην Αίγυπτο. Και καθώς γαντζώνονται στην εξουσία μπροστά στη διευρυνόμενη αντίσταση, δίνουν στον «απόπατο της κοινωνίας» το χώρο και το χρόνο να αναλάβει πολιτική δράση. Σαν αποτέλεσμα, οι λαϊκές επαναστάσεις ανοίγουν το δρόμο για μεγαλύτερες ανόδους στον αγώνα της εργατικής τάξης.


Το μεγαλύτερο σφάλμα του Μουμπάρακ ήταν αυτό. Γι’ αυτό οι Αιγύπτιοι καπιταλιστές, τμήματα του Αιγυπτιακού καθεστώτος και οι ΗΠΑ αποφάσισαν ότι έπρεπε να φύγει. Αλλά το τζίνι των Αιγύπτιων εργατών έχει πλέον ξυπνήσει και δεν θα είναι εύκολο να ξαναμπεί στο λυχνάρι του.

Η γέννηση της Λαϊκής Δύναμης
Ο φιλόσοφος Peter Hallward είναι ένας από τους λίγους σχολιαστές που αντελήφθησαν την εσωτερική διαδικασία της Αιγυπτιακής Επανάστασης. Γράφοντας στον «Guardian», αναφέρει:


«Βήμα το βήμα, η ουσία της εξέγερσης γίνεται όλο και πιο προφανής και ξεκάθαρη: με κάθε νέα σύγκρουση, οι διαδηλωτές συνειδητοποιούν και διατρανώνουν ότι είναι πιο ισχυροί από τους καταπιεστές τους. Όταν είναι έτοιμοι να δράσουν με επαρκή μεγέθη και με επαρκή αποφασιστικότητα, οι πολίτες αποδεικνύουν ότι τίποτα δεν μπορεί να τους σταματήσει».


Ξανά και ξανά, οι συνεπαρμένοι διαδηλωτές σαστίζουν μπροστά στην ξαφνική ανακάλυψη της ίδιας τους της δύναμης. Συμμετέχοντες επανειλημμένα, περιγράφουν πως τα πόδια τους έβγαλαν φτερά. «Όταν σταματήσαμε να φοβόμαστε, ξέραμε ότι μπορούσαμε να νικήσουμε», είπε ο Ahmad Mahmoud σε ένα ρεπόρτερ. «Αυτό που πετύχαμε», συμπλήρωσε ένας άλλος, «είναι η επανάσταση στα μυαλά μας».


Η σημασία μιας τέτοιας επανάστασης στις αντιλήψεις είναι ανεκτίμητη. Αλλά τέτοιες μεταβολές δεν γίνεται να προκύψουν μόνο σε πνευματικό επίπεδο, είναι άρρηκτα συνδεδεμένες με την επανάσταση στις καθημερινές κοινωνικές σχέσεις –μέσω της γέννησης της λαϊκής δύναμης. Και αυτές οι νέες μορφές της λαϊκής δύναμης και της ριζοσπαστικής δημοκρατίας από τα κάτω προέκυψαν ως αναγκαία βήματα για να περιφρουρηθεί η επανάσταση και να συνεχίσει να προχωράει.


Έτσι, όταν δέχτηκαν βάρβαρη επίθεση, όπως στις 2 Φλεβάρη από ασφαλίτες και μπράβους του κυβερνώντος κόμματος με όπλα, μαχαίρια, βόμβες μολότοφ κ.λπ., οι εξεγερμένοι δεν υποχώρησαν και αντιστάθηκαν, υπερασπιζόμενοι την πλατεία Ταρχίρ στο κέντρο του Καΐρου. Το επόμενο βήμα ήταν να προχωρήσουν παραπέρα την αυτοοργάνωση από τα κάτω. Όπως σημείωσαν και δημοσιογράφοι στη «Washington Post», οι εξεγερμένοι της πλατείας Ταχρίρ έφτιαξαν λαϊκές φυλακές για να κρατούν τους ασφαλίτες και όσους υποκινούσαν τη βία και λαϊκές κλινικές για να περιθάλπτουν τους τραυματίες. Οργανωτικά μέλη του κινήματος ανέφεραν πως συνέλαβαν πάνω από 350 «τραμπούκους της κυβέρνησης» ανάμεσα στους φιλοκυβερνητικούς διαδηλωτές, αρκετοί από αυτούς είχαν αστυνομικές ταυτότητες, και τους παρέδωσαν στο στρατό.
Στο ίδιο πνεύμα, το κίνημα συγκρότησε λαϊκές πολιτοφυλακές αυτοπροστασίας, στο οποίο συμμετέχουν άνδρες και γυναίκες, για να παρέχουν ασφάλεια στις γειτονιές και στις διαδηλώσεις και τις συγκεντρώσεις. Σε κάποιες πόλεις, όπως το Ελ Αρίς που είναι η μεγαλύτερη πόλη στο βόρειο Σινάι, η επίσημη αστυνομία και γενικότερα τα σώματα ασφαλείας διαλύθηκαν πλήρως και αντικαταστάθηκαν από ένοπλες λαϊκές πολιτοφυλακές που προστατεύουν την ειρήνη.


Παράλληλα με αυτές τις μορφές λαϊκής αυτοοργάνωσης εμφανίζονται και άλλες πτυχές της ριζοσπαστικής δημοκρατίας. Στην πλατεία Ταχρίρ, την καρδιά της επανάστασης, οι μάζες προχωρούν σε αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες λήψης αποφάσεων, καμιά φορά με εκατοντάδες χιλιάδες συμμετέχοντες. Οργανωμένοι σε μικρότερες ομάδες, οι πολίτες συζητούν, ανταλλάσουν απόψεις και έπειτα στέλνουν εκλεγμένους αντιπροσώπους στις συνελεύσεις για τα αιτήματα του κινήματος.


Ένας δημοσιογράφος εξηγεί: «Αντιπρόσωποι από αυτά τα μίνι-μαζέματα συναντιούνται για να συζητήσουν τις προοπτικές και έπειτα τα αιτήματα ανακοινώνονται στους συγκεντρωμένους μέσω μικροφωνικής εγκατάστασης, που λειτουργεί στην πλατεία. Τα αιτήματα γίνονται αποδεκτά ή απορρίπτονται ανάλογα με την αναλογία των επιδοκιμασιών που φωνάζει το πλήθος».


Η πλατεία Ταχρίρ και άλλοι δημόσιοι χώροι στην Αλεξάνδρεια, το Σουέζ και δεκάδες άλλες μικρότερες πόλεις, είναι πλέον χώροι διεξαγωγής του πανηγυριού των καταπιεσμένων. Περιγράφοντας τις πολιτοφυλακές και τα δίκτυα διανομής τροφίμων, ο διαδηλωτής Karim Medhat Ennarah αναφέρει χαρακτηριστικά: «Έχουμε δημιουργήσει μια ελεύθερη δημοκρατία στην καρδιά της Αιγύπτου».

Οι εργάτες στο προσκήνιο
Οι σκληροί αγώνες που έδωσαν για χρόνια οι εργάτες της Αιγύπτου, έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στο να δημιουργηθούν οι συνθήκες για τη σημερινή εξέγερση. Και τώρα, λίγες βδομάδες από την αρχή του αγώνα, δεκάδες χιλιάδες εργάτες κινητοποιούνται, εγείροντας οικονομικά και πολιτικά αιτήματα, σαν τμήμα ενός διογκούμενου απεργιακού κύματος. Οι συνέπειες μπορεί να είναι μνημειώδεις.


Τα κοινωνικά κινήματα στην Αίγυπτο ήταν γενικά πιο δραστήρια τα τελευταία χρόνια. Τα έτη 2002 και 2003 υπήρξαν σημαντικές αναταραχές σε αλληλεγγύη με την Παλαιστινιακή Ιντιφάντα και σε αντίθεση με την αμερικανική εισβολή στο Ιράκ. Έπειτα, το κίνημα Kefaya (Αρκετά) οργάνωσε δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις και η φεμινιστική οργάνωση Shayfenkom (Σας παρατηρούμε) ανέπτυξε δραστηριότητες, υπερασπιζόμενη τα δικαιώματα των γυναικών.


Αλλά το 2004 σημαδεύτηκε από απεργίες, καταλήψεις και διαδηλώσεις εργατών, που συνέθεσαν την πιο αποφασιστική και επίμονη δύναμη αντίστασης –η οποία έδρασε σε καθεστώς παρανομίας υπό την απειλή διαταγμάτων έκτακτης ανάγκης και νόμων που απαγορεύουν στους εργάτες να διαμορφώνουν ανεξάρτητα σωματεία. Στα τελευταία έξι χρόνια περίπου, περισσότεροι από 2 εκατομμύρια εργάτες συμμετείχαν σε χιλιάδες δράσεις. Κυρίως όμως κέρδισαν συχνά σημαντικές διεκδικήσεις στους μισθούς και τις εργασιακές συνθήκες. Το αποτέλεσμα ήταν μια αυξημένη αυτοπεποίθηση ανάμεσα στους εργάτες –τόσο αυξημένη που πραγματικά ανεξάρτητα σωματεία δημιουργήθηκαν σε μια χώρα που τα επίσημα σωματεία ήταν προέκταση του κράτους.


Τη διετία 2006-2007, μαζικές εργατικές διαδηλώσεις ξέσπασαν στο δέλτα του Νείλου, καθοδηγούμενες από τα μάχιμα μπλοκ 50.000 εργατών στις κλωστοϋφαντουργίες, το τσιμέντο και στα εκτροφεία πουλερικών. Τα παραπάνω ακολούθησαν οι απεργίες των οδηγών στα τρένα, των δημοσιογράφων, των φορτηγατζήδων, των ανθρακωρύχων και των μηχανικών. Έπειτα το 2007-2008 υπήρξε νέα εργατική έκρηξη, με συγκρούσεις στο κρατικό εργοστάσιο υφαντουργίας στην Αλ-Μάχλα Αλ-Κόμπρα. Το νεολαιίστικο κίνημα της 6ης Απριλίου αναπτύχθηκε σε αυτή τη φάση, υποστηρίζοντας τις εργατικές κινητοποιήσεις. Ταυτόχρονα, οι εργάτες άρχισαν να κερδίζουν την προσοχή όλων των εργαζομένων, ειδικά των φτωχότερων στρωμάτων, πιέζοντας για μια σημαντική αύξηση στον κατώτατο μισθό.


Τώρα, οι εργάτες παρατάσσουν ξανά τη συλλογική δύναμή τους στις γραμμές του πολιτικού αγώνα στην Αίγυπτο. Και ο Μουμπάρακ και οι φίλοι του θα ζήσουν με αυτή την πίκρα.


Μέσα σε λίγες μέρες την εβδομάδα της 7ης Φλεβάρη, δεκάδες χιλιάδες απεργοί εισέβαλλαν στο προσκήνιο του αγώνα. Χιλιάδες εργάτες στους σιδηρόδρομους πήραν μέρος σε απεργίες, μπλοκάροντας παράλληλα τις γραμμές. Έξι χιλιάδες εργάτες στην Ασφάλεια της διώρυγας του Σουέζ έφυγαν με πορεία από τη δουλειά και πραγματοποίησαν καταλήψεις στο Σουέζ και σε δύο άλλες πόλεις. Στη Μαχάλα, 1.500 εργάτες στις κλωστοϋφαντουργίες Abul Sebae απήργησαν και μπλόκαραν τις λεωφόρους. Στο νοσοκομείο Kafr al-Zayyat, εκατοντάδες νοσοκόμες έκαναν καθιστική διαμαρτυρία και στηρίχθηκαν από εκατοντάδες άλλους εργαζόμενους στο νοσοκομείο.


Σε όλη την Αίγυπτο, χιλιάδες άλλοι –οδηγοί λεωφορείων στο Κάιρο, εργαζόμενοι στην Telecom Egypt, δημοσιογράφοι σε αρκετές εφημερίδες, εργάτες σε φαρμακευτικές εταιρίες και εταιρίες χάλυβα– μπήκαν στον απεργιακό χορό. Διεκδίκησαν αυξήσεις στους μισθούς, απόλυση των αδίστακτων manager, αναδρομικά, καλύτερες εργασιακές συνθήκες και ανεξάρτητα σωματεία.


Σε πολλές περιπτώσεις, τα σωματεία απαίτησαν την παραίτηση του προέδρου Μουμπάρακ. Και σε ορισμένες περιπτώσεις, όπως σε αυτή των δύο χιλιάδων εργατών στο εργοστάσιο μεταξιού Helwan, απαίτησαν την απομάκρυνση του διοικητικού συμβουλίου. Υπήρξαν επίσης οι χιλιάδες εργαζόμενοι στο Πανεπιστήμιο του Καΐρου που συμμετείχαν στις διαδηλώσεις, συγκρούστηκαν με τα σώματα ασφαλείας και δεν επέτρεψαν στον πρωθυπουργό Ahmed Shariq να πάει στο γραφείο του.
Με άλλα λόγια, αυτό που παρατηρούμε, είναι η άνοδος της Αιγυπτιακής εργατικής τάξης. Έχοντας βρεθεί στην καρδιά της λαϊκής εξέγερσης, δεκάδες χιλιάδες εργάτες μεταφέρουν τον επαναστατικό αγώνα στο χώρο εργασίας τους, επεκτείνοντας και βαθαίνοντας το κίνημα.


Λειτουργώντας με αυτό τον τρόπο, αποδεικνύουν ξανά την επικαιρότητα των λόγων της μεγάλης Πολωνο-Γερμανίδας σοσιαλίστριας Ρόζας Λούξεμπουργκ. Στο έργο της «Μαζική Απεργία», που στηρίζεται στην εμπειρία των μαζικών απεργιών του 1905 ενάντια στην τσαρική δικτατορία στη Ρωσία, η Λούξεμπουργκ υποστήριξε ότι τα γνήσια επαναστατικά κινήματα αναπτύσσονται μέσα σε κύματα πολιτικού και οικονομικού αγώνα, όπου το ένα επιδρά στο άλλο, όπου το ένα εμπλουτίζει το άλλο. Σε μια παράγραφο, που θα μπορούσε κάλλιστα να είχε εμπνευστεί από την εξέγερση στην Αίγυπτο, εξηγεί:


«Κάθε νέα αρχή και κάθε νέα νίκη του πολιτικού αγώνα μετατρέπονται σε μια πανίσχυρη ώθηση για οικονομικό αγώνα... Κάθε κύμα πολιτικής δράσης αφήνει πίσω του μια αναζωογονητική ουσία, από την οποία ξεσπούν χίλιοι οικονομικοί αγώνες. Και αντίστροφα. Η αναπόφευκτη οικονομική σύγκρουση των εργατών με τους καπιταλιστές κρατά το μαχητικό τους πνεύμα ακέραιο σε κάθε πολιτική δοκιμασία».


Έτσι ακριβώς είναι τα πράγματα και με την Αιγυπτιακή επανάσταση. Δεκάδες εκατομμύρια εργάτες –στις μεταφορές, την Υγεία, τις υφαντουργίες, την Παιδεία, τη βαριά βιομηχανία, τις υπηρεσίες– αφυπνίζονται και κινητοποιούνται. Προσθέτουν αιτήματα για οικονομική δικαιοσύνη σε αυτά για δημοκρατία και βρίσκονται ανάμεσα στους εκατοντάδες χιλιάδες που οικοδομούν τη λαϊκή δύναμη και την αυτοοργάνωση. Επιπλέον, αν η άνοδος των εργατών οδηγήσει σε μαζικές απεργίες, που θα παραλύσουν την οικονομία, η Αιγυπτιακή Επανάσταση θα έχει κάνει ακόμα ένα βήμα προς ένα πολύ πιο ισχυρό επίπεδο.


Το τι θα συμβεί τις ερχόμενες εβδομάδες είναι αβέβαιο. Αλλά η ήττα του Μουμπάρακ πυροδότησε την άνοδο των εργατικών αγώνων και η επιρροή τους θα διαρκέσει. «Το πιο πολύτιμο πράγμα, επειδή είναι αυτό που διαρκεί περισσότερο σε αυτή την άμπωτη και παλίρροια του (επαναστατικού) κύματος, είναι η διανοητική, πολιτισμική ανάπτυξη της εργατικής τάξης», έγραφε η Ρόζα Λούξεμπουργκ.


Στην πλατεία Ταχρίρ και αλλού, χιλιάδες πικέτες και πανό δείχνουν το πρόσωπο του Μουμπάρακ, συνοδευόμενο από τις λέξεις «Game over». Για τους εργάτες της Αιγύπτου αντίθετα, το ματς μόλις έχει αρχίσει.

Απο Κυριακατικο σχολειο μεταναστων

Πηγη: http://www.dea.org.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=3420&ac=0&Itemid=46

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα