Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Σάββατο, 19 Μαρτίου 2011



 Με αφορμή σαν σήμερα τη δολοφονία του εκδότη της "Βραδυνής" Τζώρτζη Αθανασιάδη από τη "17 Νοέμβρη" μερικές σκέψεις γύρω από την τρομοκρατία.
Η τρομοϋστερία και η τρομολαγνία, που υποστήκαμε από τα ΜΜΕ μετά τον τελευταίο γύρο συλλήψεων και τις «επιτυχίες» της αστυνομίας του Χρυσοχοΐδη, ήρθαν την κατάλληλη στιγμή (σαν έτοιμες από καιρό) για να σκεπάσουν πολλά πράγματα: Tις επιθέσεις σε μισθούς, συντάξεις, εργασιακά δικαιώματα με τα μέτρα που πήρε η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ, το ΔΝΤ που ξεθεμελίωσε ότι απέμεινε, την καταπάτηση κάθε δημοκρατικού δικαιώματος εν ονόματι της «ασφάλειας των πολιτών» κ.λπ. Γίναμε θεατές της καταπάτησης κάθε έννοιας ατομικών δικαιωμάτων από τις αστυνομικές, δικαστικές και τηλεοπτικές αρχές. Αυτά τα δικαιώματα, όμως, η Αριστερά οφείλει να τα υπερασπιστεί, ανεξάρτητα από τις μεγάλες διαφορές της με τις ιδέες και την πρακτική των συλληφθέντων.


Η εξέλιξη αυτή ανοίγει ξανά το ζήτημα της αποτελεσματικής τακτικής απέναντι στις επιθέσεις που δεχόμαστε και στο σύστημα συνολικά. Απέναντι στην κρατική-καπιταλιστική τρομοκρατία, απέναντι στην τρομοκρατία των εργοδοτών για μας δεν υπάρχει η απάντηση της ατομικής τρομοκρατίας κάποιων ατόμων που αναλαμβάνουν το ρόλο του «λαϊκού εκδικητή». Υπάρχει ο δρόμος της μαζικής απάντησης των εργαζομένων, της νεολαίας, όλων των καταπιεσμένων ενάντια στο μεγάλο εχθρό που είναι οι καπιταλιστές και οι κυβερνήσεις τους που ασκούν καθημερινή τρομοκρατία στους μισθούς και τις συντάξεις μας, στα δημοκρατικά δικαιώματα, στη ζωή μας ολόκληρη. Πώς θα απαντήσουμε σήμερα στην... τρομοκρατία ΔΝΤ-ΕΕ και των μέτρων που πήρε και πρόκειται να πάρει το ΠΑΣΟΚ; Με μολότοφ και καλάσνικοφ, σκοτώνοντας 2-3 μπάτσους ή καπιταλιστές ή δικαστές ή κρατικούς αξιωματούχους; Πιστεύει κανείς ότι αυτή η πολιτική του κεφαλαίου και της κυβέρνησης μπορεί να αλλάξει, μπορεί με αυτό τον τρόπο να ανατραπεί;


Οι επιλογές των καπιταλιστών δεν ωχριούν μπροστά στη δική μας δυστυχία και το θάνατο, δεν ωχριούν όμως και σε κάποιες δικές τους «παράπλευρες απώλειες». Το σύστημά τους θα συνεχίσει ακάθεκτο, ακόμα και αν δολοφονηθούν κάποιοι αξιωματούχοι τους. Θα βάλουν άλλους. Ιστορικά, αλλά και στις μέρες μας, οι κινητοποιήσεις του κινήματος πετύχανε νίκες με τη μόνη «τρομοκρατία» που φοβόνται στ’ αλήθεια οι «από πάνω». Αυτή του μαζικού αγώνα και της συλλογικής δράσης.



Η Αριστερά πρέπει να είναι ξεκάθαρη σε δύο πράγματα: α) Η αστυνομία και το κράτος είναι πάντα εναντίον μας. β) Η ατομική βία τύπου μολότοφ ή και καλάσνικοφ δεν αποτέλεσε και δεν αποτελεί αποτελεσματική απάντηση.


Στις μέρες μας, με την τεράστια συμμαχία ΜΜΕ-εξουσίας, η «βία» και η «τρομοκρατία» έχουν γίνει το αγαπημένο θέμα με το οποίο προσπαθούν κάθε φορά να αποπροσανατολίσουν και να φοβίσουν τον κόσμο και ταυτόχρονα να του κρύψουν τους Μεγάλους Τρομοκράτες: κράτος, καπιταλιστές, τράπεζες και κυβερνήσεις τους, φτώχεια, ανεργία, πόλεμοι, δυστυχία και τα υπόλοιπα «αγαθά» αυτού του συστήματος.


Αν επιμένουμε να υποστηρίζουμε ότι υπάρχει άλλος δρόμος αντίδρασης, δεν το λέμε επειδή μας τρομάζει η βία γενικά, ούτε γιατί βαφτίζουμε «προβοκάτορες» αυτούς που –λανθασμένα κατά τη γνώμη μας– καταφεύγουν σε τέτοιου είδους ατομική βία. Καταλαβαίνουμε το θυμό, την αγανάκτηση, τη διάθεση για εκδίκηση που γεννάει αυτό το σύστημα και οι εκπρόσωποί του.

Βλέπουμε τις αιτίες που οδηγούν μια καινούργια γενιά –που δεν έχει εμπειρίες από μαζικές κινητοποιήσεις και νίκες– να πιστεύει ότι η αντίσταση απέναντι στο σύστημα, ακόμα και η εκδίκηση για τις επιθέσεις που δέχεται, μπορεί να έρθει με «ατομικό παράδειγμα», με μολότοφ και κουμπούρια. Βλέπουμε τις αδυναμίες της υπάρχουσας Αριστεράς στο να εμπνεύσει και να πείσει αυτή τη γενιά για έναν άλλο δρόμο και ένα άλλο όραμα. Ο κόσμος όμως δεν αλλάζει έτσι. Η τακτική της μειοψηφικής ένοπλης πάλης –αυτό που είχε ονομαστεί «ατομική τρομοκρατία»– αποδείχθηκε μέσα στις δεκαετίες αδιέξοδη για όσους την ακολούθησαν και επικίνδυνη για το ευρύτερο μαζικό κίνημα. Μ’ αυτή την τακτική τσακίστηκαν πολύ μαζικότερες και σοβαρότερες οργανώσεις, όπως οι Ερυθρές Ταξιαρχίες, η RAF, η Action Directe, χωρίς να πετύχουν καμία νίκη για το κίνημα.


Τη δίκαιη διάθεσή μας για εκδίκηση και για τη διεκδίκηση των δικαιωμάτων μας και της ζωής μας της ίδιας, θέλουμε να την κάνουμε ένα πιο αποτελεσματικό όπλο από μια προσωρινή εκτόνωση.

Όπως, εδώ και 100 χρόνια (1911), έγραφε ο Τρότσκι:
«Δεν έχουμε… τίποτα το κοινό με την αγοραία αντίληψη των ηθικολόγων, που σχολιάζουν μια τρομοκρατική ενέργεια με δακρύβρεχτες διακηρύξεις για την “απόλυτη αξία” της ανθρώπινης ζωής. Αυτοί είναι οι ίδιοι άνθρωποι που σε άλλες περιπτώσεις και στο όνομα άλλων “απόλυτων αξιών” –όπως για παράδειγμα την τιμή του έθνους ή το πρεστίζ της μοναρχίας– είναι έτοιμοι να σπρώξουν εκατομμύρια ανθρώπους στην κόλαση του πολέμου... και αύριο, όταν το απελπισμένο χέρι ενός άνεργου εργάτη θα ακουμπήσει τη σκανδάλη ενός όπλου, θα αρχίσουν να λένε όλων των ειδών τις ανοησίες σχετικά με τον αποτροπιασμό τους για κάθε μορφή βίας απ’ όπου κι αν προέρχεται. Ό,τι κι αν λένε οι ευνούχοι και οι φαρισαίοι της ηθικής, το αίσθημα της εκδίκησης έχει το δίκιο του. Κάνει την εργατική τάξη τη μεγαλύτερη ηθική δύναμη που δεν κοιτάει με αδιαφορία αυτά που συμβαίνουν σ’ αυτό τον καλύτερο από τους δυνατούς κόσμους…Αν αντιτασσόμαστε στις τρομοκρατικές ενέργειες, αυτό γίνεται επειδή η ατομική εκδίκηση δεν μας ικανοποιεί. Ο λογαριασμός που έχουμε να ξοφλήσουμε με το καπιταλιστικό σύστημα είναι πολύ μεγάλος για να περιοριστεί σε κάποιον λειτουργό που ονομάζεται υπουργός. Το να μελετάμε και να κοιτάμε όλα τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας και όλες τις ύβρεις στις οποίες υποβάλλεται το ανθρώπινο σώμα και το πνεύμα από τις διεστραμμένες λειτουργίες και εκφράσεις του υπάρχοντος κοινωνικού συστήματος, με σκοπό να κατευθύνουμε όλες μας τις ενέργειες στη συλλογική πάλη ενάντια σ’ αυτό το σύστημα - αυτός είναι ο σκοπός στον οποίο η φλεγόμενη επιθυμία μας για εκδίκηση μπορεί να βρει τη μεγαλύτερη ηθική ικανοποίηση».

Απο Κυριακατικο σχολειο μεταναστων

Πηγη:http://www.dea.org.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=2750&Itemid=42

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα