Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Δευτέρα, 14 Μαρτίου 2011


 Μια νυχτα και κατι στα επειγοντα
Γεια σας και σημερα! Χτες το απογευμα η κολλητη μου εγω και δεκαδες αλλοι ανθρωποι που υπεφεραν ουτως οι αλλως εζησαν μια συνηθισμενη κολαση στα εφημερευοντα του νοσοκομειου. Θα αρχισω να απαριθμω γκρινιαζοντας σαν αυτες τις χαρακτηριστικες φιγουρες στην τηλεοραση που λεγονται αλλιως και αγανακτισμενοι πολιτες, τις ταλαιπωριες που υφισταται καθε ασθενης που δεν μπορει να αποφυγει τα επειγοντα. Συνηθως δεν ειμαι παντα απο την πλευρα των αγανακτισμενων πολιτων ο,τι κι αν λενε αυτοι ακριτα. Χωρις να σημαινει οτι ειμαι και εναντιον τους. Απλως ζυγιζω οσα ακουω. Στο συγκεκριμενο θεμα ομως θελω απλως να κανω μια ερωτηση απλη. Πριν την κανω να σας πω, για οσους δεν εχουν βιωσει ιδιοις ομασι τα χτεσινα, και ποτε να μην τα ζησουν, τι ακριβως συνεβη. Η φιλη μου για να μην τα πολυλογω δεν αισθανοταν καλα και αποφασισαμε να παμε στα επειγοντα του Ιπποκρατειου που εφημερευε χτες. Φτανοντας, μετα τις καθιερωμενες διαδικασιες, βγαλαμε το χαρτακι της σειρας προτεραιοτητας. Ειχαμε τον αριθμο 213. Ο πινακας του παθολογικου εγραφε 182. Ενταξει, λεμε, θα αργησουμε καπως αλλα τουλαχιστον εχουμε μονο 30 ατομα μπροστα μας (φανταστειτε οτι μας φανηκαν σχετικα λιγα). Περιμεναμε λοιπον στωικα μαζι με δεκαδες αλλους ασθενης ηλικιωμενους και μη ο καθενας εκ των οποιων για καποιον λογο υπεφερε οπως η φιλη μου. Η ωρα περνουσε βασανιστηκα αργα και η φιλη μου ειχε πια ασπρισει και ειχε διπλωθει στα δυο. Ειχε περασει μιαμιση ωρα κι ο πινακας εδειχνε ακομη εκεινον τον εφιαλτικο αριθμο. 182. Περασαν δυο ωρες και βλεποντας τη φιλη μου σε αθλια κατασταση κοντευα να τρελαθω πολυ απλα γιατι δεν ηξερα τι να κανω , που να απεθυνθω και αν θα βοηθουσε σε τιποτε το να παω να ρωτησω καποιον το οτιδηποτε. Παρολαυτα ως μια κινηση απελπισιας πηγα να ρωτησω εναν γιατρο η τραυματιοφορεα, δεν ξερω τι ακριβως ηταν, αν ηταν φυσιολογικο το γεγονος οτι επι δυο ωρες ο πινακας του παθολογικου ηταν κολλημενος σε εναν αριθμο. Φυσικα ξερω οτι η ερωτηση μου ηταν ηλιθια και ανουσια. Για να ειναι κολλημενος καποιος λογος θα υπηρχε. Σιγουρα παντως δεν μας εκαναν πλακα. Ετσι και ο γιατρος/τραυματιοφορεας με ειρωνικο υφος μου απαντησε οτι ηταν φυσιολογικο. Ξαφνικα συνειδητοποιησα το αυτονοητο. Οτι πιο επειγοντα και απο τα επειγοντα περιστατικα ηταν εκεινα τα οποια εφταναν στο νοσοκομειο με φορειο και εμπαιναν χωρις χαρτακι για εξεταση. Φυσικα τετοια περιστατικα δε σταματουσαν να καταυθανουν καθε τεταρτο στο νοσοκομειο με αποτελεσμα εμας τους υπολοιπους να μας τρωει η μαρμαγκα επι ωρες. Υποφεραμε δεν υποφεραμε χωρις φορειο δεν μπαιναμε. Φυσικα δε λεω οτι δεν ειναι λογικο ανθρωποι οι οποιοι ειναι αποδεδειγμενα σε σοβαρη κατασταση να προηγουνται. Αλλα δεν καταλαβαινω γιατι αυτο να ειναι σε βαρος τοσων ανθρωπων που υποφερουν επι ωρες πολλοι εξ αυτων μην ξεροντας καν τι εχουν (πραγμα που θα πει οτι εν δυναμει θα μπορουσαν να εχουν κι εκεινοι κατι σοβαρο). Εχοντας περασει πια περιπου ενα τριωρο, ισως και περισσοτερο, ο πινακας πηγε στο 183. Η φιλη μου δεν αντεχε αλλο, ηθελε να ξαπλωσει κι ετσι αποφασισε αν κι εγω ανησυχουσα πολυ, να φυγουμε. Καμια ωρα μετα αφου ειχαμε παει σπιτι χειροτερεψε ξανα. Σηκωθηκαμε αρον αρον λοιπον και ξαναπηγαμε στο νοσοκομειο με την ελπιδα να πλησιαζει πια το νουμερο μας (μιας και ημασταν σιγουρες οτι δεν επροκειτο να ειχε περασει). Ευτυχως ειχα κρατησει τα χαρτια. Φτανοντας ειδαμε οτι στον πινακα εγραφε 202! 11 ατομα απο το 213. Αρχισαμε να ελπιζουμε. Τρια τεταρτα μετα βγηκε καποιος και αρχισε να φωναζει νουμερα. Τα προηγουμενα απο εμας προφανως ειχαν φυγει κι ετσι (ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ) μπηκαμε εμεις! Η ωρα; 12.00. Η ωρα που πρωτοπηγαμε νοσοκομειο; 6.30. Και καποιοι αλλοι ηταν καταδικασμενοι να περιμενουν μεχρι τα ξημερωματα. Η ερωτηση μου λοιπον ειναι η εξης: Δε θα ηταν λογικο να υπαρχουν αλλοι γιατροι για τα πολυ επειγοντα με τα φορεια και αλλοι για τους υπολοιπους ασθενεις; Δηλαδη αν καποιος δεν ειναι λιγο πριν πεσει σε κομα σημαινει οτι δεν υποφερει; Γιατι θα πρεπει να πηγαινεις εκει ασθενης και μεχρι να σε παρουν να εχεις γινει τρισχειροτερα η εντελως καλα απο μονος σου (στην καλυτερη περιπτωση); Οι γιατροι δε φταινε. Τ' ακουνε πολλες φορες χωρις να μπορουν να κανουν κατι και εχοντας ενα σωρο κοσμο να κοιταξουν. Το αναγνωριζω. Για να ειμαι ειλικρινης δεν ξερω ποιοι φταινε...κι αυτο που θελω δεν ειναι απλως να ριξω το αναθεμα καπου και τελος. Απλως αυτο που εζησα χτες ηταν πολυ ασχημο. Και αναρωτιεμαι αν θα μπορουσε να γινει κατι...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα