Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Κυριακή, 20 Μαρτίου 2011



Υπηρξα ανθρωπος τοσο ανοιχτος και εκδηλωτικος, τοσο δοτικος και αυθορμητος, τοσο παρορμητικος που θα ελεγε κανεις οτι θα μπορουσα και να το ειχα παρακανει. Τα χρονια περασαν και το κοριτσακι εγινε αγριμι. Το εβλεπα, υπεβοσκε...Κατω απο εκεινο το προσχαρο βλεμμα της αθωας παιδικοτητας υπεβοσκε η εκρηξη, υπεβοσκε η σκοτεινη πλευρα μου, υπεβοσκε ο αλλος μου εαυτος που αρκουσε να πατησει κανεις πανω στο αθωο παιδι για να βγει στην επιφανεια. Θα σας φανει ισως γελοιο αλλα ενας απο τους πολλους λογους που λατρεψα τον Μαυρο κυκνο ειναι ακριβω επειδη με τον δικο μου τροπο ταυτιστηκα. Ταυτιστηκα με τον συμβολισμο του αλλου εαυτου, της σκοτεινης πλευρας ενος ανθρωπου ο οποιος δε σου περναει καν απο το μυαλο το τι μπορει να κρυβει μεσα του και τι μπορει πραγματικα να κανει. Δεν ξερω πως να σας εξηγησω αυτο που μου συμβαινει. Ειναι πολυ δυσκολο να το εκφρασω παρολο που προσπαθω, γιατι θα ηθελα να μοιραστω μαζι σας και αυτο το κομματι μου. Δεν ειναι οτι εχω αλλαξει, οτι εχω χασει την παιδικοτητα μου, οτι εχω παψει να ειμαι παρορμητικη και αυθορμητη...Αλλου ειναι το θεμα: οτι τωρα πια δε με ενδιαφερει να δειξω τον εαυτο μου σε κανεναν εκει εξω αν εκεινος δε μου δειξει πρωτα οτι θελει στ' αληθεια να με μαθει. Εμενα! Να μαθει εμενα, την πραγματικη Ελλη, εμενα και ο,τι κουβαλαω μεσα μου. Εχει μεγαλη σημασια να ξερεις οτι καποιος γουσταρει αυτο που πραγματικα εισαι. Κλισε; Ναι...σαν σκεψη κλισε. Στην πραξη ομως τοοοοσο μα τοοοσο σπανιο φαινομενο! Σας το λεω ειλικρινα και ευθεως οτι τωρα πια δεν εμπνεομαι απο κανεναν. Δε με ενδιαφερει τι γνωμη θα σχηματισουν οι αλλοι για μενα, εξαλλου ποιος τους ειπε οτι εκεινοι μου δημιουργουν καποια απαραιτητως καλη εντυπωση; Εχω χασει το ενδιαφερον μου για κενες ανουσιες συναναστροφες στα πλαισια των υποχρεωσεων. Με κουραζει φοβερα που πρεπει ντε και καλα να ειναι κανεις εκδηλωτικος με οποιον λαχει να βρεθει μπροστα του μονο και μονο για να μη χαρακτηριστει ξενερωτος. Πως να σας το πω. Εχω γινει πολυ αδιαφορη απεναντι στους αλλους. Στο αν θα πιασω φιλιες, στο αν θα αρεσω, στο τι θα πουνε... Δε θελω ολα αυτα να γινονται επειδη πρεπει να γινουν. Ολα αυτα απλως συμβαινουν. Κι αν δε συμβουν δεν εχει νοημα να τρεχει κανεις πισω απο κανεναν για να γινει με το ζορι αρεστος. Αν εγω εδειχνα τον εαυτο μου εκει εξω, αν με ενδιεφερε να δειξω ολες μου τις πτυχες θα φαινομουν απο αλαζονικη μεχρι κακια πολλες φορες. Οι πιο πολλοι ανθρωποι που γνωριζω με αφηνουν παγερα αδιαφορη και αυτο φαινεται. Θα το εκλαβει κανεις ειτε ως συστολη μιας και δεν μιλαω, ειτε ως σνομπισμο, ειτε ως δειγμα για το ποσο μαμουχαλος ανθρωπος μπορει να ειμαι. Φυσικα κανενος το μυαλο δεν πηγαινει στο οτι απλως δε με ενδιαφερει να κατσω να το παιξω τριχαριτωμενη χαρουμενη γκομενα που φιλιεται σταυρωτα ολη την ωρα και δε σταματαει να λεει για το τι εγινε χτες βραδυ με τον πρωην, τον νυν τον αει και τον εις τους αιωνας των αιωνων αμην. Διοτι αν δεν πεις τη μαγικη λεξη γκομενος, μαναρι κι ολα τα παραγωγα δεν υπαρχεις στο χαρτη και φυσικα απο που θα πιαστεις για να κανεις μια φιλια; Τοσο προβλεψιμα ολα...Ειμαι σκληρη και τελικα μαλλον ειμαι και σνομπ. Εδω βεβαια γελαω απο μεσα μου διοτι μονο εγω και δυο αλλοι ανθρωποι ξερουν οτι ειμαι μαλλον το ακριβως αντιθετο. Οχι, μην μπερδευουμε τον αλτρουισμο με τη φιλια. Θελω το καλο ολων κι αν μπορω να κανω κατι για να βοηθησω τον οποιονδηποτε θα το κανω. Αλλο ομως η φιλια. Σε αυτον τον τομεα, ναι, ειμαι εντελως ξενερωμενη. Λοιπον τι να σας πω...Δε νιωθω; Δε με νοιαζει; Με νοιαζει αλλα εχω ξενερωσει τοσο που πειθομαι οτι δε με νοιαζει για να μη σκαω; Δεν ξερω και δεν το ψαχνω πια. Η ουσια ειναι οτι οι ανθρωποι με εχουν κουρασει. Θα μου πεις τωρα, ολους στο ιδιο τσουβαλι τους βαζεις; Οχι. Αλλα ξεκιναω με τετοια αισθηση μεχρις αποδειξεως του εναντιου. Και ξερετε κατι περιεργο; Οταν το καλοσκεφτομαι νιωθω μια περιεργη ελευθερια...Εχω διαλεξει τα "δεσμα" μου εγω, εχω διαλεξει ποιων ανθρωπων η ζωη θα μπλεκεται με τη δικη μου. Κι αυτο επειδη εγω γουσταρω κι επειδη εκεινοι γουσταραν εμενα με ο,τι κουβαλαω μεσα μου. Κι ετσι αυτα τα "δεσμα" ειναι τελικα κομματια δικα μου! Νιωθω ελευθερη γιατι δε σπαταλαω την ψυχη μου για τον οποιονδηποτε. Νιωθω ελευθερη γιατι ακομη και οταν γουσταρω να αφησω καποιον να με κανει οτι θελει ειναι επειδη θελω εγω να με κανει οτι θελει. Γιατι αυτος που θα του δωσω ολο μου το ειναι θα ειναι δικη μου επιλογη αλλα θα ειμαι κι εγω δικη του. Και, ναι, σε αυτον μπορει να δωσω τα παντα. Σε αυτον μπορει να αφεθω, με αυτον μπορει να κανω λαθη, μαζι του μπορει ακομη και να αυτοκαταστραφω (αν και ξερω πως δε θα με αφησει). Ισως σαν ανθρωπος να ακροβατω οριακα αναμεσα σε λογικη και τρελα...Αλλα μαζι του θα εχω κανει τα παντα γιατι θα θελω ΝΑ ΖΗΣΩ τα παντα και οχι γιατι θα ψαχνω να βρω τι απ' ολα του αρεσει για να γινω κατι που δεν ειμαι προκειμενου να  τον κανω να με γουσταρει. 

Αυτο το ιστολογιο το εφτιαξα ακριβως γιατι εξακολουθω να ειμαι παρολαυτα ανθρωπος που θελει να εκφραζεται. Πνιγομουν που δεν μπορουσα να βρω καποιον να με εμπνεει και σκεφτηκα οτι μπορει να ειναι κι αλλοι εκει εξω που νιωθουν ετσι και που μπορει να μην καταφερω ποτε να τους γνωρισω απο κοντα. Αλλοι μπορει να μενουν σε αλλη πολη, με αλλους το πιθανοτερο ειναι οι δρομοι μας να μη διασταυρωθουν ποτε κι ομως δεν μπορει να μην υπαρχουν αυτοι οι λιγοι καποιοι. Αυτο σκεφτηκα και αποφασισα οτι θελω να μιλησω στους αγνωστους "ομοιους" μου εκει εξω που μπορει να αισθανονται δυο τρια διαφορετικα πραγματα, να σκεφτονται δυο τρια πραγματα παραπανω, να νιωθουν καμια φορα μονοι μεσα στον κοσμο. Πιστευω οτι ο λογος που εχει φτασει αυτο το ιστολογιο να εχει αισιως 530 αναγνωστες, πραγμα που ποτε δε φανταζομουν, ειναι μαλλον τυχαιο. Καλω μερικους ανθρωπους να περασουν μια βολτα απο δω ετσι ωστε αν καποιος απο ολους οσους κανουν κλικ στο λινκ της σελιδας νιωσει οτι ταιριαζει με το περιβαλλον να μεινει. Δεν πιστευω οτι και οι 530 ανθρωποι που μου εχουν κανει την τιμη να γινουν αναγνωστες εμειναν επειδη ειδαν εδω κατι φοβερα ενδιαφερον. Απλως ειναι πολλοι οι ευγενικοι εκει εξω τοσο ωστε να με τιμουν με την ηλεκρονικη τους παρουσια στη λιστα των αναγνωστων για να ανταποκριθουν και εμπρακτως στην προσκληση μου. Πραγμα για το οποιο φυσικα τους ευχαριστω πολυ! Αυτο το λεω για να ειμαι ρεαλιστρια. Δεν το λεω με κακη προθεση και αλλου θελω να καταληξω. Σκεφτομαι λοιπον οτι αν εστω και καποιοι απο τους 530 αυτους ανθρωπους που δηλωνουν αναγνωστες υπαρχουν εδω μεσα συνειδητα, για μενα ειναι κερδος. Πολυ μεγαλο κερδος. 

Ολα οσα σας λεω ισως να τα εχετε νιωσει και μεσα απο τους στιχους μου...Ειναι ολα μια προσπαθεια εκφρασης με διαφορους τροπους του τι συμβαινει τελικα με μενα!

2 σχόλια:

anidifranco είπε...

Καλημέρα! Και όχι, δεν είσαι μόνη σε αυτά που σκέφτεσαι.

logos_en_drasei είπε...

Καλημερα/Καλησπερα! Το πιστευεις οτι μονο μεσα απο εδω μπορεσα να το διαπιστωσω; :)

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα