Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Πέμπτη, 31 Μαρτίου 2011



Τι ειναι αυτο που κανει εναν ανθρωπο να βαριεται τη ζωη του ενω φαινομενικα τα εχει ολα; Ισως το οτι μεσα του θελει αλλα πραγματα απο αυτα που εχει; Πραγματα τα οποια δεν τολμησε ποτε να διεκδικησει... Γιατι μας ειναι τοσο δυσκολο να κοιταξουμε καταματα καποια απωθημενα μας; Μηπως γιατι παραλληλα θα πρεπει να αντιμετωπισουμε και τις ανασφαλειες μας; Ο καθενας απο εμας ειναι σιγουρα μοναδικος, δε μοιαζει με κανεναν αλλον. Τουλαχιστον οχι σε ολα. Υπαρχουν ανθρωποι, (τους οποιους μεσα μου ζηλευω λιγο ποτε ποτε), οι οποιοι ζουνε, τολμανε και ζουνε, πραγματικα μποεμικα χωρις να τους τρομαζει τιποτε. Βλεπουν τα παντα σα μια μεγαλη προκληση προς εξερευνηση, σαν αλλη μια εμπειρια που με καμαρι θα προσθεσουν στο βιογρφικο τους αυριο μεθαυριο. Κανουν συνεχεια ταξιδια, λεει, με ενα ευρω στην τσεπη και αγνωστο το πως, καταφερνουν να επιβιωνουν εχοντας ζησει περιπετειες που εμεις, εγω, μονο σε ταινιες θα μπορουσα να δω. Και που παλι θα αμφεβαλα για το κατα ποσο ρεαλιστικες θα μπορουσαν να ειναι. Κι ομως... Υπαρχουν αλλοι οι οποιοι μπορει να μη ζουνε κυριολεκτικα μποεμικα αλλα εχουν το θαρρος να παλεψουν για τα ονειρα τους μεχρι τελους κερδιζοντας εμπειριες μεσα απο αυτην την προσπαθεια και αποκτωντας συνεχεια νεες εικονες κυριως ψυχικου περιεχομενου. Σκεψεις, πως να το πω...Γεννιουνται στο μυαλο τους νεες σκεψεις μεσα απο ολα αυτα που ζουνε παλευοντας για οσα πιστευουν και θελουν. Μαθαινουν πραγματα απο τη ζωη με τροπο πιο πνευματικο κι ας μην εχουν ταξιδεψει (που πολυ θα το ηθελα) σε καθε σημειο της γης. Θελω να πιστευω οτι σε αυτους τους δευτερους ανηκω κι εγω... Ενταξει, ειπα θελω να πιστευω. Απο εκει και περα η ιστορια θα δειξει. Υπαρχουν ομως και ανθρωποι οι οποιοι μπορει να μην εχουν καμια απωλεια σε υλικο επιπεδο αλλα παντα κατι τους τρωει, οπως ειπα και στην αρχη. Ειναι επιτυχημενοι γι' αυτο δεν μπορουν να καταλαβουν το γιατι. Εχουν φιλους γι' αυτο δεν μπορουν να παραπονεθουν. Εχουν διπλα τους τους δικους τους ανθρωπους γι' αυτο νιωθουν αχαριστοι γι' αυτο το οποιο αισθανονται. Κι ομως κατι συμβαινει μεσα τους και το κενο που μεγαλωνει στην ψυχη τους μοιαζει ολο και πιο δυσκολο να παραμυθιαστει. Στα ματια των τριτων οι ανθρωποι αυτοι δεν ειναι τιποτε αλλο παρα ακριβως αυτο: Αχαριστοι. Παρολαυτα δεν ειναι παρα ανθρωποι με καλα κρυμμενα απωθημενα. Κρυμμενα ισως και απο τον ιδιο τους τον εαυτο γιατι καπως καποτε φοβηθηκαν να κανουν πραξη οσα πραγματικα ηθελαν οι ιδιοι ακολουθωντας τον δρομο της ασφαλειας με εικονικη χαρα για τη σωστη τους επιλογη. Επειδη τωρα τελευταια το συνανταω συχνα αυτο αναρωτιεμαι απλως τι ειναι καλυτερο τελικα και τι θα μας καλυπτε περισσοτερο...Να μη φοβομαστε για το που και πως θα ειμαστε αυριο απο υλικης αποψης (πραγμα που ομολογουμενως επηρεαζει και πολλους αλλους τομεις αν οχι ολους) η να εχουμε παντα ενα αγκαθι σφηνωμενο καπου μεσα στην "υπερπληρη" κατα τα αλλα ψυχη μας (πραγμα που οταν συσσωρευεται επισκιαζει και ολα τα υπολοιπα, ακομη κι εμας τους ιδιους;). Οχι...ολα δεν μπορουμε να τα εχουμε μαλλον. Αν ειχαμε ομως να διαλεξουμε; Βεβαια καποιοι δεν εχουν την πολυτελεια για τιποτε απο τα δυο παραπανω. Σε εναν μεσο ανθρωπο ομως συχνα εμφανιζεται το παραπανω διλημμα...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα