Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Παρασκευή, 18 Μαρτίου 2011

"Μαύρος Κύκνος" - Μια υποκειμενική κριτική (Το Oscar μου και έναν ψυχολόγο, παρακαλώ...) 

Απο: http://pressmixer.blogspot.com/2011/02/oscar.html

"Το ένιωσα...Ήταν τέλειο!"...Βλέπω τον κέρσορα να αναβοσβήνει εδώ και τρία λεπτά και δεν ξέρω πώς ακριβώς ν' αρχίσω. Βγαίνοντας από το σινεμά, συνάντησα στην είσοδο ένα φιλικό ζευγάρι που στεκόταν στην ουρά για την αμέσως επόμενη προβολή. "Πώς ήταν, πώς ήταν;" "Απερίγραπτο... Δείτε το...", ήταν το μόνο που κατάφερα να πω.
Ένα από τα πιο δυνατά ψυχολογικά θρίλερ που έχω δει τα τελευταία χρόνια. Από εκείνες τις ταινίες που τελειώνουν, ανάβουν τα φώτα στην αίθουσα και, για 10 δευτερόλεπτα, δεν κουνιέται κανένας.

Γράφει η Καριοφυλλιά (πρώην μπαλαρίνα – ευτυχώς!)

Πρόκειται για την ιστορία της τελειομανούς, αλλά εγκλωβισμένης στους κανόνες χορεύτριας Νίνα Σέγιερς, η οποία αναλαμβάνει τον ρόλο της πρίμα μπαλαρίνα στο κλασικό έργο "Η Λίμνη των Κύκνων" του Τσαϊκόφσκι. Παρά την άψογη τεχνική της και την εργατικότητά της, η Νίνα ως χορεύτρια είναι ψυχρή και "άνευρη", με αποτέλεσμα ο διευθυντής του θιάσου να έχει μεγάλες αμφιβολίες για το κατά πόσον είναι σε θέση να ενσαρκώσει τον απαιτητικό ρόλο του σκοτεινού Μαύρου Κύκνου. Η ταινία, λοιπόν, παρακολουθεί το χρονικό της προετοιμασίας της πρωταγωνίστριας για τον μεγαλύτερο ρόλο της καριέρας της, σκιαγραφώντας παράλληλα τον ιδιαίτερο ψυχισμό της...
Είχα χαρακτηρίσει τον "Λόγο του Βασιλιά" πολυεπίπεδο; Αφεντικό, σβήσ' το! Μπροστά σ' αυτό εδώ, εκείνο είναι "Η μικρή γοργόνα"!

Η υπόθεση της ταινίας κινείται παράλληλα με την υπόθεση της "Λίμνης των Κύκνων". Από την αρχή μέχρι το τέλος, ο θεατής παρακολουθεί τη -"λυσσαλέα", θα τολμούσα να πω- μάχη μεταξύ του καλού και αγνού Εαυτού (Λευκός Κύκνος) και του "κακού", χωρίς φραγμούς Εαυτού (Μαύρος Κύκνος) της πρωταγωνίστριας, σε έναν αγώνα προς την απόλυτη ισορροπία (ή μήπως "ολοκλήρωση"; Ή μήπως "απελευθέρωση";). Μια βαθιά εσωτερική ταινία, η οποία ακροβατεί συνεχώς μεταξύ πραγματικότητας και παραίσθησης, προσπαθώντας να απεικονίσει την πολυπλοκότητα του ανθρώπινου μυαλού, αλλά και τον κρίσιμο ρόλο των ερεθισμάτων που ο άνθρωπος δέχεται από το περιβάλλον του.

Η Νίνα θα χρειαστεί να βουτήξει στα πιο σκοτεινά νερά του "είναι" της, να αντιμετωπίσει όλα τα "φαντάσματα" που την κατατρέχουν (και είναι πολλααααά...), τις προβολές των άλλων πάνω της και, τελικά, να ανακαλύψει τον Εαυτό της. Σε αυτή τη φρενήρη πορεία, καθοριστικό ρόλο παίζουν η καταπιεστική -αποτυχημένη μπαλαρίνα- μητέρα της, ο γοητευτικός διευθυντής του θιάσου, ο οποίος προσπαθεί με σκληρό τρόπο να την ωθήσει προς την υπέρβαση, η Λίλυ, μια καινούργια χορεύτρια στον θίασο που κάθε άλλο παρά πειθαρχημένη είναι ως μπαλαρίνα και λειτουργεί ως το alter ego της και η Μπεθ, η απερχόμενη πρίμα μπαλαρίνα και μεγάλο αστέρι του θιάσου, την οποία η Νίνα καλείται να διαδεχθεί και να ξεπεράσει.

Η σκηνοθεσία του Ντάρεν Αρονόφσκι είναι γεμάτη συμβολισμούς: η πρωταγωνίστρια είναι μονίμως ντυμένη με λευκά ή ροζ χρώματα και ελαφρά βαμμένη (Λευκός Κύκνος) - η Λίλυ φοράει μονίμως μαύρα και κυκλοφορεί με έντονο μακιγιάζ (Μαύρος Κύκνος;). Επιπλέον, αν είναι να σταθώ σε μια παρόμοια λεπτομέρεια, η μητέρα της Νίνα παρουσιάζεται επίσης μαυροντυμένη (ο πραγματικός Μαύρος Κύκνος ή απλώς ο σκηνοθέτης θέλει να δείξει την ψυχή της; Από ένα σημείο και μετά, το 'καψα...) Η υφέρπουσα προσπάθεια σύνδεσης παραμυθιού και πραγματικής ζωής γίνεται φανερή με πολλά τέτοια σκηνοθετικά τρικ: με την ίδια την πρωταγωνίστρια να βρίσκεται αντιμέτωπη με τον "μαύρο" εαυτό της στο μετρό, στον δρόμο, στον καθρέφτη, στις προσωπικές της στιγμές, αλλά και με τα φευγαλέα πλάνα των ερεθισμένων πόρων του δέρματός της, σε σημεία-κλειδιά της υπόθεσης...

Η ταινία έχει αρκετές σκληρές σκηνές. Στην αρχή σε πιάνουν απροετοίμαστο, αλλά στην πορεία "εκπαιδεύεσαι" να τα περιμένεις όλα - χωρίς να ξέρεις, μέχρι και την τελευταία στιγμή, αν όλα όσα βλέπεις είναι η πραγματικότητα ή μία ακόμα παραίσθηση.

Η Νάταλι Πόρτμαν ήταν πραγματικά συγκλονιστική. Υποψήφια για Όσκαρ Α' γυναικείου ρόλου. Νομίζω ότι το δικαιούται. Και μόνο για το γεγονός ότι μέσα σε ελάχιστο διάστημα κατάφερε να γίνει -έστω και στοιχειωδώς- μπαλαρίνα και να χορέψει πάνω σε πουέντ, εγώ της βγάζω το καπέλο. (Χαρακτηριστικό στοιχείο: επιστρέφοντας αργά το βράδυ στο σπίτι, ανοίγω την τηλεόραση και πέφτω πάνω σε μια ταινία με τη Σούζαν Σάραντον και ένα κοριτσάκι. Με το που γυρνάει το κοριτσάκι και βλέπω τη Νάταλι Πόρτμαν -13 ή 14 χρονών ήταν, όχι παραπάνω- ένιωσα να κόβεται η αναπνοή μου! Αυτόματα! Εφόσον, λοιπόν, η επίδραση της ταινίας εξακολουθούσε να είναι τόσο έντονη πέντε ώρες μετά, για μένα τουλάχιστον έχει πετύχει τον σκοπό της...).

Ο Βενσάν Κασέλ θεός (Εμ, κάνει λάθη η Μόνικα;;;)! Γοητευτικότατος, σοβαρός, σε πείθει ότι στα νιάτα του ίσως και να ήταν χορευτής (και όπως διάβασα αργότερα έκπληκτη, ήταν όντως!). Η Μίλα Κούνις (Λίλυ) πανέμορφη, κανονική "Εύα" - η προσωποποίηση της αμαρτίας. Η Μπάρμπαρα Χέρσεϊ πραγματικά τρομακτική (δεν μπορώ να βρω άλλο χαρακτηρισμό...) - αν την είχα για μητέρα, θα ήμουν η πρώτη καλεσμένη στο "Πάμε Πακέτο" για να μου βρουν θετούς γονείς! Σιγουράκι... Η Γουινόνα Ράιντερ, ως Μπεθ, μου ήταν μάλλον αδιάφορη. Δεν ξέρω γιατί, αλλά δεν με έπεισε ως μεγάλο αστέρι του μπαλέτου. Της έλειπε η -έστω και ξεθωριασμένη- λάμψη της πρωταγωνίστριας...

Ειλικρινά, θα μπορούσα να γράφω για ώρες. Αυτή δεν ήταν ταινία - ήταν θέμα για Πανελλήνιες (και απ' τα δύσκολα!)!!! Τόσο περίπλοκη, με τόσα επίπεδα ανάλυσης και τόσο ευρύ φάσμα ερμηνειών... Αλλά τι μου φταίτε κι εσείς; Μια κριτική είπατε να διαβάσετε, όχι τις "Ακυβέρνητες Πολιτείες"... Θα προσθέσω μόνο ότι η ταινία είναι υποψήφια για 5 Όσκαρ (Α' γυναικείου, σκηνοθεσίας, καλύτερης ταινίας, φωτογραφίας και μοντάζ).

Μένω, λοιπόν, στο δίδαγμα της ταινίας: "Το μεγαλύτερο εμπόδιο στο να κάνεις αυτά που θέλεις είναι μόνο ο εαυτός σου..."

Αν σας αρέσουν τα θρίλερ αγωνίας, δείτε το. Δεν θα το μετανιώσετε.


Καιρο εχω να σας πρηξω για την αγαπημενη μου ταινια ε; Αυτη ηταν μια δημοσιευση που βρηκα τυχαια σε ενα ιστολογιο και επειδη η αναλυση της και η γνωμη της αρθρογραφου με αντιπροσωπευει πληρως ειπα να την αναρτησω κι εγω!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα