Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Τρίτη, 26 Απριλίου 2011



Καθισμενη εκει, στο ξυλινο ξεφτισμενο παγκακι
περιμενε υπομονετικα τη γνωστη φιγουρα να εμφανιστει
μα δεν ηταν σιγουρο οτι θα ερχοταν
μπορει να δειλιαζε, μπορει να την ειχε και παλι κοροιδεψει
μπορει να φοβοταν ξανα οπως τοτε
οπως παντα

Ειχαν περασει περιπου σαρανταπεντε λεπτα.
Σαρανταπεντε ολοκληρα αποδεικτικα στοιχεια οτι την ειχε και παλι εξαπατησει
Τα ποδια της ομως, ολοκληρο το κορμι της, ειχαν πεισμωσει
σε μια ανουσια εφηβικη αρνηση που ανεσηρε η μνημη της
απο μια περασμενη σχεδον δεκαετια

"Θα 'ρθεις!" Μουρμουριζαν τα σφιγμενα δοντια της
"Αυτην τη φορα θα 'ρθεις γαμωτο, θα 'ρθεις!", ουρλιαζε ο πληγωμενος της εγωισμος
Επρεπε να επανορθωσει γι' αυτα που ειχε πει
αλλα ακομη περισσοτερο για οσα δεν ειπε
Επρεπε να δει για μια τελευταια φορα εκεινο το μισητο σαγηνευτικο προσωπο
και να ξορκισει οσα αδικα απωθημενα ειχε αφησει ζωντανα καποτε

Οι χουφτες της ειχαν σφιχτει σε γροθιες
και τα νυχια της αφηναν τα σημαδια τους
στις κρυες απο την αγωνια παλαμες της
"Θα 'ρθεις..." ψιθυρησε με σμιγμενα φρυδια κοιτωντας το χωμα κατω απο τα ποδια της

Τα βηματα της γνωστης φιγουρας την ξαφνιασαν.
Δεν περιμενε πως θα ερχοταν τελικα,
δεν ηταν καν λογικο που ειχε εμφανιστει μια ωρα μετα
Ισως να μην περιμενε καν να τη βρει εκει.
Ισως οπλιστηκε με το "εκ του ασφαλους" της ηθελημενης αργοποριας.
Μα ηταν εκει. Η αμηχανη γνωστη φιγουρα την κοιταζε με το αμηχανο γνωστο χαμογελο
που ελεγε "δε συμβαινει τιποτε, δεν εγινε ποτε τιποτε"

Δεν ειπε ουτε γεια. Δε ρωτησε ουτε τι κανει, ουτε τιποτε τυπικο.
Τα ματια της κοιταζαν τη γνωστη φιγουρα επιμονα, γεματα ερωτηματα χρονων.
"Φοβηθηκα", ψελλισε η γνωστη φιγουρα "Τοτε φοβηθηκα..."
"Και τωρα;", ρωτησε εκεινη ψυχρα.
"Τωρα εχω αλλαξει. Δεν ειμαι πια παιδι, ξερω τι θελω..."
Ηταν η ιδια γνωστη αβεβαιη φωνη που δεν επειθε ουτε τον εαυτο της.
"Ναι...αλλα για κακη σου τυχη τωρα πια ξερω κι εγω τι θελω."
Οι λεξεις βγηκαν απο το στομα της σαν φτυσιμο, σαν απαξιωση καταπιεσμενη.

Κοιταξε με αηδια τη γνωστη φιγουρα για τελευταια φορα πριν φυγει.
Δεν ενιωθε τιποτε πια. Κι ετσι ελευθερη γυρισε την πλατη της
κι εφυγε χαμογελωντας ειρωνικα στο παρελθον.

5 σχόλια:

ΛΥΧΝΟΣ ΚΑΙΟΜΕΝΟΣ είπε...

την καλύτερη δουλειά έγινε! οι αργοπορίες πληρώνονται. οι αβεβαιότητες επίσης.

τα φιλιά μου και οι ευχές μου να σε συνοδεύουν

ΛΥΧΝΟΣ ΚΑΙΟΜΕΝΟΣ είπε...

όχι βέβαια έγινε! έκανε εννοούσα, αλλά ο δαίμων…

logos_en_drasei είπε...

Το ξερω...το εχω ζησει! Τις ευχες μου! :)

Chrisgio είπε...

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ, ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!

logos_en_drasei είπε...

Χρονια πολλα,αληθως!!! Να 'σαι καλα!

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα