Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Παρασκευή, 29 Απριλίου 2011





Αιώρα... by Lit Maiden 
Το ζεστό αεράκι χόρευε τα κρεμόμενα σμαραγδένια μαλλιά της ιτιάς καθώς άγγιζαν τα κύματα της λίμνης. Γαλήνη. Ουρανός. Χρυσός έπεφτε ο ήλιος πάνω στον υγρό καθρέφτη, αλλά ο δικός του καθρέφτης ήταν θολός. Ξάπλωνε αναπαυτικά στην αγκαλιά της αιώρας που απαλά έτριζε με την ανάσα του ανέμου και άκουγε την μελωδία που ερχόταν απ'το σπίτι του μέσα. Ανατρίχιασε στο άκουσμα της και αναρωτιόταν πως ένα τραγούδι μπορούσε να σε προκαλέσει ρίγος.

Τι είναι η ζωή; Ένα όνειρο λένε πολλοί. Γι'αυτόν όμως ήταν ένας παρατεταμένος αναστεναγμός. Τι έβλεπε στον καθρέφτη του τώρα; Κούραση, μαύρους κύκλους κάτω από στεναχωρημένο βλέμμα. Δεν ήταν έτσι όμως πάντα. Παλιά ήταν όνειρο. Παλιά ήταν καλοκαίρι, κόκκινα μάγουλα, καρδιοχτύπι στις άκρες των δακτύλων.

Η μελωδία τον γέμιζε με κάτι που δεν μπορούσε να προσδιορίσει και αυτό τον ανησυχούσε. Η γερασμένες γραμμές στο μέτωπο του βάθαιναν με κάθε νότα που έφτανε στ'αυτιά του. Θα τον άγγιζε κάτι βαθιά μέσα του ξανά σαν αυτές τις νότες; Θα αισθανόταν την σιγουριά, την ηρεμία όπως παλιά; Είχε ζήσει και αυτό τον αποχαιρετούσε σιγά σιγά. Η αναμνήσεις αφόρητα γλυκόπικρες, και οι εικόνες τους άλλαζαν όσο πιό μακριά του έφευγαν. 

Τι είχε που τον κρατούσε εδώ; Την είχε χάσει την ψυχή του πριν καιρό. Τώρα την έβλεπε μόνο σε μια ταφόπλακα, και την ομόρφυνε με άσπρους κρίνους που της πήγαινε κάθε μέρα. Ήταν τα πάντα για αυτόν. Η σκιά μέσα στο κενό που ήταν η ξεριζωμένη του καρδιά γέμιζε με το τραγούδι που επίμονα του μιλούσε απ'το σαλόνι του μέσα.

Έχεις καρδιά, του έλεγε. Είσαι ολόκληρος και όχι διαμελισμένος, ξεπεσμένος. Η ηλικία αλλάζει, η 



φλόγα μέσα σου όχι, επέμενε το ρεφρέν. 

Αβάσταχτα ήταν τα πράγματα κάποιες μέρες όπως την σημερινή. Όλα έξω ρόδινα, όλα μέσα μαύρα. Το χαμόγελο πλατύ και ο πόνος να πηγάζει απ'τα σπλάχνα. Πότε θα ένιωθε ξανά αυτή τη σταθερή, ακλόνητη φωνή του βιολοντσέλου να κυριεύει το σώμα του, την απελευθερωτική προσευχή τον άλλων εγχόρδων να του ψιθυρίζουν ότι ζει γιατί αισθάνεται ακόμα;

Αμείλικτα έφτανε το τραγούδι στο τέλος του - εμβατήριο ηρωισμού - και αυτός σαν μουδιασμένος αιχμάλωτος ανήμπορος να αντιδράσει στον καταστροφικό χτύπο του ωρολογίου. Κυλούσε το κάθε αιματηρό λεπτό από τις φλέβες του μέσα σε αόρατη τεφροδόχο που δεν θα υμνούσε κανείς μέσα απο ποιήματα. 

Τελείωσε η μελωδία, τελείωσε και η μέρα. Το βράδυ θα ήταν μεγάλο και ψυχρό. Έκλεισε τα μάτια του να ξαποστάσει.






Πηγη:http://mysatelite.wordpress.com/2011/03/07/%CE%B1%CE%B9%CF%8E%CF%81%CE%B1-by-lit-maiden/


Home Page: http://mysatelite.wordpress.com/

2 σχόλια:

MARIA VILLIOTI είπε...

Πολύ ωραίες φωτογραφίες στο blog σου. Θα το εξερευνήσω μόλις βρω χρόνο.

logos_en_drasei είπε...

Ευχαριστω πολυ! :) Ελπιζω οταν θα το εξερευνησεις να σου αρεσουν και τα υπολοιπα! Καλωσηρθες!!

Και καλο μηνα!!

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα