Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Σάββατο, 9 Απριλίου 2011


FREE YOUR MIND AND SOUL

Χτες σηκωθηκα με δυσκολια να παω στη σχολη γιατι ελειψα δυο μερες και καλομαθα. Η Παρασκευη ειναι μερα θεωρητικων μαθηματων. Βλεπουμε ταινιες, κανουμε ορθοφωνια και τελος κινηματογραφο. Στην ωρα της ορθοφωνιας σημερα δεν καναμε το συνηθισμενο μαθημα. Ο καθηγητης εκανε το λαθος να ρωτησει αν κανεις απο εμας ειχε μαθει οσα μας ειχε ζητησει εδω και δυο εβδομαδες. Ζητημα αν σηκωθηκαν τρια-τεσσερα χερια. Απογοητευμενος, για ακομη μια φορα καρφωσε το βλεμμα του στο κενο σα να σκεφτοταν το ποια θα ηταν η αντιδραση του. Μια κοπελα διπλα του του ζητησε να μη φυγει. Να καθισει να κανουμε μαθημα κι ας μας βαλει απουσιες. Ο καθηγητης εγνεψε τρεις φορες αρνητικα κι επειτα μας ζητησε να παρουμε καρεκλες και να καθισουμε γυρω του. Ξεκινησε ρωτωντας καποια παιδια αν ειναι καλυμμενα απο τη σχολη, αν τους λειπει κατι και τελος θελησε να μαθει τι σχεση εχει ο καθενας απο εμας με το θεατρο. Θελησε να μαθει γιατι θελουμε να γινουμε ηθοποιοι. Δε ζητησε να μαθει τους πρακτικους, επαγγελματικους λογους ουτε αρκεστηκε σε μια απαντηση του στυλ "με εκφραζει" η κατι παρομοιο. Οπως καταλαβαμε καποιοι απο εμας ζητησε κατα καποιον τροπο να προσπαθησουμε να αυτοπροσδιοριστουμε σε σχεση με την τεχνη του θεατρου. Τι παιρνουμε απο αυτην αλλα κυριως τι δινουμε μεσα απο αυτην. Γιατι μας κανει καλυτερους ανθρωπους, οπως ακουστηκε απο μερικους...Στην πορεια η κουβεντα γενικευτηκε. Αρχισαμε να μιλαμε, η πιο σωστα μιλουσε εκεινος με δυο τρεις απο εμας, οσους ηθελαν να σκεφτουν, για τη ζωη. Το θεατρο εχει κοινα χαρακτηριστικα με τη ζωη και τον ερωτα. Ενα απο αυτα τα κοινα, βασικο, ειναι πως και τα τρια ειναι εφημερα. Για τον λογο αυτον πρεπει να δινεσαι και να αφηνεσαι ολοκληρωτικα σε αυτα. Για να γινει ομως αυτο πρεπει να αποδεσμευτεις πληρως απο τον φοβο που σου προξενει ο θανατος τους. Ψαχνοντας μεσα σου βρισκεις πραγματα και φοβους για τον εαυτο σου που αν αντιμετωπισεις και αποδεχτεις απελευθερωνεσαι και ειναι πολυ πιθανοτερο να αρχισεις να ζεις οπως θελεις. Αφηνεσαι και τολμας. Το θεατρο, οταν συμβαινει απο τετοιους, συνειδητοποιημενους ανθρωπους, αφυπνιζει συνειδησεις που στην εποχη μας δε συμφερουν κανεναν. Διοτι τους συμφερουμε φοβισμενοι, υπνωτισμενοι και οχι συνειδητοποιημενοι και τολμηροι. Μπορει επισης να λεμε ολοι πως ειναι αδυνατο εμεις (ο καθενας ξεχωριστα) να αλλαξουμε τον κοσμο αλλα μας διαφευγει ηθελημενα η μη κατι πολυ σημαντικο: οτι ξεκιναμε πρωτα απο το τι θα θελαμε να αλλαξουμε στους αλλους γι' αυτο και το ολο εγχειρημα φανταζει αδυνατο. Αδιαφορουμε ομως να ψαχτουμε ο καθενας μεσα του ωστε να καλυτερεψουμε πρωτα εμεις οι ιδιοι που ουσιαστικα αποτελουμε τον κοσμο. Για να κανεις θεατρο και κανοντας θεατρο, απαιτειται να εχεις γνωρισει, αντιμετωπισει, αποδεχτει τον εαυτο σου και μεσα απο αυτο να καλυτερευεις οσο μπορεις καθε μερα. Ετσι θα μπορεσεις να αποδωσεις τα μεγιστα πανω στη σκηνη και τελικα να αγγιξεις και να προβληματισεις και οσους σε βλεπουν. Το θεατρο δεν ειναι αυτοσκοπος. Στην αρχαιοτητα ξεκινησε εχοντας ως στοχο κατα βαση την καθαρση. Αυτο επιτυγχανεται μεσα απο την απελευθερωση της ψυχης και του σωματος πρωτα πρωτα απο εμας τους ιδιους τους ηθοποιους. Κατα τη γνωμη μου το θεατρο εχει μεγαλη σχεση με την ψυχολογια. Ειναι αν μπορω να το πω ετσι, η ψυχολογια στην πρακτικη της αποδοση και εφαρμογη. Επι σκηνης. Αλλα φυσικα οχι απο ολους. Πρωτα πρωτα λοιπον κοιτας εσυ ο ιδιος μεσα σου αλλα και κατι ακομη που θα μπορουσε να σε κανει καλυτερο ανθρωπο ειναι το γεγονος οτι προκειμενου να αναλυσεις τον χαρακτηρα ενος ρολου για να του δωσεις ζωη μπαινεις στα μονοπατια της ψυχολογιας. Μαθαινεις να αιτιολογεις χαρακτηρες και πραξεις που μπορει εσυ ο ιδιος να μην εκανες ποτε αλλα ψαχνοντας τον ρολο σου βρισκεις τις αιτιες που τον οδηγησαν ωστε να φερθει οπως φερεται. Κι ετσι μαθαινεις σιγα σιγα να αιτιολογεις και τους αλλους γυρω σου αποφευγοντας τελικα να τους κρινεις. Η τουλαχιστον οχι αβιαστα. Για να επανελθω σε οσα ειπωθηκαν σημερα, καποια στιγμη μια κοπελα εθιξε τον προβληματισμο μηπως τελικα καταληγουμε οι ανθρωποι να τα κανουμε μπαχαλο (δικη μου εκφραση) επειδη ειναι στη φυση μας να ειμαστε περισσοτερο "κακοι". Φυσικα εχουμε δυο φυσεις μεσα μας. Οι περισσοτεροι απο εμας για να μην πω ολοι εχουμε εκτος απο φωτεινη και μια σκοτεινη πλευρα, ο καθενας ισως σε διαφορετικους τομεις. Αν ομως ημασταν συνειδητοποιημενοι θα ειχαμε βαλει αυτην μας την πλευρα απεναντι μας, θα την ειχαμε αντιμετωπισει και θα ξεραμε πως να τη χειριστουμε. Επιπλεον ας μην ξεχναμε και την τριτη μας "φυση" που δεν ειναι αλλη απο τη συνηθεια. Την οποια ουσισατικα αφηνουμε εμεις οι ιδιοι να γινει φυση μας με το να μην αντιδρουμε επι αιωνες σε πραγματα που θα θελαμε να μην υπαρχουν αλλα ο φοβος που λεγαμε πριν μας κανει να μην τολμαμε. Με αποτελεσμα να παγιωνονται. Αν αφηναν το θεατρο να υπαρξει ελευθερα θα μπορουσε να αφυπνισει πολλους. Εκτος ομως απο το γεγονος οτι δε συμφερει κανεναν μια παρασταση που θα καταφερει να προκαλεσει τον εντονο προβληματισμο, πλεον ουτε ο ιδιος ο κοσμος δε θα της εδινε ευκαιρια. Εχουμε μαθει στα ευκολα. Στο να γελασει λιγο το χειλακι μας. Στον ωχαδερφισμο. Ολα χρειαζονται, δε λεω. Ολα ομως οχι μονο τα ευκολα. Μηπως τελικα γι' αυτο δεν αλλαζει τιποτε κι οχι επειδη εμεις δεν μπορουμε "να αλλαξουμε τους αλλους";

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα