Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Τρίτη, 19 Απριλίου 2011



L.F.E+F.F.E=? 
Καθως βολταρα μονη μου περιμενωντας να περασει η ωρα για να παω να συναντησω την κολλητη μου, περασα μπροστα απο ενα σχολειο...Εκεινη τη στιγμη αρχισαν να πεφτουν ψιχαλες απο τον ηδη συννεφιασμενο ουρανο κι ετσι σκεφτηκα να μπω κατω απο το υποστεγο της πορτας του σχολειου για να προστατευτω σε περιπτωση που επιανε πιο δυνατη βροχη. Οσο πλησιαζα διεκρινα ολο και πιο καθαρα καποια μηνυματα στους τοιχους με ανεξιτηλο μαρκαδορο. Χριστινα+Γιωργος=L.F.E ελεγε διπλα απο την πορτα. Χιονατη σ' αγαπω, διαβασα λιγο πιο περα. Ζωη+Κατερινα+Ιωαννα=F.F.E ελεγε σε μια κολωνα... Τα γραφουν ακομη αυτα, σκεφτηκα. Love for ever, friends for ever...Με μιας μου ηρθαν στο μυαλο ολα τα δικα μου forever..οσα ισχυσαν και οσα δεν ισχυσαν. Οσα κρατησαν και οσα δεν κρατησαν στον χρονο. Ξαναγινα για λιγο 15-16 χρονων...γυρισα δηλαδη...10 χρονια πισω. Ποσο ευκολα πιστευα, ποσο δυνατα κι ολοκληρωτικα δινομουν...πως μοιραζομουν τα παντα με ατομα που θεωρουσα αδερφικους μου φιλους...Θυμηθηκα την παρεα μου, τις περιπετειες μας, τους ερωτες και τις απογοητευσεις μας, τις επιτυχιες και τις στεναχωριες μας. Θυμηθηκα που τοτε πεφταμε να πεθανουμε με το παραμικρο και ενθουσιαζομασταν ακομη πιο ευκολα με τα παντα. Θυμηθηκα τι εφταιξε και αρχισα σιγα σιγα να μην πιστευω στους ανθρωπους. Νοσταλγησα ξανα την εφηβη εκδοχη μου μαζι και οσα λατρευω να μισω και μισουσα να λατρευω. Προσπαθησα να καταλαβω πως ειναι δυνατον ανθρωποι που συνοδευαν ολη σου τη ζωη να αλλαζουν προσωπο εν μια νυκτι και να γινονται αγνωστοι μπροστα στα εμβροντητα ματια σου. Προσπαθησα ξανα να καταλαβω πως μετατρεπεται η αγαπη σε πονο κι αντιπαθεια, Η ακομη χειροτερα...σε αδιαφορια. Και ολα αυτα εξαιτιας εκεινων των forever που διαβασα  πανω στους τοιχους. Πανω στους κιτρινους τοιχους κατι μαυρα ανεξιτηλα "για παντα". Κι ομως δεν αμφισβητω εκεινα τα για παντα τους. Τα δικα μου για παντα αμφισβητω. Κι οσα πιστευω τα φοβαμαι... Τοτε κοιταξα το ρολοι ασυναισθητα και συνειδητοποιησα πως ειχε ερθει η ωρα να παω να συναντησω την κολλητη μου...Την κολλητη μου που ανηκει στα για παντα που φοβαμαι επειδη τα πιστευω. Κι ετσι καθως κατηφοριζα χαμενη στις σκεψεις μου ακουσα τη φωνη ενος αγοριου να φωναζει μεσα απο την αυλη του σχολειου "κυρια!". Συνεχισα τον δρομο μου οταν το ακουσα να φωναζει πιο κοντα μου. Κοιταξα τριγυρω και ειδα πως ημουν μονη στον δρομο. Τοτε καταλαβα οτι φωναζε εμενα. Το κοιταξα παραξενεμενη. "Κυρια, εχετε ωρα;", με ρωτησε μεσα απο τα καγκελα. "5.10", απαντησα σα χαμενη. Το παιδι με ευχαριστησε και επεστρεψε στον φιλο του που περιμενε λιγο πιο περα με μια μπαλα στο χερι. Μαλιστα...σκεφτηκα. Τωρα εγινα ξαφνικα κυρια...Χαμογελασα δυσπιστα και συνεχισα τον δρομο μου περπατωντας πιο γρηγορα απο πριν. Σα να ηθελα να ξεφυγω απο εκεινο το ευγενικο κατα τα αλλα "κυρια" που χαστουκισε την πεισμωμενη παιδικοτητα μου.

2 σχόλια:

anidifranco είπε...

Εγώ πειράζει που αυτό το "να πέσω να πεθάνω για το παραμικρό'' το έχω ακόμη; Πειράζει που αν και ''κυρία'' πλέον, υπάρχουν στιγμές που πιστεύω-ενθουσιάζομαι-αγαπώ ανθρώπους με πάθος; Νομίζω πως το τέλος της παιδικότητας έρχεται όταν συνειδητοποιείς ότι υπάρχει 'τέλος', ότι υπάρχει απογοήτευση και απομυθοποίηση, όπως σωστά γράφεις. Το παιδί μέσα μας, όμως, απλά κουρνιάζει στη γωνία και σιωπά, μέχρι να του ξαναμιλήσουμε και να το πάρουμε απ'το χέρι. Ακριβώς επειδή, όμως, ξέρουμε πως μπορεί να τσακιστεί εύκολα, το κρύβουμε από τους γύρω, το αφήνουμε να βγει να παίξει μόνον μπροστά σε αυτούς που εμπιστευόμαστε, και ας βγουν και αυτοί σκάρτοι στην πορεία. Πολύ όμορφο το κείμενο σου!Καλή Ανάσταση, φίλη μου

logos_en_drasei είπε...

Οχι μονο δεν πειραζει αλλα στο δικο μου μυαλο, στη δικη μου ψυχη για να το πω καλυτερα, επιβαλλεται να ζεις και να νιωθεις ετσι! Κι ας μου λενε οι δικοι μου ανθρωποι να μην παθιαζομαι τοσο ευκολα για να μην πληγωθω μετα, Οταν πιανω τον εαυτο μου να εχει μετριασει αυτο το παθος, το παιδικο αν θελεις, παθος, εξαιτιας των απογοητευσεων που εχω ζησει, λυπαμαι και δε με αναγνωριζω. Οποτε ναι, πιανω ξανα το παιδι απο το χερι και το εμφανιζω και παλι σε αυτους που αγαπω...Κι ας βγουν σκαρτοι...τουλαχιστον εγω θα εχω αισθανθει. Θα εχω ΝΙΩΣΕΙ! Θα εχω ΖΗΣΕΙ...Κι εσενα πολυ ομορφο το σχολιο σου...πραγματικα! Καλη Ανασταση και να περασεις καλα ο,τι κι αν κανεις!!

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα