Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Σάββατο, 14 Μαΐου 2011




Αν σε ρωτουσαν καθε λεπτο πως νιωθεις μαλλον θ' απαντουσες σαν κατι παραπανω απο διχασμενη προσωπικοτητα.

Το ιδιο κι εγω.

Τη μια στιγμη κοιταζω εξω απο το ανοιχτο παραθυρο, το αερακι κυλαει αναμεσα στους πορους του προσωπου μου και ειμαι ετοιμη να κατακτησω τις ατιθασες επιθυμιες ενος ασυμβιβαστου μυαλου που μου ετυχε πριν καμποσα χρονια κι ακομη το κουβαλαω. Την αλλη στιγμη μια μυρωδια αρκει για να ταραξει τις λιγες θαρραλεες στιγμες που μου χαρισε η εικονα του κοσμου απο ψηλα. Μια μυρωδια οικεια κατευθειαν απο χρονους παρελθοντικους, που κοροιδευει τους κομπαστικους συνειρμους μου για να με προσγειωσει ανωμαλα καπου αναμεσα στις ακουσιες αλλαγες του ειναι μου. Χανω το μετρημα οσων δεν αναγνωριζω πια και καπου εκει απογοητευση κυριευει το ατσαλακωτο μεχρι προτινως χαμογελο μου. Και το χαμογελο τσαλακωνεται και πεφτει μονο του στον καδο των αχρηστων μαζι με κατι στιχους που δε με ενεπνευσαν και τους πεταξα εκνευρισμενη δυο τρεις μερες πριν. Η ματια μου θα πεσει ξανα στις παγωμενες εικονες πανω στα τετραγωνα γυαλιστερα χαρτια που εχω στοιβαξει μεσα σε ενα χαρτινο καλοντυμενο κουτι. Αυτες οι φωτογραφιες λοιπον κατι απο μενα παγιδεψαν. Καθε μια τους κι ενα κομματι, να μου το θυμιθεις! Και ειναι τοσες πολλες που φοβαμαι για το τι μου αφησαν πια. Θα περασουν δυο λεπτα επιμονης παρατηρησης της τοτε αλλης. Κι εκει μεσα μια σπιθα στο βλεμμα θα μου θυμισει ποσο αδιανοητο φανταζε στα ματια της εφηβειας μου να παραδωσω τα οπλα. Γι' αυτο λοιπον ξανασηκωνομαι και περνω το τσαλακωμενο μου χαμογελο μεσα απο το καλαθι των αχρηστων. Μοιαζει λιγο πιο ψευτικο πια με τοσες τσακισεις αλλα την κανει τη δουλεια του. Το ξαναφοραω και μπορει να ξανααισθανθω για λιγο οτι θα γινει αυτο που θελω εγω. Ετσι πεισμωμενη και με το ποδι ακαμπτο να τρυπαει το ξυλινο πατωμα σμιγω τα φρυδια σε ενδειξη αποφασιστικοτητας. Δυο τρες στιγμες μετα και το ζαρωμενο χαμογελο αποκτα ζωη μεσα στα ματια ενος ανθρωπου. Το ιδιο βραδυ μπορει για λιγο ξανα να αναποδογυρισει στο προσωπο μου κι ισως δυο τρεις σταγονες να βρεξουν τα ματια μου. Καποια αναμνηση του παρελθοντος ισως ως συνηθως. Η καποια αναμνηση του μελλοντος, γιατι εχω κι απο αυτες. Αλλα δε θα ναι για πολυ! Αυτη ειναι η διχασμενη μου προσωπικοτητα και βαλε...

Εδώ γράφουμε αυτά που θέλουμε να εμφανίζονται μετά το "Διαβάστε περισσότερα".

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα