Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Κυριακή, 29 Μαΐου 2011




Για πρωτη φορα μετα από πολυ καιρο "ελειψα" απο το blog τοσες μερες! Ουτε ιντερνετ πιανω στο σπιτι απο την προπερασμενη Τεταρτη, ουτε χρονο εχω. Ειμαι βλεπετε μεσα στην περιοδο των εξετασεων και των παρουσιασεων στη σχολη, οποτε οταν δεν εχω διαβασμα εχω προβες και το αντιθετο. Καπου μεσα στον Ιουνιο θα ανεβασουμε μια παρασταση στα πλαισια της σχολης οπου θα παρουσιαζουμε καποια σκετς με τη μορφη ονειρων. Τα ονομαζουμε ονειρα γιατι ειναι ιστοριες σουρεαλιστικες χωρις λογο αλλα με μουσικο background. Στο δικο μου "όνειρο" στο τελος γινομαι δολοφονος και ο τιτλος του ειναι bloody end (γι' αυτο και οι φωτογραφιες πανω απο το κειμενο)...Αν βγει καλο το συνολο της "παραστασης" θα εχει ενδιαφερον...Αυτο λοιπον απαιτει προβες ακομη και Σαββατοκυριακα οπως και ολες οι υπολοιπες παρουσιασεις που θα κανουμε μεσα στον πρωτο μηνα του καλοκαιριου. Παρολαυτα μου ελειψε τοσο πολυ το blog  που δεν αντεξα αλλο. Κατεβηκα στην καφετερια της γειτονιας γι' ακομη μια φορα με το λαπτοπ παραμασχαλα για να γραψω επιτελους δυο αραδες! Αν και αυριο δινω μουσικη...σολφεζ, νοτες ρυθμους, τετοια...Τωρα που σας γραφω βρεχει. Πριν λιγο ξεσπασαν δυο μπορες η μια πανω απο την αλλη ξαφνικα. Μετα απο τον ξεσηκωτικο ηλιο του μεσημεριου ηρθε ο βαρυς ρομαντισμος της βροχης... Χτες βραδυ λιγο πριν κοιμηθω ειχα εμπνευση. Εχω παρατηρησει οτι λιγο πριν κοιμηθω ειναι που μου ερχονται οι καλυτερες ιδεες. Στιχοι, ιστοριες και διαφορα αλλα παρομοια. Αλλα μεχρι το πρωι τα εχω ξεχασει και χτυπαω το κεφαλι μου στον τοιχο που δεν ειχα ενα μπλοκακι κατω απο το μαξιλαρι να τα σημειωνω. Πραγμα που θα κανω σιγουρα απο δω και περα! Θελω να μου πειτε τι κανατε αυτες τις μερες που "ελειπα", σχολιαστε ό,τι θελετε! Μου αρεσει πολυ να μπαινω και να βλεπω τα σχολια σας. Χαιρομαι οταν δινετε το παρον!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα