Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Δευτέρα, 2 Μαΐου 2011


My nerves!
(που λεει και μια φιλη μου)
Καλο μηνα ευχομαι σε ολους εστω κι αν σημερα εχουμε 2 Μαιου κι οχι 1η. Γραφω αυτην την αναρτηση με σκοπο να γκρνιαξω και τιποτε περισσοτερο. Αν κρινω απο τη 2η μερα του μηνα εμενα δε με βρηκε και με τον καλυτερο τροπο ο Μαης! Σημερα πρωτη μερα σχολη μετα τις διακοπες κι οπως ειναι φυσικο ειχα καλομαθει με τον υπνο οποτε το πρωινο ξυπνημα μου κακοφανηκε. Ακομη περισσοτερο ομως, μου κακοφανηκε ο τροπος που ξυπνησα! Πριν καν χτυπησει το ξυπνητηρι αρχισαν να χτυπαν οι πορτες και τα κουδουνια. Οταν εδεησα να ανοιξω καθοτι ημουν και νεγκλιζε που λενε οι παλιοι, ειδα την κυρια που μενει απο κατω μου. Και τι μπορει να ηθελε η κυρια που μενει απο κατω μου; Μα φυσικα δε θελει φαντασια! Τα υδραυλικα μου στην κουζινα ειχαν προβλημα και το ταβανι της ειχε γινει χαλια απο τα νερα. Εγω βιαζομουν να παω στη σχολη, εκεινη ηθελε να δω το προβλημα στο ταβανι ε, με τα πολλα της ειπα να συνεννοηθει με την κολλητη μου γιατι εγω δε γινοταν να μεινω σπιτι. Οσο ημουν στο μαθημα, η κολλητη μου μου εστειλε μηνυμα για να μου πει οτι το σπιτι ειχε γινει κεντρο διερχομενων, οτι ειχε ερθει ενας υδραυλικος, η κυρια απο κατω και ο ιδιοκτητης ο οποιος φωναζε τηλεφωνικα με τον πατερα μου σχετικα με τις ευθυνες του καθενος. Η χρησιμη πληροφορια της ημερας ηταν οτι αν η κατασταση συνεχιζοταν σε λιγο καιρο θα κατερρεε ολοκληρος ο νεροχυτης! Απ' οτι καταλαβα το προβλημα ειναι σοβαρο και το σπιτι αναμενεται να γινει σαν το ελληνικο κρατος τις επομενες ημερες (νομιζω πως δε χρειαζεται να εξηγησω τι εννοω!).Και ολα αυτα εν οψη εξεταστικης , εργασιων και προβων...Το κερασακι στην τουρτα φυσικα ηταν οταν αποφασισε πρωι πρωι ο καθηγητης μας να μας  κανει κατι ωραιες ασκησουλες εξαιτιας των οποιων ως εντελως απροπονητη υποφερω (αχ καλο μου γυμναστηριο...οσο σκεφτομαι οτι καποτε ελιωνα στους κοιλιακους...!)! Γυρνωντας σπιτι ομως με περιμενουν ΔΟΥΛΕΙΕΣ. Κι οταν λεμε δουλειες εννοουμε δουλειες!! Ακυρωσα μια εργασια κι εχω αλλες δυο για αυριο...Τωρα ειμαι στη χωνεψη και σε λιγο θα σηκωθω για λαντζα.Αλλα πριν, αν δε μοιραστω την γκρινια μου μαζι σας, με ποιον θα τη μοιραστω;; Σας εφεξε παλι!!!

2 σχόλια:

the elf at bay είπε...

Σε καταλαβαίνω, I've been there. Υπομονή και θα περάσει. Υπάρχουν και χειρότερα.

logos_en_drasei είπε...

Ε, εννοειται, αυτα ειναι καθημερινα προβληματα, δεν ειναι τιποτε! Ειναι ομως κατι που σε ξεβολευει και καμια φορα θες να γκρινιαξεις λιγο σαν ανθρωπος! Να ηταν και οι υδραυλικοι συνεπεις τι καλα που θα ηταν...! :)

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα