Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Τετάρτη, 1 Ιουνίου 2011



Τα παντα ρει...πως;

Με συγκινει ο κοσμος στο Συνταγμα. Με συγκινει οταν δινει το παρον...Σκεφτομαι ομως καμια φορα γιατι αργουμε τοσο να παρουμε μπρος. Γιατι αφηνουμε πρωτα να συμβουν πραγματα για να διαμασρτυρηθουμε εκ των υστερων και οταν πια η κατασταση εχει φτασει στο απροχωρητο...Λενε και εχουν δικιο ως εναν βαθμο, οτι ολοι οι αγωνες εχουν θυσιες. Και σε πολλες περιπτωσεις όταν ενα συστημα καταστρεφει τα παντα γυρω του αργα και βασανιστικα ειναι απαραιτητες μεγαλες θυσιες για να ανατραπει. Σκοτωνονται και ανθρωποι, γινεται πλεον η διαμαρτυρια πολεμος. Μεσα απο αυτο το ιστολογιο εχω πει κι εχω δειξει με καθε τροπο ποσο εναντια στη βια ειμαι. Σαν ανθρωπος ομως κι εγω κανω διαφορες σκεψεις που στο τελος τις κρινω και τις αξιολογω. Ας πουμε σκεφτομουν πως γινεται να αλλαξει ενα συστημα που εχει παγιωθει εδω και δεκαδες χρονια κι ενω κατατρωει τη χωρα κι εμας τους ιδιους εντουτοις το αφησαμε να φτασει στο αισχατο σημειο. Πως καταρριπτεται λοιπον μια παγιωμενη κατασταση για να ερθει μια νεα ταξη πραγματων στο προσκηνιο; Αν δεν ακουγεται η φωνη του κοσμου καθε φορα που διαμαρτυρεται ειρηνικα, αν δεν ακουγεται η φωνη των νεων καθε φορα που βγαινουν στους δρομους και πολλες φορες δεχονται οι ιδιοι τη βια, αν δεν ταραζει παρα μονο θεωρητικα και στα λογια η βια καποιων ειτε μπαχαλακηδων ειτε απολυτως αγανακτησμενων, αν δεν ταραζουν τα μεχρι τωρα θυματα και οι μεχρι τωρα καταστροφες ποιο ειναι το επομενο βημα αραγε; Τι μενει να κανουμε; Να βαλουμε ενα μπουρλοτο στη βουλη να τελειωνουμε; Να τα καψουμε ολα και ολους και να αλληλοσκοτωθουμε; Να καταστραφουμε (ακομη περισσοτερο) για να αναγεννηθουμε απο τις σταχτες μας; Τι; Οταν ακουσα τις πρωτες μερες για διαμαρτυρια των αγανακτησμενων για να ειμαι ειλικρινης δεν περιμενα τετοιο μεγεθος. Ειχα παει κι εγω την πρωτη μερα (εκτος απο τις υπολοιπες), εδω στον Λευκο πυργο και παρατηρουσα τους γυρω μου. Ατομα καθε ηλικιας και ιδεολογιας, αυτο ειναι καλο. Στην αρχη μου φανηκε λιγο ξεπνοο το ολο πραγμα και σα να πηγα να απογοητευτω. Εβλεπα και καποιους ξεμπαρκους που ειδαν φως και μπηκαν, καποιες κοπελιτσες που νομιζαν οτι κανουν κατι "ιν" και φωναζαν τα συνθηματα σα να ηταν σε συναυλια του Σακη... Δεν πειραζει καλα ειναι κι αυτα, ο καθενας εχει τον τροπο του. Σημασια εχει οτι αυτο μεγαλωσε. Μαθαινω για την Αθηνα οτι μιλαμε πια για παρα πολυ κοσμο (κυριως την Κυριακη) και χαιρομαι παρα πολυ που ξυπνησαμε εστω και τωρα. Λιγο οι Ισπανοι που μας τσιγκλισαν, λιγο που ηταν μαλλον και η ωρα μας, επιτελους βγηκαμε στο δρομο μαζικα. Δεν ξερω ομως ακομη και τωρα τι πρεπει να γινει οχι μονο για να μας ακουσουν, οτι μας ακουν μας ακουν, αλλα και για να μας λαβουν υποψιν τους. Δεν ξερω τι μπορει να γινει...το μυαλο μου πηγε τις προαλλες στον Ηρακλειτο που οταν ημουν μικροτερη δεν τον συμπαθουσα καθολου γιατι  νομιζα πως ηταν φιλοπολεμος...Ειχα διαβασει ομως οτι πιστευε πως καθε πολεμος γκρεμιζει κατι παλιο για να φερει κατι νεο. Απλως το θυμηθηκα και λυπηθηκα ακομη και για την υποψια αληθειας που μπορει να κρυβει. Γιατι αυτα παθαινει οποιος αντι να προλαβαινει τρεχει εκ των υστερων και δε φτανει...

2 σχόλια:

MARIA VILLIOTI είπε...

Σωστές οι σκέψεις σου. Αυτά σκεφτόμαστε όλοι όταν βρισκόμαστε έξω. Κάνουν πως δεν μας ακούνε. Δυστυχώς η ιστορία δείχνει πως κάθε τι που κέρδισε ο άνθρωπος έγινε μετά από αιματηρές επαναστάσεις. Και τώρα όλα αυτά που κερδίσαμε τα έχουμε χάσει. Η απογοήτευση είναι μεγάλη και ψάχνουμε όλοι κάποιου να πιαστούμε για να μη σβήσει η ελπίδα τελείως. Πού όμως; Κανείς δεν παίρνει την ευθύνη να ηγηθεί. Χωρίς ηγέτη δεν γίνεται. Που θα βρεθεί ο ''αμόλυντος''; Υπάρχει; Εμείς πρέπει να αντιδρούμε και ο χρόνος θα δείξει...

logos_en_drasei είπε...

Δεν εχεις αδικο σ' αυτα που λες...και το σχολιο σου μου θυμιζει μια συζητηση που ειχα με εναν φιλο μου, καποια στιγμη θα γραψω με αφορμη αυτο...Και οπως τα λες, εμεις πρεπει να αντιδρουμε!

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα