Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Κυριακή, 12 Ιουνίου 2011



Κατι που ειμαι περιεργο


Απολογισμος

Γκρινιάζω, φωναζω, αγχωνομαι και αγωνιω αλλα στη σχολη φετος εκανα μια επανεκκινηση της ανθρώπινης πλευρας μου ως εναν βαθμο...Θα μου λειψει κι ας μην ειναι τελεια. Θα μου λειψει κι ας έχει τα στοιχεια μιας επιχειρησης που ξενερωνουν οποιονδηποτε γουσταρει να φαντασιώνεται την τέχνη ως κατι ρομαντικο. Θα μου λειψει αν και θα κανω ακομη και το καλοκαιρι προετοιμασια για τις εξετάσεις που προκειται να δωσω το φθινοπωρο στο υπουργειο πολιτισμου. Να κατι που δε θελω να σκέφτομαι ακομη. Αν γινοταν να μην το σκεφτω και ποτε θα ηταν ακομη καλύτερα γιατι οι εξετασεις, οι κριτικές επιτροπες και τα παρομοια με παραλυουν. Θα μου λειψει λοιπον γιατι με ξυπνησε και με συνέδεσε με τον κοσμο οσο αυτο ειναι εφικτο για εναν τυπο σαν εμενα. Εναν τυπο μυστηριο, αντικοινωνικό μεσα στην κοινωνικοτητα του, καθολου μοναχικο μα τοσο απομακρο, φοβερα φιλικο μέσα στη συστολη του, τοσο αμιλητο και τοσο ομιλιτικο την ιδια στιγμη. Σας μπερδεψα; Δεν ειστε οι μόνοι  Απο τη στιγμη που εχασα πριν αρκετα χρονια ανθρωπους που θεωρουσα κακιστα ως πραγματικούς μου φιλους δυσκολευομαι πολυ να ενταχτω σε ενα κοινωνικο συνολο η σε μια παρεα με την τυπική εννοια του ορου. Εχω φιλους φυσικα, δεν ειμαι σαν την καλαμια στον καμπο. Αλλα οι άνθρωποι που ειναι διπλα μου ειναι γιατι εκεινοι με προσεγγισαν, γιατι εκεινοι εκαναν υπομονη, με κέρδισαν, με ενεπνευσαν κι ετσι γνωρισαν τις πτυχες του χαρακτηρα μου εκεινες που κρατωντας άμυνα επιτιθενται κρυμμενες απο τους πολλους. Για να το πω απλα κανεις (η μαλλον σχεδον κανεις) δε με ξέρει, σε κανεναν δε μιλαω αν δε μου μιλησει πρωτος και παλι με δυσκολια αν αυτος δε δειχνει ικανός να με μαθει και να γουσταρει την παραξενη πλευρα μου. Κατι επιτιθεται αμυνομενο μεσα μου στον κόσμο γυρω μου. Θα μου πειτε τωρα, ποια νομιζεις οτι εισαι πια; Το εχω ξαναπει αυτο, δεν εννοώ οτι είμαι καμια σπουδαία παρουσία που θέλει ειδικη μεταχείριση η κάτι φοβερο αλλα εχω κι εγω τη διαφορετικοτητα μου. Οπως και ολοι εσεις σε διαφορους τομεις.  Στη σχολή θελοντας (πιο πολυ) και μη ηρθα σε επαφη με κοσμο και μου πηγα κοντρα σε πολλά προκειμένου να ανταπεξελθω στις απαιτήσεις της. Πραγμα που αρέσκομαι να κανω εξαιτιας καποιου ειδους μαζοχισμου που με διακρινει. Μου παω κοντρα κι αλλάζω πολλα φαινομενικα δεδομενα του χαρακτηρα μου αν αυτα μου τη σπανε εστω και λίγο. Καλα, προσπαθώ τουλαχιστον. Δεν καταφερα να κανω κολλητη παρεα με καποιο απο τα παιδια εκει αν και αρκετά απο αυτα τα συμπαθω πολυ και ενα-δυο τα θεωρω πιο κοντα μου. Δεν καταφερα γιατι ξεμαθα. Τώρα θα νομιζετε οτι ειμαι ανθρωπος των σπηλαιων που βγαινει το βραδυ να κυνηγησει και τη μερα κρύβεται σα φυγας στα βουνα. Δεν ειναι ετσι. Ειμαι ομως ανθρωπος που φαινεται συνεχως οι κραταω πράγματα για μενα, οτι κατι κρύβω, οτι κάπου ταξιδεύω μόνη μου και  περίεργη οτι, οτι, οτι, οτι...Δεν ειναι ψεματα αυτο. Κατι κραταω για μενα, κάτι κρύβω και είμαι περίεργη...ειμαι τοσο διαφορετικη οσο ολοι εκει εξω. Αλλα οι ανθρωποι που μπορουν να με κερδίσουν γιατι θα τους εχω κερδισει πρωτα εγω λιγοστευουν. Πρεπει να ξερεις με ποιον εχεις να κανείς για να δηλωσεις φιλος του μετα κατ' επιλογη... Για να επανέλθω ομως, θα μου λείψει η σχολή τωρα το καλοκαίρι. Είμαι περιεργη να δω του χρόνου ποσοι από οσους ήταν φετος θα παραμείνουν. Για να δούμε... 


Έρχεται η εβδομάδα των παρουσιάσεων παρεμπιπτόντως. Κυριακή ειναι η τελευταία. Wish me luck! :)

2 σχόλια:

Παναγιώτης είπε...

Ελπιζω να πειγαν καλα οι παρουσιασεις.
Καλη συνεχεια σε οτι και αν κανεις
Για την αναρτιση το μονο που εχω να πω ειναι οτι δεν τη βρικα περιεργη οποτε δυο πραγματα συμβενουν η εγω ειμαι περιεργος η εσυ νομιζεις οτι εισαι περιεργη.
Καλο βραδυ θα τα ξανα πουμε.

logos_en_drasei είπε...

Μαλλον ειμαστε και οι δυο λιγο περιεργοι! :) Με την καλη εννοια παντα!! Σ' ευχαριστω πολυ, να ΄σαι καλα!!

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα