Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Τετάρτη, 29 Ιουνίου 2011

FOR MY LOST INNOCENCE
Με κοιταει η φιλη μου πριν λιγο απογοητευμενη και μου λεει "ψηφιστηκε"...σα να ειχε μια κρυφη ελπιδα οτι κατι θα γινοταν διαφορετικο, οτι δε θα το ψηφιζαν τελικα...Ταφοπλακα ειναι, μου λεει. Ταφοπλακα...

Κατι μισοπεθαμενα ονειρα
που ειχαμε στις γωνιες του μυαλου μας, 
τους εδωσαν μια κι αφησαν την τελευταια τους πνοη 
κοιτωντας μας καταματα μεχρι την τελευταια στιγμη. 
Αλλα οχι ρε ΤΟΜΑΡΙΑ του κερατα,
ΟΧΙ...δε θελω να σας περασει.
Δε θελω.
Και δε θα σας περασει ρε...
Εδω ειναι η ζωη μου. 
Εδω!
Μεσα στα χερια μου, κατω απ' τον ηλιο, 
στις ελπιδες που αρνιουνται να πεθανουν,
στα διεξοδα που σκαβει η φαντασια μου
και τα ματωμενα μου χερια
στα σαπια χωματα σας.
Δε θα μας θαψετε ρε κουφαλες...
Ποτε θα 'ρθει εκεινη η μερα
που θα θαφτειτε ζωντανοι κατω απ' την ιδια σας τη μποχα;
Εμεις θα σας θαψουμε ρε τομαρια...
Εμεις...
Κενες απειλες αγανακτισμενου;
Κενες; Ε; Κενες;
Θα μεινουν απλως κενες απειλες; 
Για να δουμε...
Θα ξερασω οργη στα κουφαρια σας ξεφτιλες 
και θα με κανετε εφτα φορες θανασιμα αμαρτωλη...
Οπλισατε το χερι του παιδιου που εχω μεσα μου 
προς υπερασπιση μιας χαμενης αθωοτηας
ομως αυτο...δε θα σας το συγχωρησω ποτε.

8 σχόλια:

Sotiris είπε...

Καλό κουράγιο..Εγώ έχω ήδη μεταναστεύσει!
Σου προτείνω να φύγεις και εσύ! Ας μείνουν μόνοι τους να μαζεύουν φόρους απ'τις πέτρες!

logos_en_drasei είπε...

Πολυ θα το ηθελα να ακολουθησω τη συμβουλη σου και το εχω σκεφτει πολλες φορες...υπαρχουν ομως σημαντικα θεματα που με κρατανε εδω οποτε...

anidifranco είπε...

Ήθελα από χθες να αφήσω μήνυμα..όσο αυτά σε πληγώνουν, να ξέρεις ότι είσαι υγιής. όσο σε εξοργίζουν, να ξέρεις πως είσαι το μέλλον. Μην μασάς!Καλησπέρα

logos_en_drasei είπε...

Κραταω το σχολιο σου με το οποιο συμφωνω αν και ταραζομαι που μου εχουν βγαλει το χειροτερο μου εαυτο οι γνωστοι αγνωστοι και οι καταστασεις...και κραταω επισης και το "μη μασας" που ειπες στο τελος γιατι με βοηθαει να συνεχισω τη μερα μου μ' ενα αινιγματικο χαμογελο μιας τρελης ελπιδας! Να 'σαι καλα!!!

Elli P. είπε...

Απο σημερα αλλαζει το ονομα που θα εμφανιζομαι στο προφιλ και στα σχολια! I'm still η logos_en_drasei, μη μπερδευτουμε! :)

Amelie είπε...

Χάρηκα για το φόλοου
(follow). Γράφεις πολύ ρεαλιστικά. Τόσο ρεαλιστικά όμως που στενοχωρήθηκα που το διάβασα. Μη με παρεξηγείς. Στενοχωριέμαι για όλα. Ακόμα και που ανοίγω την τηλεόραση. Άραγε αν μεταναστεύαμε όλοι έτσι όπως σου προτείνουν τι θα γινόταν;

Χάρης Ελευθεριάδης είπε...

Οπλισατε το χερι του παιδιου που εχω μεσα μου!!!!
με συγκλονισε αυτη η φραση..καλως σε βρισκω!

Elli P. είπε...

Αγαπητη μου Amelie καταρχην το ιστολογιο σου μου αρεσει πολυ και θα το βαλω και στη λιστα με τα αγαπημενα μου (στο τελος της σελιδας). Οχι μονο δε σε παρεξηγω αλλα σε καταλαβαινω απολυτα! Εξαλλου κι εγω γι' αυτο ακριβως λεω στο τελος πως "δε θα τους συγχωρησω ποτε" μιας και μου βγαζουν εναν πολυ ασχημο εαυτο ολα αυτα με αποτελεσμα να στεναχωριεμαι συχνα για ολα και με το παραμικρο. Αν και δε φημιζομαι ουτε για τον υπερβολικο μου ρεαλισμο ουτε για τετοιον τροπο γραφης κατα βαση, (αν δεις και αλλους στιχους μου) παρολαυτα δε μπορουσα να εκφραστω διαφορετικα στη συγκεκριμενη περιπτωση. Παντως σε καμια περιπτωση δεν το βαζουμε κατω! Αν μεταναστευαμε ολοι ισως κατι να επαιρναν χαμπαρι αλλα αναρωτιεμαι τι μπορουμε να κανουμε χωρις να χρειαστει να φυγουν οσοι δεν μπορουν τουλαχιστον (μιας και δυστυχως εγω ανηκω σε αυτους). Μοιαζουν ολα τοσο ανεπαρκη. Ολοι οι τροποι αντιδρασης μοιαζουν λιγοι...Αντιδρουμε φυσικα αλλα αρκει αραγε; Ειλικρινα δεν ξερω. Το κακο ειναι πως Ολα σε αυτην τη χωρα γινονται εκ των υστερων. Τοσο εκ των υστερων που πρωτα πνιγομαστε και μετα θυμομαστε να ζητησουμε βοηθεια η να αντιδρασουμε...Αγαπητε Χαρη αν σε αγγιξε η φραση αυτη χαιρομαι γιατι πραγματικα κι εγω συγκλονισμενη την εγραψα. Καλη σας μερα!! Και οπως λεει και η φιλη μου παραπανω μη μασατε!!! :)

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα