Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Δευτέρα, 27 Ιουνίου 2011


Tenesse Williams
Ο Τομας Λανιε Ουιλλιαμς, οπως ηταν το πραγματικο ονομα του Τενεσσι Ουιλλιαμς, γεννηθηκε στο Κολουμπους του Μισσισσιπη το Μαρτιο του 1911.Ηταν το δευτερο παιδι της οικογενειας. Η μητερα του προερχοταν απο αριστοκρατικη οικογενεια, ηταν ομορφη, νευρωτικη και κουναλουσε εναν σνομπισμο λογω της καταγωγηες της. Ο πατερας του δουλευε ως πλασιε σε μια μεγαλη εταιρεια παπουτσιων κι ετσι ελειπε συχνα απο το σπιτι. Μεσα στα χρονια ανεπτυξε μια ασχημη σχεση με το αλκοολ και οι βιαιες εξαρσεις του εγιναν συνηθες φαινομενο.


Ο Τομ ειχε μια πολυ ιδιαιτερη σχεση με την αδερφη του που ηταν ενας ευαισθητος ανθρωπος και ευαλωτος συναισθηματικα στο βαθμο που αργοτερα θα χασει την ισορροπια θα υποστει λοβοτομη και θα ζησει μεχρι το τελος της ζωης της σε ιδρυματα.


Η οικογενεια του εθρεψε κι ενεπνευσε πολλους απο τους χαρακτηρες στα εργα του Τενεσσι Ουιλλιαμς αφου με καποιον τροπο οτι υπηρχε στη ζωη του ζουσε και στα εργα του. Ο ιδιος σε μικρη ηλικια καθηλωθηκε απο μια ασθενεια που του παρελυε τα ακρα και περιοριστηκε στο σπιτι με μονη συντροφια την αδερφη του και την κουβερναντα της. Ο πατερας του εδειχνε απογοητευμενος απο τη θυληπρεπεια και τη μαλθακοτητα που εβλεπε στον ασθενικο γιο του, γεγονος που δε συμβαδιζε με τους σκληρους αντρες του νοτου και τις ευγλωτες γροθιες τους. Αυτο εκανε τη μητερα του να στρεψει όλη την προσοχη της στον μικρο Τομ και εδωσε ωθηση στην φαντασια του παιδιου σαν ενα μεσω φυγης αρχικα.


Μεγαλωνοντας πηγε να σπουδασει δημοσιογραφια σε ενα καλο πανεπιστημιο. Ο ιδιος δεν ικανοποιηθηκε και σταδιακα αφηνε τις σπουδες του κι εστελνε ποιηση και διηγηματα του σε διαφορους λογοτεχνικους διαγωνισμους για να δοκιμασει την τυχη του και να...
αποκτησει ισως καποιο μικρο εισοδημα.
Σε γενικες γραμμες δεν τα πηγε καλα στο να ακολουθησει μια συμβατικη ζωη. Στις λεσχες των πανεπιστημιων ηταν ενας ντροπαλος αντικοινωνικος νεος μπροστα σε μια γραφομηχανη. Στο στρατο δεν μπορεσε ν' ανταπεξελθει. Ο πατερας του τον πηρε να δουλεψει στο εργοστασιο παπουτσιων. Ο Τομ, 21 χρονων με μπλε κολαρο και μονοτονια απο τις εννια μερι τις πεντε. Οποιον σνομπισμο η φαντασιοπληξια ειχε κληρονομισει απο τη μητερα του, γκρεμιστηκε μεσα σε τρια-τεσσερα χρονια που δουλευε εκει. Για να μη νιωθει νεκρος υποσχεθηκε στον εαυτο του να γραφει κατι καθε εβδομαδα, ξενυχτωντας με καφε, τσιγαρα και τον ηχο της γραφομηχανης. Στα 24 το νευρικο του συστημα κλονιστηκε σοβαρα κι ετσι αφηνει τη δουλεια στο εργοστασιο.
Οι γονεις του χωριζουν.
Η ενεργεια του στρεφεται και παλι στις σπουδες. Σπουδαζει λογοτεχνια και θεατρο. Συμμετεχει στο συλλογικο γραψιμο ενος εργου. Οταν ανεβηκε το εργο κατι συνεβη μεσα του."Το θεατρο μου εσωσε τη ζωη!"λεει ο ιδιος. Τοτε ειναι που αλλαζει και το ονομα του, ισως λογω της βαριας νοτιας προφορας του..
Απο εκει και περα ο δρομος φαινεται να ανοιγει. Το 1945 ανεβαινει ο γυαλινος κοσμος, που σημειωνει μεγαλη επιτυχια και ακολουθει το εργο Το λεωφορειο ο ποθος. Γυρω στις αρχες του '50 τα δυο αυτα εργα του γυριζονται στον κινηματογραφο και τα γνωριζει πλεον ενα πολυ πλατυτερο κοινο.
Ακολουθουν πολλα εργα στα οποια δημιουργουνται καταστασεις και πρωταγωνιστουν χαρακτηρες εμπνευσμενοι μεσα απο την πολυταραχη του. Ισως το γραψιμο να ειναι για αυτον καποιου ειδους καθαρσις και καταγγελιας. Περα απο τα εντονα ψυχογραφικα χαρακτηριστικα και τους ζωντανους χαρακτηρες που πλαθει, μες στα εργα του διαφαινεται και μια ανησυχη συνειδηση με ριζοσπαστικη πολιτικη σκεψη αλλα και λεπτο χιουμορ. Στο Καμινο Ρεαλ μεσα απο το φανταστικο μεταφορικο κοσμο γεματο ρομαντικους ιδεαλιστες, διαφαινεται μια Αμερικη οπου συμφωνα με τον ιδιο "η ανοιξη της ανθρωποτητας εχει ξηραθει" . Στο Ορφεας στον Αδη η ηρωιδα ανακαλυπτει οτι ο πατερας της σκοτωθηκε απο την Κου Κλουξ Κλαν γιατι δεν μπορεσε να προβει σε ρατσιστικη συμπεριφορα και πραξη. Το πλαισιο μεσα στο οποιο κινουνται οι τοσο λεπτοδουλεμενοι χαρακτηρες ειναι πολιτικο. Μεσα απο ενα πολιτικο πρισμα μπαινει στα εργα του και το θεμα της ομοφυλοφιλιας. Ο ιδιος μετα απο καποιες αποτυχημενες σχεσεις με γυναικες αποδεχτηκε τη σεξουαλικοτητα του.
Μπορουσε να δει τη γελοιοτητα της ανθρωπινης υπαρξης και ισως απο εκει να πηγαζει το χιουμορ του και ο αυτοσαρκασμος του. Μετα τη δεκαετια του '60 και μετα απο δυσκολες καταστασεις και απωλειες η στροφη του στο ποτο και τα ναρκωτικα οξυνθηκε. Ιδιαιτερα μετα τον θανατο του συντροφου του (Φρανκ Φιλιπ Μερλο) επεσε σε μελαγχολια που εντεινοταν με τον φοβο οτι και αυτος οπως η αδερφη του θα περνουσε το οριο της τρελλας. Υποβληθηκε στη Θεραπεια του Δρ. Τζακομπσον (η αλλιως dr. Feelgood) που συνδυαζε αμφεταμινες με ηρεμιστικα για να "θεραπευει".
Στοιχεια καταγγελιας αυτου του συστηματος απο το οποιο ο ιδιος δεν μπορεσε να ξεφυγει, Υπαρχουν και στο εργο "Ξαφνικα περισυ το καλοκαιρι" οπου η ηρωιδα αντιμετωπιζει την πιθανοτητα λοβοτομης επειδη λεει απλα την αληθεια.
Ειπε καποτε για τον ρολο του καλλιτεχνη "Το ν εισαι Καλλιτεχνης ειναι να εισαι Επαναστατης", λογια που καποιοι τα φοβηθηκαν κι αλλοι τα παρεξηγησαν.
Ο Τενεσσι Ουιλλιαμς πεθανε στο ξενοδοχειο οπου εμενε τον Φεβρουαριο του 1983.

ink

πηγη: εντυπο Facta non Verba περιοδικη εκδοση για τη συλλογικη δημιουργια Μαιος 2011 #21

Εργα του:
Κεριά στον Ήλιο (1936)
Φυγάς (1937)
Ανοιξιάτικη Θύελλα (1937)
Όχι για αηδόνια (1938)
Μάχη των Αγγέλων (1940)
Το πορτρέτο μιας Μαντόνας (1941)
Λαίδη Φθειροζόλ (1941)
Γυάλινος Κόσμος (1944)
You Touched Me (1945)
Stairs to the Roof (1947)
Λεωφορείον ο Πόθος (1947)
Καλοκαίρι και καταχνιά (1948)
Τριαντάφυλλο στο στήθος (1951)
Καμίνο Ρεάλ (1953)
Μίλα μου σαν τη βροχή (1953)
Λυσσασμένη Γάτα (1955)
Ξαφνικά πέρυσι το καλοκαίρι (1958)
Κάτι που δε λέγεται (1958)
Γλυκό πουλί της νιότης (1959)
Περίοδος προσαρμογής (1960)
Η νύχτα της Ιγκουάνα (1961)
Ο τελευταίος επισκέπτης (1963)
Τραγική αρλεκινάδα (1966)
Το βασίλειο της γης (αρχικά, Οι εφτά κάθοδοι της Μυρτλ, 1968)
Στο μπαρ ενός ξενοδοχείου του Τόκυο (1969)
Ο κύριος Μέρριγουέδερ θα γυρίσει από το Μέμφις; (1969)
Μικρές έξυπνες προειδοποιήσεις (1972)
Έργο για ΄δύο πρόσωπα (1973)
Το σημάδι του διαβόλου (1975)
Αυτό είναι διασκέδαση (1976)
Vieux Carré (1977)
Ουρά τίγρης (1978)
Μια υπέροχη Κυριακή για εκδρομή (1979)
Ρούχα για καλοκαιρινό ξενοδοχείο (1980)
Τα ημερολόγια του Τριγκόριν (1980)
Something Cloudy, Something Clear (1981)
Ετοιμόρροπο σπίτι (1982)
Προς κατεδάφιση
Χαιρετισμούς από την Μπέρτα
Υπόθεση Μιμόζες
Άμερικαν Μπλουζ
Η αδέσμευτη
Σκοτεινό δωμάτιο




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα