Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Παρασκευή, 1 Ιουλίου 2011


Μια βαρκουλα που αρμενιζει
Ημασταν που ημασταν σα λαος κατα βαση αδιαφορος για πολλα πραγματα, τωρα με ολα οσα γινονται δε θα εχουμε μυαλο για τιποτε αλλο πλεον. Μονο που τωρα πια θα εχουμε και μια δικαιολογια...Δε λεω. Βασιμη δικαιολογια, υπαρκτη και αληθινοτατη. Αλλα...να...αναρωτιεμαι...δηλαδη σταματαει η ζωη μας; Αυτο ηταν; Ταφοπλακα στην κυριολεξια;

Για παραδειγμα, καποια στιγμη πριν δυο βδομαδες γινοταν απεργια οπως και την περασμενη Τεταρτη και κοσμος ειχε βγει στους δρομους εκτος απο τους αγανακτισμενους για να διαδηλωσει με πορειες και τα σχετικα. Ηθελα να ειμαι και τοτε μαζι τους αλλα το εφερε η περιεργη ωρα και ειχα παρουσιαση- εξεταστικη. Ξερετε ποσο ασχημα ενιωσα οταν βγηκα στη σκηνη (ειχαμε καλεσει και καποιους φιλους, γνωστους κλπ) την ιδια στιγμη που εξω ο κοσμος φωναζε συνθηματα εξαγριωμενος; Ενιωσα σαν αυτο που χτενιζεται την ωρα που ο κοσμος χανεται. Σκεφτομουν, ειναι δυνατον εξω να γινεται χαμος, ανθρωποι να παλευουν και να διεκδικουν με τον τροπο τους τα δικαωματα τους κι εμεις εδω στην κοσμαρα μας να απαγγελουμε ποιηση και να τραγουδαμε; Αισθανομουν τοσο εκτος τοπου και χρονου που φοβηθηκα οτι αυτο θα φαινοταν και στους θεατες. Ετσι κι αλλιως υπηρχαν στιγμες που οι φωνες των διαδηλωτων καλυπταν τις δικες μας κι επρεπε να φωναζουμε ακομη πιο πολυ. Δε μου αρεσε ομως καθολου αυτος ο συνδιασμος καταστασεων και γεγονοτων ουτε η αισθηση που μου δημιουργησε. Γιατι λες απο τη μια, ναι, η ζωη συνεχιζεται ρε φιλε, δε λεει να πεθανουμε κιολας! Κι απο την αλλη ολα σου φαινονται ανουσια μπροστα στον κακο χαμο που βιωνουμε αν τα εκλογικευσεις με την κακη εννοια. Φοβαμαι δηλαδη μηπως αναγκαστικα πολλα πραγματα μπουν σε δευτερη, τριτη, τεταρτη μοιρα και μετατραπουν οι ζωες των ανθρωπων σε ενα διαρκες αρρωστημενο αγχος προς επιβιωση...Τα πρακτικα προβληματα οχι μονο τα ξερω, τα βιωνω κιολας γιατι ουτε απο αλλον πλανητη ειμαι ουτε απο αλλη χωρα. Δε νομιζω ομως να βοηθησει σε κατι αν τα παραθεσω και γραπτως. Υπαρχουν εκατονταδες ιστολογια για το ενημερωτικο κομματι, δοξα τω Θεω. Εγω μιλαω τις περισσοτερες φορες με την ψυχη γι' αυτο και μοιαζω ισως με το γνωστο που χτενιζεται, που λεγαμε. Ως τωρα, λοιπον, παροτι αδιαφοροι για καποια θεματα οπως ειπα και στην αρχη, μπορει να ειχαμε και παλι προβληματα, αλλα φαινοταν να βρισκαμε καποιες διεξοδους να ανασαινει κι αυτη η ρημαδα ψυχη. Τωρα φοβαμαι μηπως χαθει και αυτο...Γιατι φυσικα τα πραγματα δεν ειναι πια τα ιδια.

Ακουσα για τις αλλαγες στην παιδεια και θυμηθηκα οταν βγαιναμε στους δρομους για το αρθρο 16 τοτε. Θα βγουνε φοιτητες να διαμαρτυρηθουνε για οσες αλλαγες θεωρησουν βλαπτικες για την οποια παιδεια (λεμε τωρα) διαθετουμε στην χωρα δαυτη, η θα φανουν κι αυτοι σα βαρκουλες που αρμενιζουν αν το κανουν; Θα μου πεις τωρα ειμαστε στους δρομους ετσι κι αλλιως οποτε διαμαρτυρομαστε για ολα μαζι. Απλως τωρα πια καποια πραγματα εχουν διπλα τους τη φραση "δεν ειναι αυτο το θεμα μας τωρα! Εδω καιγομαστε!" Λυπαμαι για πολλα. Λυπαμαι και γι' αυτες τις σκεψεις που κανω. Δε θελω να ανεβαζω αναρτησεις απαισιοδοξες, στεναχωρες μαυρες κι αραχνες. Δε μου παει! Ειμαι πεισματαρα μεχρι παρανοιας και αισιοδοξη μεχρι τρελας. Αλλα δεν ειμαι αναισθητη! Κι οταν κατι σκεφτομαι θελω να το μοιραζομαι μαζι σας οπως κανω κοντα τρια χρονια (!) τωρα!

2 σχόλια:

Lyriel είπε...

Έλλη,
είναι η πρώτη φορά που διαβάζω κάτι δικό σου και θέλω να σου πω οτι χαίρομαι πολύ όταν διαβάζω σκέψεις ειπωμένες απο το στόμα μιας γυναίκας. Είναι σίγουρα γεμάτα ευαισθησία τα λόγια σου και οι προβληματισμοί-φόβοι σου κοινοί με πολλόυς.Πιστεύω πάντως οτι μέσα απο αυτή την εξαθλιωτική περίοδο που ζούμε θα γεννηθούν καινούρια πράγματα -δεν ξέρω τι δεν ξέρω πότε μα το μόνο που ξέρω είναι οτι μέσα απο τον πόνο ανοίγουν καινούριες θύρες αντίληψης.

Elli P. είπε...

Αγαπητη Lyriel καταρχην χαιρομαι πολυ που σε βλεπω στην παρεα μας και σε καλωσοριζω στο μπλογκ μου! Χαιρομαι ακομη περισσοτερο γιατι οσα λες με εκφραζουν κι εμενα, ειναι ο τροπος που θελω να σκεφτομαι και που συνηθως καταφερνω να τον ακολουθω...Κι αν καμια φορα με παιρνουν καποιες σκεψεις λιγο "απο κατω" ποτε δε μενω εκει! Οπως και κανεις μας δε θα επρεπε! Πιστευω στην αναγεννηση...και φυσικα στο "συν Αθηνα και χειρα κινει"! Θα ξαναγεννηθουν τα καλυτερα, κατι θα γινει, κατι θα βγει κι εμεις οσο μπορουμε ας το βοηθησουμε να βγει στην επιφανεια. Οποτε κι αν συμβει αυτο ας μη σταματησουμε να το ελπιζουμε και να το επιδιωκουμε! Καλωσορισες και παλι στην παρεα μας!

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα