Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Σάββατο, 16 Ιουλίου 2011




Παντα μ' αρεσει να φανταζομαι και λιγο περισσοτερο. Κι αν πλαθω τη ζωη οπως τη θελω, τι πειραζει; Σαμπως δικια μου δεν ειναι; Κι αν βαζω στις εικονες και τις στιγμες λιγο απ' αυτο και λιγο απο κεινο για να τις κανω λιγο πιο εγω, τι πειραζει; Το θεμα ειναι να δημιουργειται εμπνευση μεσα απο τη ζωη και δημιουργια μεσα απο την εμπνευση. Παντα μ΄αρεσει να φτιαχνω τις δικες μου ιστοριες. Ακουγοντας ενα τραγουδι, διαβαζοντας ενα ποιημα, κοιτωντας μια φωτογραφια με χρωματα η χωρις...Μα σιγουρα κατι θα κρυβεται εκει μεσα κι απο μενα, γιατι λοιπον να μην ψαξω να το βρω να το κανω δικο μου; Αφου μου ανηκει τουλαχιστον αυτο. Το συναισθημα κι ο,τι αυτο γενναει. Μου ανηκει τουλαχιστον αυτο απο τη στιγμη. Η αισθηση που αφηνει στον κοσμο μου και το ταιριαγμα της με τη ζωη και τις σκεψεις μου. Υπαρχουν μυρωδιες που ξυπνανε αναμνησεις. Χρωματα που ξυπνανε αισθησεις και εικονες που ξυπνανε τη φαντασια. Οχι μονο εικονες- εικονες. Αλλα και εικονες- λεξεις. Ξερετε, αυτες που κρυβονται πισω απο  αραδες ποιητικες η πεζες, πισω απο διηγησεις και ιστοριες. Απλως εμενα μου αρεσε παντα ολα αυτα να τα κανω λιγο πιο δικα μου. Να παιρνω ενα μερος τους και να το ταιριαζω στο δικο μου παζλ...Σας διαβαζω ολους και να ξερετε οτι μεσα απο οσα γραφετε βρισκω και δικα μου κομματια. Ξεζουμιζω λεξεις, ανιχνευω εικονες, ταξιδευω με μουσικες. Πλαθω κοσμους υπαρκτους κι επιθυμιες...Ζω, φανταζομαι, ονειρευομαι  και δημιουργω...κανω δικο μου ο,τι μου ανηκει απο την καθε στιγμη. Κι αν βαζω λιγο απ' αυτο και λιγο απο κεινο για να την κανω λιγο πιο εγω τι πειραζει; Μετα θα την χαρισω και σε σενα για να ψαξεις και το δικο σου κομματι μεσα της...

2 σχόλια:

Lyriel είπε...

Α ρε κορίτσι όπως τα λες είναι :) και όχι δεν πειράζει. Το πρόβλημα αρχίζει μάλλον όταν ψάχνουμε να βρούμε τον κάτι απο μας στους άλλους... :p

Elli P. είπε...

Πολυ σωστο αυτο το τελευταιο! ;)

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα