Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Δευτέρα, 8 Αυγούστου 2011



A fucked up wannabe world

Καπου διαβασα τη φραση "δεν εχετε δικαιωμα να κανετε τους νεους ανθρωπους να κλαινε". Δυστυχως δε θυμαμαι που την ειδα, ποιος την ειπε κλπ...Τυχαινει να κοβω βολτες συχνα σε διαφορα ιστολογια τελευταια. Διαβαζοντας εστω και φευγαλεα τη φραση αυτη ομως μου ηρθε στο μυαλο μια αναρτηση που ποτε δεν εγραψα...Ανηκω στους ανθρωπους που δε δουλευουν ακομη κι ας εχουν φτασει σε μια εξευτελιστικη ηλικια για το φιλοτιμο, τον εγωισμο και την ολοκληρωση τους. Σε μια ηλικια που η οικονομικη τους ανεξαρτησια κανονικα ειναι επιβεβλημενη. Θα μπορουσα να επικαλεστω τις ασχημες συνθηκες της χωρας που δε βοηθουν τους νεους και θα ηταν αληθεια. Δε θα το κανω ομως γιατι στην περιπτωση μου δεν ισχυει. Η μαλλον για να το πω καλυτερα δεν ξερω αν ισχυει διοτι, ντροπη μου, δεν το κυνηγησα ποτε. Και το "ντροπη μου" δεν το λεω ελαφρα τη καρδια...Ουτε απλως το λεω για να το πω. Το εννοω. Εν παση περιπτωσει η ευθυνη ειναι δικη μου κατα το ημιση η και παραπανω αλλα αν για καποιον η ψυχολογια ενος ανθρωπου θεωρειται ακομη σημαντικη, τοτε η ευθυνη δεν ειναι ολοκληρωτικα δικη μου. Τωρα λοιπον που μπορω να δουλεψω δεν προλαβαινω. Δεν προλαβαινω τουλαχιστον να βρω μια δουλεια που να μου προσφερει κατι παραπανω απο το χαρτζιλικι μου γιατι εστω και τωρα αποφασισα να ακολουθησω τα ονειρα μου εναποθετοντας τις ελπιδες μου στη φραση ποτε δεν ειναι αργα. Η επιλογη μου δε θα μπορουσε να ειναι αλλη απο αυτην αν λαβει κανεις υποψιν του τον εντελως ανησυχο χαρακτηρα μου. Κατ' αλλους και κατ' εμε απροσαρμοστο, το εχω ξαναπει. Παρολαυτα, οπως λεω και στην προηγουμενη αναρτηση στηριζω και τα λαθη μου και τις επιλογες μου. Στην παρουσα κατασταση λοιπον εχω τη σχολη μου κι αυτο θα επρεπε να μου αρκει. Ειμαι ενας ανθρωπος που κοστιζω πολλα...Δεν εννοω αξιζω εννοω ακριβως αυτο: Κοστιζω. Οποτε εχοντας τη σχολη δε θελω, δεν πρεπει και δεν μπορω να ζηταω οτιδηποτε αλλο. Σκεφτομαι ομως ακομη κι αν δουλευα αν θα μπορουσα να εκπληρωσω τα απωθημενα μου με βαση οσα δε μου προσφερει η χωρα μου πολυ περισσοτερο τωρα. Για να μη δειξω οτι παραπονιεμαι εγω, σαν Ελλη, μιας και ολα τα παραπανω δε μου το επιτρεπουν, θα φορεσω μια αλλη στολη. Ανθρωπων γνωστων κι αγνωστων που δουλευουν πληρες ωραριο με μισθο part-time, που μπορει να δουλευουν ανασφαλιστοι, που μπορει να κανουν δυο δουλειες για να τα βγαλουν περα οποτε μετα δε φτανει ο χρονος για να κηνυγησουν τα ονειρα τους και ισως δε φτανει και η ψυχη. Πρωτα ομως ας ξεκαθαρισω για το τι ειδους ονειρα μιλαω. Μην παρεξηγηθω κιολας οτι υπο αλλες συνθηκες θα κυνηγουσα το απιαστο. Τα ονειρα μου θα ηταν να μπορω να εξελισσομαι σαν ανθρωπος πνευματικα ασχολουμενη με πραγματα που αγαπαω. Ας παρουμε λοιπον για παραδειγμα τα δικα μου ονειρα με τη φορεσια καποιου αλλου, οπως σας ειπα πριν. Θα ηθελα να ασχοληθω στον ελευθερο χρονο μου με τη φωτογραφια. Θελει λεφτα. Θα ηθελα να μαθω μια δευτερη ξενη γλωσσα. Θελει λεφτα. Θα ηθελα να μαθω ενα μουσικο οργανο. Θελει λεφτα. Θα ηθελα να κανω ταξιδια. Θελουν λεφτα...Να συνεχισω; Τοσα δημιουργικα πραγματα που για να συμβουν χρειαζονται χρημα...Χρημα, χρημα, χρημα, χρημα. Κι ετσι καταληγουμε να εχουμε οριζοντες που φτανουν στα ορια ενος γραφειου, ενος μαγαζιου, ενος ταμειου και παει λεγοντας ενω ολα τα υπολοιπα ταξιδευουν στα ολιγολεπτα διαλειμματα μας πανω απο τα κεφαλια μας. Ξερετε σαν τα καρτουν που βλεπουν συννεφακια με πραγματα μεσα τους που κανουν φτερα.. Ολα τα υπολοιπα ειναι καπου εκει εξω και μοιαζουν να περνουν μπροστα απο τα ματια μας βιαστικα. Αυτη η χωρα δημιουργει wannabes και πολλα, ανεπιτρεπτα πολλα απωθημενα. Κατεπεκταση ανθρωπους μισους και με πολλα, ανεπιτρεπτα πολλα ψυχολογικα προβληματα. Και να φανταστειτε πως ακομη κι αυτα που τολμαω να πω εδω για καποιους ειναι πολυτελειες γιατι ακομη δεν μπορουν καν να ανοιξουν τα φτερα τους να ζησουν μονοι, να στηριξουν τον εαυτο τους, να σταθουν στα ποδια τους. Για καποιους αλλους βεβαια μπορει να ακουγονται γελοια γιατι μεσα σε εναν κοσμο γεματο ανισοτητες υπαρχουν και αυτα...Δεν πρεπει να κανετε τους νεους ανθρωπους να κλαινε...Αλλα φαινεται οτι κατι σαδιστικα αρρωστημενο σας οδηγει μονιμως προς αυτην την κατευθυνση...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα