Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Τετάρτη, 7 Σεπτεμβρίου 2011

ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΕΣ ΑΙΣΘΗΣΕΙΣ



Καπου εκει, οταν κοντοζυγωνει η ανοιξη και καπου εκει, οταν παει να πατησει το ποδι του το φθινοπωρο, καλη ωρα, στο χαλακι της πορτας, κατι μεσα μου νοσταλγει και ερωτευεται. Η φαντασια μου κραταει ενα τσιγαρο στο χερι κι ακουει περιεργα τραγουδια που εξαπτουν αισθησεις και σκεψεις. Αυτο με το τσιγαρο δεν το κανω πραξη, το αφηνω και λειτουργει μονο ως ποιητικη αδεια, κατι παραπανω για μενα θα ηταν χαζο...Και καπου αναμεσα στους φανταστικους καπνους που γεμιζουν το δωματιο μου, δημιουργω ερωτες και παθη. Αυτους τους κανω πραξη. Αυτοι δε βλαπτουν την υγεια, μαλλον τη διατηρουν. Τους πλαθω απο την αρχη η τους ξαναζωντανευω απο μεσα μου. Τους ξυπναω απαλα και τους βγαζω απο εκεινο το μυστικο δωματιακι των αναμνησεων για να περπατησω μαζι τους σε βρεγμενους απο τα πρωτοβροχια δρομους.  Καθομαι μετα και μετραω προσωπα και εικονες. Ο,τι με ποναει γλυκα πηγαινω και το πειραζω επιτηδες οπως κατι παραξενοι πονοι που μας πιανουν καποιες φορες και μας δημιουργουν την ανεξηγητη διαθεση να τους προκαλεσουμε παλι και παλι. Η μονο εγω το εχω παθει; Τελοσπαντων, δεν εχει σημασια...Σκαλιζω κατι πραγματα κατι τετοιες εποχες που απο τη μια με κανουν και χαμογελαω κρυφα πισω απο το απλανες βλεμμα μου (πονωντας παντα) απο την αλλη εκνευριζομαι που τα ζω μεσα μου κι οχι εξω μου. Δε γινεται καποιες αναμνησεις να ενταχτουν στα περασμενα μεγαλεια που διηγωντας τα κλαιμε! Απλα δε γινεται και το ξερω. Ενταξει, δε σου λεω, καπως με εκνευριζει που αργουν να φανουν σε αυτην την περιβοητη επομενη γωνια που φερνει οσα δεν ξερεις, αλλα ρε παιδι μου ειναι κατι ωρες που να...τα μυριζω στον αερα! Σοβαρα, τα μυριζω. Μοιαζουν με το αρωμα του κορμιου που πλαγιαζω διπλα του τα βραδια. Με το αρωμα που ειχε εκεινο το βραδυ που μου αλλαξε τη ζωη. Ξερεις, τοτε...μετα απο μια αδιαφορη μερα που με ειχε κανει να βαρεθω μεχρι θανατου ωσπου επεσε το σκοταδι κι ολα μεταμορφωθηκαν...εγιναν αλλιως. Εγιναν ιδανικα. Τοσο ιδανικα που...ηταν πραγματικα μονο για το ενα και μοναδικο εκεινο βραδυ. Μετα ο φοβος πηρε τη θεση της εξομολογησης. Και η ζωη πηρε την κατηφορα. Ναι...της εδωσα κι εγω μια και κουτρουβαλησε πιο γρηγορα αλλα δε θελω τωρα να το κανω θεμα. Θα προτιμουσα να μην ειχα βαλει το χερακι μου σε αυτο...Κι απο τοτε που λετε καθε ανοιξη η καθε αρχη φθινοπωρο, καλη ωρα, ξυπνανε αυτοι οι κοκκινοι ερωτες μεσα  μου...ξυπνανε και με τυλιγουνε ολοκληρη, καταπινουνε την υπαρξη μου κι εγω στροβιλιζομαι ανεξελεγκτα στη δινη κατι παλιων παθων του κορμιου και της ψυχης μου. Παλιων ναι. Ξεχασμενων οχι. Δε θελω να διαλυθουν αυτοι οι καπνοι. Δε θελω να με φαει αυτη η καθημερινοτητα της επαναπαυσης μου. Τη βαριεμαι αυτην την επαναπαυση, δε μ' αρεσει, νιωθω οτι μου τρωει τα μεσα μου. Αυτο το αρωμα μονο να μεινει να πλαναται στην αυρα μου απο το πρωι ως το βραδυ και να κραταει την ψυχη μου ερεθισμενη. Αυτο θελω...Σεπτεμβρης...

6 σχόλια:

Creepy Dreamer είπε...

Δεν ειναι κακό να θυμάσαι πράγματα αρκεί να μη σε πληγώνουν...

Καλό φθινόπωρο...

Elli P. είπε...

Ετσι ακριβως...η ακομη κι αν σε πληγωσαν καποτε τωρα να λειτουργουν απλως σαν ακομη μια εμπειρα να θυμασαι...

Takounolatris είπε...

Ο πόνος μας κάνει πιο σοφούς... Δεν γίνεται να μη πονάς... Αρκεί να μαθαίνεις από αυτό.
Συνέχισε να τσιγκλάς τις αναμνήσεις σου Elli...

Lyriel είπε...

Όταν μερικές μέρες η ζωή μας φαίνεται στεγνή απο έξω, κάποιοι απο μας έχουμε αυτές τις μικρές πορτούλες και δραπετεύουμε. Ξέρεις, πολλοί το λένε "ονειροπόληση" ή ¨ονειροπώληση", εγώ το λέω απλά δημιουργικό νου :)

Παναγιώτης είπε...

Ειναι σελιδες απο βιβλιο που εχουμε τσακισει την ακρη τους για να μπορουμε ευκολα να ξαναδιαβασουμε...

Ξανα και ξανα

Καληνυχτα Elli να εισαι καλα

Elli P. είπε...

Αγαπητε takounolatri ακριβως αυτο εννοουσα! :)

Lyriel μου, πραγματικα...χαρηκα τοσο πολυ που σε "γνωρισα", καταλαβαινεις τι εννοω! Βλεπω οτι εκπεμπουμε στο ιδιο μηκος κυμματος (στο μετρο το δυνατου φυσικα γιατι ολοι οι ανθρωποι ειμαστε διαφορετικο)και χαιρομαι πολυ γι' αυτο!!

Παναγιωτη μου σωστα, πολυ ομορφο το σχολιο σου...Να 'σαι καλα!!

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα