Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Παρασκευή, 23 Σεπτεμβρίου 2011

Μοναχα εμενα χασκει ακομα...





Η φιλοι μου ολοι εδω και χρονια...δεν ξερω αν 'γιναν ζευγαρια η αν 'φτιαξαν σπιτια αλλα μαθαινω οτι εγιναν αλλοι γιατροι, αλλοι δικηγοροι, αλλοι δασκαλοι η καθηγητες...κι αυτο μου φερνει με μια καπως ενοχλητικη επιμονη στο μυαλο την ερωτηση "εγω τι εκανα;". Οχι, οχι δεν ειναι οτι με επιασε το υπαρξιακο μου...η μπορει και να μ' επιασε, δεν μπορω να πω με σιγουρια. Τελοσπαντων, αυτο που σκεφτομαι ειναι το αν και κατα ποσο υπαρχει καποιος τροπος να προδισορισω τον εαυτο μου μεσα σε αυτον τον κοσμο. Τωρα θα μου πεις πρεπει να εισαι γιατρος, δικηγορος κλπ για να προσδιορισεις τον εαυτο σου στον κοσμο; Σε καποιον αλλον κοσμο ισως οχι αλλα σε αυτον εδω πολλες φορες παρατηρω πως παιζει μεγαλυτερο ρολο απ' οσο θα επρεπε. Εννοω φυσικα οτι ειμαι 26 χρονων κι ακομη σπουδαζω οπως εχω πει πολλες φορες αφου το ζητημα εστω και υποσυνειδητα με καιει. Αυτο δε με καθιστα λιγο...αργοσχολη η κατι τετοιο στα ματια των ανθρωπων που εχουν σπουδασει κατι και το εξασκουν; Τωρα βεβαια θα μου πειτε σε ποια χωρα γινονται αυτα... Οπως και να το κανουμε ομως ακομη κι αν απλως δουλευουν ειναι κατι, δεν ειναι; Ξεφυγα ομως. Διοτι θα μπορουσε κανεις να μου πει τραβα κοπελα μου κι εσυ να δουλεψεις και σταματα να μας ζαλιζεις τον ερωτα. Που να σας εξηγω τωρα οτι και να θελω πλεον δεν προλαβαινω...Θα σας φανει τρελο. Κι επισης οταν μιλαω για αυτοπροσδιορισμο δεν εννοω μονο το να βγαζει κανεις το χαρτζιλικι του. Πραγμα πολυ σημαντικο αλλα για αλλη αναρτηση. Εννοω...εγω, ας πουμε, τι ειμαι για τον κοσμο αυτον; Συστηνεται καποιος και λεει: "Ταδε ταδε, φαρμακοποιος", πχ. Εγω μενω στο ταδε ταδε. Κι αντε να κοτσαρω απο διπλα με σκεπτικισμο και το φοιτητρια δραματικης σχολης. Γιατι σαμπως κι οταν θα εχω τελειωσει πια τη σχολη μου τι θα δηλωνω, ηθοποιος; Ναι, με μεγαλη μου χαρα και περηφανια! Αλλα ποιος θα με παρει στα σοβαρα; Πειτε μου, θα ειναι πολλοι αυτοι; Δεν ειμαι ανθρωπος που κολλαει σε τυπους και ταμπελες. Εχω κατηγορηθει για το ακριβως αντιθετο. Απλως...καμια φορα νιωθω οτι κατι μου λειπει σε σχεση με τις προδοκιες του κοσμου που αν επηρεαζε μονο τη γνωμη του για  μενα θα τον ειχα απλα γραμμενο εκει που δεν πιανει μελανι. Το κακο ειναι πως νιωθω οτι επηρεαζει κι αλλα πραγματα. Οπως για παραδειγμα το ποσο παραγωγικη μπορει να ειμαι στην ουσιαστικα πιο παραγωγικη ηλικια μου. Για το αν αυτα τα οποια κανω και θα κανω εγω, θα εχουν καποια αναγνωριση, αν θα προσφερουν κατι κι αν θα εχουν κατι να πουν. Το τονιζω, οχι επειδη ειναι αυτα που ειναι (καλλιτεχνικης φυσεως κατα κυριο λογο), αλλα επειδη ζουμε στη χωρα που ζουμε και στην εποχη που ζουμε. Επισης επηρεαζει και πραγματα οπως το ποσο ανεξαρτητη μπορει να ειμαι κλπ κλπ. Ειναι πραγματα που απλως μου περνανε που και που απο το μυαλο και δεν αποκλειεται να ειναι και δικα μου προβληματα, να μην υφιστανται καν. Αλλα οπως και να το κανουμε απο τη στιγμη που τα σκεφτομαι εστω και λιγο θελω και να τα εκφρασω. Πραγμα που δεν ξερω αν το εκανα σωστα αλλα τουλαχιστον τα εβγαλα απο μεσα μου...

Φοβαμαι οτι παρεμεινα παιδι και βλεπω αυτον τον κοσμο με αλλα ματια... τα παπουτσια του μου πεφτουνε μεγαλα...και τα βηματα μου περιεργα μεσα στο πληθος...

6 σχόλια:

marco είπε...

σκίζω ΤΩΡΑ όλα μου τα πτυχία, μπορώ να έχω αυτά που θέλω;

ταδε ταδε κάποιος άσχετος

Estella είπε...

Θα προσπαθήσω όσο μπορώ να μην πλατιάσω...
Κατ αρχήν, βρισκόμαστε σε μια χώρα που τελικά τα πτυχία δεν είναι τίποτα παραπάνω από ένα μάτσο άχρηστες χαρτούρες εάν δεν διαθέτεις και κάποιες γνωριμίες. Δεν λέω ότι είναι θεμιτό αυτό που γίνεται αλλά γίνεται. Το να είσαι ένας τάδε τάδε φαρμακοποιός άνεργος παράδειγμα δε λέει κάτι τελικά.
Κάτι ακόμα που θα ήθελα να πω είναι ότι έχεις κολλήσει λίγο στη σύγκριση με τους φίλους/γνωστούς σου. Γιατί; Πιστεύεις ότι προσφέρουν περισσότερα στην κοινωνία από ποια άποψη; Και τελικά το τι προσφέρεις σ αυτόν τον κόσμο εξαρτάται καθαρά και μόνο από το επάγγελμά σου; Δε νομίζω το να είσαι σε κάποια δραματική σχολή ότι είναι κακό ούτε και το ότι είσαι φοιτήτρια στα 26 σου. Μπορεί ναι να είναι μια παραγωγική ηλικία αλλά είναι και μια δημιουργική ταυτόχρονα! Κι αν ηθοποιός σημαίνει φως, τότε νομίζω άνετα μπορείς να είσαι μια ταδε ταδε φως. Όσο να πεις σε σκοτεινές εποχές σαν την δική μας χρειάζεται.
Το να βρεις μια δουλειά για να βγάζεις τα έξοδά σου έστω και part time, το θεωρώ καλό γιατί και θα σου ανεβάσει την αυτοεκτίμηση αλλά και την τσέπη σου. Θα φανώ αρκετά εριστική ώστε να πω, δεν υπάρχει δεν προλαβαίνω, υπάρχει δε γαμιέται. Εχεμ. Εννοώ δεν θέλω. Αν προγραμματίσεις σωστά το χρόνο σου θα μπορέσεις να τα συνδυάσεις όλα. Και η εργασία κακά τα ψέματα θα πρέπει να αποτελέσει κάποιον σημαντικό στόχο για εσένα.
Ε αυτά μέσα στις άκρες. Απλά αυτό που είσαι, είναι οι επιλογές σου. Κι αν σε κάνουν να αισθάνεσαι πλήρης, αρκεί. Χαιρετώ.

andrik είπε...

Αν προγραμματίσεις σωστά το χρόνο σου θα μπορέσεις να τα συνδυάσεις όλα..ΙΣΧΥΕΙ ΑΛΛΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΔΥΣΚΟΛΟ ΑΥΤΟ

Elli P. είπε...

Αγαπητη μου Estella τι ομορφα που τα λες! Σιγουρα ενα πτυχιο και ειδικα σε αυτην τη χωρα δεν καθοριζει ουτε το ποιος εισαι ουτε το τι μπορεις να προσφερεις. Χαιρομαι που ειμαι καλλιτεχνης (η για να το πω πιο σωστα που εχω καλλιτεχνικη κλιση) οσο ονειροπαρμενο κι αν ακουγεται αυτο. Το μονο που με στεναχωρει καποιες φορες ειναι οτι η κλιση μου στον τομεα της τεχνης σε αυτην την εποχη και σε αυτην τη χωρα δε με βοηθαει καθολου στο να προσφερω μεσα απο αυτην οσα μπορει να δωσει σε πνευματικο επιπεδο. Δεν εχουμε ουτε την παιδεια ουτε τις υποδομες να στηριξουμε την καλλιτεχνικη εκφραση σε αυτην την χωρα. Μπορει η τεχνη να μην ειναι πια για τους πολλους, αν και θα επρεπε να ειναι, αλλα φοβαμαι οτι ακομη και οσοι απεμειναν που δεν τη θεωρουν κατι δευτερευον και ειδος πολυτελειας, θ' αρχισουν κι αυτοι να σκεφτονται δικαιως την καθημερινη επιβιωση τους θεωροντας οτιδηποτε καλλιτεχνικο βαρκουλα που αρμενιζει αναμεσα στα καραβια που χανονται. Δε θελω να γινω μια βαρκουλα που αρμενιζει μεσα στον χαμο γι' αυτον τον κοσμο. Χωρις δεκτη δεν υπαρχει και πομπος για το οτιδηποτε. Και δε μιλαω προφανως για φημη διασημοτητα κι αλλες τετοιες χαζομαρες. Απλως δε θελω η καλλιτεχνικη εκφραση να καταληξει να γινει αυτοσκοπος. Σιγουρα ο,τι κανεις το κανεις και για τον εαυτο σου επειδη το αγαπας. Αλλα δεν ειναι σωστο να εγκλωβιζεται μονο μεσα σου και να καταληγει συνεχως σ' εσενα. Αν εχω κατι να δωσω να το δωσω και να χει αντικρυσμα...

Οσο για τη δουλεια θα σου πω κατι οχι για να δικαιολογηθω αλλα για να καταλαβεις πανω κατω τι επικρατει. Η σχολη μου ειναι κατα βαση απο τις 10.00 το πρωι ως τις 4.00 το απογευμα. Με τις προβες φτανουμε και 8.00 το βραδυ και πολλες φορες "δουλευουμε" και τα Σαββατα. Περισυ ειχαμε τρεις κοπελες στο τμημα μου που δουλευαν. Η μια τα παρατησε απο την αρχη. Δεν προλαβαινε να ερθει ουτε στα μαθηματα. Η δευτερη που δουλευε απογευμα-βραδυ επαθε υπερκοπωση και κατερρευσε και η τριτη κατεληξε στο τελος να μην μπορει να βρει ατομο να δουλεψει στη σχολη γιατι δεν προλαβαινε σχεδον ποτε να ερθει στις προβες ουτε καν στις εξεταστικες. Σιγουρα τιποτε δεν ειναι ακατορθωτο αλλα το να γινεις ξεχειλωμενο λαστιχο στην παρουσα φαση δε βοηθαει στην αποδοση σου σε κανενα απο τα δυο. Σκεψου κιολας οτι τωρα πια ειναι αρκετα δυσκολο να βρει κανεις δουλεια γενικα. Ποσο μαλλον με συγκεκριμενο ωραριο (ποσοτητα) και συγκεκριμενες ωρες...πολυ περιοριστικο. Φυσικα δεν εννοω οτι θα καθισω με τα χερια σταυρωμενα! Θα το προσπαθησω! Σιγουρα η θεληση μετραει! :)

andrik μου οντως δυσκολο...

Elli P. είπε...

marco μου ειχα γραψει οτι συμφωνω μαζι σου αλλα το σχολιο μου δε δημοσιευτηκε ποτε...

Takounolatris είπε...

Αγαπητή μου Έλλη,
Όλοι μας έχουμε ένα παιδί μέσα μας, οι περισσότεροι όμως διστάζουνε να το παραδεχτούνε.
Εγώ το λέω για μένα και αυτοί που με ξέρουν συμφωνούν.
Πάντα θα μας λείπει κάτι όσα και να έχουμε. Ετσι είναι ή φύση του ανθρώπου... Και όπως είπε και η Estella "...δε γαμιέται..."

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα