Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Δευτέρα, 12 Σεπτεμβρίου 2011

A lonely (not) hero



Πως μπορω να ειμαι τοσο σιγουρη οτι εγω διαφερω απο αυτα που πολεμαω κι οτι ακολουθω οσα πιστευω; Δεν αρκουν οι λεξεις και οι συζητησεις, δεν αρκουν οι εκθεσεις ιδεων, το ξερω. Δεν ξερω ομως κι αν μπορω να γινω εγω ο ηρωας του σημερα. Με προκαλουν να φερθω ηρωικα σχεδον για να αποδειξω οτι δεν ειμαι υποκριτρια. Δε γουσταρω να διατυμπανιζω τις καλες μου πραξεις για να πειθω τον κοσμο γυρω μου. Το κακο ειναι οτι η θυσια του ενος σπανια οδηγει καπου τους εκατομμυρια αλλους. Ηρωας δεν ξερω αν μπορω να γινω. Αυτο ομως δεν μπορω να το αφησω να με εμποδισει απο το να γινομαι συνεχως εστω και απλως καλυτερη. Που ξερεις...καποια στιγμη μπορει να φτασω κι εκει, τοσο ψηλα, κι ας μην το εχω καταλαβει. Χρειαζεται πολεμικης φυσεως επανασταση τωρα πια προκειμενου να χτιστουν τα παντα πανω στα συντριμια. Οσο κι αν αυτο με θλιβει, ειναι η αληθεια. Μπορω να κακισω καποιον που σκεπτομενος την οικογενεια του δεν πονταρει σε παρατολμες επαναστατικες ενεργειες; Υποθετω πως οχι...Η μοναξια η η μοναχικοτητα μπορει να οδηγει πιο ευκολα σε ηρωικα διαβηματα. Ποσο θα ηθελα να μπορουσα να γινω ηρωας, αυριο, τωρα, για να μην μπορει κανεις κοιτωντας με στα ματια να δει τιποτε το υποκριτικο, τιποτε το αντιφατικο, τιποτε το φιλιωμενο με το συστημα που τοσο μεμφομαι. Δωστε μου ομως το δικαιωμα να στοχευω στα ιδανικα μου και να γινομαι καλυτερη εστω κι αν δεν εγινα ακομη ο ηρωας που πολλοι περιμενουν σαν Μεσσια. Δωστε μου το δικαιωμα να λεω οσα πιστευω λευτερα ακομη κι αν καποια απο αυτα ειναι οι στοχοι που κι εγω θελω να πετυχω! Θελει ομαδικη και καταστροφικη εξεγερση τωρα πια, ισως ολεθρια, προκειμενου να ξεβρωμισει ενας κοσμος που θυμιζει οχετο. Καποιος που μεγαλωνει μεσα στα σκατα απο καποια στιγμη και περα παυει να τα μυριζει, το εχω ξαναπει. Οποιοσδηποτε τολμαει να μιλησει για την μποχα χαρακτηριζεται τουλαχιστον ουτοπικος. Ουτοπικα φανταζουν τα ιδανικα. Ανεφαρμοστα παραμενουν διοτι το πρωτο βημα ειναι μια καταστροφη των παλιων συστηματων...Με οποιο κοστος. Και αυτο απαιτει μαζικοτητα. Αν γινω ο επομενος ηρωας και παω αυριο μεθαυριο να δωσω τη ζωη μου για οσα πιστευω ειτε αμεσα ειτε σιγα σιγα και συμβολικα χωρις καποια οργανωση και σεβαστο αριθμο αλλων ηρωων γυρω μου δε θα καταφερω δυστυχως τιποτε παραπανω απο το να θυσιασω τα παντα για το σχεδον τιποτε. Παλι ηρωας θα ημουν και πραγματικα μακαρι να ειχα τα κοτσια τωρα που μιλαω να το κανω πραξη εστω κι αυτο. Θα αρκουσε ομως; Θα αρκουσε ενας ενας απο εμας ανοργανωτα και μεμονωμενα να πεφταμε ενας ενας στον γκρεμο αφηνοντας παρολαυτα τους αλλους να αλωνιζουν ακομη; Δεν ξερω...οταν μαθω θα σας πω. Δε δεχομαι ομως να αμφισβητει κανεις τα πιστευω μου, τους στοχους μου και τις προσπαθειες που κανω για να γινω η αλλαγη που θελω να δω στον κοσμο εστω παλευοντας πολλες φορες με τα παθη μου και τους φοβους μου. Εχω εναν στοχο. Κι αν δεν ειμαι ηρωας εχω μπροστα μου εναν δρομο που τραβω για να μοιασω στους ηρωες που θαυμαζω.  Μπορει εγω να το κανω περπατωντας, αργα, η πολλες φορες δειλιαζοντας και ξαναβρισκοντας το θαρρος μου, παραπατωντας και ορμωντας παλι αλλα προσπαθω. Θελετε την αληθεια; Ναι, νιωθω τυψεις που δεν ειμαι ενας ηρωας. Αλλα δεν απολογουμαι σε σαθρες ιδεολογιες επειδη εκεινες εχουν την "εντιμοτητα" να ειναι πιο ρεαλιστικες και αμεσα εφαρμοσιμες. Γιατι τι να το κανω εγω που ενω εφαρμοζονται αποδεικνυονται ολεθριες στην πραξη; Ας μη γινουμε ηρωες.Καλυτεροι ανθρωποι δεν μπορουμε να γινουμε; Αρνουμαι να πιστεψω οτι εξαιτιας των παθων της ανθρωπινης φυσεως μας το καλυτερο που μπορουμε να κανουμε ειναι αυτο που βιωνουμε σημερα. Αρνουμαι...! 

3 σχόλια:

MARIA VILLIOTI είπε...

Όταν προσπαθήσουμε να γίνουμε όλοι καλύτεροι τότε θα αλλάξει ο κόσμος. Δυστυχώς αυτό είναι που δεν γίνεται. Λένε λένε όλοι αλλά μόλις τους δοθεί η ευκαιρία να βολευτούν θα το κάνουν. Πρέπει να αλλάξουμε τους στόχους μας. Αν φύγει το χρήμα από μπροστά μας τότε θα γίνει ο κόσμος μας καλύτερος. Δεν χρειάζονται πολλά για να είμαστε ευτυχισμένοι. Πως να γίνουμε ήρωες; Να παραιτηθούμε από τις δουλειές μας,να αφήσουμε τα παιδιά μας νηστικά,να πάμε και να σκοτώνουμε όποιον νομίζουμε πως φταίει; Πώς γίνεται κανείς ήρωας; Ήρωας δεν είναι αυτός που δεν ζήτησε ρουσφέτι, που δεν τάχθηκε σε παρατάξεις ελπίζοντας σε μια θεσούλα, που δεν κάρφωσε τον συνάδελφό του, που δεν υπέκυψε στον πειρασμό να πάρει τζιπ, να φτιάξει σπίτι γήπεδο, να τρέχει σε in εστιατόρια για να νοιώθει σπουδαίος;Και ναι βέβαια άλλοι φάγανε πολύ περισσότερα αλλά μήπως απλά τους δόθηκε η ευκαιρία; Μήπως ο καθένας μας έφαγε όσα μπόρεσε, απλά κάποιοι μπόρεσαν περισσότερο! Ήρωας είναι αυτός που παίρνει το παιδί του από το χέρι και πάει να του δείξει τη θάλασσα όχι την πισίνα, το δάσος κι όχι τη βίλα,τα ζώα κι όχι τα πανάκριβα αυτοκίνητα. Δεν έχω το θάρρος να πάω να πυρποληθώ στο Σύνταγμα και δεν νομίζω πως θα καταφέρω τίποτε άλλο από το να χτυπήσω νούμερα στην τηλεόραση. Όχι δεν νομίζω πως χρειαζόμαστε τέτοιους ήρωες. Αντίδραση ναι,οργάνωση σίγουρα. Οι αγανακτισμένοι ήταν μια ελπίδα. Και πάλι όμως καχύποπτα τους βλέπουν οι περισσότεροι. Δύσκολοι καιροί. Ο άνθρωπος είναι πολύ διεφθαρμένος και αν είναι να αλλάξει κάτι θα χρειαστούν πολλά χρόνια.Σήμερα πήρα άλλη μια απογοήτευση διαβάζοντας κάποιες κατηγορίες για το ''χαμόγελο του παιδιού''. Δεν ξέρω αν ισχύουν, δεν ξέρω τι να πιστέψω...Χαίρομαι όταν βλέπω νέα παιδιά να προβληματίζονται όπως εσύ. Μίλα με τους φίλους σου όσο μπορείς. Αλλάξτε τα ιδανικά...

Παναγιώτης είπε...

Ενας καλη μου Elli δεν μπορει να κανει τιποτα περα απο ενα τριημερο συγκρουσεων για το γαμοτο.
Αυτος ο λαος δεν ξερει τι δυναμη εχει στα χερια του. Εχουμε γινει ολοι χεστες.
Ειναι σαν να εχουμε ενα αυτοκινητο που εχει δεκαπεντε προβληματα και να προσπαθουμε να το φτιαξουμε στον ιδιο μηχανικο που το παμε χροοοοοοοοονια τωρα και δεν μπορει να το φτιαξει.
Αυτο το αυτοκινητο χριαζεται πεταμα και αγωρα κενουριου. Οτι αλο ειναι λιγο. Αυτο που θελω να πω δυστηχος ειναι οτι πρεπει να γκρεμησεις για να χτησεις διαφορετικα δεν γινεται.
Και φυσικα πρεπει ορισμενοι να δουν την φυλακι απο κοντα.
Ναι τετοιος ηρωας να γινεις, να καταφερεις να βαλεις καποιον απο αυτους φυλακι αυτο θα ηταν η αρχη του τελους.

Elli P. είπε...

Χρονια θα χρειαστουν...αλλα και ολεθριες αντιδρασεις δυστυχως...και οι δυο εχετε δικιο...αλλα κι εμεις που τα λεμε μεσω αυτου του ιστοτοπου ετσι διασκορπισμενοι...ποσοι να ειμαστε αραγε και γιατι η δυναμη μας δεν ειναι πια αρκετη...; Ειναι πολυ βαθυ το προβλημα. Τοσο που οταν ξεριζωθει θα παρει μαζι του φοβαμαι και χλωρα και ξερα και θα ισοπεδωσει τα παντα. Αρκει τουλαχιστον οταν γινει αυτο κατι να φυτρωσει στα χαλασματα. Κατι που θα σπειρουμε με αγαπη κι οχι με συμφεροντα. Αλλα τι λεω τωρα...ειπαμε! Ουτοπιες...

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα